തതോ രുദ്രപ്രയുക്തേന സിംഹവേഷേണ ലീലയാ ദേവ്യാ മന്യുകൃതം ജ്ഞാത്വാ ഹതോ ദക്ഷസ്യ സ ക്രതുഃ
അപ്പോൾ രുദ്രന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ദേവി സിംഹരൂപം ധരിച്ച് കളിയോടെ ദക്ഷന്റെ യാഗം നശിപ്പിച്ചതായി അറിഞ്ഞു.
മന്യുനാ ച മഹാഭീമാ ഭദ്രകാലീ മഹേശ്വരീ ആത്മനഃ കര്മസാക്ഷിത്വേ തേന സാര്ധം സഹാനുഗാ
ഭദ്രകാളി, മഹാഭയങ്കരിയായ മഹേശ്വരി, തന്റെ അനുചിതരോടൊപ്പം, തനിക്കു തന്നെ സാക്ഷിയായി, ആ ക്രോധത്തോടൊപ്പം ചേർന്നു നിന്നു.
സ ഏഷ ഭഗവാന് ക്രോധഃ പ്രേതാവാസകൃതാലയഃ വീരഭദ്രേതി വിഖ്യാതോ ദേവ്യാ മന്യുപ്രമാര്ജകഃ
ഇവൻ തന്നെയാണ് ദൈവികമായ ക്രോധം, പ്രേതലോകം വാസസ്ഥലമാക്കിയവൻ, ദേവിയുടെ കോപം ശമിപ്പിക്കുന്നവൻ, വീരഭദ്രൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തൻ.
സോ ഽസൃജദ് രോമകൂപേഭ്യ ആത്മനൈവ ഗണേശ്വരാന് രുദ്രാനുഗാന് ഗണാന് രൌദ്രാന് രുദ്രവീര്യപരാക്രമാന്
അവൻ തന്റെ ശരീരത്തിലെ രോമരന്ധ്രങ്ങളിൽ നിന്ന് രുദ്രന്റെ അനുചിതരായ, രൗദ്രശക്തിയാൽ പിറന്ന, ശക്തശാലിയായ ഗണപതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു.
രുദ്രസ്യാനുചരാഃ സര്വേ സര്വേ രുദ്രപരാക്രമാഃ തേ നിപേതുസ് തതസ് തൂര്ണം ശതശോ ഽഥ സഹസ്രശഃ
രുദ്രന്റെ എല്ലാ അനുചിതരും, രുദ്രന്റെ ശക്തി നിറഞ്ഞവരും, നൂറുകണക്കിന് ആയിരക്കണക്കിന് വേഗത്തിൽ അവിടെ എത്തി.
തതഃ കിലകിലാശബ്ദ ആകാശം പൂരയന്ന് ഇവ സമഭൂത് സുമഹാന് വിപ്രാഃ സര്വരുദ്രഗണൈഃ കൃതഃ
അപ്പോൾ, എല്ലാ രുദ്രഗണങ്ങളും ചേർന്ന് ആകാശം മുഴുവൻ നിറയ്ക്കുന്ന വലിയ ശബ്ദം ഉയർന്നു, മഹർഷികളേ.
തേന ശബ്ദേന മഹതാ ത്രസ്താഃ സര്വേ ദിവൌകസഃ പര്വതാശ് ച വ്യശീര്യന്ത ചകമ്പേ ച വസുംധരാ
ആ മഹാശബ്ദം കേട്ട് സ്വർഗ്ഗവാസികൾ ഭയപ്പെട്ടു; പർവതങ്ങൾ തകർന്നു വീണു, ഭൂമി itself നടുങ്ങി.
മരുതശ് ച വവുഃ ക്രൂരാശ് ചുക്ഷുഭേ വരുണാലയഃ അഗ്നയോ വൈ ന ദീപ്യന്തേ ന ചാദീപ്യത ഭാസ്കരഃ
കാറ്റുകൾ ക്രൂരമായി വീശി, വരുണന്റെ ആലയം കലങ്ങി, അഗ്നികൾ കത്തിയില്ല, സൂര്യനും പ്രകാശിച്ചില്ല.
