നിരയം യാതി ഹിംസാത്മാ യാതി സ്വര്ഗമ് അഹിംസകഃ യാതനാം നിരയേ രൌദ്രാം സകൃച്ഛ്രാം ലഭതേ നരഃ
ഹിംസയുള്ളവൻ നരകത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്, അഹിംസയുള്ളവൻ സ്വർഗത്തിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്; നരകത്തിൽ മനുഷ്യൻ കഠിനമായ വേദന അനുഭവിക്കുന്നു.
യഃ കശ്ചിന് നിരയാത് തസ്മാത് സമുത്തരതി കര്ഹിചിത് മാനുഷ്യം ലഭതേ വാപി ഹീനായുസ് തത്ര ജായതേ
ആർക്കെങ്കിലും ഒരിക്കൽ നരകത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന് വരാൻ സാധിച്ചാൽ, മനുഷ്യജന്മം ലഭിക്കും; എന്നാൽ അവിടെ കുറച്ചായുസോടെ ജനിക്കും.
പാപേന കര്മണാ ദേവി യുക്തോ ഹിംസാദിഭിര് യതഃ അഹിതഃ സര്വഭൂതാനാം ഹീനായുര് ഉപജായതേ
ദേവി, പാപപ്രവൃത്തികൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ഹിംസയും മറ്റും, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ദോഷം ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട്, ആൾക്കാർക്ക് കുറച്ചായുസ് മാത്രമേ ലഭിക്കൂ.
ശുഭേന കര്മണാ ദേവി പ്രാണിഘാതവിവര്ജിതഃ ശുഭേന കര്മണാ ദേവി പ്രാണിഘാതവിവര്ജിതഃ നിക്ഷിപ്തശസ്ത്രോ നിര്ദണ്ഡോ ന ഹിംസതി കദാചന
ദേവി, നല്ല പ്രവൃത്തികൾ, ജീവികളെ കൊല്ലാതിരിക്കുക, ആയുധം വയ്ക്കുക, ദണ്ഡം ഉപേക്ഷിക്കുക — ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവൻ ഒരിക്കലും മറ്റൊരാളെയും ഹാനിപ്പെടുത്തുന്നില്ല.
ന ഘാതയതി നോ ഹന്തി ഘ്നന്തം നൈവാനുമോദതേ സര്വഭൂതേഷു സസ്നേഹോ യഥാത്മനി തഥാ പരേ
അവൻ കൊല്ലുന്നില്ല, അടിക്കുന്നില്ല, കൊല്ലുന്നവരെ അനുമോദിക്കുന്നില്ല; അവൻ എല്ലാ ജീവികളോടും സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്നു, സ്വയംപോലെയും മറ്റുള്ളവരോടും.
ഈദൃശഃ പുരുഷോ നിത്യം ദേവി ദേവത്വമ് അശ്നുതേ ഉപപന്നാന് സുഖാന് ഭോഗാന് സദാശ്നാതി മുദാ യുതഃ
ഇങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യൻ ദേവത്വം പ്രാപിക്കുന്നു ദേവി; അനുയോജ്യമായ സുഖങ്ങളും ആനന്ദവും എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ അനുഭവിക്കുന്നു.
അഥ ചേന് മാനുഷേ ലോകേ കദാചിദ് ഉപപദ്യതേ ഏഷ ദീര്ഘായുഷാം മാര്ഗഃ സുവൃത്താനാം സുകര്മണാമ് പ്രാണിഹിംസാവിമോക്ഷേണ ബ്രഹ്മണാ സമുദീരിതഃ
അവൻ മനുഷ്യലോകത്ത് ജനിച്ചാൽ പോലും, ദീർഘായുസുള്ളവരുടെ മാർഗം ഇതാണ്; നല്ല പെരുമാറ്റവും നല്ല പ്രവൃത്തികളും, ജീവഹിംസ ഒഴിവാക്കുന്നതും ബ്രഹ്മാവു പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
കിംശീലഃ കിംസമാചാരഃ പുരുഷഃ കൈശ് ച കര്മഭിഃ സ്വര്ഗം സമഭിപദ്യേത സംപ്രദാനേന കേന വാ
മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയുള്ള സ്വഭാവവും ആചാരവും പ്രവൃത്തികളും ചെയ്താൽ സ്വർഗം പ്രാപിക്കും? അല്ലെങ്കിൽ ഏത് ദാനത്തിലൂടെ അതു സാധിക്കും?
