ആസനം ശയനം യാനം ഗൃഹം രത്നം ധനം തഥാ സസ്യജാതാനി സര്വാണി സക്ഷേത്രാണ്യ് അഥ യോഷിതഃ
അവൻ ഇരിപ്പിടം, കിടക്ക, വാഹനങ്ങൾ, വീട്, രത്നങ്ങൾ, സമ്പത്ത്, വിളവുകൾ, നിലങ്ങൾ, സ്ത്രീകൾ എന്നിവയും ദാനം ചെയ്യുന്നു.
സുപ്രശാന്തമനാ നിത്യം യഃ പ്രയച്ഛതി മാനവഃ ഏവംഭൂതോ നരോ ദേവി ദേവലോകേ ഽഭിജായതേ
എപ്പോഴും മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ ഇങ്ങനെ ദാനം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ, ദേവതകളുടെ ലോകത്ത് ജനിക്കുന്നു, ദേവി.
തത്രോഷ്യ സുചിരം കാലം ഭുക്ത്വാ ഭോഗാന് അനുത്തമാന് സഹാപ്സരോഭിര് മുദിതോ രമിത്വാ നന്ദനാദിഷു
അവിടെ ദീർഘകാലം താമസിച്ച്, അപൂർവമായ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, അപ്സരസ്മാരോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ നന്ദനാദി തോട്ടങ്ങളിൽ സുഖമായി കളിക്കുന്നു.
തസ്മാച് ച്യുതോ മഹേശാനി മാനുഷേഷൂപജായതേ മഹാഭാഗകുലേ ദേവി ധനധാന്യസമാചിതേ
അവിടെ നിന്ന് വീണു മനുഷ്യലോകത്ത് വരുമ്പോൾ, ദേവി, വലിയ ഭാഗ്യവും ധന്യമായ സമ്പത്തും ധാന്യവും ഉള്ള കുടുംബത്തിൽ ജനിക്കുന്നു.
തത്ര കാമഗുണൈഃ സര്വൈഃ സമുപേതോ മുദാന്വിതഃ മഹാകാര്യോ മഹാഭോഗോ ധനീ ഭവതി മാനവഃ
അവിടെ എല്ലാ ഇഷ്ടസൗകര്യങ്ങളും ലഭിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ, വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനും, വലിയ സമ്പത്തുള്ളവനും ആ മനുഷ്യൻ ആകുന്നു.
ഏതേ ദേവി മഹാഭാഗാഃ പ്രാണിനോ ദാനശാലിനഃ ബ്രഹ്മണാ വൈ പുരാ പ്രോക്താഃ സര്വസ്യ പ്രിയദര്ശനാഃ
ദേവി, ഇവരാണ് വലിയ ഭാഗ്യശാലികളും ദാനശീലികളും; ഇവരെ ബ്രഹ്മാവ് പുരാതനകാലത്ത് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമുള്ളവരാണ് ഇവർ.
അപരേ മാനവാ ദേവി പ്രദാനകൃപണാ ദ്വിജാഃ യേ ഽന്നാനി ന പ്രയച്ഛന്തി വിദ്യമാനേ ഽപ്യ് അബുദ്ധയഃ
മറ്റു ചില മനുഷ്യർ, ദേവി, ദാനത്തിൽ കഞ്ഞുഷരും, ഭക്ഷണം ഉണ്ടെങ്കിലും അർഹർക്കു നൽകാത്തവരും, വിവേകമില്ലാത്തവരുമാണ്.
ദീനാന്ധകൃപണാന് ദൃഷ്ട്വാ ഭിക്ഷുകാന് അതിഥീന് അപി യാച്യമാനാ നിവര്തന്തേ ജിഹ്വാലോഭസമന്വിതാഃ
ദരിദ്രന്മാരെയും, കുരുടന്മാരെയും, പീഡിതരെയും, ഭിക്ഷക്കാരെയും, അതിഥികളെയും കണ്ടാൽ, അവർ ചോദിച്ചാൽ പോലും, രുചിയിലേക്കുള്ള ലോഭം കൊണ്ട് അവൻ മുഖം തിരിക്കുന്നു.
