നരകോ ഽയം മഹാഭാഗ ഗര്തരൂപേണ സംസ്ഥിതഃ ത്വം ചാപി വീരണസ്തമ്ബസ് ത്വയി ലമ്ബാമഹേ വയമ്
മഹാഭാഗവേ, ഈ കുഴി രൂപത്തിലുള്ളത് തന്നെ നരകമാണ്. നീ തന്നെയാണ് ഈ വീരണതൂണ്; നാം അതിൽ തൂങ്ങി കിടക്കുന്നു.
യാവത് ത്വം ജീവസേ വിപ്ര താവദ് ഏവ വയം സ്ഥിതാഃ മൃതേ ത്വയി ഗമിഷ്യാമോ നരകം പാപചേതസഃ
നീ ജീവിക്കുന്നതുവരെ, ബ്രാഹ്മണാ, ഞങ്ങൾ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കും. നീ മരിച്ചാൽ, പാപചിത്തമുള്ള ഞങ്ങൾ നരകത്തിലേക്ക് പോകും.
യദി ത്വം ദാരസംയോഗം കൃത്വാപത്യം ഗുണോത്തരമ് ഉത്പാദയസി തേനാസ്മാന് മുച്യേമ വയമ് ഏനസഃ
നീ ഭാര്യയുമായി സംയോജിച്ച്, ഗുണവാനായ ഒരു പുത്രനെ ജനിപ്പിച്ചാൽ, അതിനാൽ ഞങ്ങൾ ഈ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരാകും.
നാന്യേന തപസാ പുത്ര തീര്ഥാനാം ച ഫലേന ച ഏതത് കുരു മഹാബുദ്ധേ താരയസ്വ പിതൄന് ഭയാത്
മകനേ, മറ്റേതെങ്കിലും തപസ്സിനാലോ, തീർത്ഥയാത്രയുടെ ഫലത്താലോ ഇതിന് പരിഹാരമില്ല. നീ ഇതു നിർവഹിച്ച്, ജ്ഞാനശാലിയായവനേ, പിതാക്കന്മാരെ ഭയത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കണം.
സ തഥേതി പ്രതിജ്ഞായ ആരാധ്യ വൃഷഭധ്വജമ് പിതൄന് ഗര്താത് സമുദ്ധൃത്യ ഗണപാന് പ്രചകാര ഹ
അവൻ അങ്ങനെ സമ്മതിച്ച്, വൃഷഭധ്വജനെ ആരാധിച്ചു, പിതാക്കന്മാരെ കുഴിയിൽ നിന്ന് ഉയർത്തി രക്ഷിച്ചു, പിന്നെ ഗണപതിയായിത്തീർന്നു.
സ്വയം രുദ്രസ്യ ദയിതഃ സുവേശോ നാമ നാമതഃ സംമതോ ബലവാംശ് ചൈവ രുദ്രസ്യ ഗണപോ ഽഭവത്
അവൻ തന്നെ, രുദ്രന്റെ പ്രിയനായ, സുവേശ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനും, ബലവാനുമായവനും ആയി, രുദ്രന്റെ ഗണപതിയായി.
തസ്മാത് കൃത്വാ തപോ ഘോരമ് അപത്യം ഗുണവദ് ഭൃശമ് ഉത്പാദയസ്വ ശൈലേന്ദ്ര സുതാം ത്വം വരവര്ണിനീമ്
അതിനാൽ, ശൈലേന്ദ്രാ, നീ കടുത്ത തപസ്സു ചെയ്തു, നിന്റെ സുന്ദരവർണ്ണമുള്ള മകളിലൂടെ ഗുണവാനായ പുത്രനെ ജനിപ്പിക്കണം.
സ ഏവമ് ഉക്ത്വാ ഋഷിണാ ശൈലേന്ദ്രോ നിയമസ്ഥിതഃ തപശ് ചകാരാപ്യ് അതുലം യേന തുഷ്ടിര് അഭൂന് മമ
മുനിയുടെ ഈ ഉപദേശമനുസരിച്ച്, ശൈലേന്ദ്രൻ നിർബന്ധത്തോടെ അതുല്യമായ തപസ്സു ചെയ്തു. അതിനാൽ ഞാൻ അതിൽ തൃപ്തനായി.