ദാതാ ബ്രാഹ്മണസത്കര്താ ദീനാര്തകൃപണാദിഷു ഭക്ഷഭോജ്യാന്നപാനാനാം വാസസാം ച മഹാമതിഃ
അവൻ ദാനശീലനും, ബ്രാഹ്മണരെ ആദരിക്കുന്നവനും, ദരിദ്രർക്കും പീഡിതർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും കരുണയുള്ളവനും ആഹാരം, പാനീയം, വസ്ത്രം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വിവേകമുള്ളവനും ആണു.
പ്രതിശ്രയാന് സഭാഃ കുര്യാത് പ്രപാഃ പുഷ്കരിണീസ് തഥാ നിത്യകാദീനി കര്മാണി കരോതി പ്രയതഃ ശുചിഃ
അവൻ താമസശാലകളും സഭാമന്ദിരങ്ങളും വെള്ളം കുടിക്കാൻ സ്ഥലങ്ങളും കുളങ്ങളും നിർമ്മിക്കുന്നു; അവൻ ദിവസേനയും നിർദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ള എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളും ശുദ്ധിയോടെ ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്യുന്നു.
ആസനം ശയനം യാനം ഗൃഹം രത്നം ധനം തഥാ സസ്യജാതാനി സര്വാണി സക്ഷേത്രാണ്യ് അഥ യോഷിതഃ
അവൻ ഇരിപ്പിടം, കിടക്ക, വാഹനങ്ങൾ, വീട്, രത്നങ്ങൾ, സമ്പത്ത്, വിളവുകൾ, നിലങ്ങൾ, സ്ത്രീകൾ എന്നിവയും ദാനം ചെയ്യുന്നു.
സുപ്രശാന്തമനാ നിത്യം യഃ പ്രയച്ഛതി മാനവഃ ഏവംഭൂതോ നരോ ദേവി ദേവലോകേ ഽഭിജായതേ
എപ്പോഴും മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ ഇങ്ങനെ ദാനം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ, ദേവതകളുടെ ലോകത്ത് ജനിക്കുന്നു, ദേവി.
തത്രോഷ്യ സുചിരം കാലം ഭുക്ത്വാ ഭോഗാന് അനുത്തമാന് സഹാപ്സരോഭിര് മുദിതോ രമിത്വാ നന്ദനാദിഷു
അവിടെ ദീർഘകാലം താമസിച്ച്, അപൂർവമായ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, അപ്സരസ്മാരോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ നന്ദനാദി തോട്ടങ്ങളിൽ സുഖമായി കളിക്കുന്നു.
തസ്മാച് ച്യുതോ മഹേശാനി മാനുഷേഷൂപജായതേ മഹാഭാഗകുലേ ദേവി ധനധാന്യസമാചിതേ
അവിടെ നിന്ന് വീണു മനുഷ്യലോകത്ത് വരുമ്പോൾ, ദേവി, വലിയ ഭാഗ്യവും ധന്യമായ സമ്പത്തും ധാന്യവും ഉള്ള കുടുംബത്തിൽ ജനിക്കുന്നു.
തത്ര കാമഗുണൈഃ സര്വൈഃ സമുപേതോ മുദാന്വിതഃ മഹാകാര്യോ മഹാഭോഗോ ധനീ ഭവതി മാനവഃ
അവിടെ എല്ലാ ഇഷ്ടസൗകര്യങ്ങളും ലഭിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ, വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനും, വലിയ സമ്പത്തുള്ളവനും ആ മനുഷ്യൻ ആകുന്നു.
