മഹാദേവായ ചിത്രായ വിചിത്രായ ച വൈ നമഃ പ്രധാനായാപ്രമേയായ കാര്യായ കാരണായ ച
മഹാദേവനേ, അത്ഭുതവും വൈവിധ്യവും നിറഞ്ഞവനേ, പ്രധാനനായവനേ, അളക്കാൻ കഴിയാത്തവനേ, കാരണവും ഫലവും ആയവനേ, നമസ്കാരം.
പുരുഷായ നമസ് തേ ഽസ്തു പുരുഷേച്ഛാകരായ ച നമഃ പുരുഷസംയോഗപ്രധാനഗുണകാരിണേ
പുരുഷനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം. പുരുഷന്റെ ഇച്ഛ പൂരിപ്പിക്കുന്നവനേ, പുരുഷനും പ്രധാനഗുണവും ഒന്നിപ്പിക്കുന്നവനേ, നമസ്കാരം.
പ്രവര്തകായ പ്രകൃതേഃ പുരുഷസ്യ ച സര്വശഃ കൃതാകൃതസ്യ സത്കര്ത്രേ ഫലസംയോഗദായ ച
പ്രകൃതിക്കും പുരുഷനും എല്ലാ രീതിയിലും ആരംഭം നൽകുന്നവനേ, ചെയ്തതും ചെയ്യാത്തതും ചെയ്യുന്നവനേ, ഫലസമ്യോഗം നൽകുന്നവനേ, നമസ്കാരം.
കാലജ്ഞായ ച സര്വേഷാം നമോ നിയമകാരിണേ നമോ വൈഷമ്യകര്ത്രേ ച ഗുണാനാം വൃത്തിദായ ച
എല്ലാവർക്കും കാലം അറിയുന്നവനേ, നിയന്ത്രണം ചെയ്യുന്നവനേ, വൈവിധ്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നവനേ, ഗുണങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം നൽകുന്നവനേ, നമസ്കാരം.
നമസ് തേ ദേവദേവേശ നമസ് തേ ഭൂതഭാവന ശിവ സൌമ്യമുഖോ ദ്രഷ്ടും ഭവ സൌമ്യോ ഹി നഃ പ്രഭോ
ദേവന്മാരുടെ ദൈവങ്ങളേ, ഭൂതങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവേ, ശിവനേ, സൗമ്യമുഖനായവനേ, ഞങ്ങൾക്കു കാണാൻ ദയയോടെ കാണപ്പെടണമേ, പ്രഭുവേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.
ഏവം സ ഭഗവാന് ദേവോ ജഗത്പതിര് ഉമാപതിഃ സ്തൂയമാനഃ സുരൈഃ സര്വൈര് അമരാന് ഇദമ് അബ്രവീത്
ഇങ്ങനെ, ലോകങ്ങളുടെ കർത്താവും ഉമാദേവിയുടെ ഭർത്താവുമായ ആ മഹാത്മാവ്, എല്ലാ ദേവന്മാരും സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, അമരന്മാരോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ദ്രഷ്ടും സുഖശ് ച സൌമ്യശ് ച ദേവാനാമ് അസ്മി ഭോഃ സുരാഃ വരം വരയത ക്ഷിപ്രം ദാതാസ്മി തമ് അസംശയമ്
ദേവന്മാരേ, ഞാൻ എളുപ്പത്തിൽ കാണാവുന്നതും സൗമ്യനും ആകുന്നു. നിങ്ങൾ ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ, ഞാൻ അതു ഉടൻ തന്നേ നൽകും.
തതസ് തേ പ്രണതാഃ സര്വേ സുരാ ഊചുസ് ത്രിലോചനമ്
അതിനുശേഷം എല്ലാ ദേവന്മാരും നമസ്കരിച്ച്, ത്രിനയനനോടു പറഞ്ഞു.
