കേനായുര് ലഭതേ ദീര്ഘം കര്മണാ പുരുഷഃ പ്രഭോ തപസാ വാപി ദേവേശ കേനായുര് ലഭതേ മഹത്
പ്രഭോ, മനുഷ്യന് ദീർഘായുസ് ലഭിക്കാൻ ഏത് പ്രവൃത്തിയാണ് വേണ്ടത്? ദേവേശാ, വലിയായുസ് നേടാൻ ഏത് തപസ്സാണ് ചെയ്യേണ്ടത്?
ക്ഷീണായുഃ കേന ഭവതി കര്മണാ ഭുവി മാനവഃ വിപാകം കര്മണാം ദേവ വക്തുമ് അര്ഹസ്യ് അനിന്ദിത
ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യന്റെ ആയുസ് കുറയാൻ കാരണമാകുന്ന പ്രവൃത്തി ഏതാണ്? അനിന്ദിത, ദേവാ, പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലം ദയവായി പറയാമോ?
അപരേ ച മഹാഭാഗ്യാ മന്ദഭാഗ്യാസ് തഥാ പരേ അകുലീനാഃ കുലീനാശ് ച സംഭവന്തി തഥാ പരേ
ചിലർ വളരെ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്, ചിലർക്ക് ഭാഗ്യം കുറവാണ്; ചിലർ ഉന്നത കുടുംബത്തിൽ ജനിക്കുന്നു, ചിലർക്ക് കുടുംബം പ്രശസ്തമല്ല — ഇങ്ങനെ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു.
ദുര്ദര്ശാഃ കേചിദ് ആഭാന്തി നരാഃ കാഷ്ഠമയാ ഇവ പ്രിയദര്ശാസ് തഥാ ചാന്യേ ദര്ശനാദ് ഏവ മാനവാഃ
ചില പുരുഷന്മാർ കാണാൻ കഠിനമായവരാണ്, മരക്കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ പ്രതിമപോലെ; ചിലർ കാണുമ്പോൾ മനോഹരരാണ്, ചിലർക്ക് സാന്നിധ്യം മാത്രം മതി ആകർഷകമാകാൻ.
ദുഷ്പ്രജ്ഞാഃ കേചിദ് ആഭാന്തി കേചിദ് ആഭാന്തി പണ്ഡിതാഃ മഹാപ്രജ്ഞാസ് തഥാ ചാന്യേ ജ്ഞാനവിജ്ഞാനഭാവിനഃ
ചിലർ ബുദ്ധിശൂന്യരായി തോന്നുന്നു, ചിലർ പണ്ഡിതരാണ്; ചിലർക്ക് വലിയ ജ്ഞാനമുണ്ട്, ചിലർക്ക് അറിവും വിവേകവും സമ്പന്നമാണ്.
അല്പവാചാസ് തഥാ കേചിന് മഹാവാചാസ് തഥാ പരേ ദൃശ്യന്തേ പുരുഷാ ദേവ തതോ വ്യാഖ്യാതുമ് അര്ഹസി
ചിലർ കുറച്ച് മാത്രം സംസാരിക്കുന്നു, ചിലർ വാക്കിൽ പ്രാവീണ്യം കാണിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ പലവിധ പുരുഷന്മാരെ കാണാം ദേവാ, അതിന്റെ കാരണം ദയവായി വിശദീകരിക്കണം.
ഹന്ത തേ ഽഹം പ്രവക്ഷ്യാമി ദേവി കര്മഫലോദയമ് മര്ത്യലോകേ നരഃ സര്വോ യേന സ്വം ഫലമ് അശ്നുതേ
ദേവി, ഞാൻ ഇപ്പോൾ പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലങ്ങൾ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന് പറയാം; മരണലോകത്തിലെ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നു.