ഏതേ ദേവി മഹാഭാഗാഃ പ്രാണിനോ ദാനശാലിനഃ ബ്രഹ്മണാ വൈ പുരാ പ്രോക്താഃ സര്വസ്യ പ്രിയദര്ശനാഃ
ദേവി, ഇവരാണ് വലിയ ഭാഗ്യശാലികളും ദാനശീലികളും; ഇവരെ ബ്രഹ്മാവ് പുരാതനകാലത്ത് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമുള്ളവരാണ് ഇവർ.
അപരേ മാനവാ ദേവി പ്രദാനകൃപണാ ദ്വിജാഃ യേ ഽന്നാനി ന പ്രയച്ഛന്തി വിദ്യമാനേ ഽപ്യ് അബുദ്ധയഃ
മറ്റു ചില മനുഷ്യർ, ദേവി, ദാനത്തിൽ കഞ്ഞുഷരും, ഭക്ഷണം ഉണ്ടെങ്കിലും അർഹർക്കു നൽകാത്തവരും, വിവേകമില്ലാത്തവരുമാണ്.
ദീനാന്ധകൃപണാന് ദൃഷ്ട്വാ ഭിക്ഷുകാന് അതിഥീന് അപി യാച്യമാനാ നിവര്തന്തേ ജിഹ്വാലോഭസമന്വിതാഃ
ദരിദ്രന്മാരെയും, കുരുടന്മാരെയും, പീഡിതരെയും, ഭിക്ഷക്കാരെയും, അതിഥികളെയും കണ്ടാൽ, അവർ ചോദിച്ചാൽ പോലും, രുചിയിലേക്കുള്ള ലോഭം കൊണ്ട് അവൻ മുഖം തിരിക്കുന്നു.
ന ധനാനി ന വാസാംസി ന ഭോഗാന് ന ച കാഞ്ചനമ് ന ഗാശ് ച നാന്നവികൃതിം പ്രയച്ഛന്തി കദാചന
അവർ ഒരിക്കലും സമ്പത്ത്, വസ്ത്രം, സൗകര്യങ്ങൾ, പൊന്നു, പശു, ഭക്ഷ്യവിഭവങ്ങൾ എന്നിവ ഒന്നും നൽകാറില്ല.
അപ്രലുബ്ധാശ് ച യേ ലുബ്ധാ നാസ്തികാ ദാനവര്ജിതഃ ഏവംഭൂതാ നരാ ദേവി നിരയം യാന്ത്യ് അബുദ്ധയഃ
ലോഭമില്ലാത്തവരായിട്ടും ലോഭികളായവരും, ദൈവവിശ്വാസമില്ലാത്തവരും, ദാനം ചെയ്യാത്തവരും, ദേവി, ഇങ്ങനെ വിവേകമില്ലാത്ത മനുഷ്യർ നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
തേ വൈ മനുഷ്യതാം യാന്തി യദാ കാലസ്യ പര്യയാത് ധനരിക്തേ കുലേ ജന്മ ലഭന്തേ സ്വല്പബുദ്ധയഃ
സമയം വന്നപ്പോൾ, അവർ മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിക്കുന്നു; സമ്പത്ത് ഇല്ലാത്ത കുടുംബത്തിൽ, കുറച്ച് ബുദ്ധിയുള്ളവരായി ജനിക്കുന്നു.
ക്ഷുത്പിപാസാപരീതാശ് ച സര്വലോകബഹിഷ്കൃതാഃ നിരാശാഃ സര്വഭോഗേഭ്യോ ജീവന്ത്യ് അധര്മജീവികാഃ
അവർ വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് പീഡിതരായി, എല്ലാവരാലും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരായി, എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളിൽ നിന്നും വിട്ടു, അധർമ്മമായ മാർഗ്ഗത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു.
അല്പഭോഗകുലേ ജാതാ അല്പഭോഗരതാ നരാഃ അനേന കര്മണാ ദേവി ഭവന്ത്യ് അധനിനോ നരാഃ
കുറച്ച് സൗകര്യമുള്ള കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവരും, ചെറിയ ആനന്ദങ്ങളിൽ മാത്രം തൃപ്തരാവുന്നവരുമാണ് ഇവർ; ഈ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി, ദേവി, മനുഷ്യർ ദരിദ്രരാവുന്നു.
