ഇതി ഗുഹ്യസമുദ്ദേശസ് തവ നാരദ കീര്തിതഃ അസ്മദ്ഭക്ത്യാപി ദേവര്ഷേ ത്വയാപി പരമം സ്മൃതമ്
ഇങ്ങനെ, നാരദാ, ഈ രഹസ്യഭാഗം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; എന്റെ ഭക്തിയാൽ, ദേവർഷേ, നീയും പരമാർത്ഥം ഓർത്തിരിക്കുന്നു.
സുരൈര് വാ മുനിഭിര് വാപി പുരാണൈര് വരദം സ്മൃതമ് സര്വേ ച പരമാത്മാനം പൂജയന്തി ദിവാകരമ്
ദേവന്മാരോ, മുനിമാരോ, പുരാതന്മാരോ അനുഗ്രഹദായകനായി അവനെ ഓർക്കുന്നു; എല്ലാവരും പരമാത്മാവായ സൂര്യനെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്.
ഏവമ് ഏതത് പുരാഖ്യാതം നാരദായ തു ഭാനുനാ മയാപി ച സമാഖ്യാതാ കഥാ ഭാനോര് ദ്വിജോത്തമാഃ
ഇങ്ങനെ, ഈ കഥ പുരാതനകാലത്ത് ഭാനു നാരദനോട് പറഞ്ഞു; ഇപ്പോൾ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഞാൻ ഈ സൂര്യകഥ വീണ്ടും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഇദമ് ആഖ്യാനമ് ആഖ്യേയം മയാഖ്യാതം ദ്വിജോത്തമാഃ ന ഹ്യ് അനാദിത്യഭക്തായ ഇദം ദേയം കദാചന
ഈ കഥ പറയാൻ യോഗ്യമായതാണെന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞതാണെന്നും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, സൂര്യഭക്തിയില്ലാത്തവർക്കു് ഇത് ഒരിക്കലും നൽകരുത്.
യശ് ചൈതച് ഛ്രാവയേന് നിത്യം യശ് ചൈവ ശൃണുയാന് നരഃ സ സഹസ്രാര്ചിഷം ദേവം പ്രവിശേന് നാത്ര സംശയഃ
ഇത് എപ്പോഴും വായിക്കുന്നവനും, കേൾക്കുന്നവനും, അവൻ ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ള ദൈവത്തിൽ ലയിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.
മുച്യേതാര്തസ് തഥാ രോഗാച് ഛ്രുത്വേമാമ് ആദിതഃ കഥാമ് ജിജ്ഞാസുര് ലഭതേ ജ്ഞാനം ഗതിമ് ഇഷ്ടാം തഥൈവ ച
വ്യാധിയാലോ ദുഃഖത്താലോ പീഡിതനായവൻ ഈ സൂര്യകഥ കേൾക്കുമ്പോൾ മോചനം ലഭിക്കും; ജ്ഞാനത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ജ്ഞാനവും ഇഷ്ടഗതിയും നേടും.
ക്ഷണേന ലഭതേ ഽധ്വാനമ് ഇദം യഃ പഠതേ മുനേ യോ യം കാമയതേ കാമം സ തം പ്രാപ്നോത്യ് അസംശയമ്
മുനിവേ, ഈ കഥ വായിക്കുന്നവൻ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് എത്തും; അവൻ എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും അതു് ഉറപ്പായി ലഭിക്കും.
തസ്മാദ് ഭവദ്ഭിഃ സതതം സ്മര്തവ്യോ ഭഗവാന് രവിഃ സ ച ധാതാ വിധാതാ ച സര്വസ്യ ജഗതഃ പ്രഭുഃ
അതിനാൽ, നിങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ഭഗവാൻ രവിയെ ഓർക്കണം; അവൻ സൃഷ്ടാവും നിയമാവലിക്കാരനും ലോകത്തിലെ എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്നവനുമാണ്.
ആദിത്യമൂലമ് അഖിലം ത്രൈലോക്യം മുനിസത്തമാഃ ഭവത്യ് അസ്മാജ് ജഗത് സര്വം സദേവാസുരമാനുഷമ്
മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളും സൂര്യനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും ഉൾപ്പെടെ ഈ സർവ്വജഗത്തും അവനിൽ നിന്നാണ് പിറക്കുന്നത്.