ഗ്രഹാ നൈവ പ്രകാശന്തേ നക്ഷത്രാണി ന താരകാഃ ഋഷയോ ന പ്രഭാസന്തേ ന ദേവാ ന ച ദാനവാഃ
ഗ്രഹങ്ങൾ പ്രകാശിച്ചില്ല, നക്ഷത്രങ്ങളും താരകളും ഇല്ലാതായി; ഋഷികളും ദേവതകളും അസുരന്മാരും പ്രകാശം വിടരില്ല.
ഏവം ഹി തിമിരീഭൂതേ നിര്ദഹന്തി ഗണേശ്വരാഃ പ്രഭഞ്ജന്ത്യ് അപരേ യൂപാന് ഘോരാന് ഉത്പാടയന്തി ച
ഇങ്ങനെ ഇരുട്ട് പടർന്നപ്പോൾ, ഗണപതികൾ എല്ലാം ദഹിപ്പിച്ചു; ചിലർ ഭയങ്കരമായ യൂപങ്ങൾ പൊളിച്ചു വേരോടെ പിഴുതു.
പ്രണദന്തി തഥാ ചാന്യേ വികുര്വന്തി തഥാ പരേ ത്വരിതം വൈ പ്രധാവന്തി വായുവേഗാ മനോജവാഃ
ചിലർ ഗർജിച്ചു, ചിലർ വിചിത്രശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി, മറ്റുള്ളവർ വേഗത്തിൽ ഓടി, വായുവിനും മനസ്സിനും തുല്യമായി ചലിച്ചു.
ചൂര്ണ്യന്തേ യജ്ഞപാത്രാണി യജ്ഞസ്യായതനാനി ച ശീര്യമാണാന്യ് അദൃശ്യന്ത താരാ ഇവ നഭസ്തലാത്
യാഗപാത്രങ്ങളും യാഗവേദികളും തകർന്നു; അവ തകർന്നപ്പോൾ, ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലെ അപ്രത്യക്ഷമായി.
ദിവ്യാന്നപാനഭക്ഷ്യാണാം രാശയഃ പര്വതോപമാഃ ക്ഷീരനദ്യസ് തഥാ ചാന്യാ ഘൃതപായസകര്ദമാഃ
പർവതത്തോളം വലിയ ദൈവിക അന്നപാനങ്ങൾ കൂമ്പാരമായി, പാലുനദികളും, നെയ്യും പായസം കുരുമുളകും നിറഞ്ഞ മറ്റു നദികളും ഉണ്ടായി.
മധുമണ്ഡോദകാ ദിവ്യാഃ ഖണ്ഡശര്കരവാലുകാഃ ഷഡ്രസാന് നിവഹന്ത്യ് അന്യാ ഗുഡകുല്യാ മനോരമാഃ
മധുരജലം ഒഴുകുന്ന ദൈവിക നദികൾ, ശർക്കരക്കല്ലുകൾ പോലെ മണൽ, ആറു രുചികൾ നിറഞ്ഞ ഗുഡം ഒഴുകുന്ന മനോഹരമായ ചാലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഉച്ചാവചാനി മാംസാനി ഭക്ഷ്യാണി വിവിധാനി ച യാനി കാനി ച ദിവ്യാനി ലേഹ്യചോഷ്യാണി യാനി ച
ഉയര്ന്നതും താഴ്ന്നതുമായ വിവിധതരം മാംസങ്ങൾ, ദൈവികമായ ലേഹ്യങ്ങൾ, ചോഷ്യങ്ങൾ, എല്ലാത്തരം വിഭവങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഭുഞ്ജന്തി വിവിധൈര് വക്ത്രൈര് വിലുമ്പന്തി ക്ഷിപന്തി ച രുദ്രകോപാ മഹാകോപാഃ കാലാഗ്നിസദൃശോപമാഃ
അവരവരുടെ പല വായിലൂടെ അവർ ഭക്ഷിച്ചു, കൊള്ളയടിച്ചു, വിതറി; രുദ്രന്റെ ക്രോധം നിറഞ്ഞ്, അവരുടെ കോപം പ്രളയാഗ്നിപോലെയായിരുന്നു.