പ്രാണാതിപാതീ യോഗീന്ദ്രോ ദണ്ഡഹസ്തോ നരഃ സദാ നിത്യമ് ഉദ്യതശസ്ത്രശ് ച ഹന്തി ഭൂതഗണാന് നരഃ
പ്രാണികളെ കൊല്ലുന്നവനും, യോഗശക്തിയുള്ളവനും, കൈയിൽ ദണ്ഡം എപ്പോഴും ഉള്ളവനും, ആയുധം എപ്പോഴും ഒരുക്കിയവനും, ജീവികളെ കൂട്ടത്തോടെ കൊല്ലുന്നു.
നിര്ദയഃ സര്വഭൂതേഭ്യോ നിത്യമ് ഉദ്വേഗകാരകഃ അപി കീടപതംഗാനാമ് അശരണ്യഃ സുനിര്ഘൃണഃ
അവൻ എല്ലാ ജീവികളോടും ദയയില്ലാത്തവനാണ്, എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവർക്കു ഭയം ഉണ്ടാക്കുന്നവനാണ്; ചെറു കീടങ്ങൾക്കും പറക്കുന്ന ജീവികൾക്കും പോലും അവൻ ഒരു ആശ്വാസവും കാണിക്കില്ല.
ഏവംഭൂതോ നരോ ദേവി നിരയം പ്രതിപദ്യതേ വിപരീതസ് തു ധര്മാത്മാ സ്വരൂപേണാഭിജായതേ
ദേവി, ഇങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യൻ നരകത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്; അതിന്റെ വിരുദ്ധമായ, ധർമ്മമുള്ളവൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ ജനിക്കുന്നു.
നിരയം യാതി ഹിംസാത്മാ യാതി സ്വര്ഗമ് അഹിംസകഃ യാതനാം നിരയേ രൌദ്രാം സകൃച്ഛ്രാം ലഭതേ നരഃ
ഹിംസയുള്ളവൻ നരകത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്, അഹിംസയുള്ളവൻ സ്വർഗത്തിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്; നരകത്തിൽ മനുഷ്യൻ കഠിനമായ വേദന അനുഭവിക്കുന്നു.
യഃ കശ്ചിന് നിരയാത് തസ്മാത് സമുത്തരതി കര്ഹിചിത് മാനുഷ്യം ലഭതേ വാപി ഹീനായുസ് തത്ര ജായതേ
ആർക്കെങ്കിലും ഒരിക്കൽ നരകത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന് വരാൻ സാധിച്ചാൽ, മനുഷ്യജന്മം ലഭിക്കും; എന്നാൽ അവിടെ കുറച്ചായുസോടെ ജനിക്കും.
പാപേന കര്മണാ ദേവി യുക്തോ ഹിംസാദിഭിര് യതഃ അഹിതഃ സര്വഭൂതാനാം ഹീനായുര് ഉപജായതേ
ദേവി, പാപപ്രവൃത്തികൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ഹിംസയും മറ്റും, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ദോഷം ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട്, ആൾക്കാർക്ക് കുറച്ചായുസ് മാത്രമേ ലഭിക്കൂ.
ശുഭേന കര്മണാ ദേവി പ്രാണിഘാതവിവര്ജിതഃ ശുഭേന കര്മണാ ദേവി പ്രാണിഘാതവിവര്ജിതഃ നിക്ഷിപ്തശസ്ത്രോ നിര്ദണ്ഡോ ന ഹിംസതി കദാചന
ദേവി, നല്ല പ്രവൃത്തികൾ, ജീവികളെ കൊല്ലാതിരിക്കുക, ആയുധം വയ്ക്കുക, ദണ്ഡം ഉപേക്ഷിക്കുക — ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവൻ ഒരിക്കലും മറ്റൊരാളെയും ഹാനിപ്പെടുത്തുന്നില്ല.
ന ഘാതയതി നോ ഹന്തി ഘ്നന്തം നൈവാനുമോദതേ സര്വഭൂതേഷു സസ്നേഹോ യഥാത്മനി തഥാ പരേ
അവൻ കൊല്ലുന്നില്ല, അടിക്കുന്നില്ല, കൊല്ലുന്നവരെ അനുമോദിക്കുന്നില്ല; അവൻ എല്ലാ ജീവികളോടും സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്നു, സ്വയംപോലെയും മറ്റുള്ളവരോടും.