രുദ്രോപേന്ദ്രമഹേന്ദ്രാണാം വിപ്രേന്ദ്രത്രിദിവൌകസാമ് മഹാദ്യുതിമതാം ചൈവ തേജോ ഽയം സാര്വലൌകികമ്
രുദ്രനും ഉപേന്ദ്രനും മഹേന്ദ്രനും, ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും സ്വർഗ്ഗവാസികൾക്കും മഹാതേജസ്സുള്ളവർക്കും ഈ സർവ്വലോകപ്രകാശം അവരുടേതാണ്.
സര്വാത്മാ സര്വലോകേശോ ദേവദേവഃ പ്രജാപതിഃ സൂര്യ ഏവ ത്രിലോകസ്യ മൂലം പരമദൈവതമ്
സൂര്യൻ തന്നെയാണ് സർവ്വജീവന്മാരുടെയും ആത്മാവ്, എല്ലായിടങ്ങളുടെയും അധിപൻ, ദേവന്മാരുടെ ദൈവം, സൃഷ്ടികർത്താവ്, മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനവും പരമദൈവവും.
അഗ്നൌ പ്രാസ്താഹുതിഃ സമ്യഗ് ആദിത്യമ് ഉപതിഷ്ഠതേ ആദിത്യാജ് ജായതേ വൃഷ്ടിര് വൃഷ്ടേര് അന്നം തതഃ പ്രജാഃ
ശുദ്ധമായി അഗ്നിയിൽ സമർപ്പിച്ച ഹോമം സൂര്യനിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്. സൂര്യനിൽ നിന്ന് മഴ വരുന്നു, മഴയിൽ നിന്ന് അന്നം, അന്നത്തിൽ നിന്ന് സകല ജീവികളും പിറക്കുന്നു.
സൂര്യാത് പ്രസൂയതേ സര്വം തത്ര ചൈവ പ്രലീയതേ ഭാവാഭാവൌ ഹി ലോകാനാമ് ആദിത്യാന് നിഃസൃതൌ പുരാ
സകലവും സൂര്യനിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്, പിന്നെയും അവിടെയേയ്ക്കാണ് ലയിക്കുന്നത്. ലോകങ്ങളുടെ ഉത്പത്തിയും നാശവും പുരാതനകാലത്ത് സൂര്യനിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്.
ഏതത് തു ധ്യാനിനാം ധ്യാനം മോക്ഷശ് ചാപ്യ് ഏഷ മോക്ഷിണാമ് തത്ര ഗച്ഛന്തി നിര്വാണം ജായന്തേ ഽസ്മാത് പുനഃ പുനഃ
ധ്യാനികൾക്കുള്ള ധ്യാനവും മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കുള്ള മോക്ഷവും ഇതുതന്നെ. അവിടെ അവർ നിർവാണം പ്രാപിക്കുന്നു, പിന്നെയും അവിടെ നിന്നാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിക്കുന്നത്.
ക്ഷണാ മുഹൂര്താ ദിവസാ നിശാ പക്ഷാശ് ച നിത്യശഃ മാസാഃ സംവത്സരാശ് ചൈവ ഋതവശ് ച യുഗാനി ച
ക്ഷണം, മുഹൂർത്തം, ദിവസം, രാത്രി, പക്ഷങ്ങൾ, മാസങ്ങൾ, വർഷങ്ങൾ, ঋതുക്കൾ, യുഗങ്ങൾ — ഇവ എല്ലാം എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു.
അഥാദിത്യാദ് ഋതേ ഹ്യ് ഏഷാം കാലസംഖ്യാ ന വിദ്യതേ കാലാദ് ഋതേ ന നിയമോ നാഗ്നൌ വിഹരണക്രിയാ
സൂര്യൻ ഇല്ലാതെ ഈ സമയഗണനകൾ ഒന്നും ഉണ്ടായിരിക്കില്ല. സമയമില്ലാതെ ക്രമവും അഗ്നിയുടെ പ്രവർത്തിയും ഉണ്ടാകില്ല.
