സര്വേഷാം ചൈവ ലോകാനാമ് ആദിര് ഭൂര്ലോക ഉച്യതേ തമ് അഹം ധാരയാമ്യ് ഏകഃ സ്വേച്ഛയാ ന തവാജ്ഞയാ
എല്ലാ ലോകങ്ങളിലെയും അടിസ്ഥാനമായ ഭൂമിയെ ഞാൻ എന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ഒരുവൻപോലെ താങ്ങുന്നു, നിന്റെ ആജ്ഞയാൽ അല്ല.
തസ്മിന് ധൃതേ സര്വലോകാഃ സര്വേ തിഷ്ഠന്തി ശാശ്വതാഃ തസ്മാദ് അഹം വസാമീഹ സതതം ന തവാജ്ഞയാ
അത് നിലനിൽക്കുമ്പോൾ എല്ലാ ശാശ്വതലോകങ്ങളും നിലനിൽക്കും; അതുകൊണ്ട് ഞാൻ എപ്പോഴും ഇവിടെ വസിക്കുന്നു, നിന്റെ ആജ്ഞയാൽ അല്ല.
തതോ ഽഭിവ്യാഹൃതോ ദക്ഷോ രുദ്രേണാമിതതേജസാ സ്വായംഭുവീം തനും ത്യക്ത്വാ ഉത്പന്നോ മാനുഷേഷ്വ് ഇഹ
അതിനുശേഷം അതിശയപ്രഭയുള്ള രുദ്രൻ ദക്ഷനെ വിളിച്ചു. സ്വായംഭുവ ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ച് ദക്ഷൻ മനുഷ്യരിൽ വീണ്ടും ജനിച്ചു.
യദാ ഗൃഹപതിര് ദക്ഷോ യജ്ഞാനാമ് ഈശ്വരഃ പ്രഭുഃ സമസ്തേനേഹ യജ്ഞേന സോ ഽയജദ് ദൈവതൈഃ സഹ
ഗൃഹസ്ഥന്മാരുടെ അധിപനും യജ്ഞങ്ങളുടെ പ്രഭുവുമായ ദക്ഷൻ, ദേവന്മാരോടൊപ്പം എല്ലാ ക്രമവും പാലിച്ച് മഹായജ്ഞം നടത്തി.
അഥ ദേവീ സതീ യത് തേ പ്രാപ്തേ വൈവസ്വതേ ഽന്തരേ മേനായാം താമ് ഉമാം ദേവീം ജനയാമ് ആസ ശൈലരാട്
പിന്നീട്, ദേവി, വൈവസ്വത മാന്വന്തരത്തിൽ മേനാ, പർവ്വതരാജാവിന്റെ മകളായ ഉമാദേവിയെ പ്രസവിച്ചു.
സാ തു ദേവീ സതീ പൂര്വമ് ആസീത് പശ്ചാദ് ഉമാഭവത് സഹവ്രതാ ഭവസ്യൈഷാ നൈതയാ മുച്യതേ ഭവഃ
ആ ദേവി ആദ്യം സതിയായി, പിന്നീട് ഉമയായി. ഭവന്റെ സ്നേഹസഹചാരിണിയാണ് ഇവൾ; ഇവളാൽ ഭവൻ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകുന്നില്ല.
യാവദ് ഇച്ഛതി സംസ്ഥാനം പ്രഭുര് മന്വന്തരേഷ്വ് ഇഹ മാരീചം കശ്യപം ദേവീ യഥാദിതിര് അനുവ്രതാ
പ്രഭു എത്രകാലം ആഗ്രഹിച്ചാലും ഓരോ മാന്വന്തരത്തിലും ദേവി, മാരീചിയെ, അതുപോലെ അദിതി കശ്യപനെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ, അനുഗമിക്കുന്നു.
സാര്ധം നാരായണം ശ്രീസ് തു മഘവന്തം ശചീ യഥാ വിഷ്ണും കീര്തിര് ഉഷാ സൂര്യം വസിഷ്ഠം ചാപ്യ് അരുന്ധതീ
നാരായണനോടൊപ്പം ശ്രീ, മഘവാനോടൊപ്പം ശചി, വിഷ്ണുവിനോടൊപ്പം കീർത്തി, സൂര്യനോടൊപ്പം ഉഷ, വസിഷ്ഠനോടൊപ്പം അരുന്ധതി എന്നിങ്ങനെ.
