പിതൄന് അന്തര്ഹിതാന് ദൃഷ്ട്വാ ദൈതേയാ രാക്ഷസാസ് തഥാ വിഭീതകം സമാരുഹ്യ നിരാഹാരാസ് തിരോഹിതാഃ
പിതാക്കന്മാരെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതും, ദൈത്യരും രാക്ഷസന്മാരും അതുപോലെ ഭയത്തോടെ വിഭീതക വൃക്ഷത്തിലേക്ക് കയറി, ഉപവാസം പാലിച്ച് അവിടെയായി മറഞ്ഞു.
സലിലേന വിഷീദന്തഃ പിതരഃ ക്ഷുദ്ഭ്രമാതുരാഃ വിഷീദമാനമ് ആത്മാനം സമീക്ഷ്യ സലിലാശയാഃ ജഗുര് ജനാര്ദനം ദേവം പിതരഃ ശരണം ഹരിമ്
ജലത്തിൽ കഴിയുമ്പോൾ വിശപ്പിൽ വലയുന്ന പിതാക്കന്മാർ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, തങ്ങളുടേതായ കഷ്ടം മനസ്സിലാക്കി, ജനാർദ്ദനനായ ദൈവത്തോടു അഭയം തേടി ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു.
ജയസ്വ ഗോവിന്ദ ജഗന്നിവാസ ജയോ ഽസ്തു നഃ കേശവ തേ പ്രസാദാത് ജനാര്ദനാസ്മാന് സലിലാന്തരസ്ഥാന് ഉദ്ധര്തുമ് അര്ഹസ്യ് അനഘപ്രതാപ
വിജയം നിനക്കാകട്ടെ, ഗോവിന്ദാ, ലോകത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമായവനേ! ഞങ്ങൾക്കും ജയമുണ്ടാകട്ടെ, കേശവാ. ജനാർദ്ദനാ, നിന്റെ കൃപയാൽ ജലത്തിൽ മുങ്ങിയ ഞങ്ങളെ ഉയർത്താൻ നീ കഴിയുമല്ലോ, പാപരഹിതനായ പ്രകാശസ്വരൂപാ.
നിശാചരൈര് ദാരുണദര്ശനൈഃ പ്രഭോ വരേണ്യ വൈകുണ്ഠ വരാഹ വിഷ്ണോ നാരായണാശേഷമഹേശ്വരേശ പ്രയാഹി ഭീതാഞ് ജയ പദ്മനാഭ
ഭയാനകമായ രൂപമുള്ള നിശാചരന്മാരെ ജയിക്കാൻ, മഹാപ്രഭാവനായ പ്രഭുവേ, വൈകുണ്ഠാ, വരാഹാ, വിഷ്ണു, നാരായണാ, എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്ന മഹേശ്വരാ, ഭയപ്പെട്ടവരോടു നീ എത്തി വിജയമനുഗ്രഹിക്കണമേ, പദ്മനാഭാ.
ഉപേന്ദ്ര യോഗിന് മധുകൈടഭഘ്ന വിഷ്ണോ അനന്താച്യുത വാസുദേവ ശ്രീശാര്ങ്ഗചക്രാമ്ബുജശങ്ഖപാണേ രക്ഷസ്വ ദേവേശ്വര രാക്ഷസേഭ്യഃ
ഉപേന്ദ്രാ, യോഗിയേ, മധു-കൈടഭന്മാരെ സംഹരിച്ചവനേ, വിഷ്ണുവേ, അനന്താ, അച്യുതാ, വാസുദേവാ, ധനുസും ചക്രവും കമലവും ശംഖും കൈവശമുള്ളവനേ, ദേവന്മാരുടെ ഇശ്വരാ, രാക്ഷസന്മാരിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ.
ത്വം പിതാ ജഗതഃ ശംഭോ നാന്യഃ ശക്തഃ പ്രബാധിതുമ് നിശാചരഗണം ഭീമമ് അതസ് ത്വാം ശരണം ഗതാഃ
ലോകത്തിന്റെ പിതാവായ ശംഭുവേ, ഭയങ്കരമായ നിശാചരസംഘത്തെ കീഴടക്കാൻ മറ്റാരും കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ നിൻ്റെ അഭയം തേടുന്നത്.
