തേഷാം പാത്രവിശേഷാംശ് ച വക്തുമ് അര്ഹസി സുവ്രത വത്സക്ഷീരവിശേഷാംശ് ച ദോഗ്ധാരം ചാനുപൂര്വശഃ
അവർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പ്രത്യേക പാത്രങ്ങൾ, വിവിധതരം കിടാവിന്റെ പാൽ, പാൽകയറ്റിയവർ എന്നിവയെ ക്രമമായി നീ വിശദമായി പറയണം, ധർമ്മനിഷ്ഠനായവനേ.
യസ്മാച് ച കാരണാത് പാണിര് വേണസ്യ മഥിതഃ പുരാ ക്രുദ്ധൈര് മഹര്ഷിഭിസ് താത കാരണം തച് ച കീര്തയ
പണ്ടു മഹർഷിമാർ കോപത്തോടെ വേണന്റെ കൈ ചുരണ്ടിയത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന്, പ്രിയനായവനേ, അതിന്റെ കാരണവും നീ വിശദമായി പറയണം.
ശൃണുധ്വം കീര്തയിഷ്യാമി പൃഥോര് വൈണ്യസ്യ വിസ്തരമ് ഏകാഗ്രാഃ പ്രയതാശ് ചൈവ പുണ്യാര്ഥം വൈ ദ്വിജര്ഷഭാഃ
വേനപുതനായ പൃഥുവിന്റെ കഥ ഞാൻ വിശദമായി പറയാൻ പോകുന്നു; നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ, ഉത്സാഹത്തോടെ കേൾക്കണം, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, പുണ്യത്തിനായി.
നാശുചേഃ ക്ഷുദ്രമനസോ നാശിഷ്യസ്യാവ്രതസ്യ ച കീര്തയേയമ് ഇദം വിപ്രാഃ കൃതഘ്നായാഹിതായ ച
ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അശുദ്ധനും, ചിന്താശക്തിയില്ലാത്തവനും, ശിഷ്യനല്ലാത്തവനും, വ്രതമില്ലാത്തവനും, കൃതഘ്നനും, വൈരാഗ്യവാനുമായ ഒരാളോട് ഞാൻ ഈ കഥ പറയില്ല.
സ്വര്ഗ്യം യശസ്യമ് ആയുഷ്യം ധന്യം വേദൈശ് ച സംമിതമ് രഹസ്യമ് ഋഷിഭിഃ പ്രോക്തം ശൃണുധ്വം വൈ യഥാതഥമ്
സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തിക്കും, കീർത്തിക്കും, ദീർഘായുസ്സിനും, ഭാഗ്യത്തിനും, വേദങ്ങൾ അംഗീകരിച്ചിരിക്കുന്നതും, മഹർഷിമാർ രഹസ്യമായി പഠിപ്പിച്ചതുമായ ഈ കഥ നിങ്ങൾ ശരിയായി കേൾക്കണം.
യശ് ചേമം കീര്തയേന് നിത്യം പൃഥോര് വൈണ്യസ്യ വിസ്തരമ് ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ നമസ്കൃത്യ ന സ ശോചേത് കൃതാകൃതമ്
വേനപുതനായ പൃഥുവിന്റെ ഈ കഥ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് വന്ദനം ചെയ്ത് ആരെങ്കിലും നിത്യമായി പാരായണം ചെയ്താൽ, ചെയ്തതിലും ചെയ്യാത്തതിലും അവൻ ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല.
ആസീദ് ധര്മസ്യ സംഗോപ്താ പൂര്വമ് അത്രിസമഃ പ്രഭുഃ അത്രിവംശേ സമുത്പന്നസ് ത്വ് അങ്ഗോ നാമ പ്രജാപതിഃ
പണ്ടു, അത്രിസമമായ മഹത്വമുള്ള, അത്രിവംശത്തിൽ ജനിച്ച, അങ്ക എന്ന പ്രജാപതി, ധർമ്മത്തിന്റെ രക്ഷകനായി ഉണ്ടായിരുന്നു.