ഭക്ഷയന്തോ ഽഥ ശൈലാഭാ ഭീഷയന്തശ് ച സര്വതഃ ക്രീഡന്തി വിവിധാകാരാശ് ചിക്ഷിപുഃ സുരയോഷിതഃ
പർവതങ്ങളെപ്പോലെ ഭക്ഷിച്ചു, എല്ലായിടത്തും ഭയപ്പെടുത്തുകയും, വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ കളിക്കുകയും, ദൈവിക സ്ത്രീകളെ എറിഞ്ഞുകളയുകയും ചെയ്തു.
ഏവം ഗണാശ് ച തൈര് യുക്തോ വീരഭദ്രഃ പ്രതാപവാന് രുദ്രകോപപ്രയുക്തശ് ച സര്വദേവൈഃ സുരക്ഷിതമ്
ഇങ്ങനെ ആ ഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട വീരഭദ്രൻ, രുദ്രന്റെ ക്രോധം നിറഞ്ഞവൻ, എല്ലാ ദേവതകളാലും സംരക്ഷിതനായി നിന്നു.
തം യജ്ഞമ് അദഹച് ഛീഘ്രം ഭദ്രകാല്യാഃ സമീപതഃ ചക്രുര് അന്യേ തഥാ നാദാന് സര്വഭൂതഭയംകരാന്
ഭദ്രകാളിയുടെ അടുത്ത് ആ യാഗം അവർ വേഗത്തിൽ നശിപ്പിച്ചു. മറ്റുള്ളവർ എല്ലാം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഭയങ്കരമായ ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി.
ഛിത്ത്വാ ശിരോ ഽന്യേ യജ്ഞസ്യ വ്യനദന്ത ഭയംകരമ് തതഃ ശക്രാദയോ ദേവാ ദക്ഷശ് ചൈവ പ്രജാപതിഃ ഊചുഃ പ്രാഞ്ജലയോ ഭൂത്വാ കഥ്യതാം കോ ഭവാന് ഇതി
മറ്റുള്ളവർ യാഗത്തിന്റെ തല വെട്ടി ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നിലവിളികൾ മുഴക്കി. അപ്പോൾ ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും, ദക്ഷൻ പ്രജാപതിയും കൈകൂപ്പി ചോദിച്ചു: 'ആരാണു നിങ്ങൾ?'
നാഹം ദേവോ ന ദൈത്യോ വാ ന ച ഭോക്തുമ് ഇഹാഗതഃ നൈവ ദ്രഷ്ടും ച ദേവേന്ദ്രാ ന ച കൌതൂഹലാന്വിതാഃ
ഞാൻ ദേവനും അല്ല, അസുരനും അല്ല, ഇവിടെ എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാൻ വന്നതുമല്ല. ദേവേന്ദ്രന്മാരേ, കാണാനോ, കൗതുകം കൊണ്ടോ വന്നതുമല്ല.
ദക്ഷയജ്ഞവിനാശാര്ഥം സംപ്രാപ്തോ ഽഹം സുരോത്തമാഃ വീരഭദ്രേതി വിഖ്യാതോ രുദ്രകോപാദ് വിനിഃസൃതഃ
ദക്ഷന്റെ യാഗം നശിപ്പിക്കാൻ തന്നെയാണ് ഞാൻ വന്നത്, ഉത്തമ ദേവന്മാരേ. ഞാൻ വീരഭദ്രൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നവൻ, രുദ്രന്റെ കോപത്തിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ ജനിച്ചത്.
