ആ കചഗ്രഹണാദ് ദേവി ആ ശാപാന് നൈവ കര്ഹിചിത് ആഖ്യാസ്യാമി മതം തുഭ്യം ഗമ്യതാം യത്ര വാഞ്ഛിതമ്
ദേവിയേ, മുടി പിടിച്ച സമയത്തുനിന്നും ശാപം വരുന്നതുവരെ ഞാൻ എന്റെ തീരുമാനം നിന്നോട് ഒരിക്കലും പറയില്ല; നീ ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തേക്ക് പോകാവുന്നതാണ്.
ഇത്യ് ഉക്താ വ്രീഡിതാ സംജ്ഞാ ജഗാമ പിതൃമന്ദിരമ് വത്സരാണാം സഹസ്രം തു വസമാനാ പിതുര് ഗൃഹേ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ലജ്ജിച്ച സംജ്ഞ അവളുടെ അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി, ആയിരം വർഷം അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ തന്നെ താമസിച്ചു.
ഭര്തുഃ സമീപം യാഹീതി പിത്രോക്താ സാ പുനഃ പുനഃ ആഗച്ഛദ് വഡവാ ഭൂത്വാ കുരൂന് അഥോത്തരാംസ് തതഃ
ഭർത്താവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് പോകണമെന്ന് അച്ഛൻ പലതവണ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൾ കുതിരയായി മാറി ഉത്തരകുരുക്കളിലേക്കു പോയി.
തത്ര തേപേ തപഃ സാധ്വീ നിരാഹാരാ ദ്വിജോത്തമാഃ പിതുഃ സമീപം യാതായാം സംജ്ഞായാം വാക്യതത്പരാ
അവിടെ ആ ധാർമ്മികയായവൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ കഠിനതപസ്സു ചെയ്തു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ; സംജ്ഞ അച്ഛന്റെ അടുക്കലേക്ക് പോയപ്പോൾ, വാക്കിൽ ഉറച്ച ഛായ അവിടെ തന്നെ തുടര്ന്നു.
തദ്രൂപധാരിണീ ഛായാ ഭാസ്കരം സമുപസ്ഥിതാ തസ്യാം ച ഭഗവാന് സൂര്യഃ സംജ്ഞേയമ് ഇതി ചിന്തയന്
അവളുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച് ഛായ ഭാസ്കരന്റെ അടുക്കലെത്തി; അവളെ സംജ്ഞയെന്ന് കരുതി ഭഗവാൻ സൂര്യൻ അവളോടൊപ്പം ആയിരുന്നു.
തഥൈവ ജനയാമ് ആസ ദ്വൌ പുത്രൌ കന്യകാം തഥാ സംജ്ഞാ തു പാര്ഥിവീ തേഷാമ് ആത്മജാനാം തഥാകരോത്
അവളോടൊപ്പം സൂര്യൻ അതുപോലെ രണ്ടു മക്കളെയും ഒരു മകളെയും ജനിപ്പിച്ചു; എന്നാൽ സംജ്ഞ ആ കുട്ടികളെ ഭൂമിയിലേക്കു മാറ്റി.
സ്നേഹം ന പൂര്വജാതാനാം തഥാ കൃതവതീ തു സാ മനുസ് തത് ക്ഷാന്തവാംസ് തസ്യാ യമസ് തസ്യാ ന ചക്ഷമേ
പിന്നീട് ജനിച്ച കുട്ടികളോടു മുൻപത്തെ പോലെ സ്നേഹം അവൾ കാണിച്ചില്ല; മനു അതെല്ലാം ക്ഷമിച്ചു, എന്നാൽ യമൻ ക്ഷമിച്ചില്ല.
ബഹുധാ പീഡ്യമാനസ് തു പിതുഃ പത്യാ സുദുഃഖിതഃ സ വൈ കോപാച് ച ബാല്യാച് ച ഭാവിനോ ഽര്ഥസ്യ വൈ ബലാത് പദാ സംതര്ജയാമ് ആസ ന തു ദേഹേ ന്യപാതയത്
അച്ഛനും അമ്മയും പലവിധത്തിൽ ദുഃഖിപ്പിച്ചതിനാൽ, ബാല്യത്താലും കോപത്താലും ഭാവിയിൽ സംഭവിക്കേണ്ടതിന്റെ ബലത്തിൽ, യമൻ അമ്മയെ കാലുകൊണ്ട് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, പക്ഷേ ശരീരത്തിൽ തൊടിയില്ല.
പദാ തര്ജയസേ യസ്മാത് പിതുര് ഭാര്യാം ഗരീയസീമ് തസ്മാത് തവൈഷ ചരണഃ പതിഷ്യതി ന സംശയഃ
നീ അച്ഛന്റെ ഭാര്യയായ ഏറ്റവും ആദരണീയയായവളെ കാലുകൊണ്ട് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയതിനാൽ, നിന്റെ ഈ കാൽ വീഴും, സംശയമില്ല.
യമസ് തു തേന ശാപേന ഭൃശം പീഡിതമാനസഃ മനുനാ സഹ ധര്മാത്മാ പിത്രേ സര്വം ന്യവേദയത്
ആ ശാപം കൊണ്ടു മനസ്സിൽ വലിയ ദു:ഖം അനുഭവിച്ച യമൻ, ധാർമ്മികനായ മനുവിനോടൊപ്പം അച്ഛനോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു.
സ്നേഹേന തുല്യമ് അസ്മാസു മാതാ ദേവ ന വര്തതേ വിസൃജ്യ ജ്യായസം ഭക്ത്യാ കനീയാംസം ബുഭൂഷതി
ദേവാ, അമ്മ നമ്മളോടു തുല്യമായി സ്നേഹം കാണിക്കുന്നില്ല; മൂത്തവനെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭക്തിയോടെ ചിറകനെ മാത്രം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.
തസ്യാം മയോദ്യതഃ പാദോ ന തു ദേഹേ നിപാതിതഃ ബാല്യാദ് വാ യദി വാ മോഹാത് തദ് ഭവാന് ക്ഷന്തുമ് അര്ഹസി
അവളെ നേരെ കാലുയർത്തിയതേയുള്ളൂ, ശരീരത്തിൽ തൊട്ടിട്ടില്ല; ബാല്യത്തിലോ അല്ലെങ്കിൽ അവിവേകത്താലോ ആയിരിക്കും, ദയവായി ഇതു ക്ഷമിക്കണം, പ്രഭോ.
ശപ്തോ ഽഹം താത കോപേന ജനന്യാ തനയോ യതഃ തതോ മന്യേ ന ജനനീമ് ഇമാം വൈ തപതാം വര
താതാ, ഞാൻ അമ്മയുടെ കോപത്തിൽ നിന്നു ശപിക്കപ്പെട്ടു, ഞാൻ അവളുടെ മകനായതിനാൽ; അതുകൊണ്ട്, തപസ്സുകാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഇവളെ ഞാൻ അമ്മയെന്നു കരുതുന്നില്ല.
തവ പ്രസാദാച് ചരണോ ഭഗവന് ന പതേദ് യഥാ മാതൃശാപാദ് അയം മേ ഽദ്യ തഥാ ചിന്തയ ഗോപതേ
നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, ഭഗവാനേ, അമ്മയുടെ ശാപം കൊണ്ട് എന്റെ കാൽ ഇന്നലെ വീഴരുതേ; ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനേ, ഇതു ദയവായി പരിഗണിക്കണം.
അസംശയം മഹത് പുത്ര ഭവിഷ്യത്യ് അത്ര കാരണമ് യേന ത്വാമ് ആവിശത് ക്രോധോ ധര്മജ്ഞം ധര്മശീലിനമ്
എന്ത് സംശയവും ഇല്ല, മകനേ, ഇതിന് വലിയൊരു കാരണം ഉണ്ടാകും, നീ ധർമ്മം അറിയുന്നവനും പാലിക്കുന്നവനുമാണെങ്കിലും, കോപം നിന്നിൽ വന്നതിനു.
സര്വേഷാമ് ഏവ ശാപാനാം പ്രതിഘാതോ ഹി വിദ്യതേ ന തു മാത്രാഭിശപ്താനാം ക്വചിച് ഛാപനിവര്തനമ്
എല്ലാ ശാപങ്ങൾക്കും പ്രത്യക്ഷമായുള്ള പരിഹാരമുണ്ട്; പക്ഷേ അമ്മയുടെ ശാപം ഏറ്റവര്ക്കും എവിടെയും മാറ്റാൻ കഴിയില്ല.
ന ശക്യമ് ഏതന് മിഥ്യാ തു കര്തും മാതുര് വചസ് തവ കിംചിത് തേ ഽഹം വിധാസ്യാമി പുത്രസ്നേഹാദ് അനുഗ്രഹമ്
നിന്റെ അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ അസത്യമാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല; എങ്കിലും, മകനോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ ഞാൻ നിന്നെ അനുഗ്രഹിക്കും.
കൃമയോ മാംസമ് ആദായ പ്രയാസ്യന്തി മഹീതലമ് കൃതം തസ്യാ വചഃ സത്യം ത്വം ച ത്രാതോ ഭവിഷ്യസി
പുഴുക്കൾ മാംസം എടുത്ത് ഭൂമിയിലേക്ക് പോകും; അവളുടെ വാക്കുകൾ സത്യമായിരിക്കും, നീ രക്ഷപ്പെടും.
ആദിത്യസ് ത്വ് അബ്രവീച് ഛായാം കിമര്ഥം തനയേഷു വൈ തുല്യേഷ്വ് അപ്യ് അധികഃ സ്നേഹ ഏകം പ്രതി കൃതസ് ത്വയാ
സൂര്യൻ ഛായയോട് ചോദിച്ചു: സമാനമായ മക്കളിൽ ഒരാളോടു മാത്രമേറെ സ്നേഹം കാണിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
നൂനം നൈഷാം ത്വം ജനനീ സംജ്ഞാ കാപി ത്വമ് ആഗതാ നിര്ഗുണേഷ്വ് അപ്യ് അപത്യേഷു മാതാ ശാപം ന ദാസ്യതി
നീ അവർക്കു യഥാർത്ഥ അമ്മയല്ലെന്ന് ഉറപ്പാണ്; മറ്റാരോ രൂപം നിന്നിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. ഗുണങ്ങളില്ലാത്ത മക്കളോടും ഒരു അമ്മ ശാപം നൽകില്ല.
സാ തത്പരിഹരന്തീ ച ശാപാദ് ഭീതാ തദാ രവേഃ കഥയാമ് ആസ വൃത്താന്തം സ ശ്രുത്വാ ശ്വശുരം യയൌ
ശാപത്തെ ഭയന്ന് അവൾ അതിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞ്, സംഭവിച്ചതു സൂര്യനോട് പറഞ്ഞു; അത് കേട്ട സൂര്യൻ തന്റെ岳പിതാവിന്റെ അടുക്കൽ പോയി.
സ ചാപി തം യഥാന്യായമ് അര്ചയിത്വാ തദാ രവിമ് നിര്ദഗ്ധുകാമം രോഷേണ സാന്ത്വയാനസ് തമ് അബ്രവീത്
അവൻ സൂര്യനെ യഥാവിധി ആദരിച്ച്, കോപത്തിൽ കത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്ന സൂര്യനോട് ശമനപദങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
തവാതിതേജസാ വ്യാപ്തമ് ഇദം രൂപം സുദുഃസഹമ് അസഹന്തീ തു തത് സംജ്ഞാ വനേ ചരതി വൈ തപഃ
നിന്റെ അതിയായ പ്രകാശം നിറഞ്ഞ ഈ രൂപം സഹിക്കാൻ അത്യന്തം പ്രയാസമാണ്; അതു സഹിക്കാനാവാതെ സംജ്ഞാ കാട്ടിൽ വലഞ്ഞ് തപസ്സ് ചെയ്യുന്നു.