തദാ തമ് ഉത്പപാതാഹം വരദോ ഽസ്മീതി ചാബ്രവമ് ബ്രൂഹി തുഷ്ടോ ഽസ്മി ശൈലേന്ദ്ര തപസാനേന സുവ്രത
അപ്പോള് ഞാന് അവന്റെ മുമ്പില് പ്രത്യക്ഷനായി, 'ഞാന് വരദാതാവാണ്,' എന്നു പറഞ്ഞു. 'പര്വ്വതാധിപതിയായ സദ്ഭക്താ, നിന്റെ കഠിനതപസ്സിനാല് ഞാന് സന്തുഷ്ടനാണ്. എന്ത് ആഗ്രഹമുണ്ടോ പറയൂ.' എന്നു പറഞ്ഞു.
ഭഗവന് പുത്രമ് ഇച്ഛാമി ഗുണൈഃ സര്വൈര് അലംകൃതമ് ഏവം വരം പ്രയച്ഛസ്വ യദി തുഷ്ടോ ഽസി മേ പ്രഭോ
'പ്രഭോ, എനിക്ക് എല്ലാ ഗുണങ്ങളാലും അലങ്കൃതനായ ഒരു പുത്രന് വേണം. ദയവായി ഈ വരം നല്കണമെങ്കില് നിങ്ങള് എനിക്കു സന്തുഷ്ടനാണെങ്കില്.' എന്നു പറഞ്ഞു.
തസ്യ തദ് വചനം ശ്രുത്വാ ഗിരിരാജസ്യ ഭോ ദ്വിജാഃ തദാ തസ്മൈ വരം ചാഹം ദത്തവാന് മനസേപ്സിതമ്
പര്വ്വതരാജാവിന്റെ ഈ വാക്കുകള് കേട്ടപ്പോള്, ദ്വിജന്മാരേ, അവന് മനസ്സില് ആഗ്രഹിച്ച വരം ഞാന് അവന് നല്കി.
കന്യാ ഭവിത്രീ ശൈലേന്ദ്ര തപസാനേന സുവ്രത യസ്യാഃ പ്രഭാവാത് സര്വത്ര കീര്തിമ് ആപ്സ്യസി ശോഭനാമ്
ശൈലേന്ദ്രാ, നിന്റെ കഠിനതപസ്സിനാല് ഒരു പുത്രി ജനിക്കും. അവളുടെ മഹത്വം കൊണ്ടു നീ എല്ലിടത്തും പ്രശസ്തിയും മഹത്വവും നേടും.
അര്ചിതഃ സര്വദേവാനാം തീര്ഥകോടിസമാവൃതഃ പാവനശ് ചൈവ പുണ്യേന ദേവാനാമ് അപി സര്വതഃ
അവള് എല്ലാ ദേവന്മാരാലും ആദരിക്കപ്പെടും, അനേകം തീര്ത്ഥങ്ങള് അവളെ ചുറ്റും ഉണ്ടായിരിക്കും, പുണ്യഫലത്താല് ശുദ്ധയുമാകും, ദേവന്മാര്ക്കിടയില് എല്ലായിടത്തും ആരാധിക്കപ്പെടും.
ജ്യേഷ്ഠാ ച സാ ഭവിത്രീ തേ അന്യേ ചാത്ര തതഃ ശുഭേ
അവള് നിന്റെ മൂത്ത പുത്രിയാകും; അവളുടെ ശേഷം മറ്റുള്ളവരും ജനിക്കും, ഭാഗ്യശാലിയായവളേ.
സോ ഽപി കാലേന ശൈലേന്ദ്രോ മേനായാമ് ഉദപാദയത് അപര്ണാമ് ഏകപര്ണാം ച തഥാ ചൈവൈകപാടലാമ്
കാലക്രമേണ ശൈലേന്ദ്രന് മേനായില് നിന്ന് അപര്ണ, ഏകപര്ണ, ഏകപാടല എന്നീ പുത്രിമാരെ ജനിപ്പിച്ചു.
