തസ്യ തദ് വചനം ശ്രുത്വാ ഗിരിരാജസ്യ ഭോ ദ്വിജാഃ തദാ തസ്മൈ വരം ചാഹം ദത്തവാന് മനസേപ്സിതമ്
പര്വ്വതരാജാവിന്റെ ഈ വാക്കുകള് കേട്ടപ്പോള്, ദ്വിജന്മാരേ, അവന് മനസ്സില് ആഗ്രഹിച്ച വരം ഞാന് അവന് നല്കി.
കന്യാ ഭവിത്രീ ശൈലേന്ദ്ര തപസാനേന സുവ്രത യസ്യാഃ പ്രഭാവാത് സര്വത്ര കീര്തിമ് ആപ്സ്യസി ശോഭനാമ്
ശൈലേന്ദ്രാ, നിന്റെ കഠിനതപസ്സിനാല് ഒരു പുത്രി ജനിക്കും. അവളുടെ മഹത്വം കൊണ്ടു നീ എല്ലിടത്തും പ്രശസ്തിയും മഹത്വവും നേടും.
അര്ചിതഃ സര്വദേവാനാം തീര്ഥകോടിസമാവൃതഃ പാവനശ് ചൈവ പുണ്യേന ദേവാനാമ് അപി സര്വതഃ
അവള് എല്ലാ ദേവന്മാരാലും ആദരിക്കപ്പെടും, അനേകം തീര്ത്ഥങ്ങള് അവളെ ചുറ്റും ഉണ്ടായിരിക്കും, പുണ്യഫലത്താല് ശുദ്ധയുമാകും, ദേവന്മാര്ക്കിടയില് എല്ലായിടത്തും ആരാധിക്കപ്പെടും.
ജ്യേഷ്ഠാ ച സാ ഭവിത്രീ തേ അന്യേ ചാത്ര തതഃ ശുഭേ
അവള് നിന്റെ മൂത്ത പുത്രിയാകും; അവളുടെ ശേഷം മറ്റുള്ളവരും ജനിക്കും, ഭാഗ്യശാലിയായവളേ.
സോ ഽപി കാലേന ശൈലേന്ദ്രോ മേനായാമ് ഉദപാദയത് അപര്ണാമ് ഏകപര്ണാം ച തഥാ ചൈവൈകപാടലാമ്
കാലക്രമേണ ശൈലേന്ദ്രന് മേനായില് നിന്ന് അപര്ണ, ഏകപര്ണ, ഏകപാടല എന്നീ പുത്രിമാരെ ജനിപ്പിച്ചു.
ന്യഗ്രോധമ് ഏകപര്ണം തു പാടലം ചൈകപാടലാമ് അശിത്വാ ത്വ് ഏകപര്ണാം തു അനികേതസ് തപോ ഽചരത്
ന്യഗ്രോധ, ഏകപര്ണ, പാടല, ഏകപാടല എന്നിങ്ങനെ അവര് ജനിച്ചു. ഏകപര്ണയെ മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് അനികേത എന്നവള് കഠിനതപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു.
ശതം വര്ഷസഹസ്രാണാം ദുശ്ചരം ദേവദാനവൈഃ ആഹാരമ് ഏകപര്ണം തു ഏകപര്ണാ സമാചരത്
നൂറായിരം വര്ഷങ്ങള് ദേവന്മാര്ക്കും അസുരന്മാര്ക്കും പോലും ദുഷ്കരമായ കഠിനതപസ്സ് ഏകപര്ണ അവള് ഒരു ഇല മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് അനുഷ്ഠിച്ചു.
പാടലേന തഥൈകേന വിദധേ ചൈകപാടലാ പൂര്ണേ വര്ഷസഹസ്രേ തു ആഹാരം താഃ പ്രചക്രതുഃ
ഏകപാടലയും ഒരു പാടല് ഇല മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് തപസ്സു ചെയ്തു. ആയിരം വര്ഷങ്ങള് പൂര്ത്തിയായപ്പോള് അവര് അങ്ങനെ മാത്രം ആഹാരം കഴിച്ചു.
