സര്വതഃപാണിപാദാന്തഃ സര്വതോക്ഷിശിരോമുഖഃ സര്വതഃശ്രുതിമാംല് ലോകേ സര്വമ് ആവൃത്യ തിഷ്ഠതി
അവനു എല്ലായിടത്തും കൈകളും കാലുകളും, കണ്ണുകളും തലകളും മുഖങ്ങളും, എല്ലായിടത്തും ചെവികളും ഉണ്ട്. ലോകം മുഴുവൻ അവൻ ആകുന്നു, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
വിശ്വമൂര്ധാ വിശ്വഭുജോ വിശ്വപാദാക്ഷിനാസികഃ ഏകശ് ചരതി വൈ ക്ഷേത്രേ സ്വൈരചാരീ യഥാസുഖമ്
ലോകം മുഴുവൻ അവന്റെ തലയും കൈകളും കാലുകളും കണ്ണുകളും മൂക്കുമാണ്. അവൻ ഒരുത്തൻ മാത്രം, തന്റെ ഇഷ്ടാനുസരണം ഈ ലോകത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
ക്ഷേത്രാണീഹ ശരീരാണി തേഷാം ചൈവ യഥാസുഖമ് താനി വേത്തി സ യോഗാത്മാ തതഃ ക്ഷേത്രജ്ഞ ഉച്യതേ
ഇവിടെ ശരീരങ്ങളാണ് ക്ഷേത്രങ്ങൾ. അവയെ അവൻ ഇഷ്ടാനുസരണം അറിയുന്നു, അതുകൊണ്ടാണ് അവനെ ക്ഷേത്രജ്ഞൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
അവ്യക്തേ ച പുരേ ശേതേ പുരുഷസ് തേന ചോച്യതേ വിശ്വം ബഹുവിധം ജ്ഞേയം സ ച സര്വത്ര ഉച്യതേ
അവൻ അവ്യക്തമായ നഗരത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ടാണ് അവനെ പുരുഷൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഈ വിശ്വം, പലവിധങ്ങളായും അറിയപ്പെടുന്നത്, എല്ലായിടത്തും അവനാണ് എന്ന് പറയുന്നു.
തസ്മാത് സ ബഹുരൂപത്വാദ് വിശ്വരൂപ ഇതി സ്മൃതഃ തസ്യൈകസ്യ മഹത്ത്വം ഹി സ ചൈകഃ പുരുഷഃ സ്മൃതഃ
അവൻ അനേകം രൂപങ്ങൾ ഉള്ളവനാകയാൽ, വിശ്വരൂപൻ എന്നാണ് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്. എങ്കിലും, അവന്റെ മഹത്വം ഒന്നാണ്, അവൻ ഒരേ പുരുഷനാണ് എന്നും ഓർക്കപ്പെടുന്നു.
മഹാപുരുഷശബ്ദം ഹി ബിഭര്ത്യ് ഏകഃ സനാതനഃ സ തു വിധിക്രിയായത്തഃ സൃജത്യ് ആത്മാനമ് ആത്മനാ
മഹാപുരുഷൻ എന്ന നാമം ശാശ്വതനായി അവൻ മാത്രം വഹിക്കുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ നിയമപ്രകാരം, അവൻ തന്നെ തന്നെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ശതധാ സഹസ്രധാ ചൈവ തഥാ ശതസഹസ്രധാ കോടിശശ് ച കരോത്യ് ഏഷ പ്രത്യഗാത്മാനമ് ആത്മനാ
അവൻ, ആന്തരാത്മാവ്, തന്നെ തന്നെ നൂറായിരം തവണയും, ആയിരം തവണയും, ലക്ഷക്കണക്കിന് തവണയും, കോടിക്കണക്കിന് തവണയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ആകാശാത് പതിതം തോയം യാതി സ്വാദ്വന്തരം യഥാ ഭൂമേ രസവിശേഷേണ തഥാ ഗുണരസാത് തു സഃ
ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണ വെള്ളം, ഭൂമിയിൽ ഓരോ ഭാഗത്തും അതിന്റെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച് പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ ഗുണങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.