ത്വന്നാമസംകീര്തനതോ നിശാചരാ ദ്രവന്തി ഭൂതാന്യ് അപയാന്തി ചാരയഃ നാശം തഥാ സംപ്രതി യാന്തി വിഷ്ണോ ധര്മാദി സത്യം ഭവതീഹ മുഖ്യമ്
നിന്റെ നാമം ജപിക്കുമ്പോൾ നിശാചരന്മാർ ഓടി മറയും, ഭൂതങ്ങൾ അകറ്റപ്പെടും, തടസ്സങ്ങൾ ഇല്ലാതാകും. അങ്ങനെ, വിഷ്ണുവേ, ധർമ്മവും സത്യവും ഇവിടെ പ്രധാനമാകുന്നു.
ഇത്ഥം സ്തുതഃ സ പിതൃഭിര് ധരണീധരസ് തു തുഷ്ടസ് തദാവിഷ്കൃതദിവ്യമൂര്തിഃ കോകാമുഖേ പിതൃഗണം സലിലേ നിമഗ്നം ദേവോ ദദര്ശ ശിരസാഥ ശിലാം വഹന്തമ്
ഇങ്ങനെ പിതാക്കന്മാർ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ഭൂമിയെ താങ്ങുന്ന ദൈവം സന്തോഷത്തോടെ ദിവ്യരൂപം കാണിച്ചു. കൊകാ എന്ന സ്ഥലത്തുകൽ, ജലത്തിൽ മുങ്ങിയ പിതാക്കന്മാരെ തലയിൽ കല്ല് ചുമന്ന നിലയിൽ ദൈവം കണ്ടു.
തം ദൃഷ്ട്വാ സലിലേ മഗ്നം ക്രോഡരൂപീ ജനാര്ദനഃ ഭീതം പിതൃഗണം വിഷ്ണുര് ഉദ്ധര്തും മതിര് ആദധേ
ജലത്തിൽ മുങ്ങിയ ഭയപ്പെട്ട പിതാക്കന്മാരെ കണ്ട ജനാർദ്ദനൻ, വരാഹരൂപത്തിൽ അവരെ ഉയർത്തണമെന്ന് മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു.
ദംഷ്ട്രാഗ്രേണ സമാഹത്യ ശിലാം ചിക്ഷേപ ശൂകരഃ പിതൄന് ആദായ ച വിഭുര് ഉജ്ജഹാര ശിലാതലാത്
വരാഹൻ തന്റെ പല്ലിന്റെ അഗ്രത്തിൽ കല്ല് തട്ടി അകറ്റി, പിതാക്കന്മാരെ എടുത്ത് ശക്തനായവൻ അവരെ കല്ലിന്റെ മേൽനിരപ്പിൽ നിന്ന് ഉയർത്തി.
വരാഹദംഷ്ട്രാസംലഗ്നാഃ പിതരഃ കനകോജ്ജ്വലാഃ കോകാമുഖേ ഗതഭയാഃ കൃതാ ദേവേന വിഷ്ണുനാ
വരാഹന്റെ പല്ലിൽ ചേർന്നു, പൊന്നുപോലുള്ള പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി, പിതാക്കന്മാർ കൊകായുടെ വാതിൽക്കൽ ഭയമില്ലാതെ വിഷ്ണു ദൈവം അവരെ മോചിപ്പിച്ചു.
ഉദ്ധൃത്യ ച പിതൄന് ദേവോ വിഷ്ണുതീര്ഥേ തു ശൂകരഃ ദദൌ സമാഹിതസ് തേഭ്യോ വിഷ്ണുര് ലോഹാര്ഗലേ ജലമ്
പിതാക്കന്മാരെ ഉയർത്തിയശേഷം, ദൈവം വരാഹരൂപത്തിൽ വിഷ്ണുതീർത്ഥത്തിൽ അവർക്കായി ശ്രദ്ധയോടെ ഇരുമ്പ് കുഴലിലൂടെ വെള്ളം നൽകി.
തതഃ സ്വരോമസംഭൂതാന് കുശാന് ആദായ കേശവഃ സ്വേദോദ്ഭവാംസ് തിലാംശ് ചൈവ ചക്രേ ചോല്മുകമ് ഉത്തമമ്
ശേഷം, കേശവൻ തന്റെ രോമത്തിൽ നിന്ന് ഉൽഭവിച്ച കുശതൃണമെടുത്തു, ചുവട്ടിൽ നിന്നു വിയർന്നുള്ള എള്ള് എടുത്ത് ഉത്തമമായ അർപ്പണപാത്രം ഉണ്ടാക്കി.
