ഗന്ധര്വസംഘൈഃ സഹിതോ ഽപ്സരോഭിഃ ശക്രാജ്ഞയാ തത്ര സമാജഗാമ അന്യേ ച ദേവാസ് ത്രിദിവാത് തദാനീം പൃഥക് പൃഥക് ചാരുഗൃഹീതവേശാഃ
ഗന്ധർവർ സംഘങ്ങളോടും അപ്സരസുകളോടും കൂടെ, ഇന്ദ്രന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവൻ അവിടെ എത്തി. മറ്റു ദേവന്മാരും സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് ഓരോരുത്തരും മനോഹരമായ വേഷത്തിൽ അവിടെ എത്തി.
ആജഗ്മുര് ആരുഹ്യ വിമാനപൃഷ്ഠം ഗന്ധര്വയക്ഷോരഗകിംനരാശ് ച ശചീപതിസ് തത്ര സുരേന്ദ്രമധ്യേ രരാജ രാജാധികലക്ഷ്യമൂര്തിഃ
ഗന്ധർവർ, യക്ഷർ, പാമ്പുകൾ, കിന്നരന്മാർ എന്നിവരും ദിവ്യവിമാനങ്ങളിൽ കയറി അവിടെ എത്തി. ശചീപതിയായ ദേവരാജാവ് ദേവന്മാരുടെ നടുവിൽ രാജാധികാരമുള്ള രൂപത്തിൽ പ്രകാശിച്ചു.
ആജ്ഞാബലൈശ്വര്യകൃതപ്രമോദഃ സ്വയംവരം തം സമലംചകാര ഹേതുസ് ത്രിലോകസ്യ ജഗത്പ്രസൂതേര് മാതാ ച തേഷാം സസുരാസുരാണാമ്
ആജ്ഞയുടെയും അധികാരത്തിന്റെയും ശക്തിയിൽ സന്തോഷത്തോടെ അവൻ സ്വയംവരം നടത്തി. അവൾ, ലോകങ്ങളുടെ അമ്മയും ദേവാസുരന്മാരുടെ മാതാവും, സൃഷ്ടിയുടെ കാരണവളായി അവിടെ നിലകൊണ്ടു.
പത്നീ ച ശംഭോഃ പുരുഷസ്യ ധീമതോ ഗീതാ പുരാണേ പ്രകൃതിഃ പരാ യാ ദക്ഷസ്യ കോപാദ് ധിമവദ്ഗൃഹം സാ കാര്യാര്ഥമായാത് ത്രിദിവൌകസാം ഹി
ശംഭുവിന്റെ ഭാര്യയായ, പുരാണങ്ങളിൽ പാടപ്പെട്ട പരാപ്രകൃതിയായ അവൾ, ദക്ഷന്റെ കോപത്തിൽ ധീമാനായവന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് കടന്ന്, കര്ത്തവ്യത്തിനായി സ്വർഗവാസികളോടൊപ്പം അവിടെ എത്തി.
വിമാനപൃഷ്ഠേ മണിഹേമജുഷ്ടേ സ്ഥിതാ വലച്ചാമരവീജിതാങ്ഗീ സര്വര്തുപുഷ്പാം സുസുഗന്ധമാലാം പ്രഗൃഹ്യ ദേവീ പ്രസഭം പ്രതസ്ഥേ
മണിയും പൊന്നും അലങ്കരിച്ച ദിവ്യവിമാനത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ചാമരം വീശി അവളുടെ അവയവങ്ങൾ തണുപ്പിച്ചു. എല്ലാ ঋതുക്കളിലുമുള്ള സുഗന്ധമുള്ള പൂമാല പിടിച്ച്, ദേവി ധൈര്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
മാലാം പ്രഗൃഹ്യ ദേവ്യാം തു സ്ഥിതായാം ദേവസംസദി ശക്രാദ്യൈര് ആഗതൈര് ദേവൈഃ സ്വയംവര ഉപാഗതേ
ദേവി പൂമാല പിടിച്ച് ദേവസഭയിൽ നില്ക്കുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും എത്തിയപ്പോൾ സ്വയംവരം ആരംഭിച്ചു.