തസ്യ പുത്രോ ഽഭവദ് വേണോ നാത്യര്ഥം ധര്മകോവിദഃ ജാതോ മൃത്യുസുതായാം വൈ സുനീഥായാം പ്രജാപതിഃ
അവനു വേണൻ എന്ന മകൻ ഉണ്ടായി; ധർമ്മത്തിൽ അത്ര പ്രാവീണ്യമില്ലാത്തവൻ, മരണമഹാരാജാവിന്റെ മകൾ സുനീതയിൽ ജനിച്ച പ്രജാപതിയാണ് അവൻ.
സ മാതാമഹദോഷേണ തേന കാലാത്മജാത്മജഃ സ്വധര്മം പൃഷ്ഠതഃ കൃത്വാ കാമലോഭേഷ്വ് അവര്തത
അവന്റെ അമ്മാവന്റെ പാപം മൂലം, കാലപുത്രിയായ സുനീതയുടെ മകൻ, തന്റെ ധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ച്, മോഹത്തിലും ലാഭത്തിലും ആസ്വാദനം ചെയ്തു.
മര്യാദാം ഭേദയാമ് ആസ ധര്മോപേതാം സ പാര്ഥിവഃ വേദധര്മാന് അതിക്രമ്യ സോ ഽധര്മനിരതോ ഽഭവത്
ആ രാജാവ്, ധർമ്മപരമായ അതിരുകൾ തകർത്തു, വേദധർമ്മങ്ങൾ ലംഘിച്ച്, അധർമ്മത്തിൽ മുഴുകി പോയി.
നിഃസ്വാധ്യായവഷട്കാരാഃ പ്രജാസ് തസ്മിന് പ്രജാപതൌ പ്രവൃത്തം ന പപുഃ സോമം ഹുതം യജ്ഞേഷു ദേവതാഃ
അവൻ ആ ജനങ്ങളുടെ അധിപതിയായി ഭരിച്ചപ്പോൾ, ആരും സ്വാധ്യായം പറയുകയോ വഷട് വിളിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല; യജ്ഞങ്ങളിൽ ദേവന്മാർ സോമം കുടിച്ചില്ല, ഹോമവും അർപ്പിച്ചില്ല.
ന യഷ്ടവ്യം ന ഹോതവ്യമ് ഇതി തസ്യ പ്രജാപതേഃ ആസീത് പ്രതിജ്ഞാ ക്രൂരേയം വിനാശേ പ്രത്യുപസ്ഥിതേ
ആ ജനാധിപതിക്ക് ഒരു ക്രൂരമായ തീരുമാനം ഉണ്ടായി: 'യജ്ഞങ്ങൾ വേണ്ട, ഹോമങ്ങൾ വേണ്ട,' എന്നായിരുന്നു, നാശം അടുത്തിരിക്കെ.
അഹമ് ഇജ്യശ് ച യഷ്ടാ ച യജ്ഞശ് ചേതി ഭൃഗൂദ്വഹ മയി യജ്ഞോ വിധാതവ്യോ മയി ഹോതവ്യമ് ഇത്യ് അപി
ഭൃഗുവിന്റെ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഞാൻ തന്നെയാണ് പൂജയും, പൂജാരി തന്നെയും, യജ്ഞവും. എന്റെ പേരിൽ യജ്ഞം നടത്തണം, എനിക്ക് ഹോമം അർപ്പിക്കണം.
തമ് അതിക്രാന്തമര്യാദമ് ആദദാനമ് അസാംപ്രതമ് ഊചുര് മഹര്ഷയഃ സര്വേ മരീചിപ്രമുഖാസ് തദാ
അങ്ങിനെ എല്ലാ പരിധികളും കടന്നുപോയ, അനുപയോഗ്യമായി പെരുമാറിയ അവനോട്, മാരീചിയെ മുന്നിൽ നിർത്തി മഹർഷിമാർ എല്ലാവരും പറഞ്ഞു.