ജ്യോതിഃ സൂര്യപ്രഭം കൃത്വാ പാത്രം തീര്ഥം ച കാമികമ് സ്ഥിതഃ കോടിവടസ്യാധോ വാരി ഗങ്ഗാധരം ശുചി
സൂര്യപ്രഭയുള്ള ഒരു പാത്രവും, ആഗ്രഹിച്ച തീർത്ഥവും നിർമ്മിച്ച്, കോടിവട വൃക്ഷത്തിന്റെ കീഴിൽ, ഗംഗാജലം കൈവശം വെച്ച്, ശുദ്ധനായവൻ നിലകൊണ്ടു.
തുങ്ഗകൂടാത് സമാദായ യജ്ഞീയാന് ഓഷധീരസാന് മധുക്ഷീരരസാന് ഗന്ധാന് പുഷ്പധൂപാനുലേപനാന്
ഉയർന്ന പർവതത്തിൽ നിന്ന് യജ്ഞത്തിനുള്ള ഔഷധികളും, തേനും, പാൽ, സുഗന്ധങ്ങൾ, പൂക്കൾ, ധൂപം, ലേപനം എന്നിവയും എടുത്തു.
ആദായ ധേനും സരസോ രത്നാന്യ് ആദായ ചാര്ണവാത് ദംഷ്ട്രയോല്ലിഖ്യ ധരണീമ് അഭ്യുക്ഷ്യ സലിലേന ച
സരസ്സിൽ നിന്ന് ഒരു പശുവും, സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് രത്നങ്ങളും എടുത്ത്, വരാഹൻ തന്റെ പല്ലുകൊണ്ട് ഭൂമി ചുരണ്ടി, വെള്ളം തളിച്ചു.
ഘര്മോദ്ഭവേനോപലിപ്യ കുശൈര് ഉല്ലിഖ്യ താം പുനഃ പരിണീയോല്മുകേനൈനാമ് അഭ്യുക്ഷ്യ ച പുനഃ പുനഃ
ചൂടിൽ നിന്നു ഉല്പന്നമായ മണ്ണ് പുരട്ടി, വീണ്ടും കുശതൃണമുപയോഗിച്ച് ചുരണ്ടി, അർപ്പണപാത്രം ചുറ്റി കൊണ്ടുപോയി, വീണ്ടും വീണ്ടും വെള്ളം തളിച്ചു.
കുശാന് ആദായ പ്രാഗഗ്രാംല് ലോമകൂപാന്തരസ്ഥിതാന് ഋഷീന് ആഹൂയ പപ്രച്ഛ കരിഷ്യേ പിതൃതര്പണമ്
കിഴക്കോട്ടു മുഖം നോക്കിയ കുശതൃണമെടുത്ത്, രോമരന്ധ്രങ്ങളിൽ വെച്ച്, ഋഷിമാരെ വിളിച്ചു, 'ഞാൻ പിതൃതർപ്പണം നടത്തും' എന്ന് പറഞ്ഞു.
തൈര് അപ്യ് ഉക്തേ കുരുഷ്വേതി വിശ്വാന് ദേവാംസ് തതോ വിഭുഃ ആഹൂയ മന്ത്രതസ് തേഷാം വിഷ്ടരാണി ദദൌ പ്രഭുഃ
അവരും 'കുരുക്കളിൽ ചെയ്യൂ' എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ, സർവ്വശക്തൻ മന്ത്രങ്ങളാൽ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും വിളിച്ചു, അവർക്കു വേണ്ടിയുള്ള സമർപ്പണങ്ങൾ വിശദമായി നൽകി.
ആഹൂയ മന്ത്രതസ് തേഷാം വേദോക്തവിധിനാ ഹരിഃ അക്ഷതൈര് ദൈവതാരക്ഷാം ചക്രേ ചക്രഗദാധരഃ
മന്ത്രങ്ങളാൽ ദേവന്മാരെ വിളിച്ച ശേഷം, ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ള ഹരി, വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന രീതിപ്രകാരം, അക്ഷതങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ദേവന്മാരുടെ സംരക്ഷണം നടത്തി.
അക്ഷതാസ് തു യവൌഷധ്യഃ സര്വദേവാംശസംഭവാഃ രക്ഷന്തി സര്വത്ര ദിശോ രക്ഷാര്ഥം നിര്മിതാ ഹി തേ
അക്ഷതങ്ങൾ യവവും ഔഷധികളും ചേർത്ത്, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഭാഗം ഉൾക്കൊണ്ടവയാണ്. അവ ദിശകളെ എല്ലാം സംരക്ഷിക്കാൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവയും, സംരക്ഷണത്തിനായി ഉണ്ടാക്കിയതുമാണ്.
