ഗ്രഹീതുമ് അഷ്ടമാസേന കാലേനാമ്ബുമയം രസമ് ബിഭ്രതസ് തവ യദ് രൂപമ് അതിതീവ്രം നതാസ്മി തത്
എട്ട് മാസക്കാലം നീ ജലസാരത്തെ ആഗിരണം ചെയ്യുമ്പോൾ കാണിക്കുന്ന അതി ശക്തമായ ആ രൂപത്തിന് ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
സമേതമ് അഗ്നിസോമാഭ്യാം നമസ് തസ്മൈ ഗുണാത്മനേ യദ് രൂപമ് ഋഗ്യജുഃസാമ്നാമ് ഐക്യേന തപതേ തവ
അഗ്നിയും സോമനും ചേർന്ന് നിലകൊള്ളുന്ന ഗുണമുള്ള ആ രൂപത്തിന് ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു; ഋക്, യജുസ്, സാമവേദങ്ങളുടെ ഐക്യത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന നിന്റെ ആ രൂപം ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
വിശ്വമ് ഏതത് ത്രയീസംജ്ഞം നമസ് തസ്മൈ വിഭാവസോ യത് തു തസ്മാത് പരം രൂപമ് ഓം ഇത്യ് ഉക്ത്വാഭിസംഹിതമ് അസ്ഥൂലം സ്ഥൂലമ് അമലം നമസ് തസ്മൈ സനാതന
മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള വേദങ്ങളുടെ ആധാരമായ, എല്ലാറ്റിനും അതീതമായ, ഓം എന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിളിക്കപ്പെടുന്ന, സൂക്ഷ്മവും സ്ഥൂലവും നിർമ്മലവുമായ, ശാശ്വതമായ പ്രകാശസ്വരൂപത്തിന് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
ഏവം സാ നിയതാ ദേവീ ചക്രേ സ്തോത്രമ് അഹര്നിശമ് നിരാഹാരാ വിവസ്വന്തമ് ആരിരാധയിഷുര് ദ്വിജാഃ
അങ്ങനെ, ആ ദേവി അഹോരാത്രം ഉപവാസം പാലിച്ച്, വിവസ്വാനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ മനസ്സോടെ സ്തോത്രങ്ങൾ രചിച്ചു.
തതഃ കാലേന മഹതാ ഭഗവാംസ് തപനോ ദ്വിജാഃ പ്രത്യക്ഷതാമ് അഗാത് തസ്യാ ദാക്ഷായണ്യാ ദ്വിജോത്തമാഃ
അങ്ങനെ, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, മഹത്വമുള്ള സൂര്യദേവൻ ദക്ഷയുടെ മകളുടെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷമായി.
സാ ദദര്ശ മഹാകൂടം തേജസോ ഽമ്ബരസംവൃതമ് ഭൂമൌ ച സംസ്ഥിതം ഭാസ്വജ്ജ്വാലാഭിര് അതിദുര്ദൃശമ് തം ദൃഷ്ട്വാ ച തതോ ദേവീ സാധ്വസം പരമം ഗതാ
അവൾ ഭൂമിയിൽ നിലകൊണ്ടു പ്രകാശം കൊണ്ടു മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ ജ്യോതിസ്സമൂഹം കണ്ടു; അതിൽ നിന്നു തീപ്പൊള്ളുപോലെയുള്ള ജ്വാലകൾ പൊങ്ങി, അതിനെ നോക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. അതു കണ്ട ദേവിക്ക് അത്യന്തം ഭയം തോന്നി.
ജഗദാദ്യ പ്രസീദേതി ന ത്വാം പശ്യാമി ഗോപതേ പ്രസാദം കുരു പശ്യേയം യദ് രൂപം തേ ദിവാകര ഭക്താനുകമ്പക വിഭോ ത്വദ്ഭക്താന് പാഹി മേ സുതാന്
ലോകത്തിന്റെ ആദിയായ കൃഷ്ണാ, ദയവായി ദയചെയ്യണം; ഞാൻ നിന്നെ കാണുന്നില്ല. ദയവായി, ഞാൻ നിന്റെ രൂപം കാണാൻ കഴിയട്ടെ. ഭക്തന്മാരോടു കരുണയുള്ള സൂര്യദേവാ, എന്റെ മക്കളെ രക്ഷിക്കണം.
