നിര്ഭയഃ സര്വലോകേഷു ഭവിഷ്യസി സുനിര്വൃതഃ ആശ്രമം വേദമ് അത്യര്ഥം ചിത്രകൂടേതി വിശ്രുതമ്
നീ എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും ഭയമില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും. ചിത്രകൂടം എന്ന പേരിൽ നിന്റെ ആശ്രമം വളരെ പ്രശസ്തമായിരിക്കും.
യോ ഹി യാസ്യതി പുണ്യാര്ഥീ സോ ഽശ്വമേധമ് അവാപ്സ്യതി യസ് തു തത്ര മൃതശ് ചാപി ബ്രഹ്മലോകം സ ഗച്ഛതി
ഇവിടെ ധർമ്മത്തിനായി വരുന്നവൻ അശ്വമേധയാഗഫലം നേടും. ഇവിടെ മരിക്കുന്നവൻ ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ എത്തും.
യശ് ചാത്ര നിയമൈര് യുക്തഃ പ്രാണാന് സമ്യക് പരിത്യജേത് സ ദേവ്യാസ് തപസാ യുക്തോ മഹാഗണപതിര് ഭവേത്
ഇവിടെ യുക്തമായ നിയന്ത്രണത്തോടെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ, ദേവിയുടെ തപസ്സുമായി ഒന്നിച്ചാൽ മഹാഗണപതിയായി ഉയരും.
ഏവമ് ഉക്ത്വാ തദാ ദേവ ആപൃച്ഛ്യ ഹിമവത്സുതാമ് അന്തര്ദധേ ജഗത്സ്രഷ്ടാ സര്വഭൂതപ ഈശ്വരഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും എല്ലായ്പ്പോഴും ഭവങ്ങളുടെയും അധിപനുമായ ഭഗവാൻ, ഹിമവാന്റെ മകളോട് വിടപറഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷനായി.
സാപി ദേവീ ഗതേ തസ്മിന് ഭഗവത്യ് അമിതാത്മനി തത ഏവോന്മുഖീ ഭൂത്വാ ശിലായാം സംബഭൂവ ഹ
അവൻ, അത്ഭുതാത്മാവായ ദൈവം, പോയതോടെ ദേവി അവിടത്തെ തന്നെ ഉത്സുകതയോടെ ഒരു പാറയിൽ പ്രത്യക്ഷയായി.
ഉന്മുഖീ സാ ഭവേ തസ്മിന് മഹേശേ ജഗതാം പ്രഭൌ നിശേവ ചന്ദ്രരഹിതാ ന ബഭൌ വിമനാസ് തദാ
ലോകങ്ങളുടെ മഹേശ്വരനായ ഭഗവാനിൽ മനസ്സു നിമഗ്നയായ ദേവി, ആ സമയത്ത് ചന്ദ്രൻ ഇല്ലാത്ത രാത്രിപോലെ, ഉല്ലാസം ഇല്ലാതെ മങ്ങിപ്പോയി.
അഥ ശുശ്രാവ ശബ്ദം ച ബാലസ്യാര്തസ്യ ശൈലജാ സരസ്യ് ഉദകസംപൂര്ണേ സമീപേ ചാശ്രമസ്യ ച
അപ്പോൾ ഹിമവാന്റെ മകൾ, അശാന്തനായ ഒരു ബാലന്റെ നിലവിളി, വെള്ളം നിറഞ്ഞ ഒരു തടാകത്തിനരികിലും ആശ്രമത്തിനടുത്തും കേട്ടു.
സ കൃത്വാ ബാലരൂപം തു ദേവദേവഃ സ്വയം ശിവഃ ക്രീഡാഹേതോഃ സരോമധ്യേ ഗ്രാഹഗ്രസ്തോ ഽഭവത് തദാ
അപ്പോള് ദേവദേവനായ ശിവൻ, കളിക്കുവാൻ ബാലന്റെ രൂപം ധരിച്ച്, തടാകത്തിന്റെ നടുവിൽ ഒരു മുതലയാൽ പിടിക്കപ്പെട്ടു.