ദേവദാനവദൈത്യേഷു യക്ഷരക്ഷഃസു ചൈവ ഹി നഹി കശ്ചിത് ക്ഷയം തേഷാം കര്തും ശക്തശ് ചരാചരേ
ദേവന്മാരിലും അസുരന്മാരിലും ദൈത്യന്മാരിലും, യക്ഷന്മാരിലും രാക്ഷസന്മാരിലും, ചലനമുള്ളവയോ അചലമായവയോ ആരും അവയെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ന കേനചിത് കൃതം യസ്മാത് തസ്മാത് തേ ഹ്യ് അക്ഷതാഃ കൃതാഃ ദേവാനാം തേ ഹി രക്ഷാര്ഥം നിയുക്താ വിഷ്ണുനാ പുരാ
അവയെ ആരും വേറെ ഉണ്ടാക്കിയതല്ലാത്തതിനാൽ, അക്ഷതങ്ങൾ ദേവന്മാരുടെ സംരക്ഷണത്തിനായി വിഷ്ണു പണ്ടുകാലത്ത് നിയോഗിച്ചതാണ്.
കുശഗന്ധയവൈഃ പുഷ്പൈര് അര്ഘ്യം കൃത്വാ ച ശൂകരഃ വിശ്വേഭ്യോ ദേവേഭ്യ ഇതി തതസ് താന് പര്യപൃച്ഛത
കുശഗന്ധവും യവപ്പൂക്കളും ചേർത്ത് അർഘ്യം samarppichu, ശേഷം വരാഹമൂർത്തി എല്ലാ ദേവന്മാരോടും ചോദിച്ചു.
പിതൄന് ആവാഹയിഷ്യാമി യേ ദിവ്യാ യേ ച മാനുഷാഃ ആവാഹയസ്വേതി ച തൈര് ഉക്തസ് ത്വ് ആവാഹയേച് ഛുചിഃ
ദൈവികരായും മാനുഷരായും പിതൃകൾ വരണമെന്ന് ഞാൻ വിളിക്കും; 'വിളിക്കൂ' എന്നു അവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ശുദ്ധനായവൻ അവരെ വിളിച്ചു.
ശ്ലിഷ്ടമൂലാഗ്രദര്ഭാംസ് തു സതിലാന് വേദ വേദവിത് ജാനാവ് ആരോപ്യ ഹസ്തം തു ദദൌ സവ്യേന ചാസനമ്
വേദങ്ങൾ അറിയുന്നവൻ, ചേര്ന്ന മുളയും അഗ്രവും ഉള്ള ദർഭയും, എള്ളും ചേർത്ത്, തോളിൽ വെച്ച്, ഇടതു കൈകൊണ്ട് ഇരിപ്പിടം നൽകി.
തഥൈവ ജാനുസംസ്ഥേന കരേണൈകേന താന് പിതൄന് വാരാഹഃ പിതൃവിപ്രാണാമ് ആയാന്തു ന ഇതീരയന്
അതു പോലെ തന്നെ, ഒരു കൈ മുട്ടിൽ വെച്ച്, വരാഹം പിതൃകളും ബ്രാഹ്മണന്മാരും വരണമെന്ന് വിളിച്ചു.
അപഹതേത്യ് ഉവാചൈവ രക്ഷണം ചാപസവ്യതഃ കൃത്വാ ചാവാഹനം ചക്രേ പിതൄണാം നാമഗോത്രതഃ
'അകറ്റപ്പെടട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞ്, ഇടതുവശത്ത് സംരക്ഷണം നടത്തി, ശേഷം പിതൃകളെ പേരും ഗോത്രവും വിളിച്ച് ആഹ്വാനം ചെയ്തു.
തത് പിതരോ മനോജരാന് ആഗച്ഛത ഇതീരയന് സംവത്സരൈര് ഇത്യ് ഉദീര്യ തതോ ഽര്ഘ്യം തേഷു വിന്യസേത്
'മനസ്സിൽ ജനിച്ച പിതാക്കന്മാർ വരട്ടെ' എന്നു വിളിച്ചു, വർഷങ്ങൾ പറഞ്ഞ്, ശേഷം അവർക്കു അർഘ്യം സമർപ്പിച്ചു.
യാസ് തിഷ്ഠന്ത്യ് അമൃതാ വാചോ യന് മൈതി ച പിതുഃ പിതുഃ യന് മേ പിതാമഹാഇത്യ് ഏവം ദദാവ് അര്ഘ്യം പിതാമഹ
'എന്റെ അച്ഛനു, അച്ഛന്റെ അച്ഛനു' എന്ന അമൃതമായ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ച്, അർഘ്യം പിതാമഹനു നൽകി.