ന്യഗ്രോധമ് ഏകപര്ണം തു പാടലം ചൈകപാടലാമ് അശിത്വാ ത്വ് ഏകപര്ണാം തു അനികേതസ് തപോ ഽചരത്
ന്യഗ്രോധ, ഏകപര്ണ, പാടല, ഏകപാടല എന്നിങ്ങനെ അവര് ജനിച്ചു. ഏകപര്ണയെ മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് അനികേത എന്നവള് കഠിനതപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു.
ശതം വര്ഷസഹസ്രാണാം ദുശ്ചരം ദേവദാനവൈഃ ആഹാരമ് ഏകപര്ണം തു ഏകപര്ണാ സമാചരത്
നൂറായിരം വര്ഷങ്ങള് ദേവന്മാര്ക്കും അസുരന്മാര്ക്കും പോലും ദുഷ്കരമായ കഠിനതപസ്സ് ഏകപര്ണ അവള് ഒരു ഇല മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് അനുഷ്ഠിച്ചു.
പാടലേന തഥൈകേന വിദധേ ചൈകപാടലാ പൂര്ണേ വര്ഷസഹസ്രേ തു ആഹാരം താഃ പ്രചക്രതുഃ
ഏകപാടലയും ഒരു പാടല് ഇല മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് തപസ്സു ചെയ്തു. ആയിരം വര്ഷങ്ങള് പൂര്ത്തിയായപ്പോള് അവര് അങ്ങനെ മാത്രം ആഹാരം കഴിച്ചു.
അപര്ണാ തു നിരാഹാരാ താം മാതാ പ്രത്യഭാഷത നിഷേധയന്തീ ചോ മേതി മാതൃസ്നേഹേന ദുഃഖിതാ
എന്നാല് അപര്ണ ആഹാരമൊന്നും കഴിക്കാതെ തുടരുകയായിരുന്നു. അമ്മ അവളോട് സ്നേഹത്തോടെ വിഷമിച്ച്, 'കഴിക്കണം' എന്നു നിരോധിച്ചു.
സാ തഥോക്താ തയാ മാത്രാ ദേവീ ദുശ്ചരചാരിണീ തേനൈവ നാമ്നാ ലോകേഷു വിഖ്യാതാ സുരപൂജിതാ
അമ്മ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്, ദുഷ്കരതപസ്സു ചെയ്ത ആ ദേവി അതേ പേരില് ലോകങ്ങളില് പ്രശസ്തയായി, ദേവന്മാര് ആരാധിക്കുന്നവളായി.
ഏതത് തു ത്രികുമാരീകം ജഗത് സ്ഥാവരജങ്ഗമമ് ഏതാസാം തപസാം വൃത്തം യാവദ് ഭൂമിര് ധരിഷ്യതി
ഇതാണ് ആ മൂന്നു കന്യകമാരുടെ കഥ. അവരുടെ തപസ്സിന്റെ മഹത്വം ഭൂമി നിലനില്ക്കുന്നത്ര കാലം നിലനില്ക്കും.
തപഃശരീരാസ് താഃ സര്വാസ് തിസ്രോ യോഗം സമാശ്രിതാഃ സര്വാശ് ചൈവ മഹാഭാഗാസ് തഥാ ച സ്ഥിരയൌവനാഃ
അവരുടെ ശരീരം മുഴുവന് തപസ്സാല് രൂപപ്പെട്ടവയാണ്. മൂവരും യോഗം സ്വീകരിച്ചു. അവര് എല്ലാവരും വലിയ ഭാഗ്യശാലികളും, യൗവനം ഒരിക്കലും ക്ഷയിക്കാത്തവരുമാണ്.