തവൈവ ഭഗവന് ഹസ്തേ വര ഏഷോ ഽവതിഷ്ഠതാമ് യദാ കാര്യം തദാ നസ് ത്വം ദാസ്യസേ വരമ് ഈപ്സിതമ്
ഭഗവനേ, ഈ വരം നിങ്ങളുടെ കൈയിൽ തന്നെ നിലനിൽക്കട്ടെ. ആവശ്യം വരുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കു ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം നൽകണം.
ഏവമ് അസ്ത്വ് ഇതി താന് ഉക്ത്വാ വിസൃജ്യ ച സുരാന് ഹരഃ ലോകാംശ് ച പ്രമഥൈഃ സാര്ധം വിവേശ ഭവനം സ്വകമ്
അങ്ങനെ ആകട്ടെ എന്നു പറഞ്ഞ് ദേവന്മാരെ വിടുകയും, ഹരൻ പ്രമഥന്മാരോടും ലോകങ്ങളോടും കൂടി തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തു.
യസ് തു ഹരോത്സവമ് അദ്ഭുതമ് ഏനം ഗായതി ദൈവതവിപ്രസമക്ഷമ് സോ ഽപ്രതിരൂപഗണേശസമാനോ ദേഹവിപര്യയമ് ഏത്യ സുഖീ സ്യാത്
ആരെങ്കിലും ഹരിയുടെ ഈ അത്ഭുതമായ ഉത്സവം ദേവന്മാരുടെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും മുമ്പിൽ പാടുന്നവൻ, അതുല്യനായ ഗണപതിയെപ്പോലെ, ശരീരം വിട്ടശേഷം സുഖം പ്രാപിക്കും.
വിപ്രവര്യാഃ സ്തവം ഹീമം ശൃണുയാദ് വാ പഠേച് ച യഃ സ സര്വലോകഗോ ദേവൈഃ പൂജ്യതേ ഽമരരാഡ് ഇവ
ശ്രേഷ്ഠനായ ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഈ സ്തോത്രം ആരെങ്കിലും കേൾക്കുകയോ വായിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും ദേവന്മാരാൽ ആദരിക്കപ്പെടും, അമരന്മാരുടെ രാജാവിനെപ്പോലെ.
പ്രവിഷ്ടേ ഭവനം ദേവേ സൂപവിഷ്ടേ വരാസനേ സ വക്രോ മന്മഥഃ ക്രൂരോ ദേവം വേദ്ധുമനാ ഭവത്
ദേവൻ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് ഉത്തമമായ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, വക്രനും ക്രൂരനും ആയ മന്മഥൻ ദേവനെ അട്ടഹസിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു.
തമ് അനാചാരസംയുക്തം ദുരാത്മാനം കുലാധമമ് ലോകാന് സര്വാന് പീഡയന്തം സര്വാങ്ഗാവരണാത്മകമ്
അവൻ ദുഷ്പ്രവൃത്തിയുള്ളവനും ദുഷ്ടചിത്തനുമായിരുന്നു; തന്റെ വംശത്തിലെ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവൻ, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും പീഡിപ്പിക്കുന്നവൻ, ശരീരമാകെ മറയ്ക്കുന്ന രൂപമുള്ളവൻ.
ഋഷീണാം വിഘ്നകര്താരം നിയമാനാം വ്രതൈഃ സഹ ചക്രാഹ്വയസ്യ രൂപേണ രത്യാ സഹ സമാഗതമ്
മഹർഷിമാരുടെയും അവരുടെ വ്രതങ്ങളുടെയും അനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെയും തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, ചക്രനെന്ന രൂപത്തിൽ രതിയോടൊപ്പം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അഥാതതായിനം വിപ്രാ വേദ്ധുകാമം സുരേശ്വരഃ നയനേന തൃതീയേന സാവജ്ഞം സമവൈക്ഷത
അപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ആ അക്രമിയെ അട്ടഹസിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ദേവാദിപതി, അവനെ അവജ്ഞയോടെ മൂന്നാമത്തെ കണ്ണിലൂടെ നോക്കി.