നൈതാംസ് തു വിജഹത്യ് ഏതാ ഭര്തൄന് ദേവ്യഃ കഥംചന ഏവം പ്രാചേതസോ ദക്ഷോ ജജ്ഞേ വൈ ചാക്ഷുഷേ ഽന്തരേ
ഈ ദേവികൾ ഒരിക്കലും അവരുടെ ഭർത്താക്കളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. അങ്ങനെ പ്രചേതസിന്റെ പുത്രനായ ദക്ഷൻ ചാക്ഷുഷ മാന്വന്തരത്തിൽ ജനിച്ചു.
പ്രാചീനബര്ഹിഷഃ പൌത്രഃ പുത്രശ് ചാപി പ്രചേതസാമ് ദശഭ്യസ് തു പ്രചേതോഭ്യോ മാരിഷായാം പുനര് നൃപ
പ്രാചീനബർഹിഷിന്റെ മകനും പ്രചേതസുകളുടെ പുത്രനുമാണ് ദക്ഷൻ. പത്ത് പ്രചേതസുകളും മാരിഷയും ചേർന്ന് ദക്ഷനെ വീണ്ടും ജനിപ്പിച്ചു.
ജജ്ഞേ രുദ്രാഭിശാപേന ദ്വിതീയമ് ഇതി നഃ ശ്രുതമ് ഭൃഗ്വാദയസ് തു തേ സര്വേ ജജ്ഞിരേ വൈ മഹര്ഷയഃ
രുദ്രന്റെ ശാപം മൂലം ദക്ഷൻ രണ്ടാമതും ജനിച്ചുവെന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഭൃഗു മുതലായ മഹർഷിമാരും അങ്ങനെ ജനിച്ചു.
ആദ്യേ ത്രേതായുഗേ പൂര്വം മനോര് വൈവസ്വതസ്യ ഹ ദേവസ്യ മഹതോ യജ്ഞേ വാരുണീം ബിഭ്രതസ് തനുമ്
ആദ്യ ത്രേതായുഗത്തിൽ, വൈവസ്വത മനുവിന്റെ മഹായജ്ഞത്തിൽ, ദേവൻ വാരുണി രൂപം ധരിച്ചു.
ഇത്യ് ഏഷോ ഽനുശയോ ഹ്യ് ആസീത് തയോര് ജാത്യന്തരേ ഗതഃ പ്രജാപതേശ് ച ദക്ഷസ്യ ത്ര്യമ്ബകസ്യ ച ധീമതഃ
ഇങ്ങനെ, ജന്മാന്തരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ പ്രജാപതി ദക്ഷനും ജ്ഞാനിയുമായ ത്രയമ്പകനും അനുഭവിച്ച പശ്ചാത്താപം ഇതായിരുന്നു.
തസ്മാന് നാനുശയഃ കാര്യോ വരേഷ്വ് ഇഹ കദാചന ജാത്യന്തരഗതസ്യാപി ഭാവിതസ്യ ശുഭാശുഭൈഃ ജന്തോര് ന ഭൂതയേ ഖ്യാതിസ് തന് ന കാര്യം വിജാനതാ
അതിനാൽ, ഇവിടെ എപ്പോഴും തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളെക്കുറിച്ച് പശ്ചാത്താപം വഹിക്കേണ്ടതില്ല. ജന്മാന്തരം വന്നാലും നല്ലതോ ചീത്തയോ അനുഭവിച്ചാലും അതിൽ ജീവിക്ക് പ്രയോജനമില്ല; അതുകൊണ്ട് ജ്ഞാനികൾ അങ്ങനെ ചെയ്യരുത്.
കഥം രോഷേണ സാ പൂര്വം ദക്ഷസ്യ ദുഹിതാ സതീ ത്യക്ത്വാ ദേഹം പുനര് ജാതാ ഗിരിരാജഗൃഹേ പ്രഭോ
പ്രഭോ, ദക്ഷന്റെ മകൾ സതി മുമ്പ് കോപത്തിൽ ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ച്, പിന്നെ എങ്ങനെ പർവ്വതരാജാവിന്റെ വീട്ടിൽ വീണ്ടും ജനിച്ചു?