ന ധനാനി ന വാസാംസി ന ഭോഗാന് ന ച കാഞ്ചനമ് ന ഗാശ് ച നാന്നവികൃതിം പ്രയച്ഛന്തി കദാചന
അവർ ഒരിക്കലും സമ്പത്ത്, വസ്ത്രം, സൗകര്യങ്ങൾ, പൊന്നു, പശു, ഭക്ഷ്യവിഭവങ്ങൾ എന്നിവ ഒന്നും നൽകാറില്ല.
അപ്രലുബ്ധാശ് ച യേ ലുബ്ധാ നാസ്തികാ ദാനവര്ജിതഃ ഏവംഭൂതാ നരാ ദേവി നിരയം യാന്ത്യ് അബുദ്ധയഃ
ലോഭമില്ലാത്തവരായിട്ടും ലോഭികളായവരും, ദൈവവിശ്വാസമില്ലാത്തവരും, ദാനം ചെയ്യാത്തവരും, ദേവി, ഇങ്ങനെ വിവേകമില്ലാത്ത മനുഷ്യർ നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
തേ വൈ മനുഷ്യതാം യാന്തി യദാ കാലസ്യ പര്യയാത് ധനരിക്തേ കുലേ ജന്മ ലഭന്തേ സ്വല്പബുദ്ധയഃ
സമയം വന്നപ്പോൾ, അവർ മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിക്കുന്നു; സമ്പത്ത് ഇല്ലാത്ത കുടുംബത്തിൽ, കുറച്ച് ബുദ്ധിയുള്ളവരായി ജനിക്കുന്നു.
ക്ഷുത്പിപാസാപരീതാശ് ച സര്വലോകബഹിഷ്കൃതാഃ നിരാശാഃ സര്വഭോഗേഭ്യോ ജീവന്ത്യ് അധര്മജീവികാഃ
അവർ വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് പീഡിതരായി, എല്ലാവരാലും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരായി, എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളിൽ നിന്നും വിട്ടു, അധർമ്മമായ മാർഗ്ഗത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു.
അല്പഭോഗകുലേ ജാതാ അല്പഭോഗരതാ നരാഃ അനേന കര്മണാ ദേവി ഭവന്ത്യ് അധനിനോ നരാഃ
കുറച്ച് സൗകര്യമുള്ള കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവരും, ചെറിയ ആനന്ദങ്ങളിൽ മാത്രം തൃപ്തരാവുന്നവരുമാണ് ഇവർ; ഈ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി, ദേവി, മനുഷ്യർ ദരിദ്രരാവുന്നു.
അപരേ ദമ്ഭിനോ നിത്യം മാനിനഃ പരതോ രതാഃ ആസനാര്ഹസ്യ യേ പീഠം ന യച്ഛന്ത്യ് അല്പചേതസഃ
മറ്റുചിലർ എപ്പോഴും കപടന്മാരും, അഹങ്കാരികളും, മറ്റുള്ളവരുടെ വസ്തുക്കളിൽ ആസക്തരുമായി, യോഗ്യനായി ഇരിപ്പിടം അർഹിക്കുന്നവർക്കും കുരങ്ങന്മാർ ഇരിപ്പിടം നൽകാറില്ല.
മാര്ഗാര്ഹസ്യ ച യേ മാര്ഗം ന പ്രയച്ഛന്ത്യ് അബുദ്ധയഃ അര്ഘാര്ഹാന് ന ച സംസ്കാരൈര് അര്ചയന്തി യഥാവിധി
വഴി അർഹിക്കുന്നവർക്കും വഴികൊടുക്കാത്തവരും, അർഘ്യത്തിന് അർഹരായവരെ യഥാവിധി ആദരിക്കാത്തവരും, വിവേകമില്ലാത്തവരാണ്.
പാദ്യമ് ആചമനീയം വാ പ്രയച്ഛന്ത്യ് അഭിബുദ്ധയഃ ശുഭം ചാഭിമതം പ്രേമ്ണാ ഗുരും നാഭിവദന്തി യേ
അവർക്കു തെറ്റായ മനസ്സാണ്; അവർ പാദം കഴുകാൻ വെള്ളം, ആചമനത്തിന് വെള്ളം എന്നിവ നൽകാറില്ല; ഗുരുവിനെ സ്നേഹത്തോടെ യോജ്യമായി അഭിവാദ്യം ചെയ്യാറുമില്ല.