ഏക ഏവ യഥാ വായുര് ദേഹേഷ്വ് ഏവ ഹി പഞ്ചധാ ഏകത്വം ച പൃഥക്ത്വം ച തഥാ തസ്യ ന സംശയഃ
ഒരു വായു, ശരീരങ്ങളിൽ അഞ്ചായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, അവന്റെ ഏകത്വവും ഭിന്നതയും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ഇതിൽ സംശയമില്ല.
സ്ഥാനാന്തരവിശേഷാച് ച യഥാഗ്നിര് ലഭതേ പരാമ് സംജ്ഞാം തഥാ മുനേ സോ ഽയം ബ്രഹ്മാദിഷു തഥാപ്നുയാത്
സ്ഥലഭേദം കൊണ്ടു തീയ്ക്ക് വ്യത്യസ്ത പേരുകൾ ലഭിക്കുന്നതുപോലെ, മുനിയേ, ബ്രഹ്മാദികളിൽ അവനും അങ്ങനെ വ്യത്യസ്ത നാമങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു.
യഥാ ദീപസഹസ്രാണി ദീപ ഏകഃ പ്രസൂയതേ തഥാ രൂപസഹസ്രാണി സ ഏകഃ സംപ്രസൂയതേ
ഒരു വിളക്കിൽ നിന്ന് ആയിരം വിളക്കുകൾ തെളിയുന്നത് പോലെ, ഒരൊറ്റതിൽ നിന്ന് ആയിരം രൂപങ്ങൾ ഉദിക്കുന്നു.
യദാ സ ബുധ്യത്യ് ആത്മാനം തദാ ഭവതി കേവലഃ ഏകത്വപ്രലയേ ചാസ്യ ബഹുത്വം ച പ്രവര്തതേ
അവൻ സ്വയം ആരാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ അവൻ ഒറ്റയാളായി മാറുന്നു; ഏകത്വത്തിൽ ലയനം സംഭവിക്കുമ്പോൾ അവനിൽ നിന്ന് അനേകം രൂപങ്ങൾ ഉരുത്തിരിയുന്നു.
നിത്യം ഹി നാസ്തി ജഗതി ഭൂതം സ്ഥാവരജങ്ഗമമ് അക്ഷയശ് ചാപ്രമേയശ് ച സര്വഗശ് ച സ ഉച്യതേ
ഈ ലോകത്ത് ചലിക്കുന്നതോ അചലമോ ആയ ഒന്നും ശാശ്വതമല്ല; അക്ഷയം, അളക്കാനാകാത്തത്, എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞത് അവനാണ്.
തസ്മാദ് അവ്യക്തമ് ഉത്പന്നം ത്രിഗുണം ദ്വിജസത്തമാഃ അവ്യക്താവ്യക്തഭാവസ്ഥാ യാ സാ പ്രകൃതിര് ഉച്യതേ
അതുകൊണ്ട്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് മൂന്നു സ്വഭാവങ്ങൾ ഉരുത്തിരിയുന്നു; അവ്യക്തവും വ്യക്തവുമായ നിലയിൽ നിലകൊള്ളുന്നത് പ്രകൃതിയെന്നാണ് പറയുന്നത്.
താം യോനിം ബ്രഹ്മണോ വിദ്ധി യോ ഽസൌ സദസദാത്മകഃ ലോകേ ച പൂജ്യതേ യോ ഽസൌ ദൈവേ പിത്ര്യേ ച കര്മണി
അത് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഗർഭം ആണെന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കൂ; സതും അസതും ആയ സ്വഭാവമുള്ളത്, ലോകത്തിൽ ദൈവികവും പിതൃകർമങ്ങളിലും ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതും അതാണ്.