ഋതൂനാമ് അവിഭാഗശ് ച തതഃ പുഷ്പഫലം കുതഃ കുതോ വൈ സസ്യനിഷ്പത്തിസ് തൃണൌഷധിഗണഃ കുതഃ
ഋതുക്കളുടെ വ്യത്യാസം ഇല്ലെങ്കിൽ പുഷ്പവും പഴവും എങ്ങനെയുണ്ടാകും? വിളകൾ പാകം ആകുന്നതും പുല്ലുകളും ഔഷധികളും എങ്ങനെയുണ്ടാകും?
അഭാവോ വ്യവഹാരാണാം ജന്തൂനാം ദിവി ചേഹ ച ജഗത്പ്രഭാവാദ് വിശതേ ഭാസ്കരാദ് വാരിതസ്കരാത്
സൂര്യൻ ഇല്ലാതെ ജന്തുക്കൾക്ക് സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും പ്രവർത്തനം ഇല്ല. ലോകത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ എല്ലാം സൂര്യനിലേക്കാണ് പ്രവേശിക്കുന്നത്, ജലത്തെ അപഹരിക്കുന്നവനിലേക്കാണ്.
നാവൃഷ്ട്യാ തപതേ സൂര്യോ നാവൃഷ്ട്യാ പരിശുഷ്യതി നാവൃഷ്ട്യാ പരിധിം ധത്തേ വാരിണാ ദീപ്യതേ രവിഃ
മഴ ഇല്ലെങ്കിൽ സൂര്യൻ കത്തുന്നില്ല; മഴ ഇല്ലെങ്കിൽ ഉണക്കുന്നില്ല; മഴ ഇല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ അതിരിൽ എത്തുന്നില്ല; വെള്ളം ഉണ്ടെങ്കിൽ സൂര്യൻ ദഹിപ്പിക്കുന്നു.
വസന്തേ കപിലഃ സൂര്യോ ഗ്രീഷ്മേ കാഞ്ചനസംനിഭഃ ശ്വേതോ വര്ഷാസു വര്ണേന പാണ്ഡുഃ ശരദി ഭാസ്കരഃ
വസന്തത്തിൽ സൂര്യൻ കപിലവർണ്ണനാണ്, ഗ്രീഷ്മത്തിൽ പൊന്നുപോലെയാണ്, മഴക്കാലത്ത് വെളുത്ത നിറവും ശരത്കാലത്ത് പാണ്ടുവർണ്ണവും കാണിക്കുന്നു.
ഹേമന്തേ താമ്രവര്ണാഭഃ ശിശിരേ ലോഹിതോ രവിഃ ഇതി വര്ണാഃ സമാഖ്യാതാഃ സൂര്യസ്യ ഋതുസംഭവാഃ
ഹേമന്തത്തിൽ താമ്രവർണ്ണം പോലെയും ശിശിരത്തിൽ ചുവപ്പും നിറം സൂര്യനിൽ കാണാം. ഇങ്ങനെ ഋതുക്കളാൽ സൂര്യന്റെ വർണ്ണങ്ങൾ വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു.
ഋതുസ്വഭാവവര്ണൈശ് ച സൂര്യഃ ക്ഷേമസുഭിക്ഷകൃത് അഥാദിത്യസ്യ നാമാനി സാമാന്യാനി ദ്വിജോത്തമാഃ
ഋതുക്കളുടെ സ്വഭാവവും വർണ്ണവും കൊണ്ട് സൂര്യൻ സമൃദ്ധിയും സൗഭാഗ്യവും നൽകുന്നു. ഇനി, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, സൂര്യന്റെ സാധാരണ പേരുകൾ ഞാൻ പറയും.
ദ്വാദശൈവ പൃഥക്ത്വേന താനി വക്ഷ്യാമ്യ് അശേഷതഃ ആദിത്യഃ സവിതാ സൂര്യോ മിഹിരോ ഽര്കഃ പ്രഭാകരഃ
പന്ത്രണ്ടു പേരുകൾ വേർതിരിച്ച് ഞാൻ പൂർണ്ണമായി പറയുന്നു: ആദിത്യൻ, സവിറ്റാവ്, സൂര്യൻ, മിഹിരൻ, അർക്കൻ, പ്രഭാകരൻ,
മാര്തണ്ഡോ ഭാസ്കരോ ഭാനുശ് ചിത്രഭാനുര് ദിവാകരഃ രവിര് ദ്വാദശഭിസ് തേഷാം ജ്ഞേയഃ സാമാന്യനാമഭിഃ
മാർതാണ്ഡൻ, ഭാസ്കരൻ, ഭാനു, ചിത്രഭാനു, ദിവാകരൻ, രവി — ഇവയാണ് പന്ത്രണ്ടു സാധാരണ പേരുകൾ.
