കേനാക്ഷയാശ് ച ലോകാഃ സ്യുഃ ഖ്യാതിശ് ച പരമാ മുനേ തഥൈവ ചാര്ചനീയത്വം സത്സു തത് കഥയസ്വ മേ
മഹർഷേ, ലോകങ്ങൾ അക്ഷയമാകാനും, ഉത്തമമായ പ്രശസ്തിയും, സത്സംഗത്തിൽ ആരാധനയോഗ്യതയും എങ്ങനെ ലഭിക്കും എന്ന് ദയവായി എനിക്ക് പറയൂ.
അപത്യേന മഹാബാഹോ സര്വമ് ഏതദ് അവാപ്യതേ മമാഖ്യാതിര് അപത്യേന ബ്രഹ്മണാ ഋഷിഭിഃ സഹ
മഹാബാഹുവേ, ഈ എല്ലാം സന്താനത്തിലൂടെ ലഭ്യമാണ്. എന്റെ പ്രശസ്തിയും, ബ്രഹ്മാവിന്റെയും ഋഷിമാരുടേയും മഹത്വവും സന്താനത്താൽ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നു.
കിം ന പശ്യസി ശൈലേന്ദ്ര യതോ മാം പരിപൃച്ഛസി വര്തയിഷ്യാമി യച് ചാപി യഥാദൃഷ്ടം പുരാചല
ശൈലേന്ദ്രാ, നീ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം കാണുന്നില്ലേ? ഞാൻ മുമ്പ് കണ്ടതെല്ലാം നിന്നോട് പറഞ്ഞുതരാം, പുരാതന പർവ്വതമേ.
വാരാണസീമ് അഹം ഗച്ഛന്ന് അപശ്യം സംസ്ഥിതം ദിവി വിമാനം സുനവം ദിവ്യമ് അനൌപമ്യം മഹര്ധിമത്
വാരാണസിയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ, ഞാൻ ആകാശത്ത് അതുല്യമായ മഹിമയുള്ള, ദിവ്യമായ ഒരു മനോഹരമായ വീട് കണ്ടു.
തസ്യാധസ്താദ് ആര്തനാദം ഗര്തസ്ഥാനേ ശൃണോമ്യ് അഹമ് തമ് അഹം തപസാ ജ്ഞാത്വാ തത്രൈവാന്തര്ഹിതഃ സ്ഥിതഃ
അതിന്റെ അടിയിൽ, ഒരു കുഴിയിലായി, ഞാൻ ആരോ വേദനയോടെ കരയുന്നത് കേട്ടു. തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ അതിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാക്കി, അവിടെ ഞാൻ ഒളിഞ്ഞുനിന്നു.
അഥാഗാത് തത്ര ശൈലേന്ദ്ര വിപ്രോ നിയമവാഞ് ശുചിഃ തീര്ഥാഭിഷേകപൂതാത്മാ പരേ തപസി സംസ്ഥിതഃ
അപ്പോൾ, ശൈലേന്ദ്രാ, ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ അവിടെ എത്തി. അവൻ ശുദ്ധനും, തീർത്ഥസ്നാനത്താൽ മനസ്സ് വിശുദ്ധിയുള്ളവനും, ഉത്തമമായ തപസ്സിൽ നിലനിൽക്കുന്നവനുമായിരുന്നു.
അഥ സ വ്രജമാനസ് തു വ്യാഘ്രേണാഭീഷിതോ ദ്വിജഃ വിവേശ തം തദാ ദേശം സ ഗര്തോ യത്ര ഭൂധര
അവൻ പോകുമ്പോൾ, ഒരു കടുവയുടെ ഭീഷണിയിൽ ആ ബ്രാഹ്മണൻ ഭയപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ അവൻ ആ കുഴിയുള്ള സ്ഥലത്തേക്ക് കടന്നു.