യോഗമായാം സമാസ്ഥായ പ്രപഞ്ചോദ്ഭവകാരണമ് തദ് രൂപം സരസോ മധ്യേ കൃത്വൈവം സമഭാഷത
യോഗമായയുടെ സഹായത്തോടെ, സൃഷ്ടിയുടെ കാരണമാകുന്ന മായയെ സ്വീകരിച്ച്, ശിവൻ ആ രൂപത്തിൽ തടാകത്തിനടുവിൽ നിന്നു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ത്രാതു മാം കശ്ചിദ് ഇത്യ് ആഹ ഗ്രാഹേണ ഹൃതചേതസമ് ധിക് കഷ്ടം ബാല ഏവാഹമ് അപ്രാപ്താര്ഥമനോരഥഃ
"ആരും എന്നെ രക്ഷിക്കണേ!" മുതലയുടെ പിടിയിൽ മനസ്സു പിടികൂടപ്പെട്ട് അവൻ വിളിച്ചു. "അയ്യോ, എത്ര ദുരിതം! ഞാൻ ഒരു ബാലൻ മാത്രം, എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒന്നും നിറവേറ്റാനായില്ല."
പ്രയാമി നിധനം വക്ത്രേ ഗ്രാഹസ്യാസ്യ ദുരാത്മനഃ ശോചാമി ന സ്വകം ദേഹം ഗ്രാഹഗ്രസ്തഃ സുദുഃഖിതഃ
"ഈ ദുഷ്ടനായ മുതലയുടെ വായിൽ ഞാൻ മരണത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. മുതലയുടെ പിടിയിൽ വലഞ്ഞ് വലിയ ദുഃഖം അനുഭവിച്ചിട്ടും എന്റെ ശരീരത്തിനായി ഞാൻ ദുഃഖിക്കുന്നില്ല."
യഥാ ശോചാമി പിതരം മാതരം ച തപസ്വിനീമ് ഗ്രാഹഗൃഹീതം മാം ശ്രുത്വാ പ്രാപ്തം നിധനമ് ഉത്സുകൌ
"എന്റെ തപസ്സുകാരിയായ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും ഞാൻ എത്രയോ ദുഃഖത്തോടെ ഓർക്കുന്നു. മുതലിന്റെ പിടിയിൽ ഞാൻ മരിച്ചെന്നു കേട്ടാൽ അവർ വേദനയിൽ മുങ്ങും."
പ്രിയപുത്രാവ് ഏകപുത്രൌ പ്രാണാന് നൂനം ത്യജിഷ്യതഃ അഹോ ബത സുകഷ്ടം വൈ യോ ഽഹം ബാലോ ഽകൃതാശ്രമഃ അന്തര്ഗ്രാഹേണ ഗ്രസ്തസ് തു യാസ്യാമി നിധനം കില
"പ്രിയപ്പെട്ട ഏകപുത്രനായി ഞാൻ, അവർ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും. അയ്യോ, എത്ര വലിയ ദു:ഖം! ഞാൻ ബാലനായി, യാതൊരു ആശ്രമവും സ്വീകരിക്കാതെ, മുതലിന്റെ പിടിയിൽ അകത്തു മരിക്കേണ്ടിവരും."
ശ്രുത്വാ തു ദേവീ തം നാദം വിപ്രസ്യാര്തസ്യ ശോഭനാ ഉത്ഥായ പ്രസ്ഥിതാ തത്ര യത്ര തിഷ്ഠത്യ് അസൌ ദ്വിജഃ
അശാന്തനായ ആ ഉത്തമ ബാലന്റെ നിലവിളി ദേവി കേട്ടപ്പോൾ, അവൾ എഴുന്നേറ്റ് ആ ബ്രാഹ്മണ ബാലൻ ഇരിക്കുന്നിടത്തേക്ക് പോയി.
സാപശ്യദ് ഇന്ദുവദനാ ബാലകം ചാരുരൂപിണമ് ഗ്രാഹസ്യ മുഖമ് ആപന്നം വേപമാനമ് അവസ്ഥിതമ്
ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖമുള്ള ദേവി, ആ മനോഹരനായ ബാലനെ, മുതലയുടെ വായിൽ കുടുങ്ങി വിറയുന്ന നിലയിൽ കണ്ടു.
സോ ഽപി ഗ്രാഹവരഃ ശ്രീമാന് ദൃഷ്ട്വാ ദേവീമ് ഉപാഗതാമ് തം ഗൃഹീത്വാ ദ്രുതം യാതോ മധ്യം സരസ ഏവ ഹി
ആ മഹാമുതല, ദേവിയെ അടുത്തുവരുന്നത് കണ്ടു, ബാലനെ പിടിച്ചു വേഗത്തിൽ തടാകത്തിന്റെ നടുവിലേക്ക് നീങ്ങി.