ദേഹാന്തരേ കഥം തസ്യാഃ പൂര്വദേഹോ ബഭൂവ ഹ ഭവേന സഹ സംയോഗഃ സംവാദശ് ച തയോഃ കഥമ്
അവളുടെ പഴയ ദേഹം മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ എങ്ങനെ നിലനിന്നു? ഭവനോടൊപ്പം അവളുടെ ഐക്യം, സംഭാഷണം എന്നിവ എങ്ങനെ നടന്നു?
സ്വയംവരഃ കഥം വൃത്തസ് തസ്മിന് മഹതി ജന്മനി വിവാഹശ് ച ജഗന്നാഥ സര്വാശ്ചര്യസമന്വിതഃ
ആ മഹത്തായ ജന്മത്തിൽ സ്വയംവരം എങ്ങനെ നടന്നു? അത്ഭുതങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ വിവാഹം എങ്ങനെ നടന്നു, ലോകനാഥാ?
തത് സര്വം വിസ്തരാദ് ബ്രഹ്മന് വക്തുമ് അര്ഹസി സാംപ്രതമ് ശ്രോതുമ് ഇച്ഛാമഹേ പുണ്യാം കഥാം ചാതിമനോഹരാമ്
ബ്രഹ്മൻ, ഈ എല്ലാം വിശദമായി പറയേണ്ടതാണ്. ഞങ്ങൾ ഈ പുണ്യവും അതീവ മനോഹരവുമായ കഥ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ശൃണുധ്വം മുനിശാര്ദൂലാഃ കഥാം പാപപ്രണാശിനീമ് ഉമാശംകരയോഃ പുണ്യാം സര്വകാമഫലപ്രദാമ്
മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഉമയും ശംകരനും സംബന്ധിച്ച പാപനാശിനിയായ, പുണ്യവും എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും ഫലം നൽകുന്ന കഥ കേൾക്കൂ.
കദാചിത് സ്വഗൃഹാത് പ്രാപ്തം കശ്യപം ദ്വിപദാം വരമ് അപൃച്ഛദ് ധിമവാന് വൃത്തം ലോകേ ഖ്യാതികരം ഹിതമ്
ഒരു സമയത്ത്, ഹിമവാൻ തന്റെ വീട്ടിൽ എത്തിയ ദ്വിപദങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ കശ്യപനോട് ലോകത്തിൽ പ്രശസ്തിയും ഉപകാരവും ഉള്ള ഒരു സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.
കേനാക്ഷയാശ് ച ലോകാഃ സ്യുഃ ഖ്യാതിശ് ച പരമാ മുനേ തഥൈവ ചാര്ചനീയത്വം സത്സു തത് കഥയസ്വ മേ
മഹർഷേ, ലോകങ്ങൾ അക്ഷയമാകാനും, ഉത്തമമായ പ്രശസ്തിയും, സത്സംഗത്തിൽ ആരാധനയോഗ്യതയും എങ്ങനെ ലഭിക്കും എന്ന് ദയവായി എനിക്ക് പറയൂ.
അപത്യേന മഹാബാഹോ സര്വമ് ഏതദ് അവാപ്യതേ മമാഖ്യാതിര് അപത്യേന ബ്രഹ്മണാ ഋഷിഭിഃ സഹ
മഹാബാഹുവേ, ഈ എല്ലാം സന്താനത്തിലൂടെ ലഭ്യമാണ്. എന്റെ പ്രശസ്തിയും, ബ്രഹ്മാവിന്റെയും ഋഷിമാരുടേയും മഹത്വവും സന്താനത്താൽ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നു.
കിം ന പശ്യസി ശൈലേന്ദ്ര യതോ മാം പരിപൃച്ഛസി വര്തയിഷ്യാമി യച് ചാപി യഥാദൃഷ്ടം പുരാചല
ശൈലേന്ദ്രാ, നീ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം കാണുന്നില്ലേ? ഞാൻ മുമ്പ് കണ്ടതെല്ലാം നിന്നോട് പറഞ്ഞുതരാം, പുരാതന പർവ്വതമേ.