ഗര്തായാം വീരണസ്തമ്ബേ ലമ്ബമാനാംസ് തദാ മുനീന് അപശ്യദ് ആര്തോ ദുഃഖാര്താംസ് താന് അപൃച്ഛച് ച സ ദ്വിജഃ
കുഴിക്കുള്ളിൽ, വീരണയുടെ തൂണിൽ തലകീഴായി തൂങ്ങിയിരിക്കുന്ന, ദു:ഖിതരായ മുനിമാരെ അവൻ കണ്ടു. ആ ബ്രാഹ്മണൻ അവരോട് ചോദിച്ചു.
കേ യൂയം വീരണസ്തമ്ബേ ലമ്ബമാനാ ഹ്യ് അധോമുഖാഃ ദുഃഖിതാഃ കേന മോക്ഷശ് ച യുഷ്മാകം ഭവിതാനഘാഃ
നിങ്ങൾ ആരാണ്, ഈ വീരണതൂണിൽ തലകീഴായി തൂങ്ങി വേദന അനുഭവിക്കുന്നവർ? നിങ്ങൾക്ക് മോക്ഷം എങ്ങനെ ലഭിക്കും, പാപരഹിതരേ?
വയം തേ കൃതപുണ്യസ്യ പിതരഃ സപിതാമഹാഃ പ്രപിതാമഹാശ് ച ക്ലിശ്യാമസ് തവ ദുഷ്ടേന കര്മണാ
നാം നിന്റെ പുണ്യശാലിയായ പിതാക്കന്മാരും, പിതാമഹന്മാരും, പ്രപിതാമഹന്മാരുമാണ്. എന്നാൽ നിന്റെ ദുഷ്ടകർമ്മം മൂലം ഞങ്ങൾ ഇവിടെ വേദനിക്കുന്നു.
നരകോ ഽയം മഹാഭാഗ ഗര്തരൂപേണ സംസ്ഥിതഃ ത്വം ചാപി വീരണസ്തമ്ബസ് ത്വയി ലമ്ബാമഹേ വയമ്
മഹാഭാഗവേ, ഈ കുഴി രൂപത്തിലുള്ളത് തന്നെ നരകമാണ്. നീ തന്നെയാണ് ഈ വീരണതൂണ്; നാം അതിൽ തൂങ്ങി കിടക്കുന്നു.
യാവത് ത്വം ജീവസേ വിപ്ര താവദ് ഏവ വയം സ്ഥിതാഃ മൃതേ ത്വയി ഗമിഷ്യാമോ നരകം പാപചേതസഃ
നീ ജീവിക്കുന്നതുവരെ, ബ്രാഹ്മണാ, ഞങ്ങൾ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കും. നീ മരിച്ചാൽ, പാപചിത്തമുള്ള ഞങ്ങൾ നരകത്തിലേക്ക് പോകും.
യദി ത്വം ദാരസംയോഗം കൃത്വാപത്യം ഗുണോത്തരമ് ഉത്പാദയസി തേനാസ്മാന് മുച്യേമ വയമ് ഏനസഃ
നീ ഭാര്യയുമായി സംയോജിച്ച്, ഗുണവാനായ ഒരു പുത്രനെ ജനിപ്പിച്ചാൽ, അതിനാൽ ഞങ്ങൾ ഈ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരാകും.
നാന്യേന തപസാ പുത്ര തീര്ഥാനാം ച ഫലേന ച ഏതത് കുരു മഹാബുദ്ധേ താരയസ്വ പിതൄന് ഭയാത്
മകനേ, മറ്റേതെങ്കിലും തപസ്സിനാലോ, തീർത്ഥയാത്രയുടെ ഫലത്താലോ ഇതിന് പരിഹാരമില്ല. നീ ഇതു നിർവഹിച്ച്, ജ്ഞാനശാലിയായവനേ, പിതാക്കന്മാരെ ഭയത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കണം.
സ തഥേതി പ്രതിജ്ഞായ ആരാധ്യ വൃഷഭധ്വജമ് പിതൄന് ഗര്താത് സമുദ്ധൃത്യ ഗണപാന് പ്രചകാര ഹ
അവൻ അങ്ങനെ സമ്മതിച്ച്, വൃഷഭധ്വജനെ ആരാധിച്ചു, പിതാക്കന്മാരെ കുഴിയിൽ നിന്ന് ഉയർത്തി രക്ഷിച്ചു, പിന്നെ ഗണപതിയായിത്തീർന്നു.
സ്വയം രുദ്രസ്യ ദയിതഃ സുവേശോ നാമ നാമതഃ സംമതോ ബലവാംശ് ചൈവ രുദ്രസ്യ ഗണപോ ഽഭവത്
അവൻ തന്നെ, രുദ്രന്റെ പ്രിയനായ, സുവേശ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനും, ബലവാനുമായവനും ആയി, രുദ്രന്റെ ഗണപതിയായി.
തസ്മാത് കൃത്വാ തപോ ഘോരമ് അപത്യം ഗുണവദ് ഭൃശമ് ഉത്പാദയസ്വ ശൈലേന്ദ്ര സുതാം ത്വം വരവര്ണിനീമ്
അതിനാൽ, ശൈലേന്ദ്രാ, നീ കടുത്ത തപസ്സു ചെയ്തു, നിന്റെ സുന്ദരവർണ്ണമുള്ള മകളിലൂടെ ഗുണവാനായ പുത്രനെ ജനിപ്പിക്കണം.
സ ഏവമ് ഉക്ത്വാ ഋഷിണാ ശൈലേന്ദ്രോ നിയമസ്ഥിതഃ തപശ് ചകാരാപ്യ് അതുലം യേന തുഷ്ടിര് അഭൂന് മമ
മുനിയുടെ ഈ ഉപദേശമനുസരിച്ച്, ശൈലേന്ദ്രൻ നിർബന്ധത്തോടെ അതുല്യമായ തപസ്സു ചെയ്തു. അതിനാൽ ഞാൻ അതിൽ തൃപ്തനായി.
തദാ തമ് ഉത്പപാതാഹം വരദോ ഽസ്മീതി ചാബ്രവമ് ബ്രൂഹി തുഷ്ടോ ഽസ്മി ശൈലേന്ദ്ര തപസാനേന സുവ്രത
അപ്പോള് ഞാന് അവന്റെ മുമ്പില് പ്രത്യക്ഷനായി, 'ഞാന് വരദാതാവാണ്,' എന്നു പറഞ്ഞു. 'പര്വ്വതാധിപതിയായ സദ്ഭക്താ, നിന്റെ കഠിനതപസ്സിനാല് ഞാന് സന്തുഷ്ടനാണ്. എന്ത് ആഗ്രഹമുണ്ടോ പറയൂ.' എന്നു പറഞ്ഞു.
ഭഗവന് പുത്രമ് ഇച്ഛാമി ഗുണൈഃ സര്വൈര് അലംകൃതമ് ഏവം വരം പ്രയച്ഛസ്വ യദി തുഷ്ടോ ഽസി മേ പ്രഭോ
'പ്രഭോ, എനിക്ക് എല്ലാ ഗുണങ്ങളാലും അലങ്കൃതനായ ഒരു പുത്രന് വേണം. ദയവായി ഈ വരം നല്കണമെങ്കില് നിങ്ങള് എനിക്കു സന്തുഷ്ടനാണെങ്കില്.' എന്നു പറഞ്ഞു.
തസ്യ തദ് വചനം ശ്രുത്വാ ഗിരിരാജസ്യ ഭോ ദ്വിജാഃ തദാ തസ്മൈ വരം ചാഹം ദത്തവാന് മനസേപ്സിതമ്
പര്വ്വതരാജാവിന്റെ ഈ വാക്കുകള് കേട്ടപ്പോള്, ദ്വിജന്മാരേ, അവന് മനസ്സില് ആഗ്രഹിച്ച വരം ഞാന് അവന് നല്കി.
കന്യാ ഭവിത്രീ ശൈലേന്ദ്ര തപസാനേന സുവ്രത യസ്യാഃ പ്രഭാവാത് സര്വത്ര കീര്തിമ് ആപ്സ്യസി ശോഭനാമ്
ശൈലേന്ദ്രാ, നിന്റെ കഠിനതപസ്സിനാല് ഒരു പുത്രി ജനിക്കും. അവളുടെ മഹത്വം കൊണ്ടു നീ എല്ലിടത്തും പ്രശസ്തിയും മഹത്വവും നേടും.