അപര്ണാ തു നിരാഹാരാ താം മാതാ പ്രത്യഭാഷത നിഷേധയന്തീ ചോ മേതി മാതൃസ്നേഹേന ദുഃഖിതാ
എന്നാല് അപര്ണ ആഹാരമൊന്നും കഴിക്കാതെ തുടരുകയായിരുന്നു. അമ്മ അവളോട് സ്നേഹത്തോടെ വിഷമിച്ച്, 'കഴിക്കണം' എന്നു നിരോധിച്ചു.
സാ തഥോക്താ തയാ മാത്രാ ദേവീ ദുശ്ചരചാരിണീ തേനൈവ നാമ്നാ ലോകേഷു വിഖ്യാതാ സുരപൂജിതാ
അമ്മ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്, ദുഷ്കരതപസ്സു ചെയ്ത ആ ദേവി അതേ പേരില് ലോകങ്ങളില് പ്രശസ്തയായി, ദേവന്മാര് ആരാധിക്കുന്നവളായി.
ഏതത് തു ത്രികുമാരീകം ജഗത് സ്ഥാവരജങ്ഗമമ് ഏതാസാം തപസാം വൃത്തം യാവദ് ഭൂമിര് ധരിഷ്യതി
ഇതാണ് ആ മൂന്നു കന്യകമാരുടെ കഥ. അവരുടെ തപസ്സിന്റെ മഹത്വം ഭൂമി നിലനില്ക്കുന്നത്ര കാലം നിലനില്ക്കും.
തപഃശരീരാസ് താഃ സര്വാസ് തിസ്രോ യോഗം സമാശ്രിതാഃ സര്വാശ് ചൈവ മഹാഭാഗാസ് തഥാ ച സ്ഥിരയൌവനാഃ
അവരുടെ ശരീരം മുഴുവന് തപസ്സാല് രൂപപ്പെട്ടവയാണ്. മൂവരും യോഗം സ്വീകരിച്ചു. അവര് എല്ലാവരും വലിയ ഭാഗ്യശാലികളും, യൗവനം ഒരിക്കലും ക്ഷയിക്കാത്തവരുമാണ്.
താ ലോകമാതരശ് ചൈവ ബ്രഹ്മചാരിണ്യ ഏവ ച അനുഗൃഹ്ണന്തി ലോകാംശ് ച തപസാ സ്വേന സര്വദാ
അവരാണ് ലോകത്തിന്റെ മാതാക്കളും, സദാ ബ്രഹ്മചാരിണികളുമാണ്. അവര് സ്വന്തം തപസ്സുകൊണ്ട് എല്ലായ്പ്പോഴും ലോകങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു.
ഉമാ താസാം വരിഷ്ഠാ ച ജ്യേഷ്ഠാ ച വരവര്ണിനീ മഹായോഗബലോപേതാ മഹാദേവമ് ഉപസ്ഥിതാ
അവരില് ഉമയാണ് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠയും മൂത്തവളും. അവള് മനോഹരവണ്ണയാളും മഹായോഗബലമുള്ളവളും മഹാദേവനോടു ചേര്ന്നവളുമാണ്.
ദത്തകശ് ചോശനാ തസ്യ പുത്രഃ സ ഭൃഗുനന്ദനഃ ആസീത് തസ്യൈകപര്ണാ തു ദേവലം സുഷുവേ സുതമ്
ദത്തക എന്ന പേരിലും ഉശനാ എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നവന് ഭൃഗുവംശജനായവനാണ്. ഏകപര്ണ ദേവളനെ പുത്രനായി പ്രസവിച്ചു.
യാ തു താസാം കുമാരീണാം തൃതീയാ ഹ്യ് ഏകപാടലാ പുത്രം സാ തമ് അലര്കസ്യ ജൈഗീഷവ്യമ് ഉപസ്ഥിതാ
അവരില് മൂന്നാമത്തേത് ഏകപാടലയാണ്. അവള് അലര്ക്കന്റെ ജൈഗീഷവ്യനായ പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു.