ഈദൃശഃ പുരുഷോ നിത്യം ദേവി ദേവത്വമ് അശ്നുതേ ഉപപന്നാന് സുഖാന് ഭോഗാന് സദാശ്നാതി മുദാ യുതഃ
ഇങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യൻ ദേവത്വം പ്രാപിക്കുന്നു ദേവി; അനുയോജ്യമായ സുഖങ്ങളും ആനന്ദവും എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ അനുഭവിക്കുന്നു.
അഥ ചേന് മാനുഷേ ലോകേ കദാചിദ് ഉപപദ്യതേ ഏഷ ദീര്ഘായുഷാം മാര്ഗഃ സുവൃത്താനാം സുകര്മണാമ് പ്രാണിഹിംസാവിമോക്ഷേണ ബ്രഹ്മണാ സമുദീരിതഃ
അവൻ മനുഷ്യലോകത്ത് ജനിച്ചാൽ പോലും, ദീർഘായുസുള്ളവരുടെ മാർഗം ഇതാണ്; നല്ല പെരുമാറ്റവും നല്ല പ്രവൃത്തികളും, ജീവഹിംസ ഒഴിവാക്കുന്നതും ബ്രഹ്മാവു പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
കിംശീലഃ കിംസമാചാരഃ പുരുഷഃ കൈശ് ച കര്മഭിഃ സ്വര്ഗം സമഭിപദ്യേത സംപ്രദാനേന കേന വാ
മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയുള്ള സ്വഭാവവും ആചാരവും പ്രവൃത്തികളും ചെയ്താൽ സ്വർഗം പ്രാപിക്കും? അല്ലെങ്കിൽ ഏത് ദാനത്തിലൂടെ അതു സാധിക്കും?
ദാതാ ബ്രാഹ്മണസത്കര്താ ദീനാര്തകൃപണാദിഷു ഭക്ഷഭോജ്യാന്നപാനാനാം വാസസാം ച മഹാമതിഃ
അവൻ ദാനശീലനും, ബ്രാഹ്മണരെ ആദരിക്കുന്നവനും, ദരിദ്രർക്കും പീഡിതർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും കരുണയുള്ളവനും ആഹാരം, പാനീയം, വസ്ത്രം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വിവേകമുള്ളവനും ആണു.
പ്രതിശ്രയാന് സഭാഃ കുര്യാത് പ്രപാഃ പുഷ്കരിണീസ് തഥാ നിത്യകാദീനി കര്മാണി കരോതി പ്രയതഃ ശുചിഃ
അവൻ താമസശാലകളും സഭാമന്ദിരങ്ങളും വെള്ളം കുടിക്കാൻ സ്ഥലങ്ങളും കുളങ്ങളും നിർമ്മിക്കുന്നു; അവൻ ദിവസേനയും നിർദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ള എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളും ശുദ്ധിയോടെ ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്യുന്നു.
ആസനം ശയനം യാനം ഗൃഹം രത്നം ധനം തഥാ സസ്യജാതാനി സര്വാണി സക്ഷേത്രാണ്യ് അഥ യോഷിതഃ
അവൻ ഇരിപ്പിടം, കിടക്ക, വാഹനങ്ങൾ, വീട്, രത്നങ്ങൾ, സമ്പത്ത്, വിളവുകൾ, നിലങ്ങൾ, സ്ത്രീകൾ എന്നിവയും ദാനം ചെയ്യുന്നു.
സുപ്രശാന്തമനാ നിത്യം യഃ പ്രയച്ഛതി മാനവഃ ഏവംഭൂതോ നരോ ദേവി ദേവലോകേ ഽഭിജായതേ
എപ്പോഴും മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ ഇങ്ങനെ ദാനം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ, ദേവതകളുടെ ലോകത്ത് ജനിക്കുന്നു, ദേവി.