ദ്രക്ഷ്യതേ താം ഭവാന് അദ്യ സ്വാം ഭാര്യാം ശുഭചാരിണീമ് രൂപാര്ഥം ഭവതോ ഽരണ്യേ ചരന്തീം സുമഹത് തപഃ
ഇന്ന് നീ നിന്റെ സദാചാരമുള്ള ഭാര്യയെ കാട്ടിൽ, നിന്റെ രൂപത്തിനായി മഹത്തായ തപസ്സ് ചെയ്യുന്നത് കാണും.
ശ്രുതം മേ ബ്രഹ്മണോ വാക്യം തവ തേജോവരോധനേ രൂപം നിര്വര്തയാമ്യ് അദ്യ തവ കാന്തം ദിവസ്പതേ
നിന്റെ പ്രകാശം കുറയ്ക്കേണ്ടതിനെക്കുറിച്ച് ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; ഇന്ന്, ദിവസ്പതി, ഞാൻ നിനക്ക് മനോഹരമായ ഒരു രൂപം ഉണ്ടാക്കും.
തതസ് തഥേതി തം പ്രാഹ ത്വഷ്ടാരം ഭഗവാന് രവിഃ തതോ വിവസ്വതോ രൂപം പ്രാഗ് ആസീത് പരിമണ്ഡലമ്
അപ്പോൾ, 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഭാഗ്യവാൻ സൂര്യൻ ത്വഷ്ടാവിനോട് പറഞ്ഞു; അതിനുശേഷം വിവസ്വാന്റെ രൂപം കൂടുതൽ മനോഹരമായി.
വിശ്വകര്മാ ത്വ് അനുജ്ഞാതഃ ശാകദ്വീപേ വിവസ്വതാ ഭ്രമിമ് ആരോപ്യ തത്തേജഃശാതനായോപചക്രമേ
വിശ്വകർമ്മൻ, വിവസ്വാന്റെ അനുമതി വാങ്ങി ശാകദ്വീപിൽ, ആ പ്രകാശം കുറയ്ക്കാൻ ചക്രാകാരമായ ചലനം ആരംഭിച്ചു.
ഭ്രമതാശേഷജഗതാം നാഭിഭൂതേന ഭാസ്വതാ സമുദ്രാദ്രിവനോപേതാ ത്വ് ആരുരോഹ മഹീ നഭഃ
സകല ലോകങ്ങളുടെയും ചക്രഭ്രമണത്താൽ പോലും അകറ്റാൻ കഴിയാത്ത അതി പ്രകാശത്തോടെ, ഭൂമി, സമുദ്രം, പർവ്വതം, ആകാശം എന്നിവ ഉയർന്നു.
ഗഗനം ചാഖിലം വിപ്രാഃ സചന്ദ്രഗ്രഹതാരകമ് അധോഗതം മഹാഭാഗാ ബഭൂവാക്ഷിപ്തമ് ആകുലമ്
മഹർഷിമാരേ, ചന്ദ്രനും ഗ്രഹങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങളും കൂടിയ ആകാശം മുഴുവൻ താഴേക്ക് വീണു, അശാന്തവും കലഹഭരിതവുമായി.
വിക്ഷിപ്തസലിലാഃ സര്വേ ബഭൂവുശ് ച തഥാര്ണവാഃ വ്യഭിദ്യന്ത മഹാശൈലാഃ ശീര്ണസാനുനിബന്ധനാഃ
എല്ലാ സമുദ്രങ്ങളും അലയടിച്ചു; വലിയ പർവ്വതങ്ങൾ, അവരുടെ കുന്തങ്ങളും അടിസ്ഥാനങ്ങളും തകർന്നു, വിഭജിക്കപ്പെട്ടു.