തസ്യാശ് ച ശങ്ഖലിഖിതൌ സ്മൃതൌ പുത്രാവ് അയോനിജൌ ഉമാ തു യാ മയാ തുഭ്യം കീര്തിതാ വരവര്ണിനീ
അവള്ക്ക് ഗർഭത്തിലൂടെ അല്ലാതെ രണ്ട് മക്കളായി ശംഖനും ലിഖിതനും ജനിച്ചു. ഞാൻ നിന്നോട് പ്രസംസിച്ച അത്യന്തം മനോഹരിയായ ഉമയും അവളാണ്.
അഥ തസ്യാസ് തപോയോഗാത് ത്രൈലോക്യമ് അഖിലം തദാ പ്രധൂപിതമ് ഇഹാലക്ഷ്യ വചസ് താമ് അഹമ് അബ്രവമ്
അവളുടെ കഠിനതപസ്സിന്റെ ഫലമായി അന്ന് മൂന്നു ലോകവും മുഴുവനായി ദഹിച്ചു. ഇത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ അവളോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ദേവി കിം തപസാ ലോകാംസ് താപയിഷ്യസി ശോഭനേ ത്വയാ സൃഷ്ടമ് ഇദം സര്വം മാ കൃത്വാ തദ് വിനാശയ
ദേവി, നീ ഈ ലോകങ്ങളെ തപസ്സിലൂടെ എന്തിന് വേദനിപ്പിക്കുന്നു, ഭാസുരേ? ഈ സകലവും നീയല്ലേ സൃഷ്ടിച്ചത്? ദയവായി ഇതെല്ലാം നശിപ്പിക്കരുത്.
ത്വം ഹി ധാരയസേ ലോകാന് ഇമാന് സര്വാന് സ്വതേജസാ ബ്രൂഹി കിം തേ ജഗന്മാതഃ പ്രാര്ഥിതം സംപ്രതീഹ നഃ
നിന്റെ തേജസ്സുകൊണ്ടാണ് ഈ ലോകങ്ങൾ എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നത്. ലോകമാതാവേ, ഇപ്പോൾ നിന്നെന്താണ് ഞങ്ങളോട് ആഗ്രഹം? പറയൂ.
യദര്ഥം തപസോ ഹ്യ് അസ്യ ചരണം മേ പിതാമഹ ത്വമ് ഏവ തദ് വിജാനീഷേ തതഃ പൃച്ഛസി കിം പുനഃ
പിതാമഹാ, ഞാൻ ഈ തപസ്സ് ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശം നീയല്ലേ അറിയുന്നത്? പിന്നെ വീണ്ടും എന്തിന് ചോദിക്കുന്നു?
തതസ് താമ് അബ്രവം ചാഹം യദര്ഥം തപ്യസേ ശുഭേ സ ത്വാം സ്വയമ് ഉപാഗമ്യ ഇഹൈവ വരയിഷ്യതി
അതിനുശേഷം ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു: ഭാഗ്യവതിയേ, നീ തപസ്സു ചെയ്യുന്ന ആ ലക്ഷ്യത്തിനായി അവൻ തന്നെ ഇവിടെ വന്നു നിന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കും.
ശര്വ ഏവ പതിഃ ശ്രേഷ്ഠഃ സര്വലോകേശ്വരേശ്വരഃ വയം സദൈവ യസ്യേമേ വശ്യാ വൈ കിംകരാഃ ശുഭേ
ശർവൻ മാത്രമാണ് ലോകങ്ങളിലെ എല്ലാ ഇശ്വരന്മാരുടെയും പരമേശ്വരൻ. ഞങ്ങൾ എല്ലാം എപ്പോഴും അവനു കീഴിലുള്ള ദാസന്മാരാണ്, ഭാഗ്യവതിയേ.