താ ലോകമാതരശ് ചൈവ ബ്രഹ്മചാരിണ്യ ഏവ ച അനുഗൃഹ്ണന്തി ലോകാംശ് ച തപസാ സ്വേന സര്വദാ
അവരാണ് ലോകത്തിന്റെ മാതാക്കളും, സദാ ബ്രഹ്മചാരിണികളുമാണ്. അവര് സ്വന്തം തപസ്സുകൊണ്ട് എല്ലായ്പ്പോഴും ലോകങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു.
ഉമാ താസാം വരിഷ്ഠാ ച ജ്യേഷ്ഠാ ച വരവര്ണിനീ മഹായോഗബലോപേതാ മഹാദേവമ് ഉപസ്ഥിതാ
അവരില് ഉമയാണ് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠയും മൂത്തവളും. അവള് മനോഹരവണ്ണയാളും മഹായോഗബലമുള്ളവളും മഹാദേവനോടു ചേര്ന്നവളുമാണ്.
ദത്തകശ് ചോശനാ തസ്യ പുത്രഃ സ ഭൃഗുനന്ദനഃ ആസീത് തസ്യൈകപര്ണാ തു ദേവലം സുഷുവേ സുതമ്
ദത്തക എന്ന പേരിലും ഉശനാ എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നവന് ഭൃഗുവംശജനായവനാണ്. ഏകപര്ണ ദേവളനെ പുത്രനായി പ്രസവിച്ചു.
യാ തു താസാം കുമാരീണാം തൃതീയാ ഹ്യ് ഏകപാടലാ പുത്രം സാ തമ് അലര്കസ്യ ജൈഗീഷവ്യമ് ഉപസ്ഥിതാ
അവരില് മൂന്നാമത്തേത് ഏകപാടലയാണ്. അവള് അലര്ക്കന്റെ ജൈഗീഷവ്യനായ പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു.
തസ്യാശ് ച ശങ്ഖലിഖിതൌ സ്മൃതൌ പുത്രാവ് അയോനിജൌ ഉമാ തു യാ മയാ തുഭ്യം കീര്തിതാ വരവര്ണിനീ
അവള്ക്ക് ഗർഭത്തിലൂടെ അല്ലാതെ രണ്ട് മക്കളായി ശംഖനും ലിഖിതനും ജനിച്ചു. ഞാൻ നിന്നോട് പ്രസംസിച്ച അത്യന്തം മനോഹരിയായ ഉമയും അവളാണ്.
അഥ തസ്യാസ് തപോയോഗാത് ത്രൈലോക്യമ് അഖിലം തദാ പ്രധൂപിതമ് ഇഹാലക്ഷ്യ വചസ് താമ് അഹമ് അബ്രവമ്
അവളുടെ കഠിനതപസ്സിന്റെ ഫലമായി അന്ന് മൂന്നു ലോകവും മുഴുവനായി ദഹിച്ചു. ഇത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ അവളോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ദേവി കിം തപസാ ലോകാംസ് താപയിഷ്യസി ശോഭനേ ത്വയാ സൃഷ്ടമ് ഇദം സര്വം മാ കൃത്വാ തദ് വിനാശയ
ദേവി, നീ ഈ ലോകങ്ങളെ തപസ്സിലൂടെ എന്തിന് വേദനിപ്പിക്കുന്നു, ഭാസുരേ? ഈ സകലവും നീയല്ലേ സൃഷ്ടിച്ചത്? ദയവായി ഇതെല്ലാം നശിപ്പിക്കരുത്.
ത്വം ഹി ധാരയസേ ലോകാന് ഇമാന് സര്വാന് സ്വതേജസാ ബ്രൂഹി കിം തേ ജഗന്മാതഃ പ്രാര്ഥിതം സംപ്രതീഹ നഃ
നിന്റെ തേജസ്സുകൊണ്ടാണ് ഈ ലോകങ്ങൾ എല്ലാം നിലനിൽക്കുന്നത്. ലോകമാതാവേ, ഇപ്പോൾ നിന്നെന്താണ് ഞങ്ങളോട് ആഗ്രഹം? പറയൂ.