അര്ചിതഃ സര്വദേവാനാം തീര്ഥകോടിസമാവൃതഃ പാവനശ് ചൈവ പുണ്യേന ദേവാനാമ് അപി സര്വതഃ
അവള് എല്ലാ ദേവന്മാരാലും ആദരിക്കപ്പെടും, അനേകം തീര്ത്ഥങ്ങള് അവളെ ചുറ്റും ഉണ്ടായിരിക്കും, പുണ്യഫലത്താല് ശുദ്ധയുമാകും, ദേവന്മാര്ക്കിടയില് എല്ലായിടത്തും ആരാധിക്കപ്പെടും.
ജ്യേഷ്ഠാ ച സാ ഭവിത്രീ തേ അന്യേ ചാത്ര തതഃ ശുഭേ
അവള് നിന്റെ മൂത്ത പുത്രിയാകും; അവളുടെ ശേഷം മറ്റുള്ളവരും ജനിക്കും, ഭാഗ്യശാലിയായവളേ.
സോ ഽപി കാലേന ശൈലേന്ദ്രോ മേനായാമ് ഉദപാദയത് അപര്ണാമ് ഏകപര്ണാം ച തഥാ ചൈവൈകപാടലാമ്
കാലക്രമേണ ശൈലേന്ദ്രന് മേനായില് നിന്ന് അപര്ണ, ഏകപര്ണ, ഏകപാടല എന്നീ പുത്രിമാരെ ജനിപ്പിച്ചു.
ന്യഗ്രോധമ് ഏകപര്ണം തു പാടലം ചൈകപാടലാമ് അശിത്വാ ത്വ് ഏകപര്ണാം തു അനികേതസ് തപോ ഽചരത്
ന്യഗ്രോധ, ഏകപര്ണ, പാടല, ഏകപാടല എന്നിങ്ങനെ അവര് ജനിച്ചു. ഏകപര്ണയെ മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് അനികേത എന്നവള് കഠിനതപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു.
ശതം വര്ഷസഹസ്രാണാം ദുശ്ചരം ദേവദാനവൈഃ ആഹാരമ് ഏകപര്ണം തു ഏകപര്ണാ സമാചരത്
നൂറായിരം വര്ഷങ്ങള് ദേവന്മാര്ക്കും അസുരന്മാര്ക്കും പോലും ദുഷ്കരമായ കഠിനതപസ്സ് ഏകപര്ണ അവള് ഒരു ഇല മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് അനുഷ്ഠിച്ചു.
പാടലേന തഥൈകേന വിദധേ ചൈകപാടലാ പൂര്ണേ വര്ഷസഹസ്രേ തു ആഹാരം താഃ പ്രചക്രതുഃ
ഏകപാടലയും ഒരു പാടല് ഇല മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് തപസ്സു ചെയ്തു. ആയിരം വര്ഷങ്ങള് പൂര്ത്തിയായപ്പോള് അവര് അങ്ങനെ മാത്രം ആഹാരം കഴിച്ചു.
അപര്ണാ തു നിരാഹാരാ താം മാതാ പ്രത്യഭാഷത നിഷേധയന്തീ ചോ മേതി മാതൃസ്നേഹേന ദുഃഖിതാ
എന്നാല് അപര്ണ ആഹാരമൊന്നും കഴിക്കാതെ തുടരുകയായിരുന്നു. അമ്മ അവളോട് സ്നേഹത്തോടെ വിഷമിച്ച്, 'കഴിക്കണം' എന്നു നിരോധിച്ചു.
സാ തഥോക്താ തയാ മാത്രാ ദേവീ ദുശ്ചരചാരിണീ തേനൈവ നാമ്നാ ലോകേഷു വിഖ്യാതാ സുരപൂജിതാ
അമ്മ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്, ദുഷ്കരതപസ്സു ചെയ്ത ആ ദേവി അതേ പേരില് ലോകങ്ങളില് പ്രശസ്തയായി, ദേവന്മാര് ആരാധിക്കുന്നവളായി.