നാസ്തി തസ്മാത് പരോ ഹ്യ് അന്യഃ പിതാ ദേവോ ഽപി വാ ദ്വിജാഃ ആത്മനാ സ തു വിജ്ഞേയസ് തതസ് തം പൂജയാമ്യ് അഹമ്
അതിനെക്കാൾ ഉയർന്നത് ആരും ഇല്ല—പിതാവോ ദേവന്മാരോ പോലും അല്ല, ദ്വിജന്മാരേ; അതാണ് ആത്മാവെന്നും അതിനാൽ ഞാൻ അതിനെ ആരാധിക്കുന്നു.
സ്വര്ഗേഷ്വ് അപി ഹി യേ കേചിത് തം നമസ്യന്തി ദേഹിനഃ തേന ഗച്ഛന്തി ദേവര്ഷേ തേനോദ്ദിഷ്ടഫലാം ഗതിമ്
സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വസിക്കുന്ന ദേഹധാരികൾ പോലും അവനോട് നമസ്കരിക്കുന്നു; അവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ അവർ ദൈവങ്ങളുടെ പാതയും ഋഷിമാർ നിർദ്ദേശിച്ച ഫലവും നേടുന്നു.
തം ദേവാഃ സ്വാശ്രമസ്ഥാശ് ച നാനാമൂര്തിസമാശ്രിതാഃ ഭക്ത്യാ സംപൂജയന്ത്യ് ആദ്യം ഗതിശ് ചൈഷാം ദദാതി സഃ
ദേവന്മാരും തങ്ങളുടെ ആശ്രമങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്നവരും അവന്റെ പല രൂപങ്ങളിലും ശരണം പ്രാപിച്ച് ഭക്തിയോടെ ആദിമനെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്; അവൻ അവർക്കു ലക്ഷ്യം നൽകുന്നു.
സ ഹി സര്വഗതശ് ചൈവ നിര്ഗുണശ് ചൈവ കഥ്യതേ ഏവം മത്വാ യഥാജ്ഞാനം പൂജയാമി ദിവാകരമ്
അവൻ എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞതും ഗുണരഹിതനുമാണ് എന്ന് പറയുന്നു; ഞാൻ അറിയുന്നതനുസരിച്ച് അവനെ, അതായത് സൂര്യനെ, ഞാൻ ആരാധിക്കുന്നു.
യേ ച തദ്ഭാവിതാ ലോക ഏകതത്ത്വം സമാശ്രിതാഃ ഏതദ് അപ്യ് അധികം തേഷാം യദ് ഏകം പ്രവിശന്ത്യ് ഉത
അവനിൽ മനസ്സു ലയിപ്പിച്ചവരും ഏകത്വത്തിൽ ആശ്രയം നേടിയവർക്കു്, ഈ ഏകത്വത്തിൽ ലയിക്കുന്നത് ഏറ്റവും ഉന്നതമാണ്.
ഇതി ഗുഹ്യസമുദ്ദേശസ് തവ നാരദ കീര്തിതഃ അസ്മദ്ഭക്ത്യാപി ദേവര്ഷേ ത്വയാപി പരമം സ്മൃതമ്
ഇങ്ങനെ, നാരദാ, ഈ രഹസ്യഭാഗം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; എന്റെ ഭക്തിയാൽ, ദേവർഷേ, നീയും പരമാർത്ഥം ഓർത്തിരിക്കുന്നു.
സുരൈര് വാ മുനിഭിര് വാപി പുരാണൈര് വരദം സ്മൃതമ് സര്വേ ച പരമാത്മാനം പൂജയന്തി ദിവാകരമ്
ദേവന്മാരോ, മുനിമാരോ, പുരാതന്മാരോ അനുഗ്രഹദായകനായി അവനെ ഓർക്കുന്നു; എല്ലാവരും പരമാത്മാവായ സൂര്യനെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്.