അപരേ ദമ്ഭിനോ നിത്യം മാനിനഃ പരതോ രതാഃ ആസനാര്ഹസ്യ യേ പീഠം ന യച്ഛന്ത്യ് അല്പചേതസഃ
മറ്റുചിലർ എപ്പോഴും കപടന്മാരും, അഹങ്കാരികളും, മറ്റുള്ളവരുടെ വസ്തുക്കളിൽ ആസക്തരുമായി, യോഗ്യനായി ഇരിപ്പിടം അർഹിക്കുന്നവർക്കും കുരങ്ങന്മാർ ഇരിപ്പിടം നൽകാറില്ല.
മാര്ഗാര്ഹസ്യ ച യേ മാര്ഗം ന പ്രയച്ഛന്ത്യ് അബുദ്ധയഃ അര്ഘാര്ഹാന് ന ച സംസ്കാരൈര് അര്ചയന്തി യഥാവിധി
വഴി അർഹിക്കുന്നവർക്കും വഴികൊടുക്കാത്തവരും, അർഘ്യത്തിന് അർഹരായവരെ യഥാവിധി ആദരിക്കാത്തവരും, വിവേകമില്ലാത്തവരാണ്.
പാദ്യമ് ആചമനീയം വാ പ്രയച്ഛന്ത്യ് അഭിബുദ്ധയഃ ശുഭം ചാഭിമതം പ്രേമ്ണാ ഗുരും നാഭിവദന്തി യേ
അവർക്കു തെറ്റായ മനസ്സാണ്; അവർ പാദം കഴുകാൻ വെള്ളം, ആചമനത്തിന് വെള്ളം എന്നിവ നൽകാറില്ല; ഗുരുവിനെ സ്നേഹത്തോടെ യോജ്യമായി അഭിവാദ്യം ചെയ്യാറുമില്ല.
അഭിമാനപ്രവൃദ്ധേന ലോഭേന സമമ് ആസ്ഥിതാഃ സംമാന്യാംശ് ചാവമന്യന്തേ വൃദ്ധാന് പരിഭവന്തി ച
അഹങ്കാരവും ലാലസയും കൂടിയവരാണ്, അവർ മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ ആദരിക്കപ്പെടുന്നവരെ അവഹേളിക്കുകയും മൂപ്പന്മാരെ അപമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഏവംവിധാ നരാ ദേവി സര്വേ നിരയഗാമിനഃ തേ ചേദ് യദി നരാസ് തസ്മാന് നിരയാദ് ഉത്തരന്തി ച
ദേവി, ഇങ്ങനെ പെരുമാറുന്ന മനുഷ്യർ എല്ലാവരും നരകത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്; എന്നാൽ അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ആരെങ്കിലും നരകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുന്നുവെങ്കിൽ,
വര്ഷപൂഗൈസ് തതോ ജന്മ ലഭന്തേ കുത്സിതേ കുലേ ശ്വപാകപുല്കസാദീനാം കുത്സിതാനാമ് അചേതസാമ്
അവർക്കു വർഷങ്ങളോളം കഴിഞ്ഞ്, നിന്ദ്യമായ ഒരു കുടുംബത്തിൽ, മനസ്സില്ലാത്തവരും നിന്ദ്യരായ നായ്തിന്നുകാരുടെയും ചണ്ഡാളരുടെയും കൂട്ടത്തിൽ ജനനം ലഭിക്കും.
കുലേഷു തേ ഽഭിജായന്തേ ഗുരുവൃദ്ധോപതാപിനഃ ന ദമ്ഭീ ന ച മാനീ യോ ദേവതാതിഥിപൂജകഃ
അവിടെ അവർ ഗുരുക്കന്മാരെയും മൂപ്പന്മാരെയും വേദനിപ്പിക്കുന്നവരായി ജനിക്കും; കപടതയോ അഹങ്കാരമോ ഇല്ലാതെ, ദൈവങ്ങളെയും അതിഥികളെയും ആദരിക്കുന്നവരായിരിക്കും.