ഊര്ജാ തത്രൈവ പതിതാ ഗിരിരാജസ്യ വിസ്തൃതേ പ്രസ്ഥേ തീര്ഥം സമാസാദ്യ സപ്തസാമുദ്രമ് ഉത്തമമ്
അവിടെ, ഗിരിരാജാവിന്റെ വിശാലമായ മലമുകളിൽ, ഊർജാ വീണു; അവൾ ഏഴു സമുദ്രങ്ങളുള്ള ഉത്തമമായ തീർത്ഥം എത്തിച്ചു.
കോകാ നാമ തതോ വേഗാന് നദീ തീര്ഥശതാകുലാ പ്ലാവയന്തീ ഗിരേഃ ശൃങ്ഗം സര്പണാത് തു സരിത് സ്മൃതാ
അവിടെ നിന്ന്, കൊകാ എന്ന വേഗമുള്ള നദി, നൂറുകണക്കിന് തീർത്ഥങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമായി, മലയുടെ കൊടുമുടി വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിച്ചു; ഒഴുകിയതിനാലാണ് അവളെ നദി എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
അഥ തേ പിതരോ വിപ്രാ യോഗഹീനാ മഹാനദീമ് ദദൃശുഃ ശീതസലിലാം ന വിദുസ് താം സുലോചനാമ്
അപ്പോൾ ആ യോഗം വിട്ടുപോയ പിതാക്കന്മാർ, മഹാനദിയായ തണുത്ത വെള്ളമുള്ള അവളെ കണ്ടെങ്കിലും, മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ള അവളെ തിരിച്ചറിയാൻ അവർക്കു കഴിഞ്ഞില്ല.
തതസ് തു ഗിരിരാഡ് ദൃഷ്ട്വാ പിതൄംസ് താംസ് തു ക്ഷുധാര്ദിതാന് ബദരീമ് ആദിദേശാഥ ധേനും ചൈകാം മധുസ്രവാമ്
പശ്ചാത്തപത്തോടെ വിശപ്പാൽ വലയുന്ന ആ പിതാക്കന്മാരെ കണ്ടു, ഗിരിരാജാവ് ഒരു ബദരിമരവും തേൻപോലെ പാൽ നൽകുന്ന ഒരു പശുവും കാണിച്ചു.
ക്ഷീരം മധു ച തദ് ദിവ്യം കോകാമ്ഭോ ബദരീഫലമ് ഇദം ഗിരിവരേണൈഷാം പോഷണായ നിരൂപിതമ്
പാൽ, തേൻ, കൊകാനദിയുടെ വെള്ളം, ബദരിയുടെ പഴം—ഇവയെല്ലാം ഗിരിരാജാവ് അവരുടെ പോഷണത്തിന് ഒരുക്കി.
തയാ വൃത്ത്യാ തു വസതാം പിതൄണാം മുനിസത്തമാഃ ദശ വര്ഷസഹസ്രാണി യയുര് ഏകമ് അഹോ യഥാ
അങ്ങനെ ആ ഭക്ഷണസഹായത്തോടെ, മഹർഷിമാരേ, പിതാക്കന്മാർ പത്ത് ആയിരം വർഷം ഒരു ദിവസമെന്നപോലെ അവിടെ വസിച്ചു.
ഏവം ലോകേ വിപിതരി തഥൈവ വിഗതസ്വധേ ദൈത്യാ ബഭൂവുര് ബലിനോ യാതുധാനാശ് ച രാക്ഷസാഃ
ഇങ്ങനെ പിതാക്കന്മാർ വീണു, സ്വധാ നിവൃത്തിയായപ്പോൾ, ദൈത്യന്മാരും ശക്തരായ യാതുധാനന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും ലോകത്ത് ഉയർന്നു.
തേ താന് പിതൃഗണാന് ദൈത്യാ യാതുധാനാശ് ച വേഗിതാഃ വിശ്വൈര് ദേവൈര് വിരഹിതാന് സര്വതഃ സമുപാദ്രവന്
ആ ദൈത്യരും യാതുധാനന്മാരും വേഗത്തിൽ, ദേവന്മാർ ഉപേക്ഷിച്ച പിതൃഗണങ്ങളെ എല്ലായിടത്തും ആക്രമിച്ചു.
ദൈതേയാന് യാതുധാനാംശ് ച ദൃഷ്ട്വൈവാപതതോ ദ്വിജാഃ കോകാതടസ്ഥാമ് ഉത്തുങ്ഗാം ശിലാം തേ ജഗൃഹൂ രുഷാ
ദൈത്യരും യാതുധാനന്മാരും ആക്രമിക്കാൻ വരുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ, പിതാക്കന്മാർ കൊകാനദിയുടെ തീരത്ത് നിൽക്കുന്ന വലിയ ഒരു പാറ ദേഷ്യത്തോടെ പിടിച്ചു.