ദേവ്യാ ജിജ്ഞാസയാ ശംഭുര് ഭൂത്വാ പഞ്ചശിഖഃ ശിശുഃ ഉത്സങ്ഗതലസംസുപ്തോ ബഭൂവ സഹസാ വിഭുഃ
ദേവി അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ശംഭു അഞ്ചു ചൂടുള്ള കുഞ്ഞായി മാറി, അവളുടെ മടിയിൽ പെട്ടെന്ന് ഉറങ്ങി കിടന്നു.
തതോ ദദര്ശ തം ദേവീ ശിശും പഞ്ചശിഖം സ്ഥിതമ് ജ്ഞാത്വാ തം സമവധ്യാനാജ് ജഗൃഹേ പ്രീതിസംയുതാ
അപ്പോൾ ദേവി ആ അഞ്ചു ചൂടുള്ള കുഞ്ഞിനെ കണ്ടു, അവൻ യോഗ്യനാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സന്തോഷത്തോടെ കൈകൊണ്ടു.
അഥ സാ ശുദ്ധസംകല്പാ കാങ്ക്ഷിതം പ്രാപ്യ സത്പതിമ് നിവൃത്താ ച തദാ തസ്ഥൌ കൃത്വാ സാ ഹൃദി തം വിഭുമ്
ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, ആഗ്രഹിച്ച ഭർത്താവിനെ ലഭിച്ച ദേവി, പിന്നെ മനസ്സിൽ ആ പ്രഭുവിനെ സൂക്ഷിച്ച്, ശാന്തമായി നിന്നു.
തതോ ദൃഷ്ട്വാ ശിശും ദേവാ ദേവ്യാ ഉത്സങ്ഗവര്തിനമ് കോ ഽയമ് അത്രേതി സംമന്ത്ര്യ ചുക്രുശുര് ഭൃശമോഹിതാഃ
ദേവന്മാർ ദേവിയുടെ മടിയിൽ കുഞ്ഞിനെ കണ്ടപ്പോൾ, 'ഇവൻ ആരാണ്?' എന്ന് ആലോചിച്ച്, അതിശയപെട്ട് നിലവിളിച്ചു.
വജ്രമ് ആഹാരയത് തസ്യ ബാഹുമ് ഉത്ക്ഷിപ്യ വൃത്രഹാ സ ബാഹുര് ഉത്ഥിതസ് തസ്യ തഥൈവ സമതിഷ്ഠത
വൃത്രനെ സംഹരിച്ചവൻ കൈ ഉയർത്തി വജ്രായുധം വിളിച്ചു. പക്ഷേ, കുഞ്ഞിന്റെ കൈയും അതേപോലെ ഉയർന്നു, അപ്രകാരമേ നില്ക്കുകയും ചെയ്തു.
സ്തമ്ഭിതഃ ശിശുരൂപേണ ദേവദേവേന ശംഭുനാ വജ്രം ക്ഷേപ്തും ന ശശാക വൃത്രഹാ ചലിതും ന ച
ശംഭുവിന്റെ ദൈവികശക്തിയാൽ കുഞ്ഞ് അവിടെ അചഞ്ചലനായി. വൃത്രഹൻ വജ്രം എറിയാനും നീങ്ങാനും കഴിയാതെ നിന്നു.
ഭഗോ നാമ തതോ ദേവ ആദിത്യഃ കാശ്യപോ ബലീ ഉത്ക്ഷിപ്യ ആയുധം ദീപ്തം ഛേത്തുമ് ഇച്ഛന് വിമോഹിതഃ
അതിനുശേഷം, ശക്തനായ കശ്യപപുത്രനായ ഭാഗദേവൻ തന്റെ ദഹിക്കുന്ന ആയുധം ഉയർത്തി ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, മനസ്സു കുഴഞ്ഞു.
തസ്യാപി ഭഗവാന് ബാഹും തഥൈവാസ്തമ്ഭയത് തദാ ബലം തേജശ് ച യോഗശ് ച തഥൈവാസ്തമ്ഭയദ് വിഭുഃ
അപ്പോൾ ഭഗവാൻ അവന്റെ കൈയും അചഞ്ചലമാക്കി. അതിനൊപ്പം അവന്റെ ശക്തിയും തേജസ്സും യോഗശക്തിയും ഭഗവാൻ തടഞ്ഞു.
ശിരഃ പ്രകമ്പയന് വിഷ്ണുഃ ശംകരം സമവൈക്ഷത അഥ തേഷു സ്ഥിതേഷ്വ് ഏവം മന്യുമത്സു സുരേഷു ച
തല കുലുക്കി വിഷ്ണു ശങ്കരനെ നോക്കി; അങ്ങനെ ദേവന്മാരും അവിടെയുള്ളവരും കോപത്തോടെ നിന്നു.
അഹം പരമസംവിഗ്നോ ധ്യാനമ് ആസ്ഥായ സാദരമ് ബുദ്ധവാന് ദേവദേവേശമ് ഉമോത്സങ്ഗേ സമാസ്ഥിതമ്
ഞാൻ അത്യന്തം വിഷമത്തോടെ ഭക്തിയോടെ ധ്യാനത്തിൽ ഇരുന്നു, ദേവദേവനായവനെ ഉമയുടെ മടിയിൽ ഇരിക്കുന്നതായി കണ്ടു.
ജ്ഞാത്വാഹം പരമേശാനം ശീഘ്രമ് ഉത്ഥായ സാദരമ് വവന്ദേ ചരണം ശംഭോഃ സ്തുതവാംസ് തമ് അഹം ദ്വിജാഃ
പരമേശ്വരനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഞാൻ ഉടൻ ആദരവോടെ എഴുന്നേറ്റ് ശംഭുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു, അവനെ സ്തുതിച്ചു, ദ്വിജന്മാരേ.
പുരാണൈഃ സാമസംഗീതൈഃ പുണ്യാഖ്യൈര് ഗുഹ്യനാമഭിഃ അജസ് ത്വമ് അജരോ ദേവഃ സ്രഷ്ടാ വിഭുഃ പരാപരമ്
സാമവേദത്തിലെ പുരാതന ഗീതങ്ങളാൽ, പുണ്യവും ഗുഹ്യമായ നാമങ്ങളാൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു: നീ ജനനമില്ലാത്തവൻ, വയസ്സില്ലാത്തവൻ, ദേവന്മാരുടെ ദൈവം, സ്രഷ്ടാവ്, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചവൻ, പ്രകടവും അപ്രകടവും അതിജീവിക്കുന്നവൻ.
പ്രധാനം പുരുഷോ യസ് ത്വം ബ്രഹ്മ ധ്യേയം തദ് അക്ഷരമ് അമൃതം പരമാത്മാ ച ഈശ്വരഃ കാരണം മഹത്
നീ പ്രധാനം, പുരുഷൻ, ധ്യാനത്തിന് യോഗ്യമായ അക്ഷര ബ്രഹ്മം, അമൃതൻ, പരമാത്മാവ്, ഈശ്വരൻ, മഹത്തായ കാരണമാകുന്നവൻ.
ബ്രഹ്മസൃക് പ്രകൃതേഃ സ്രഷ്ടാ സര്വകൃത് പ്രകൃതേഃ പരഃ ഇയം ച പ്രകൃതിര് ദേവീ സദാ തേ സൃഷ്ടികാരണമ്
ബ്രഹ്മാവിനെ സൃഷ്ടിച്ചവൻ, പ്രകൃതിയുടെ ഉത്ഭവം, എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, പ്രകൃതിയെ അതിജീവിക്കുന്നവൻ; ഈ ദേവിയായ പ്രകൃതിയും നിന്റെ സൃഷ്ടിയുടെ കാരണമാകുന്നു.
പത്നീരൂപം സമാസ്ഥായ ജഗത്കാരണമ് ആഗതാ നമസ് തുഭ്യം മഹാദേവ ദേവ്യാ വൈ സഹിതായ ച
ഭാര്യാരൂപം സ്വീകരിച്ച് ലോകത്തിന്റെ കാരണമായി അവൾ വന്നിരിക്കുന്നു; മഹാദേവാ, ദേവിയോടൊപ്പം നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
പ്രസാദാത് തവ ദേവേശ നിയോഗാച് ച മയാ പ്രജാഃ ദേവാദ്യാസ് തു ഇമാഃ സൃഷ്ടാ മൂഢാസ് ത്വദ്യോഗമായയാ
ദേവദേവനായ നിന്റെ കൃപയാലും കല്പനയാലും ഞാൻ ഈ ദേവന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു; എന്നാൽ അവരെല്ലാം നിന്റെ യോഗമായയാൽ ഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.
കുരു പ്രസാദമ് ഏതേഷാം യഥാപൂര്വം ഭവന്ത്വ് ഇമേ തത ഏവമ് അഹം വിപ്രാ വിജ്ഞാപ്യ പരമേശ്വരമ്
നിനക്ക് ഇവർക്കു കൃപ കാണിക്കണമെന്നു ഞാൻ അപേക്ഷിച്ചു, അവർ പഴയപോലെ ആകട്ടെ; അങ്ങനെ ഞാൻ പരമേശ്വരനോട് അറിയിച്ചു, മഹർഷികളേ.
സ്തമ്ഭിതാന് സര്വദേവാംസ് താന് ഇദം ചാഹം തദോക്തവാന് മൂഢാശ് ച ദേവതാഃ സര്വാ നൈനം ബുധ്യത ശംകരമ്
അവിടെ അചഞ്ചലരായിരുന്ന എല്ലാ ദേവന്മാരോടും ഞാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു; ദേവതകൾ എല്ലാം ഭ്രമിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് ശങ്കരനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഗച്ഛധ്വം ശരണം ശീഘ്രമ് ഏനമ് ഏവ മഹേശ്വരമ് സാര്ധം മയൈവ ദേവേശം പരമാത്മാനമ് അവ്യയമ്
നിങ്ങൾ എത്രയും വേഗം ഈ മഹേശ്വരനിൽ, ദേവദേവനായ പരമാത്മാവിൽ, എന്നോടൊപ്പം ശരണം പ്രാപിക്കൂ.
തതസ് തേ സ്തമ്ഭിതാഃ സര്വേ തഥൈവ ത്രിദിവൌകസഃ പ്രണേമുര് മനസാ ശര്വം ഭാവശുദ്ധേന ചേതസാ
അപ്പോൾ അവിടെ അചഞ്ചലരായിരുന്ന സ്വർഗ്ഗവാസികൾ എല്ലാവരും മനസ്സിൽ ഭക്തിപൂർവ്വം ശുദ്ധഹൃദയത്തോടെ ശർവനോട് നമസ്കരിച്ചു.
അഥ തേഷാം പ്രസന്നോ ഽഭൂദ് ദേവദേവോ മഹേശ്വരഃ യഥാപൂര്വം ചകാരാശു ദേവതാനാം തനൂസ് തദാ
അതിനുശേഷം ദേവദേവനായ മഹേശ്വരൻ അവരോട് പ്രസന്നനായി, ദേവതകളുടെ ശരീരം പഴയപോലെ ഉടൻ പുനഃസ്ഥാപിച്ചു.
തത ഏവം പ്രവൃത്തേ തു സര്വദേവനിവാരണേ വപുശ് ചകാര ദേവേശസ് ത്ര്യക്ഷം പരമമ് അദ്ഭുതമ്
അങ്ങനെ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും നിയന്ത്രിച്ചപ്പോൾ, ദേവദേവൻ അത്ഭുതകരമായ മൂന്നുകണ്ണുള്ള രൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുത്തി.
തേജസാ തസ്യ തേ ധ്വസ്താശ് ചക്ഷുഃ സര്വേ ന്യമീലയന് തേഭ്യഃ സ പരമം ചക്ഷുഃ സ്വവപുര്ദൃഷ്ടിശക്തിമത്
അവന്റെ തേജസ്സിൽ അവരെല്ലാവരും വിറച്ചു കണ്ണടച്ചു; അവർക്കു തന്റെ രൂപം കാണാൻ ശേഷിയുള്ള പരമദൃഷ്ടി അവൻ നൽകിയു.
പ്രാദാത് പരമദേവേശമ് അപശ്യംസ് തേ തദാ വിഭുമ് തേ ദൃഷ്ട്വാ പരമേശാനം തൃതീയേക്ഷണധാരിണമ്
അവൻ അവർക്കു പരമദേവനെ കാണാൻ അനുവദിച്ചു; അവർ സർവവ്യാപിയായ പരമേശ്വരനെ, മൂന്നാമത്തെ കണ്ണുള്ളവനെ കണ്ടു.