തതോ ഽസ്യ നേത്രജോ വഹ്നിര് ജ്വാലാമാലാസഹസ്രവാന് സഹസാ രതിഭര്താരമ് അദഹത് സപരിച്ഛദമ്
അപ്പോൾ ദേവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് ജ്വാലാമാലകൾ ഉള്ള അഗ്നി ഉടനടി പുറത്ത് വന്നു, രതിയുടെ ഭർത്താവിനെയും അവന്റെ അനുചരന്മാരെയും കത്തിച്ചു.
സ ദഹ്യമാനഃ കരുണമ് ആര്തോ ഽക്രോശത വിസ്വരമ് പ്രസാദയംശ് ച തം ദേവം പപാത ധരണീതലേ
അഗ്നിയിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നതുകൊണ്ട് വേദനയോടെ, മന്മഥൻ ദയനീയമായി നിലവിളിച്ചു, ദേവനെ പ്രാർത്ഥിച്ചു, ഭൂമിയിലേക്ക് വീണുപോയി.
അഥ സോ ഽഗ്നിപരീതാങ്ഗോ മന്മഥോ ലോകതാപനഃ പപാത സഹസാ മൂര്ഛാം ക്ഷണേന സമപദ്യത
അപ്പോൾ ലോകങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്ന മന്മഥൻ, അഗ്നിയിൽ മുഴുവനും കത്തിക്കഴിഞ്ഞ്, ഉടനടി അവബോധം നഷ്ടപ്പെടുത്തി നിലംപതിച്ചു.
പത്നീ തു കരുണം തസ്യ വിലലാപ സുദുഃഖിതാ ദേവീം ദേവം ച ദുഃഖാര്താ അയാചത് കരുണാവതീ
അവന്റെ ഭാര്യ, അതീവ ദുഃഖിതയായി, ദയനീയമായി വിലപിച്ചു; ദുഃഖത്തിൽ ആഴപ്പെട്ട അവൾ ദേവിയോടും ദേവനോടും കരുണയോടെ അപേക്ഷിച്ചു.
തസ്യാശ് ച കരുണാം ജ്ഞാത്വാ ദേവൌ തൌ കരുണാത്മകൌ ഊചതുസ് താം സമാലോക്യ സമാശ്വാസ്യ ച ദുഃഖിതാമ്
അവളുടെ ദയ കാണുമ്പോൾ, ആ ദയാലുവായ ദേവദമ്പതികൾ അവളെ നോക്കി, ദുഃഖിതയെയാശ്വസിപ്പിച്ചു, അവളോട്这样 പറഞ്ഞു.
ദഗ്ധ ഏവ ധ്രുവം ഭദ്രേ നാസ്യോത്പത്തിര് ഇഹേഷ്യതേ അശരീരോ ഽപി തേ ഭദ്രേ കാര്യം സര്വം കരിഷ്യതി
സത്യമായും, ഭദ്രേ, അവൻ കത്തിക്കഴിഞ്ഞു; ഇനി ഈ ലോകത്ത് ജനിക്കില്ല. എന്നാൽ, ശരീരമില്ലാതിരുന്നാലും, ഭദ്രേ, അവൻ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നിർവഹിക്കും.
യദാ തു വിഷ്ണുര് ഭഗവാന് വസുദേവസുതഃ ശുഭേ തദാ തസ്യ സുതോ യശ് ച പതിസ് തേ സംഭവിഷ്യതി
ശുഭേ, ഭഗവാൻ വിഷ്ണു വസുദേവന്റെ പുത്രനായി ജനിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ പുത്രൻ നിന്റെ ഭർത്താവായി ജനിക്കും.