വയം ദീക്ഷാം പ്രവേക്ഷ്യാമഃ സംവത്സരഗണാന് ബഹൂന് അധര്മം കുരു മാ വേണ ഏഷ ധര്മഃ സനാതനഃ
നാം പല വർഷങ്ങളോളം ദീക്ഷ സ്വീകരിക്കും; വേണാ, നീ അധർമ്മം ചെയ്യരുത്, ഇതാണ് ശാശ്വതമായ ധർമ്മം.
നിധനേ ഽത്രേഃ പ്രസൂതസ് ത്വം പ്രജാപതിര് അസംശയമ് പ്രജാശ് ച പാലയിഷ്യേ ഽഹമ് ഇതീഹ സമയഃ കൃതഃ
അത്രിയുടെ മരണത്തിൽ നിന്നാണ് നീ ജനിച്ചത്, നീ തന്നെ ജനങ്ങളുടെ അധിപതിയാണ്. ജനങ്ങളെ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കും — ഇതായിരുന്നു ഇവിടെ ഉണ്ടായ ഉടമ്പടി.
താംസ് തഥാ ബ്രുവതഃ സര്വാന് മഹര്ഷീന് അബ്രവീത് തദാ വേണഃ പ്രഹസ്യ ദുര്ബുദ്ധിര് ഇമമ് അര്ഥമ് അനര്ഥവിത്
അങ്ങിനെ മഹർഷിമാർ എല്ലാവരും പറഞ്ഞപ്പോൾ, മനസ്സില്ലാത്ത വേണൻ ചിരിച്ച്, അവരെ നോക്കി ദോഷകരമായ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
സ്രഷ്ടാ ധര്മസ്യ കശ് ചാന്യഃ ശ്രോതവ്യം കസ്യ വാ മയാ ശ്രുതവീര്യതപഃസത്യൈര് മയാ വാ കഃ സമോ ഭുവി
ധർമ്മത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ് മറ്റാരാണ്? ഞാൻ ആരുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കണം? ഈ ഭൂമിയിൽ പഠനത്തിലും വീര്യത്തിലും തപസ്സിലും സത്യത്തിലും എനിക്ക് തുല്യൻ ആരാണ്?
പ്രഭവം സര്വഭൂതാനാം ധര്മാണാം ച വിശേഷതഃ സംമൂഢാ ന വിദുര് നൂനം ഭവന്തോ മാം വിചേതസഃ
നിങ്ങൾക്കു മനസ്സില്ല, അജ്ഞാനികൾ തന്നെയാണ്; ഞാൻ എല്ലാ ജീവികളും ധർമ്മവും സൃഷ്ടിച്ചവൻ എന്ന സത്യം നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല.
ഇച്ഛന് ദഹേയം പൃഥിവീം പ്ലാവയേയം ജലൈസ് തഥാ ദ്യാം വൈ ഭുവം ച രുന്ധേയം നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ
ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചാൽ ഭൂമി കത്തിക്കളയാം, വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിക്കളയാം, ആകാശവും ഭൂമിയും തടയാം — ഇതിൽ ആലോചന വേണ്ട.
യദാ ന ശക്യതേ മോഹാദ് അവലേപാച് ച പാര്ഥിവഃ അപനേതും തദാ വേണസ് തതഃ ക്രുദ്ധാ മഹര്ഷയഃ
അജ്ഞാനത്താലും അഭിമാനത്താലും രാജാവിനെ മാറ്റാൻ കഴിയാതെ വന്നപ്പോൾ, മഹർഷിമാർ കോപത്തോടെ വേണനെതിരെ പ്രവർത്തിച്ചു.
തം നിഗൃഹ്യ മഹാത്മാനോ വിസ്ഫുരന്തം മഹാബലമ് തതോ ഽസ്യ സവ്യമ് ഊരും തേ മമന്ഥുര് ജാതമന്യവഃ
മഹാത്മാക്കളായ മഹർഷിമാർ, ശക്തനായ വേണനെ പിടിച്ച്, അവന്റെ ഇടത് തൊണ്ടി ശക്തിയായി ഉരുക്കി.