സ കൃഷ്യമാണസ് തേജസ്വീ നാദമ് ആര്തം തദാകരോത് അഥാഹ ദേവീ ദുഃഖാര്താ ബാലം ദൃഷ്ട്വാ ഗ്രഹാവൃതമ്
പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, ആ പ്രകാശമുള്ള ബാലൻ വേദനയോടെ നിലവിളിച്ചു. അപ്പോൾ ദേവി, ബാലനെ മുതലിന്റെ പിടിയിൽ കണ്ടു ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഗ്രാഹരാജ മഹാസത്ത്വ ബാലകം ഹ്യ് ഏകപുത്രകമ് വിമുഞ്ചേമം മഹാദംഷ്ട്ര ക്ഷിപ്രം ഭീമപരാക്രമ
"മുതലുകളുടെ രാജാവേ, മഹാശക്തനേ, ഈ ഏകപുത്രനെ വിട്ടു വിടൂ! വലിയ പല്ലുള്ളവനേ, ഭയങ്കരശക്തനേ, ഉടൻ അവനെ വിട്ടു വിടണം!"
യോ ദേവി ദിവസേ ഷഷ്ഠേ പ്രഥമം സമുപൈതി മാമ് സ ആഹാരോ മമ പുരാ വിഹിതോ ലോകകര്തൃഭിഃ
"ദേവിയേ, ആറാം ദിവസം ആദ്യമായി എന്നെ സമീപിക്കുന്നവൻ എന്റെ ആഹാരമാണ്; ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാക്കൾ പഴയകാലത്ത് അതിനായി വിധിച്ചിരിക്കുന്നു."
സോ ഽയം മമ മഹാഭാഗേ ഷഷ്ഠേ ഽഹനി ഗിരീന്ദ്രജേ ബ്രഹ്മണാ പ്രേരിതോ നൂനം നൈനം മോക്ഷ്യേ കഥംചന
"ഹിമവാന്റെ മഹാഭാഗ്യശാലിയായ മകളേ, ഈ ബാലൻ ആറാം ദിവസം ബ്രഹ്മാവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം എനിക്ക് അയച്ചതാണ്. ഞാൻ അവനെ എങ്ങനെയും വിട്ടയക്കില്ല."
യന് മയാ ഹിമവച്ഛൃങ്ഗേ ചരിതം തപ ഉത്തമമ് തേന ബാലമ് ഇമം മുഞ്ച ഗ്രാഹരാജ നമോ ഽസ്തു തേ
ഹിമാലയപർവ്വതശൃംഗത്തിൽ ഞാൻ ചെയ്ത അതിമഹത്തായ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ, ഗ്രാഹരാജാവേ, ഈ ബാലനെ വിട്ടുതരിക. നിനക്കു എന്റെ വന്ദനം.
മാ വ്യയസ് തപസോ ദേവി ഭൃശം ബാലേ ശുഭാനനേ യദ് ബ്രവീമി കുരു ശ്രേഷ്ഠേ തഥാ മോക്ഷമ് അവാപ്സ്യതി
ദേവി, മനോഹരമുഖിയേ, നിന്റെ തപസ്സു വെറുതെ കളയരുത്. ഞാൻ പറയുന്നതു നല്ലതായിരിക്കും, അതു ചെയ്യുക; അങ്ങനെ മോക്ഷം ലഭിക്കും.
ഗ്രാഹാധിപ വദസ്വാശു യത് സതാമ് അവിഗര്ഹിതമ് തത് കൃതം നാത്ര സംദേഹോ യതോ മേ ബ്രാഹ്മണാഃ പ്രിയാഃ
ഗ്രാഹാധിപാ, സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ കുറ്റമില്ലാത്തത് എന്താണെന്ന് വേഗം പറയുക. അതു തന്നെ ഞാൻ നിർബന്ധമായി ചെയ്യും, കാരണം ബ്രാഹ്മണന്മാർ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്.
യത് കൃതം വൈ തപഃ കിംചിദ് ഭവത്യാ സ്വല്പമ് ഉത്തമമ് തത് സര്വം മേ പ്രയച്ഛാശു തതോ മോക്ഷമ് അവാപ്സ്യതി
നീ ചെയ്തതാകുന്ന ചെറിയതോ വലിയതോ എല്ലാത്തരം തപസ്സും എനിക്ക് ഉടൻ നൽകുക; അതിനുശേഷം നീ മോക്ഷം നേടും.