തതഃ സ തേജസസ് തസ്മാദ് ആവിര്ഭൂതോ വിഭാവസുഃ അദൃശ്യത തദാദിത്യസ് തപ്തതാമ്രോപമഃ പ്രഭുഃ
അപ്പോൾ ആ പ്രകാശത്തിൽ നിന്ന് പ്രകാശമുള്ള സൂര്യൻ പ്രത്യക്ഷമായി; ആ പ്രഭു ഉരുകിയ താമ്രംപോലെ ദീപ്തിയോടെ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തതസ് താം പ്രണതാം ദേവീം തസ്യാസംദര്ശനേ ദ്വിജാഃ പ്രാഹ ഭാസ്വാന് വൃണുഷ്വൈകം വരം മത്തോ യമ് ഇച്ഛസി
അവളെ നമസ്കരിച്ച നിലയിൽ കാണാതെ നിന്ന ദേവിയെ നോക്കി സൂര്യദേവൻ പറഞ്ഞു: 'നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു വരം എനിക്ക് നിന്നിൽ നിന്ന് ചോദിക്കൂ.'
പ്രണതാ ശിരസാ സാ തു ജാനുപീഡിതമേദിനീ പ്രത്യുവാച വിവസ്വന്തം വരദം സമുപസ്ഥിതമ്
അവൾ തലകുന്നി മണ്ണിൽ മുട്ടുകുത്തി, അവളുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷമായ വരദായകനായ വിവസ്വാനോട് പറഞ്ഞു.
ദേവ പ്രസീദ പുത്രാണാം ഹൃതം ത്രിഭുവനം മമ യജ്ഞഭാഗാശ് ച ദൈതേയൈര് ദാനവൈശ് ച ബലാധികൈഃ
ദേവാ, ദയവായി ദയചെയ്യണം. എന്റെ മക്കൾക്ക് മൂന്നു ലോകവും നഷ്ടമായി; ദൈത്യന്മാരും ദാനവന്മാരും അവരുടെ യജ്ഞഭാഗങ്ങൾ പിടിച്ചെടുത്തു.
തന്നിമിത്തം പ്രസാദം ത്വം കുരുഷ്വ മമ ഗോപതേ അംശേന തേഷാം ഭ്രാതൃത്വം ഗത്വാ താന് നാശയേ രിപൂന്
ഇതിനായി, കൃഷ്ണാ, ദയവായി ദയചെയ്യണം. നിന്റെ ഒരു ഭാഗം കൊണ്ടു അവരുടെ സഹോദരനായി ജനിച്ച്, അവരുടെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കണം.
യഥാ മേ തനയാ ഭൂയോ യജ്ഞഭാഗഭുജഃ പ്രഭോ ഭവേയുര് അധിപാശ് ചൈവ ത്രൈലോക്യസ്യ ദിവാകര
പ്രഭേ, എന്റെ മക്കൾക്ക് വീണ്ടും യജ്ഞഭാഗങ്ങൾ ലഭിക്കണം; സൂര്യദേവാ, അവർക്ക് മൂന്നു ലോകത്തെയും ഭരണാധികാരികൾ ആകാൻ കഴിയണം.
തഥാനുകല്പം പുത്രാണാം സുപ്രസന്നോ രവേ മമ കുരു പ്രസന്നാര്തിഹര കാര്യം കര്താ ത്വമ് ഉച്യതേ
സൂര്യദേവാ, എന്റെ മക്കളുടെ ഈ ആഗ്രഹം നീ നിറവേറ്റണം; നീ ദുഃഖം അകറ്റുന്നവനാണ്, ദയവായി ഈ കാര്യം സാധിപ്പിക്കണം.