തതഃ സാ തു വരം ലബ്ധ്വാ കാമപത്നീ ശുഭാനനാ ജഗാമേഷ്ടം തദാ ദേശം പ്രീതിയുക്താ ഗതക്ലമാ
അതിനുശേഷം, ആ വരം ലഭിച്ച കാമന്റെ ഭാര്യ, മുഖം പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട്, സന്തോഷത്തോടെ ആഗ്രഹിച്ച സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി; അവളുടെ ക്ഷീണം അകന്നു.
ദഗ്ധ്വാ കാമം തതോ വിപ്രാഃ സ തു ദേവോ വൃഷധ്വജഃ രേമേ തത്രോമയാ സാര്ധം പ്രഹൃഷ്ടസ് തു ഹിമാചലേ
കാമനെ ദഹിപ്പിച്ചശേഷം, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ആ വൃഷധ്വജൻ ദേവൻ ഉമയോടൊപ്പം ഹിമാലയത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു.
കന്ദരേഷു ച രമ്യേഷു പദ്മിനീഷു ഗുഹാസു ച നിര്ഝരേഷു ച രമ്യേഷു കര്ണികാരവനേഷു ച
അവൻ മനോഹരമായ ഗുഹകളിലും പദ്മങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കുളങ്ങളിലും, ഗർഭഗുഹകളിലും മനോഹരമായ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളിലും, കർണികാരവനങ്ങളിലും സുഖമായി താമസിച്ചു.
നദീതീരേഷു കാന്തേഷു കിംനരാചരിതേഷു ച ശൃങ്ഗേഷു ശൈലരാജസ്യ തഡാഗേഷു സരഃസു ച
ആകർഷകമായ നദീതീരങ്ങളിലും കിന്നരന്മാർ സഞ്ചരിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളിലും, മലരാജാവിന്റെ ശൃംഗങ്ങളിലും തടാകങ്ങളിലും കുളങ്ങളിലും അവൻ സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞു.
വനരാജിഷു രമ്യാസു നാനാപക്ഷിരുതേഷു ച തീര്ഥേഷു പുണ്യതോയേഷു മുനീനാമ് ആശ്രമേഷു ച
വिविध പക്ഷികളുടെ ഗാനം മുഴങ്ങുന്ന മനോഹരമായ വനരാശികളിലും, പുണ്യജലമുള്ള തീർത്ഥങ്ങളിലും, മഹർഷിമാരുടെ ആശ്രമങ്ങളിലും അവൻ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു.
ഏതേഷു പുണ്യേഷു മനോഹരേഷു ദേശേഷു വിദ്യാധരഭൂഷിതേഷു ഗന്ധര്വയക്ഷാമരസേവിതേഷു രേമേ സ ദേവ്യാ സഹിതസ് ത്രിനേത്രഃ
ഈ പുണ്യവും മനോഹരവുമായ പ്രദേശങ്ങളിൽ, വിദ്യാധരന്മാർ അലങ്കരിച്ചും ഗന്ധർവന്മാരും യക്ഷന്മാരും അമരന്മാരും സേവിച്ചും, മൂന്നുകണ്ണുള്ള ദേവൻ ദേവിയോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ സമയം കഴിച്ചു.
ദേവൈഃ സഹേന്ദ്രൈര് മുനിയക്ഷസിദ്ധൈര് ഗന്ധര്വവിദ്യാധരദൈത്യമുഖ്യൈഃ അന്യൈശ് ച സര്വൈര് വിവിധൈര് വൃതോ ഽസൌ തസ്മിന് നഗേ ഹര്ഷമ് അവാപ ശംഭുഃ
ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാരും മുനിമാരും യക്ഷന്മാരും സിദ്ധന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും വിദ്യാധരന്മാരും പ്രധാന ദൈത്യന്മാരും മറ്റു പലവിധ ജീവികളും ചുറ്റി നിൽക്കുമ്പോൾ, ആ മലയിൽ ശംഭു സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.