അഭിമാനപ്രവൃദ്ധേന ലോഭേന സമമ് ആസ്ഥിതാഃ സംമാന്യാംശ് ചാവമന്യന്തേ വൃദ്ധാന് പരിഭവന്തി ച
അഹങ്കാരവും ലാലസയും കൂടിയവരാണ്, അവർ മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ ആദരിക്കപ്പെടുന്നവരെ അവഹേളിക്കുകയും മൂപ്പന്മാരെ അപമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഏവംവിധാ നരാ ദേവി സര്വേ നിരയഗാമിനഃ തേ ചേദ് യദി നരാസ് തസ്മാന് നിരയാദ് ഉത്തരന്തി ച
ദേവി, ഇങ്ങനെ പെരുമാറുന്ന മനുഷ്യർ എല്ലാവരും നരകത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്; എന്നാൽ അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ആരെങ്കിലും നരകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുന്നുവെങ്കിൽ,
വര്ഷപൂഗൈസ് തതോ ജന്മ ലഭന്തേ കുത്സിതേ കുലേ ശ്വപാകപുല്കസാദീനാം കുത്സിതാനാമ് അചേതസാമ്
അവർക്കു വർഷങ്ങളോളം കഴിഞ്ഞ്, നിന്ദ്യമായ ഒരു കുടുംബത്തിൽ, മനസ്സില്ലാത്തവരും നിന്ദ്യരായ നായ്തിന്നുകാരുടെയും ചണ്ഡാളരുടെയും കൂട്ടത്തിൽ ജനനം ലഭിക്കും.
കുലേഷു തേ ഽഭിജായന്തേ ഗുരുവൃദ്ധോപതാപിനഃ ന ദമ്ഭീ ന ച മാനീ യോ ദേവതാതിഥിപൂജകഃ
അവിടെ അവർ ഗുരുക്കന്മാരെയും മൂപ്പന്മാരെയും വേദനിപ്പിക്കുന്നവരായി ജനിക്കും; കപടതയോ അഹങ്കാരമോ ഇല്ലാതെ, ദൈവങ്ങളെയും അതിഥികളെയും ആദരിക്കുന്നവരായിരിക്കും.
ലോകപൂജ്യോ നമസ്കര്താ പ്രസൂതോ മധുരം വചഃ സര്വകര്മപ്രിയകരഃ സര്വഭൂതപ്രിയഃ സദാ
ലോകം ആദരിക്കുന്നവനും, എല്ലാവരോടും വിനയത്തോടെ നമസ്കരിക്കുന്നവനും, മധുരമായ വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുന്നവനും, എല്ലാ നല്ല പ്രവൃത്തികളിലും സന്തോഷം കാണിക്കുന്നവനും, എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ ജീവികൾക്കും പ്രിയനായവനും ആയിരിക്കും.
അദ്വേഷീ സുമുഖഃ ശ്ലക്ഷ്ണഃ സ്നിഗ്ധവാണീപ്രദഃ സദാ സ്വാഗതേനൈവ സര്വേഷാം ഭൂതാനാമ് അവിഹിംസകഃ
വൈരമില്ലാത്തവനും, സന്തോഷമുള്ള മുഖമുള്ളവനും, സ്നേഹപൂർവ്വം മൃദുവായ വാക്കുകൾ പറയുന്നവനും, എല്ലാവരെയും ഹൃദയപൂർവ്വം സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നവനും, ഒരിക്കലും ആരെയും ദുഃഖിപ്പിക്കാത്തവനും ആയിരിക്കും.