ഭദ്രകാലീ ച വിഖ്യാതാ ദേവ്യാഃ ക്രോധാദ് വിനിര്ഗതാ പ്രേഷിതാ ദേവദേവേന യജ്ഞാന്തികമ് ഉപാഗതാ
ഭദ്രകാളി എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധയായ അവൾ, ദേവിയുടെ ക്രോധത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്. ദേവദേവന്റെ todayയാൽ അവൾ യാഗസ്ഥലത്ത് എത്തി.
ശരണം ഗച്ഛ രാജേന്ദ്ര ദേവദേവമ് ഉമാപതിമ് വരം ക്രോധോ ഽപി ദേവസ്യ ന വരഃ പരിചാരകൈഃ
രാജാധിരാജാ, ഉമാപതിയായ ദേവദേവനിൽ അഭയം തേടുക. ദേവന്റെ കോപം പോലും അവന്റെ സേവകരാൽ സഹിക്കാനാവില്ല.
നിഖാതോത്പാടിതൈര് യൂപൈര് അപവിദ്ധൈസ് തതസ് തതഃ ഉത്പതദ്ഭിഃ പതദ്ഭിശ് ച ഗൃധ്രൈര് ആമിഷഗൃധ്നുഭിഃ
യാഗശിലകൾ പൂർണ്ണമായി പിഴുതെറിഞ്ഞ് എല്ലാടും ചിതറിക്കിടന്നു. മാംസം തിന്നാൻ ആഗ്രഹിച്ച കഴുകൻമാർ പറന്നു ചാടിയും വീണുമിരുന്നു.
പക്ഷവാതവിനിര്ധൂതൈഃ ശിവാരുതവിനാദിതൈഃ സ തസ്യ യജ്ഞോ നൃപതേര് ബാധ്യമാനസ് തദാ ഗണൈഃ
അവരുടെ ചിറകിന്റെ കാറ്റിൽ എല്ലാം പറന്നു, ശിവന്റെ നിലവിളികളാൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോൾ രാജാവിന്റെ ആ യാഗം ആ ഗണങ്ങൾകൊണ്ട് തകർത്തു.
ആസ്ഥായ മൃഗരൂപം വൈ ഖമ് ഏവാഭ്യപതത് തദാ തം തു യജ്ഞം തഥാരൂപം ഗച്ഛന്തമ് ഉപലഭ്യ സഃ
അപ്പോൾ ആ യാഗം മാൻ രൂപം ധരിച്ചു ആകാശത്തിലേക്ക് ചാടി. അങ്ങനെ രൂപം മാറി ഓടുന്ന യാഗത്തെ അവർ കണ്ടു.
ധനുര് ആദായ ബാണം ച തദര്ഥമ് അഗമത് പ്രഭുഃ തതസ് തസ്യ ഗണേശസ്യ ക്രോധാദ് അമിതതേജസഃ
അവൻ അപ്പോൾ അമ്പും വില്ലും എടുത്തു അതിനായി പോയി. അതിനുശേഷം ആ ഗണപതിയുടെ അതിയായ പ്രകോപത്തിൽ നിന്ന്,
ലലാടാത് പ്രസൃതോ ഘോരഃ സ്വേദബിന്ദുര് ബഭൂവ ഹ തസ്മിന് പതിതമാത്രേ ച സ്വേദബിന്ദൌ തദാ ഭുവി
അവന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്ന് ഒരു ഭയങ്കരമായ വിയർപ്പിന്റെ തുള്ളി പുറത്ത് വന്നു. ആ തുള്ളി ഭൂമിയിൽ വീണതുമാത്രം,
പ്രാദുര്ഭൂതോ മഹാന് അഗ്നിര് ജ്വലത്കാലാനലോപമഃ തത്രോദപദ്യത തദാ പുരുഷോ ദ്വിജസത്തമാഃ
അവിടെ ഒരു വലിയ അഗ്നി ഉദിച്ചു, കാലാന്ത്യത്തിലെ അഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ചു. അതിൽ നിന്ന്, മഹർഷിമാരേ, ഒരു പുരുഷൻ ഉദിച്ചു.