തസ്മിന് നിമഥ്യമാനേ വൈ രാജ്ഞ ഊരൌ തു ജജ്ഞിവാന് ഹ്രസ്വോ ഽതിമാത്രഃ പുരുഷഃ കൃഷ്ണശ് ചേതി ബഭൂവ ഹ
രാജാവിന്റെ തൊണ്ടി അങ്ങനെ ഉരുക്കുമ്പോൾ, അതിൽ നിന്ന് വളരെ ചെറുതും കറുപ്പും ആയ ഒരു പുരുഷൻ ജനിച്ചു.
സ ഭീതഃ പ്രാഞ്ജലിര് ഭൂത്വാ തസ്ഥിവാന് ദ്വിജസത്തമാഃ തമ് അത്രിര് വിഹ്വലം ദൃഷ്ട്വാ നിഷീദേത്യ് അബ്രവീത് തദാ
ഭയപ്പെട്ട്, കൈകൂപ്പി, അവൻ ദ്വിജന്മാരുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. അവനെ വിഷമത്തോടെ കണ്ട അത്രി പറഞ്ഞു: 'ഇരിക്കൂ.'
നിഷാദവംശകര്താസൌ ബഭൂവ വദതാം വരാഃ ധീവരാന് അസൃജച് ചാപി വേണകല്മഷസംഭവാന്
അവൻ തന്നെയാണ് നിഷാദവംശത്തിന്റെ പിതാവ്, വാക്കിന്റെ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ. വേണന്റെ പാപത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ധീവരന്മാരെയും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.
യേ ചാന്യേ വിന്ധ്യനിലയാസ് തഥാ പര്വതസംശ്രയാഃ അധര്മരുചയോ വിപ്രാസ് തേ തു വൈ വേണകല്മഷാഃ
വിന്ദ്യപർവതങ്ങളിലും മറ്റും താമസിക്കുന്നവരും, അധർമ്മത്തിൽ ആസ്വാദനം കാണുന്നവരും, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അവരും വേണന്റെ പാപത്തിൽ നിന്നവരാണ്.
തതഃ പുനര് മഹാത്മാനഃ പാണിം വേണസ്യ ദക്ഷിണമ് അരണീമ് ഇവ സംരബ്ധാ മമന്ഥുര് ജാതമന്യവഃ
അതിനുശേഷം മഹാത്മാക്കളായ മഹർഷിമാർ, കോപത്തോടെ, വേണന്റെ വലതുകൈ ഉരുക്കി, അഗ്നിക്കൊല്ലുപോലെ.
പൃഥുസ് തസ്മാത് സമുത്പന്നഃ കരാജ് ജ്വലനസംനിഭഃ ദീപ്യമാനഃ സ്വവപുഷാ സാക്ഷാദ് അഗ്നിര് ഇവ ജ്വലന്
അവിടെ നിന്ന് പൃഥു ജനിച്ചു, അഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ചു, തന്റെ കാന്തിയാൽ പ്രകാശിച്ചു, സാക്ഷാൽ അഗ്നി തന്നെയെന്നപോലെ.
അഥ സോ ഽജഗവം നാമ ധനുര് ഗൃഹ്യ മഹാരവമ് ശരാംശ് ച ദിവ്യാന് രക്ഷാര്ഥം കവചം ച മഹാപ്രഭമ്
അപ്പൊഴ് അവൻ അജഗവം എന്ന വലിയ ശബ്ദമുള്ള വില്ലും, രക്ഷയ്ക്കായി ദൈവികമായ അമ്പുകളും, പ്രകാശമുള്ള കാവചവും എടുത്തു.
തസ്മിഞ് ജാതേ ഽഥ ഭൂതാനി സംപ്രഹൃഷ്ടാനി സര്വശഃ സമാപേതുര് മഹാഭാഗാ വേണസ് തു ത്രിദിവം യയൌ
അവൻ ജനിച്ചപ്പോൾ എല്ലാ ജീവികളും അതിയായി സന്തോഷിച്ചു; മഹത്വമുള്ള വേനൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി.