പ്രാരമ്ഭാശ് ചാവസീദന്തി യദാ ധര്മകൃതാം നൃണാമ് തദാനുമേയം പ്രാധാന്യം കലേര് വിപ്രാ വിചക്ഷണൈഃ
ധാർമ്മികരുടെ പ്രവർത്തികൾ പരാജയപ്പെടുമ്പോൾ, അപ്പോൾ കലിയുഗം പ്രധാനമാകുന്നു എന്ന് പണ്ഡിതർ മനസ്സിലാക്കണം.
യദാ യദാ ന യജ്ഞാനാമ് ഈശ്വരഃ പുരുഷോത്തമഃ ഇജ്യതേ പുരുഷൈര് യജ്ഞൈസ് തദാ ജ്ഞേയം കലേര് ബലമ്
യജ്ഞങ്ങൾകൊണ്ട് പരമേശ്വരനായ പുരുഷോത്തമനെ ആരാധിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ, അപ്പോൾ കലിയുഗം ശക്തിയുള്ളതാണെന്ന് അറിയണം.
ന പ്രീതിര് വേദവാദേഷു പാഖണ്ഡേഷു യദാ രതിഃ കലേര് വൃദ്ധിസ് തദാ പ്രാജ്ഞൈര് അനുമേയാ ദ്വിജോത്തമാഃ
വേദവാദങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമില്ലാതെ, കപടമതങ്ങളിൽ രുചി കാണുമ്പോൾ, അപ്പോൾ കലിയുഗം വളരുന്നു എന്ന് ജ്ഞാനികൾ മനസ്സിലാക്കണം, മഹാബ്രാഹ്മണന്മാരേ.
കലൌ ജഗത്പതിം വിഷ്ണും സര്വസ്രഷ്ടാരമ് ഈശ്വരമ് നാര്ചയിഷ്യന്തി ഭോ വിപ്രാഃ പാഖണ്ഡോപഹതാ നരാഃ
കലിയുഗത്തിൽ, മഹാബ്രാഹ്മണന്മാരേ, കപടമതം ബാധിച്ച മനുഷ്യർ ലോകനാഥനായ വിഷ്ണുവിനെ, സകലസ്രഷ്ടാവിനെ ആരാധിക്കില്ല.
കിം ദേവൈഃ കിം ദ്വിജൈര് വേദൈഃ കിം ശൌചേനാമ്ബുജല്പനാ ഇത്യ് ഏവം പ്രലപിഷ്യന്തി പാഖണ്ഡോപഹതാ നരാഃ
കപടമതം ബാധിച്ച മനുഷ്യർ ഇങ്ങനെ പറയും: 'ദേവന്മാർക്കും, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും, വേദങ്ങൾക്കും, ശുദ്ധിക്കും, കമലജപത്തിനും എന്ത് പ്രയോജനം?'
അല്പവൃഷ്ടിശ് ച പര്ജന്യഃ സ്വല്പം സസ്യഫലം തഥാ ഫലം തഥാല്പസാരം ച വിപ്രാഃ പ്രാപ്തേ കലൌ യുഗേ
കലിയുഗം വന്നപ്പോൾ, മഹാബ്രാഹ്മണന്മാരേ, മഴ കുറയും, വിളവുകൾ കുറയും, അവയുടെ ഗുണവും വളരെ കുറവായിരിക്കും.
ജാനുപ്രായാണി വസ്ത്രാണി ശമീപ്രായാ മഹീരുഹാഃ ശൂദ്രപ്രായാസ് തഥാ വര്ണാ ഭവിഷ്യന്തി കലൌ യുഗേ
കലിയുഗത്തിൽ, വസ്ത്രങ്ങൾ മിക്കവാറും മുട്ടവരെ മാത്രമേ മൂടുകയുള്ളൂ, മരങ്ങൾ പ്രധാനമായും ശമീ മരങ്ങൾ ആയിരിക്കും, വർണങ്ങൾ മിക്കവാറും ശൂദ്രന്മാരാവും.
അണുപ്രായാണി ധാന്യാനി ആജപ്രായം തഥാ പയഃ ഭവിഷ്യതി കലൌ പ്രാപ്ത ഔശീരം ചാനുലേപനമ്
അന്നങ്ങൾ വളരെ ചെറുതായിരിക്കും, പാലിന്റെ പ്രധാന ഉറവിടം ആടുകൾ ആയിരിക്കും, കലിയുഗത്തിൽ ഉശീരം തൈലം പോലെ ഉപയോഗിക്കും.
ശ്വശ്രൂശ്വശുരഭൂയിഷ്ഠാ ഗുരവശ് ച നൃണാം കലൌ ശാലാദ്യാഹാരിഭാര്യാശ് ച സുഹൃദോ മുനിസത്തമാഃ
കലിയുഗത്തിൽ, അമ്മാമ്മയും അപ്പൂപ്പനും ആണ് മുതിർന്നവരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്; ഒരേ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം പങ്കിടുന്നവരാണ് സുഹൃത്തുക്കളാകുന്നത്, മഹർഷേ.
കസ്യ മാതാ പിതാ കസ്യ യദാ കര്മാത്മകഃ പുമാന് ഇതി ചോദാഹരിഷ്യന്തി ശ്വശുരാനുഗതാ നരാഃ
മക്കൾ അപ്പൂപ്പനെ അനുഗമിച്ച്, 'ആരുടേയാണ് അമ്മ? ആരുടേയാണ് അച്ഛൻ? മനുഷ്യൻ എപ്പോഴാണ് തന്റെ പ്രവൃത്തിയാൽ നിർവചിക്കപ്പെടുന്നത്?' എന്ന് ചോദിക്കും.
വാങ്മനഃകായജൈര് ദോഷൈര് അഭിഭൂതാഃ പുനഃ പുനഃ നരാഃ പാപാന്യ് അനുദിനം കരിഷ്യന്ത്യ് അല്പമേധസഃ
വാക്കിലും മനസ്സിലും ശരീരത്തിലും ഉണ്ടാകുന്ന ദോഷങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും പിടിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ, കുറഞ്ഞ ബുദ്ധിയുള്ളവർ ഓരോ ദിവസവും പാപങ്ങൾ ചെയ്യും.
നിഃസത്യാനാമ് അശൌചാനാം നിര്ഹ്രീകാണാം തഥാ ദ്വിജാഃ യദ് യദ് ദുഃഖായ തത് സര്വം കലികാലേ ഭവിഷ്യതി
സത്യവും ശുദ്ധിയും ലജ്ജയും ഇല്ലാത്തവർക്കും, പ്രത്യേകിച്ച് ദ്വിജന്മാരിൽ, ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കലിയുഗത്തിൽ സംഭവിക്കും.
നിഃസ്വാധ്യായവഷട്കാരേ സ്വധാസ്വാഹാവിവര്ജിതേ തദാ പ്രവിരലോ വിപ്രഃ കശ്ചില് ലോകേ ഭവിഷ്യതി
പഠനവും ഹോമമന്ത്രങ്ങളും സ്വധാ, സ്വാഹാ എന്നിവയുമില്ലാതാകുമ്പോൾ, ലോകത്ത് വളരെ കുറച്ച് ബ്രാഹ്മണന്മാർ മാത്രം ശേഷിക്കും.
തത്രാല്പേനൈവ കാലേന പുണ്യസ്കന്ധമ് അനുത്തമമ് കരോതി യഃ കൃതയുഗേ ക്രിയതേ തപസാ ഹി യഃ
അപ്പോൾ, വളരെ കുറച്ച് ശ്രമംകൊണ്ട് തന്നെ, മനുഷ്യൻ ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യഫലം നേടും; അതാണ് കൃതയുഗത്തിൽ വലിയ തപസ്സുകൊണ്ട് മാത്രം ലഭിക്കുന്നത്.
കസ്മിന് കാലേ ഽല്പകോ ധര്മോ ദദാതി സുമഹാഫലമ് വക്തുമ് അര്ഹസ്യ് അശേഷേണ ശ്രോതും വാഞ്ഛാ പ്രവര്തതേ
ഏത് കാലത്താണ് ചെറിയ ധർമ്മം പോലും വലിയ ഫലം നൽകുന്നത്? ഇതിനെക്കുറിച്ച് മുഴുവൻ പറയണം, കാരണം കേൾക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം ഉണർന്നിരിക്കുന്നു.
ധന്യേ കലൌ ഭവേദ് വിപ്രാസ് ത്വ് അല്പക്ലേശൈര് മഹത് ഫലമ് തഥാ ഭവേതാം സ്ത്രീശൂദ്രൌ ധന്യൌ ചാന്യന് നിബോധത
കലിയുഗത്തിൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ചെറിയ കഷ്ടപ്പാടിൽ തന്നെ വലിയ ഫലം ലഭിക്കും; അതുപോലെ സ്ത്രീകളും ശൂദ്രന്മാരും ഭാഗ്യവാന്മാരാകും — ഇതിന്റെ കൂടുതൽ വിശദീകരണം കേൾക്കൂ.
യത് കൃതേ ദശഭിര് വര്ഷൈസ് ത്രേതായാം ഹായനേന തത് ദ്വാപരേ തച് ച മാസേന അഹോരാത്രേണ തത് കലൌ
കൃതയുഗത്തിൽ പത്ത് വർഷം കൊണ്ട് ലഭിക്കുന്നതു, ത്രേതായുഗത്തിൽ ഒരു വർഷം കൊണ്ട്, ദ്വാപരത്തിൽ ഒരു മാസം കൊണ്ട്, കലിയുഗത്തിൽ ഒരു ദിവസം-രാത്രിയിൽ തന്നെ ലഭിക്കും.
തപസോ ബ്രഹ്മചര്യസ്യ ജപാദേശ് ച ഫലം ദ്വിജാഃ പ്രാപ്നോതി പുരുഷസ് തേന കലൌ സാധ്വ് ഇതി ഭാഷിതുമ്
തപസ്സിന്റെയും ബ്രഹ്മചര്യത്തിന്റെയും ജപത്തിന്റെയും ഫലം, ദ്വിജന്മാരേ, മനുഷ്യൻ കലിയുഗത്തിൽ നേടുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് അത് ശ്രേഷ്ഠം എന്നു പറയുന്നത്.
ധ്യായന് കൃതേ യജന് യജ്ഞൈസ് ത്രേതായാം ദ്വാപരേ ഽര്ചയന് യദ് ആപ്നോതി തദ് ആപ്നോതി കലൌ സംകീര്ത്യ കേശവമ്
കൃതയുഗത്തിൽ ധ്യാനത്തിലൂടെ, ത്രേതായുഗത്തിൽ യാഗങ്ങളിലൂടെ, ദ്വാപരത്തിൽ അർച്ചനയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഫലം, കലിയുഗത്തിൽ കേശവന്റെ നാമസങ്കീർത്തനത്തിലൂടെ ലഭിക്കും.
ധര്മോത്കര്ഷമ് അതീവാത്ര പ്രാപ്നോതി പുരുഷഃ കലൌ സ്വല്പായാസേന ധര്മജ്ഞാസ് തേന തുഷ്ടോ ഽസ്മ്യ് അഹം കലൌ
ഇവിടെ കലിയുഗത്തിൽ, മനുഷ്യൻ വളരെ ചെറിയ ശ്രമത്തിൽ തന്നെ ധർമ്മത്തിൽ വലിയ ഉന്നതി നേടുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് കലിയുഗത്തിലെ ധർമ്മജ്ഞന്മാരിൽ ഞാൻ സന്തോഷിക്കുന്നത്.
വ്രതചര്യാപരൈര് ഗ്രാഹ്യാ വേദാഃ പൂര്വം ദ്വിജാതിഭിഃ തതസ് തു ധര്മസംപ്രാപ്തൈര് യഷ്ടവ്യം വിധിവദ് ധനൈഃ
മുൻകാലത്ത്, ദ്വിജന്മാർ വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ച് വേദങ്ങൾ പഠിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; പിന്നീട്, ധർമ്മത്തിൽ ഉറപ്പുള്ളവരും സമ്പന്നരുമായവർ നിയമപ്രകാരം യാഗങ്ങൾ നടത്തേണ്ടതായിരുന്നു.
വൃഥാ കഥാ വൃഥാ ഭോജ്യം വൃഥാ സ്വം ച ദ്വിജന്മനാമ് പതനായ തഥാ ഭാവ്യം തൈസ് തു സംയതിഭിഃ സഹ
ദ്വിജന്മാർക്ക്, ഉപയോഗമില്ലാത്ത സംസാരവും ഭക്ഷണവും സ്വത്തും അവരെ അഴിമതിയിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്; അതിനാൽ അവർ നിയന്ത്രണത്തോടെ ജീവിക്കണം.
അസമ്യക്കരണേ ദോഷാസ് തേഷാം സര്വേഷു വസ്തുഷു ഭോജ്യപേയാദികം ചൈഷാം നേച്ഛാപ്രാപ്തികരം ദ്വിജാഃ
ശരിയായി പ്രവർത്തിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ, അവർക്കുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ദോഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകും; ഭക്ഷണവും പാനീയവും പോലുള്ളവയും ആഗ്രഹിച്ച ഫലം നൽകില്ല, ദ്വിജന്മാരേ.
പാരതന്ത്ര്യാത് സമസ്തേഷു തേഷാം കാര്യേഷു വൈ തതഃ ലോകാന് ക്ലേശേന മഹതാ യജന്തി വിനയാന്വിതാഃ
എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അന്യാശ്രയമായതിനാൽ, അവർ വലിയ കഷ്ടപ്പാടോടെ, വിനയത്തോടെ ലോകങ്ങളെ പൂജിക്കുന്നു.
ദ്വിജശുശ്രൂഷണേനൈവ പാകയജ്ഞാധികാരവാന് നിജം ജയതി വൈ ലോകം ശൂദ്രോ ധന്യതരസ് തതഃ
ദ്വിജന്മാരെ സേവിച്ചുകൊണ്ടു മാത്രം, ഒരു ശൂദ്രന് പാകയജ്ഞം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം ലഭിക്കുന്നു. അങ്ങനെ അവന് തന്റെ ലോകം ജയിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടു അവന് കൂടുതൽ ഭാഗ്യവാനാണ്.
ഭക്ഷ്യാഭക്ഷ്യേഷു നാശാസ്തി യേഷാം പാപേഷു വാ യതഃ നിയമോ മുനിശാര്ദൂലാസ് തേനാസൌ സാധ്വ് ഇതീരിതമ്
ഭക്ഷ്യഭക്ഷ്യങ്ങളിൽ അല്ലെങ്കിൽ പാപങ്ങളിൽ നിയന്ത്രണമില്ലാത്തവർക്ക്, മഹർഷികളേ, അത്തരത്തിലുള്ള നിയന്ത്രണമാണ് സത്പ്രവർത്തി എന്നു പറയുന്നത്.
സ്വധര്മസ്യാവിരോധേന നരൈര് ലഭ്യം ധനം സദാ പ്രതിപാദനീയം പാത്രേഷു യഷ്ടവ്യം ച യഥാവിധി
സ്വധർമ്മം ലംഘിക്കാതെ മനുഷ്യർ സമ്പത്ത് സമ്പാദിക്കണം. അതു യോഗ്യരായവർക്കും, നിർദേശപ്രകാരം യജ്ഞങ്ങൾക്കും നൽകണം.
തസ്യാര്ജനേ മഹാന് ക്ലേശഃ പാലനേന ദ്വിജോത്തമാഃ തഥാ സദ്വിനിയോഗായ വിജ്ഞേയം ഗഹനം നൃണാമ്
സമ്പത്ത് സമ്പാദിക്കാൻ വലിയ കഷ്ടമാണ്, അതിനെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ കൂടി. അതുപോലെ, സമ്പത്ത് നല്ലതുപോലെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നതും മനുഷ്യർക്കു വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.
ഏഭിര് അന്യൈസ് തഥാ ക്ലേശൈഃ പുരുഷാ ദ്വിജസത്തമാഃ നിജാഞ് ജയന്തി വൈ ലോകാന് പ്രാജാപത്യാദികാന് ക്രമാത്
ഇവയും മറ്റും അനുഭവിച്ചുള്ള കഷ്ടപ്പാടുകൾകൊണ്ട്, മഹാന്മാരേ, മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ ലോകങ്ങൾ ജയിക്കുന്നു; പ്രജാപതി മുതലായ ലോകങ്ങളിൽ ക്രമമായി ഉയരുന്നു.
യോഷിച് ഛുശ്രൂഷണാദ് ഭര്തുഃ കര്മണാ മനസാ ഗിരാ ഏതദ് വിഷയമ് ആപ്നോതി തത്സാലോക്യം യതോ ദ്വിജാഃ
ഭർത്താവിനെ സേവിക്കുന്നതിലൂടെ—പ്രവൃത്തിയിലും മനസ്സിലും വാക്കിലും—സ്ത്രീ ഈ ലോകം നേടുന്നു; അതുകൊണ്ടു, ദ്വിജന്മാരേ, അവൾക്കും അതേ ലോകം ലഭിക്കുന്നു.