യഥാര്ഥം സത്ക്രിയാപൂര്വമ് അര്ചയന്ന് അവതിഷ്ഠതേ മാര്ഗാര്ഹായ ദദന് മാര്ഗം ഗുരുമ് അഭ്യര്ചയന് സദാ
യഥാർത്ഥ ആദരവോടെ യുക്തമായ രീതിയിൽ ആരാധന നടത്തുകയും, യോഗ്യരായവർക്കു വഴികാട്ടുകയും, ഗുരുവിനെ എപ്പോഴും ആദരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
അതിഥിപ്രഗ്രഹരതസ് തഥാഭ്യാഗതപൂജകഃ ഏവംഭൂതോ നരോ ദേവി സ്വര്ഗതിം പ്രതിപദ്യതേ
അതിഥികളെ സ്വീകരിക്കുന്നതിലും, വീട്ടിൽ എത്തിയവരെ ആദരിക്കുന്നതിലും ശ്രദ്ധയുള്ളവൻ, ദേവി, ഇങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യൻ സ്വർഗ്ഗമാർഗ്ഗം പ്രാപിക്കും.
തതോ മാനുഷ്യമ് ആസാദ്യ വിശിഷ്ടകുലജോ ഭവേത് തത്രാസൌ വിപുലൈര് ഭോഗൈഃ സര്വരത്നസമായുതഃ
അതിനുശേഷം മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിച്ച്, ഉത്തമകുടുംബത്തിൽ ജനിക്കും; അവിടെ അവൻ സമൃദ്ധമായ അനുഭവങ്ങളും എല്ലാ രത്നങ്ങളുടെയും സമാഹാരവും അനുഭവിക്കും.
യഥാര്ഹദാതാ ചാര്ഹേഷു ധര്മചര്യാപരോ ഭവേത് സംമതഃ സര്വഭൂതാനാം സര്വലോകനമസ്കൃതഃ
അവൻ യോഗ്യരായവർക്കു യുക്തമായ രീതിയിൽ ദാനം ചെയ്യുകയും, ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരത പുലർത്തുകയും, എല്ലാ ജീവികൾക്കും പ്രിയനും, ലോകം മുഴുവൻ ആദരിക്കുന്നവനും ആയിരിക്കും.
സ്വകര്മഫലമ് ആപ്നോതി സ്വയമ് ഏവ നരഃ സദാ ഏഷ ധര്മോ മയാ പ്രോക്തോ വിധാത്രാ സ്വയമ് ഈരിതഃ
മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും താൻ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലം തന്നെ അനുഭവിക്കുന്നു; സൃഷ്ടാവായ ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ നിയമം തന്നെയാണ് സത്യം.
യസ് തു രൌദ്രസമാചാരഃ സര്വസത്ത്വഭയംകരഃ ഹസ്താഭ്യാം യദി വാ പദ്ഭ്യാം രജ്ജ്വാ ദണ്ഡേന വാ പുനഃ
എന്നാൽ, ക്രൂരമായ പെരുമാറ്റവും എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഭയം ഉണ്ടാക്കുന്നവനും, കൈകൊണ്ടോ കാലുകൊണ്ടോ കയറോ ദണ്ഡം കൊണ്ടോ ഉപദ്രവിക്കുന്നവനും,
ലോഷ്ടൈഃ സ്തമ്ഭൈര് ഉപായൈര് വാ ജന്തൂന് ബാധേത ശോഭനേ ഹിംസാര്ഥം നിഷ്കൃതിപ്രജ്ഞഃ പ്രോദ്വേജയതി ചൈവ ഹി
അല്ലെങ്കിൽ കല്ലുകൊണ്ടോ തൂണുകൊണ്ടോ മറ്റെന്തെങ്കിലും ഉപാധികളാൽ ജീവികളെ ഉപദ്രവിക്കുകയും, വെറുവായ ദുഷ്പ്രവൃത്തിക്ക് വേണ്ടി അവരെ ബുദ്ധിപൂർവ്വം ഭയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നവനും,
ഉപക്രാമതി ജന്തൂംശ് ച ഉദ്വേഗജനനഃ സദാ ഏവം ശീലസമാചാരോ നിരയം പ്രതിപദ്യതേ
ജീവികളെ ആക്രമിക്കുകയും എപ്പോഴും അവർക്കു ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ, ഇങ്ങനെയുള്ള സ്വഭാവവും പെരുമാറ്റവും കൊണ്ടു നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.