വാരാണസീമ് അഹം ഗച്ഛന്ന് അപശ്യം സംസ്ഥിതം ദിവി വിമാനം സുനവം ദിവ്യമ് അനൌപമ്യം മഹര്ധിമത്
വാരാണസിയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ, ഞാൻ ആകാശത്ത് അതുല്യമായ മഹിമയുള്ള, ദിവ്യമായ ഒരു മനോഹരമായ വീട് കണ്ടു.
തസ്യാധസ്താദ് ആര്തനാദം ഗര്തസ്ഥാനേ ശൃണോമ്യ് അഹമ് തമ് അഹം തപസാ ജ്ഞാത്വാ തത്രൈവാന്തര്ഹിതഃ സ്ഥിതഃ
അതിന്റെ അടിയിൽ, ഒരു കുഴിയിലായി, ഞാൻ ആരോ വേദനയോടെ കരയുന്നത് കേട്ടു. തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ അതിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാക്കി, അവിടെ ഞാൻ ഒളിഞ്ഞുനിന്നു.
അഥാഗാത് തത്ര ശൈലേന്ദ്ര വിപ്രോ നിയമവാഞ് ശുചിഃ തീര്ഥാഭിഷേകപൂതാത്മാ പരേ തപസി സംസ്ഥിതഃ
അപ്പോൾ, ശൈലേന്ദ്രാ, ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ അവിടെ എത്തി. അവൻ ശുദ്ധനും, തീർത്ഥസ്നാനത്താൽ മനസ്സ് വിശുദ്ധിയുള്ളവനും, ഉത്തമമായ തപസ്സിൽ നിലനിൽക്കുന്നവനുമായിരുന്നു.
അഥ സ വ്രജമാനസ് തു വ്യാഘ്രേണാഭീഷിതോ ദ്വിജഃ വിവേശ തം തദാ ദേശം സ ഗര്തോ യത്ര ഭൂധര
അവൻ പോകുമ്പോൾ, ഒരു കടുവയുടെ ഭീഷണിയിൽ ആ ബ്രാഹ്മണൻ ഭയപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ അവൻ ആ കുഴിയുള്ള സ്ഥലത്തേക്ക് കടന്നു.
ഗര്തായാം വീരണസ്തമ്ബേ ലമ്ബമാനാംസ് തദാ മുനീന് അപശ്യദ് ആര്തോ ദുഃഖാര്താംസ് താന് അപൃച്ഛച് ച സ ദ്വിജഃ
കുഴിക്കുള്ളിൽ, വീരണയുടെ തൂണിൽ തലകീഴായി തൂങ്ങിയിരിക്കുന്ന, ദു:ഖിതരായ മുനിമാരെ അവൻ കണ്ടു. ആ ബ്രാഹ്മണൻ അവരോട് ചോദിച്ചു.
കേ യൂയം വീരണസ്തമ്ബേ ലമ്ബമാനാ ഹ്യ് അധോമുഖാഃ ദുഃഖിതാഃ കേന മോക്ഷശ് ച യുഷ്മാകം ഭവിതാനഘാഃ
നിങ്ങൾ ആരാണ്, ഈ വീരണതൂണിൽ തലകീഴായി തൂങ്ങി വേദന അനുഭവിക്കുന്നവർ? നിങ്ങൾക്ക് മോക്ഷം എങ്ങനെ ലഭിക്കും, പാപരഹിതരേ?
വയം തേ കൃതപുണ്യസ്യ പിതരഃ സപിതാമഹാഃ പ്രപിതാമഹാശ് ച ക്ലിശ്യാമസ് തവ ദുഷ്ടേന കര്മണാ
നാം നിന്റെ പുണ്യശാലിയായ പിതാക്കന്മാരും, പിതാമഹന്മാരും, പ്രപിതാമഹന്മാരുമാണ്. എന്നാൽ നിന്റെ ദുഷ്ടകർമ്മം മൂലം ഞങ്ങൾ ഇവിടെ വേദനിക്കുന്നു.