ജന്മപ്രഭൃതി യത് പുണ്യം മഹാഗ്രാഹ കൃതം മയാ തത് തേ സര്വം മയാ ദത്തം ബാലം മുഞ്ച മഹാഗ്രഹ
ജനനത്തോടു കൂടി ഞാൻ സമ്പാദിച്ച എല്ലാ പുണ്യവും, മഹാഗ്രാഹാ, ഞാൻ നിനക്കു കൊടുക്കുന്നു; ഈ ബാലനെ വിട്ടുതരിക.
പ്രജജ്വാല തതോ ഗ്രാഹസ് തപസാ തേന ഭൂഷിതഃ ആദിത്യ ഇവ മധ്യാഹ്നേ ദുര്നിരീക്ഷസ് തദാഭവത് ഉവാച ചൈവം തുഷ്ടാത്മാ ദേവീം ലോകസ്യ ധാരിണീമ്
അപ്പോൾ ആ ഗ്രാഹൻ തപസ്സിന്റെ പ്രഭയാൽ പ്രകാശിച്ചു, ഉച്ചവെയിലിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ നോക്കാൻ കഴിയാത്തവനായി. സന്തോഷഹൃദയത്തോടെ ലോകത്തെ നിലനിറുത്തുന്ന ദേവിയെ അവൻ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.
ദേവി കിം കൃത്യമ് ഏതത് തേ സുനിശ്ചിത്യ മഹാവ്രതേ തപസോ ഽപ്യ് അര്ജനം ദുഃഖം തസ്യ ത്യാഗോ ന ശസ്യതേ
ദേവി, മഹാവ്രതധാരിണി, നീ ഇത്ര ഉറച്ച മനസ്സോടെ ചെയ്ത ഈ പ്രവൃത്തി എന്താണു? തപസ്സു സമ്പാദിക്കുന്നത് വളരെ പ്രയാസമാണ്; അതു ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് നല്ലതല്ല.
ഗൃഹാണ തപ ഏവ ത്വം ബാലം ചേമം സുമധ്യമേ തുഷ്ടോ ഽസ്മി തേ വിപ്രഭക്ത്യാ വരം തസ്മാദ് ദദാമി തേ സാ ത്വ് ഏവമ് ഉക്താ ഗ്രാഹേണ ഉവാചേദം മഹാവ്രതാ
സുന്ദരിയേ, നീ തന്ന തപസ്സും ഈ ബാലനും തിരികെ എടുക്കുക. ബ്രാഹ്മണന്മാരോടുള്ള ഭക്തിയാൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്, അതുകൊണ്ട് ഒരു വരം നിനക്കു നൽകുന്നു. ഗ്രാഹൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ മഹാവ്രതധാരിണി മറുപടി പറഞ്ഞു.
ദേഹേനാപി മയാ ഗ്രാഹ രക്ഷ്യോ വിപ്രഃ പ്രയത്നതഃ തപഃ പുനര് മയാ പ്രാപ്യം ന പ്രാപ്യോ ബ്രാഹ്മണഃ പുനഃ
ഗ്രാഹാ, എന്റെ ശരീരംകൊണ്ടു പോലും ഞാൻ ഈ ബ്രാഹ്മണനെ അത്യന്തം ശ്രദ്ധയോടെ രക്ഷിക്കണം. തപസ്സു ഞാൻ വീണ്ടും സമ്പാദിക്കാം, പക്ഷേ ബ്രാഹ്മണനെ വീണ്ടും പിടിക്കാൻ കഴിയില്ല.
സുനിശ്ചിത്യ മഹാഗ്രാഹ കൃതം ബാലസ്യ മോക്ഷണമ് ന വിപ്രേഭ്യസ് തപഃ ശ്രേഷ്ഠം ശ്രേഷ്ഠാ മേ ബ്രാഹ്മണാ മതാഃ
മഹാഗ്രാഹാ, ഉറച്ച മനസ്സോടെ ഈ ബാലന്റെ മോചനമെന്നു തീരുമാനിച്ചു. ബ്രാഹ്മണന്മാർ എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്; അതിനാൽ തപസ്സിന്റെ ഫലം അവരിൽ നിന്ന് മറയ്ക്കരുത്.