തതസ് താമ് ആഹ ഭഗവാന് ഭാസ്കരോ വാരിതസ്കരഃ പ്രണതാമ് അദിതിം വിപ്രാഃ പ്രസാദസുമുഖോ വിഭുഃ
അപ്പോൾ, ഇരുണ്ടിയെ അകറ്റുന്ന ഭാസ്കരൻ, നമസ്കരിച്ചിരുന്ന അദിതിയെ ദയാപൂർണ്ണമായ മുഖത്തോടെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
സഹസ്രാംശേന തേ ഗര്ഭഃ സംഭൂയാഹമ് അശേഷതഃ ത്വത്പുത്രശത്രൂന് ദക്ഷോ ഽഹം നാശയാമ്യ് ആശു നിര്വൃതഃ
എന്റെ ആയിരത്തിൽ ഒരു ഭാഗംകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്റെ ഗർഭത്തിൽ പൂർണ്ണമായി പ്രവേശിക്കും; ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ നിന്റെ മക്കളുടെ ശത്രുക്കളെ വേഗത്തിൽ നശിപ്പിക്കും.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ ഭഗവാന് ഭാസ്വാന് അന്തര്ധാനമ് ഉപാഗതഃ നിവൃത്താ സാപി തപസഃ സംപ്രാപ്താഖിലവാഞ്ഛിതാ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഭാസ്കരൻ അപ്രത്യക്ഷനായി; അവൾ തപസ്സു അവസാനിപ്പിച്ചു, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ലഭിച്ചു.
തതോ രശ്മിസഹസ്രാത് തു സുഷുമ്നാഖ്യോ രവേഃ കരഃ തതഃ സംവത്സരസ്യാന്തേ തത്കാമപൂരണായ സഃ
പിന്നീട്, സൂര്യന്റെ ആയിരം കിരണങ്ങളിൽ നിന്ന് 'സുഷുമ്ന' എന്നൊരു കിരണം അകത്തു കയറി; വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അതു അവളുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റി.
നിവാസം സവിതാ ചക്രേ ദേവമാതുസ് തദോദരേ കൃച്ഛ്രചാന്ദ്രായണാദീംശ് ച സാ ചക്രേ സുസമാഹിതാ
സൂര്യൻ ദേവമാതാവിന്റെ ഗർഭത്തിൽ വന്നു വാസം ചെയ്തു; അവൾ വലിയ ഏകാഗ്രതയോടെ കൃച്ച്രം, ചാന്ദ്രായണം തുടങ്ങിയ കഠിന വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചു.
ശുചിനാ ധാരയാമ്യ് ഏനം ദിവ്യം ഗര്ഭമ് ഇതി ദ്വിജാഃ തതസ് താം കശ്യപഃ പ്രാഹ കിംചിത്കോപപ്ലുതാക്ഷരമ്
ശുദ്ധിയോടെ അവൾ ആ ദിവ്യഗർഭത്തെ ധരിച്ചു: 'ഞാൻ ഈ ദിവ്യശിശുവിനെ ധരിക്കുന്നു' എന്നു പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ കശ്യപൻ കുറച്ച് കോപം കലർന്ന വാക്കുകളിൽ അവളോട് പറഞ്ഞു.
കിം മാരയസി ഗര്ഭാണ്ഡമ് ഇതി നിത്യോപവാസിനീ സാ ച തം പ്രാഹ ഗര്ഭാണ്ഡമ് ഏതത് പശ്യേതി കോപനാ ന മാരിതം വിപക്ഷാണാം മൃത്യുര് ഏവ ഭവിഷ്യതി
എന്നിട്ട് എപ്പോഴും ഉപവാസം ചെയ്യുന്ന അദിതിയും കോപത്തോടെ അവനോട് പറഞ്ഞു: 'നീ ഈ അണ്ടം കൊല്ലപ്പെട്ടതാണെന്ന് പറയുന്നതെന്തിന്? ഇതാ, ഈ അണ്ടം ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്. കൊല്ലപ്പെട്ടിട്ടില്ല; ശത്രുക്കളുടെ മരണമാണ് സംഭവിക്കേണ്ടത്.'
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ തം തദാ ഗര്ഭമ് ഉത്സസര്ജ സുരാരണിഃ ജാജ്വല്യമാനം തേജോഭിഃ പത്യുര് വചനകോപിതാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ഭര്ത്താവിന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട് കോപം കൊണ്ട അദിതി, അതി പ്രകാശത്തോടെ ജ്വലിക്കുന്ന ഗര്ഭത്തെ പുറത്തുവിട്ടു.