സ ദേവദേവഃ പരമേശ്വരഃ സ്വയം സ്വയംഭുര് ആയാസ്യതി ദേവി തേ ഽന്തികമ് ഉദാരരൂപോ വികൃതാദിരൂപഃ സമാനരൂപോ ഽപി ന യസ്യ കസ്യചിത്
ദേവതകളുടെ ദേവനായ പരമേശ്വരൻ, സ്വയംഭൂവായ അവൻ തന്നെ, മനോഹരമായ രൂപംകൊണ്ടു, അനേകം വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളോടെ, ആരോടും തുല്യനല്ലാത്തവനായി, ദേവിയേ, നിന്റെ അടുത്ത് വരും.
മഹേശ്വരഃ പര്വതലോകവാസീ ചരാചരേശഃ പ്രഥമോ ഽപ്രമേയഃ വിനേന്ദുനാ ഹീന്ദ്രസമാനവര്ചസാ വിഭീഷണം രൂപമ് ഇവാസ്ഥിതോ യഃ
മഹേശ്വരൻ, പർവ്വതലോകത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ, ചലനസ്ഥിരങ്ങളുടെയുമെല്ലാം നാഥൻ, ആദ്യനും അളക്കാനാകാത്തവനും, ചന്ദ്രനെയും ഇന്ദ്രനെയും പോലെ പ്രകാശമുള്ളവനും, ഭയങ്കരമായ രൂപം ധരിച്ചവനുമാണ്.
തതസ് താമ് അബ്രുവന് ദേവാസ് തദാ ഗത്വാ തു സുന്ദരീമ് ദേവി ശീഘ്രേണ കാലേന ധൂര്ജടിര് നീലലോഹിതഃ
അതിനുശേഷം ദേവന്മാർ അവളോടു പറഞ്ഞു: 'സുന്ദരിയായ ദേവി, നീണ്ടു താമസിക്കാതെ നീലവും ചുവപ്പും നിറമുള്ള ധൂർജടി വരും.' എന്ന്.
സ ഭര്താ തവ ദേവേശോ ഭവിതാ മാ തപഃ കൃഥാഃ തതഃ പ്രദക്ഷിണീകൃത്യ ദേവാ വിപ്രാ ഗിരേഃ സുതാമ്
'ദേവന്മാരുടെ നാഥൻ തന്നെയാണ് നിന്റെ ഭർത്താവാകുന്നത്. ഇനി നീ തപസ്സു തുടരേണ്ടതില്ല.' എന്നിട്ട് ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും പർവ്വതപുത്രിയെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് പുറപ്പെട്ടു.
ജഗ്മുശ് ചാദര്ശനം തസ്യാഃ സാ ചാപി വിരരാമ ഹ സാ ദേവീ സൂക്തമ് ഇത്യ് ഏവമ് ഉക്ത്വാ സ്വസ്യാശ്രമേ ശുഭേ
അവള്ക്ക് അവർ കാണാതായി. അവളും സ്തുതികൾ ചൊല്ലുന്നത് നിർത്തി, തന്റെ പുണ്യമായ ആശ്രമത്തിൽ തന്നെ തുടരുകയായിരുന്നു.
ദ്വാരി ജാതമ് അശോകം ച സമുപാശ്രിത്യ ചാസ്ഥിതാ അഥാഗാച് ചന്ദ്രതിലകസ് ത്രിദശാര്തിഹരോ ഹരഃ
വാതിലിനരികിൽ അശോകമരത്തിൻ കീഴിൽ അവൾ നിന്നു. അപ്പോൾ ദേവന്മാരുടെ ദുഃഖം അകറ്റുന്ന, ചന്ദ്രക്കല അലങ്കാരമായ ഹരൻ അവിടെ എത്തി.
വികൃതം രൂപമ് ആസ്ഥായ ഹ്രസ്വോ ബാഹുക ഏവ ച വിഭഗ്നനാസികോ ഭൂത്വാ കുബ്ജഃ കേശാന്തപിങ്ഗലഃ
അവൻ വിചിത്രമായ രൂപം ധരിച്ചു, ചെറുതും ചെറു കൈകളും, മൂക്ക് തകർന്നതും കുനിഞ്ഞതുമായ, മുടിയുടെ അറ്റം കവിളം നിറമുള്ളതുമായവനായി.