തത്രോഷ്യ സുചിരം കാലം ഭുക്ത്വാ ഭോഗാന് അനുത്തമാന് സഹാപ്സരോഭിര് മുദിതോ രമിത്വാ നന്ദനാദിഷു
അവിടെ ദീർഘകാലം താമസിച്ച്, അപൂർവമായ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, അപ്സരസ്മാരോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ നന്ദനാദി തോട്ടങ്ങളിൽ സുഖമായി കളിക്കുന്നു.
തസ്മാച് ച്യുതോ മഹേശാനി മാനുഷേഷൂപജായതേ മഹാഭാഗകുലേ ദേവി ധനധാന്യസമാചിതേ
അവിടെ നിന്ന് വീണു മനുഷ്യലോകത്ത് വരുമ്പോൾ, ദേവി, വലിയ ഭാഗ്യവും ധന്യമായ സമ്പത്തും ധാന്യവും ഉള്ള കുടുംബത്തിൽ ജനിക്കുന്നു.
തത്ര കാമഗുണൈഃ സര്വൈഃ സമുപേതോ മുദാന്വിതഃ മഹാകാര്യോ മഹാഭോഗോ ധനീ ഭവതി മാനവഃ
അവിടെ എല്ലാ ഇഷ്ടസൗകര്യങ്ങളും ലഭിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ, വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനും, വലിയ സമ്പത്തുള്ളവനും ആ മനുഷ്യൻ ആകുന്നു.
ഏതേ ദേവി മഹാഭാഗാഃ പ്രാണിനോ ദാനശാലിനഃ ബ്രഹ്മണാ വൈ പുരാ പ്രോക്താഃ സര്വസ്യ പ്രിയദര്ശനാഃ
ദേവി, ഇവരാണ് വലിയ ഭാഗ്യശാലികളും ദാനശീലികളും; ഇവരെ ബ്രഹ്മാവ് പുരാതനകാലത്ത് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമുള്ളവരാണ് ഇവർ.
അപരേ മാനവാ ദേവി പ്രദാനകൃപണാ ദ്വിജാഃ യേ ഽന്നാനി ന പ്രയച്ഛന്തി വിദ്യമാനേ ഽപ്യ് അബുദ്ധയഃ
മറ്റു ചില മനുഷ്യർ, ദേവി, ദാനത്തിൽ കഞ്ഞുഷരും, ഭക്ഷണം ഉണ്ടെങ്കിലും അർഹർക്കു നൽകാത്തവരും, വിവേകമില്ലാത്തവരുമാണ്.
ദീനാന്ധകൃപണാന് ദൃഷ്ട്വാ ഭിക്ഷുകാന് അതിഥീന് അപി യാച്യമാനാ നിവര്തന്തേ ജിഹ്വാലോഭസമന്വിതാഃ
ദരിദ്രന്മാരെയും, കുരുടന്മാരെയും, പീഡിതരെയും, ഭിക്ഷക്കാരെയും, അതിഥികളെയും കണ്ടാൽ, അവർ ചോദിച്ചാൽ പോലും, രുചിയിലേക്കുള്ള ലോഭം കൊണ്ട് അവൻ മുഖം തിരിക്കുന്നു.
ന ധനാനി ന വാസാംസി ന ഭോഗാന് ന ച കാഞ്ചനമ് ന ഗാശ് ച നാന്നവികൃതിം പ്രയച്ഛന്തി കദാചന
അവർ ഒരിക്കലും സമ്പത്ത്, വസ്ത്രം, സൗകര്യങ്ങൾ, പൊന്നു, പശു, ഭക്ഷ്യവിഭവങ്ങൾ എന്നിവ ഒന്നും നൽകാറില്ല.
അപ്രലുബ്ധാശ് ച യേ ലുബ്ധാ നാസ്തികാ ദാനവര്ജിതഃ ഏവംഭൂതാ നരാ ദേവി നിരയം യാന്ത്യ് അബുദ്ധയഃ
ലോഭമില്ലാത്തവരായിട്ടും ലോഭികളായവരും, ദൈവവിശ്വാസമില്ലാത്തവരും, ദാനം ചെയ്യാത്തവരും, ദേവി, ഇങ്ങനെ വിവേകമില്ലാത്ത മനുഷ്യർ നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.