വിഷ്ണുര് ധാതാ ഭഗഃ പൂഷാ മിത്രേന്ദ്രൌ വരുണോ ഽര്യമാ വിവസ്വാന് അംശുമാംസ് ത്വഷ്ടാ പര്ജന്യോ ദ്വാദശഃ സ്മൃതഃ
വിഷ്ണു, ധാതാവ്, ഭാഗൻ, പൂഷൻ, മിത്രൻ, ഇന്ദ്രൻ, വരുണൻ, അര്യമൻ, വിവസ്വാൻ, അംശുമാൻ, ത്വഷ്ടാവ്, പർജന്യൻ — ഇവരാണ് പന്ത്രണ്ടു പേരുകൾ.
ഇത്യ് ഏതേ ദ്വാദശാദിത്യാഃ പൃഥക്ത്വേന വ്യവസ്ഥിതാഃ ഉത്തിഷ്ഠന്തി സദാ ഹ്യ് ഏതേ മാസൈര് ദ്വാദശഭിഃ ക്രമാത്
ഇങ്ങനെ ഈ പന്ത്രണ്ടു ആദിത്യന്മാർ വേർതിരിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു. ഓരോ മാസത്തോടും കൂടെ ഇവർ നിരന്തരം ഉദയിക്കുന്നു.
വിഷ്ണുസ് തപതി ചൈത്രേ തു വൈശാഖേ ചാര്യമാ തഥാ വിവസ്വാഞ് ജ്യേഷ്ഠമാസേ തു ആഷാഢേ ചാംശുമാന് സ്മൃതഃ
ചൈത്രമാസത്തിൽ വിഷ്ണു പ്രകാശിക്കുന്നു, വൈശാഖത്തിൽ ആര്യമാൻ, ജ്യേഷ്ഠത്തിൽ വിവസ്വാൻ, ആശാഢത്തിൽ അംശുമാൻ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.
പര്ജന്യഃ ശ്രാവണേ മാസി വരുണഃ പ്രൌഷ്ഠസംജ്ഞകേ ഇന്ദ്ര ആശ്വയുജേ മാസി ധാതാ തപതി കാര്ത്തികേ
ശ്രാവണത്തിൽ പർജന്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നു, പ്രൗഷ്ടപദം എന്ന മാസത്തിൽ വരുണൻ, ആശ്വയുജത്തിൽ ഇന്ദ്രൻ, കാർത്തികയിൽ ധാതാവ് പ്രകാശിക്കുന്നു.
മാര്ഗശീര്ഷേ തഥാ മിത്രഃ പൌഷേ പൂഷാ ദിവാകരഃ മാഘേ ഭഗസ് തു വിജ്ഞേയസ് ത്വഷ്ടാ തപതി ഫാല്ഗുനേ
മാർഗശീർഷത്തിൽ മിത്രൻ പ്രകാശിക്കുന്നു; പൗഷത്തിൽ പൂഷൻ, ദിവാകരൻ; മാഘത്തിൽ ഭാഗൻ അറിയപ്പെടുന്നു, ഫാൽഗുനത്തിൽ ത്വഷ്ടാവ് പ്രകാശിക്കുന്നു.
ശതൈര് ദ്വാദശഭിര് വിഷ്ണൂ രശ്മിഭിര് ദീപ്യതേ സദാ ദീപ്യതേ ഗോസഹസ്രേണ ശതൈശ് ച ത്രിഭിര് അര്യമാ
വിഷ്ണു എപ്പോഴും പന്ത്രണ്ടു നൂറ് കിരണങ്ങളോടെ ദീപ്തിയോടെ നില്ക്കുന്നു; ആര്യമാൻ ആയിരം മൂന്നു നൂറ് കിരണങ്ങളോടെ പ്രകാശിക്കുന്നു.