ഏവമ് ഏതത് പുരാഖ്യാതം നാരദായ തു ഭാനുനാ മയാപി ച സമാഖ്യാതാ കഥാ ഭാനോര് ദ്വിജോത്തമാഃ
ഇങ്ങനെ, ഈ കഥ പുരാതനകാലത്ത് ഭാനു നാരദനോട് പറഞ്ഞു; ഇപ്പോൾ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഞാൻ ഈ സൂര്യകഥ വീണ്ടും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഇദമ് ആഖ്യാനമ് ആഖ്യേയം മയാഖ്യാതം ദ്വിജോത്തമാഃ ന ഹ്യ് അനാദിത്യഭക്തായ ഇദം ദേയം കദാചന
ഈ കഥ പറയാൻ യോഗ്യമായതാണെന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞതാണെന്നും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, സൂര്യഭക്തിയില്ലാത്തവർക്കു് ഇത് ഒരിക്കലും നൽകരുത്.
യശ് ചൈതച് ഛ്രാവയേന് നിത്യം യശ് ചൈവ ശൃണുയാന് നരഃ സ സഹസ്രാര്ചിഷം ദേവം പ്രവിശേന് നാത്ര സംശയഃ
ഇത് എപ്പോഴും വായിക്കുന്നവനും, കേൾക്കുന്നവനും, അവൻ ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ള ദൈവത്തിൽ ലയിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.
മുച്യേതാര്തസ് തഥാ രോഗാച് ഛ്രുത്വേമാമ് ആദിതഃ കഥാമ് ജിജ്ഞാസുര് ലഭതേ ജ്ഞാനം ഗതിമ് ഇഷ്ടാം തഥൈവ ച
വ്യാധിയാലോ ദുഃഖത്താലോ പീഡിതനായവൻ ഈ സൂര്യകഥ കേൾക്കുമ്പോൾ മോചനം ലഭിക്കും; ജ്ഞാനത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ജ്ഞാനവും ഇഷ്ടഗതിയും നേടും.
ക്ഷണേന ലഭതേ ഽധ്വാനമ് ഇദം യഃ പഠതേ മുനേ യോ യം കാമയതേ കാമം സ തം പ്രാപ്നോത്യ് അസംശയമ്
മുനിവേ, ഈ കഥ വായിക്കുന്നവൻ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് എത്തും; അവൻ എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും അതു് ഉറപ്പായി ലഭിക്കും.
തസ്മാദ് ഭവദ്ഭിഃ സതതം സ്മര്തവ്യോ ഭഗവാന് രവിഃ സ ച ധാതാ വിധാതാ ച സര്വസ്യ ജഗതഃ പ്രഭുഃ
അതിനാൽ, നിങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ഭഗവാൻ രവിയെ ഓർക്കണം; അവൻ സൃഷ്ടാവും നിയമാവലിക്കാരനും ലോകത്തിലെ എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്നവനുമാണ്.
ആദിത്യമൂലമ് അഖിലം ത്രൈലോക്യം മുനിസത്തമാഃ ഭവത്യ് അസ്മാജ് ജഗത് സര്വം സദേവാസുരമാനുഷമ്
മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളും സൂര്യനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും ഉൾപ്പെടെ ഈ സർവ്വജഗത്തും അവനിൽ നിന്നാണ് പിറക്കുന്നത്.
രുദ്രോപേന്ദ്രമഹേന്ദ്രാണാം വിപ്രേന്ദ്രത്രിദിവൌകസാമ് മഹാദ്യുതിമതാം ചൈവ തേജോ ഽയം സാര്വലൌകികമ്
രുദ്രനും ഉപേന്ദ്രനും മഹേന്ദ്രനും, ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും സ്വർഗ്ഗവാസികൾക്കും മഹാതേജസ്സുള്ളവർക്കും ഈ സർവ്വലോകപ്രകാശം അവരുടേതാണ്.