തം ദൃഷ്ട്വാ കശ്യപോ ഗര്ഭമ് ഉദ്യദ്ഭാസ്കരവര്ചസമ് തുഷ്ടാവ പ്രണതോ ഭൂത്വാ വാഗ്ഭിര് ആദ്യാഭിര് ആദരാത്
ആ ഗര്ഭം ഉദയസൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെ തിളങ്ങുന്നത് കണ്ട്, കശ്യപന് വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ച് ആദരവോടെ ആദിമ വാക്കുകള് കൊണ്ട് അവനെ സ്തുതിച്ചു.
സംസ്തൂയമാനഃ സ തദാ ഗര്ഭാണ്ഡാത് പ്രകടോ ഽഭവത് പദ്മപത്ത്രസവര്ണാഭസ് തേജസാ വ്യാപ്തദിങ്മുഖഃ
സ്തുതിക്കപ്പെടുമ്പോള് ആ ഗര്ഭം അണ്ടത്തില്നിന്ന് പുറത്തുവന്നു, താമരയിലിന്റെ നിറംപോലെയുള്ള പ്രകാശത്തോടെ, അവന്റെ തേജസ് എല്ലാ ദിക്കുകളിലും വ്യാപിച്ചു.
അഥാന്തരിക്ഷാദ് ആഭാഷ്യ കശ്യപം മുനിസത്തമമ് സതോയമേഘഗമ്ഭീരാ വാഗ് ഉവാചാശരീരിണീ
അപ്പോള് ആകാശത്തില്നിന്ന്, മഴയുള്ള മേഘത്തിന്റെ ഗംഭീരതയുള്ള ശബ്ദത്തില് ഒരു ദേഹരഹിതവാണി മഹര്ഷിയായ കശ്യപനോട് വിളിച്ചു.
മാരിതംതേപതഃ പ്രോക്തമ് ഏതദ് അണ്ഡം ത്വയാദിതേഃ തസ്മാന് മുനേ സുതസ് തേ ഽയം മാര്തണ്ഡാഖ്യോ ഭവിഷ്യതി
'മഹര്ഷേ, നീ അദിതിയുടെ ഈ അണ്ടം കൊല്ലപ്പെട്ടതാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു; അതുകൊണ്ട്, അദിതിയില് നിന്നുള്ള നിന്റെ ഈ മകനു മാര്ത്താണ്ഡന് എന്ന പേരായിരിക്കും.'
ഹനിഷ്യത്യ് അസുരാംശ് ചായം യജ്ഞഭാഗഹരാന് അരീന് ദേവാ നിശമ്യേതി വചോ ഗഗനാത് സമുപാഗതമ്
'യജ്ഞഭാഗം അപഹരിക്കുന്ന ശത്രുക്കളായ അസുരന്മാരെ ഇവന് കൊല്ലും.' ഇങ്ങനെ ദേവന്മാര് ആകാശത്തില് നിന്നുള്ള വാക്ക് കേട്ടു.
പ്രഹര്ഷമ് അതുലം യാതാ ദാനവാശ് ച ഹതൌജസഃ തതോ യുദ്ധായ ദൈതേയാന് ആജുഹാവ ശതക്രതുഃ
അസുരന്മാരുടെ ശക്തി നശിച്ചപ്പോള് അവര് അതുല്യമായ വിഷാദത്തില് ആകപ്പെട്ടു; പിന്നെ ഇന്ദ്രന് ദൈത്യന്മാരെ യുദ്ധത്തിന് വിളിച്ചു.
സഹ ദേവൈര് മുദാ യുക്തോ ദാനവാശ് ച തമ് അഭ്യയുഃ തേഷാം യുദ്ധമ് അഭൂദ് ഘോരം ദേവാനാമ് അസുരൈഃ സഹ
ദേവന്മാരോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ, ദാനവന്മാരും അവരെ നേരിട്ടു; ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും തമ്മില് ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നടന്നു.
ശസ്ത്രാസ്ത്രവൃഷ്ടിസംദീപ്തസമസ്തഭുവനാന്തരമ് തസ്മിന് യുദ്ധേ ഭഗവതാ മാര്തണ്ഡേന നിരീക്ഷിതാഃ
ആ യുദ്ധത്തില്, ആയുധങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും മഴപോലെ പെയ്തു, ലോകം മുഴുവന് അഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ചു; ഈ ദൃശ്യങ്ങള് ഭഗവാന് മാര്ത്താണ്ഡന് നോക്കി നിന്നു.