ഗൃഹീതായാം ശിലായാം തു കോകാ വേഗവതീ പിതൄന് ഛാദയാമ് ആസ തോയേന പ്ലാവയന്തീ ഹിമാചലമ്
അവർക്കു പാറ പിടിച്ചപ്പോൾ, വേഗമുള്ള കൊകാനദി പിതാക്കന്മാരെ വെള്ളത്തിൽ മൂടി, ഹിമാലയം മുഴുവനും വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിച്ചു.
പിതൄന് അന്തര്ഹിതാന് ദൃഷ്ട്വാ ദൈതേയാ രാക്ഷസാസ് തഥാ വിഭീതകം സമാരുഹ്യ നിരാഹാരാസ് തിരോഹിതാഃ
പിതാക്കന്മാരെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതും, ദൈത്യരും രാക്ഷസന്മാരും അതുപോലെ ഭയത്തോടെ വിഭീതക വൃക്ഷത്തിലേക്ക് കയറി, ഉപവാസം പാലിച്ച് അവിടെയായി മറഞ്ഞു.
സലിലേന വിഷീദന്തഃ പിതരഃ ക്ഷുദ്ഭ്രമാതുരാഃ വിഷീദമാനമ് ആത്മാനം സമീക്ഷ്യ സലിലാശയാഃ ജഗുര് ജനാര്ദനം ദേവം പിതരഃ ശരണം ഹരിമ്
ജലത്തിൽ കഴിയുമ്പോൾ വിശപ്പിൽ വലയുന്ന പിതാക്കന്മാർ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, തങ്ങളുടേതായ കഷ്ടം മനസ്സിലാക്കി, ജനാർദ്ദനനായ ദൈവത്തോടു അഭയം തേടി ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു.
ജയസ്വ ഗോവിന്ദ ജഗന്നിവാസ ജയോ ഽസ്തു നഃ കേശവ തേ പ്രസാദാത് ജനാര്ദനാസ്മാന് സലിലാന്തരസ്ഥാന് ഉദ്ധര്തുമ് അര്ഹസ്യ് അനഘപ്രതാപ
വിജയം നിനക്കാകട്ടെ, ഗോവിന്ദാ, ലോകത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമായവനേ! ഞങ്ങൾക്കും ജയമുണ്ടാകട്ടെ, കേശവാ. ജനാർദ്ദനാ, നിന്റെ കൃപയാൽ ജലത്തിൽ മുങ്ങിയ ഞങ്ങളെ ഉയർത്താൻ നീ കഴിയുമല്ലോ, പാപരഹിതനായ പ്രകാശസ്വരൂപാ.
നിശാചരൈര് ദാരുണദര്ശനൈഃ പ്രഭോ വരേണ്യ വൈകുണ്ഠ വരാഹ വിഷ്ണോ നാരായണാശേഷമഹേശ്വരേശ പ്രയാഹി ഭീതാഞ് ജയ പദ്മനാഭ
ഭയാനകമായ രൂപമുള്ള നിശാചരന്മാരെ ജയിക്കാൻ, മഹാപ്രഭാവനായ പ്രഭുവേ, വൈകുണ്ഠാ, വരാഹാ, വിഷ്ണു, നാരായണാ, എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്ന മഹേശ്വരാ, ഭയപ്പെട്ടവരോടു നീ എത്തി വിജയമനുഗ്രഹിക്കണമേ, പദ്മനാഭാ.
ഉപേന്ദ്ര യോഗിന് മധുകൈടഭഘ്ന വിഷ്ണോ അനന്താച്യുത വാസുദേവ ശ്രീശാര്ങ്ഗചക്രാമ്ബുജശങ്ഖപാണേ രക്ഷസ്വ ദേവേശ്വര രാക്ഷസേഭ്യഃ
ഉപേന്ദ്രാ, യോഗിയേ, മധു-കൈടഭന്മാരെ സംഹരിച്ചവനേ, വിഷ്ണുവേ, അനന്താ, അച്യുതാ, വാസുദേവാ, ധനുസും ചക്രവും കമലവും ശംഖും കൈവശമുള്ളവനേ, ദേവന്മാരുടെ ഇശ്വരാ, രാക്ഷസന്മാരിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ.
ത്വം പിതാ ജഗതഃ ശംഭോ നാന്യഃ ശക്തഃ പ്രബാധിതുമ് നിശാചരഗണം ഭീമമ് അതസ് ത്വാം ശരണം ഗതാഃ
ലോകത്തിന്റെ പിതാവായ ശംഭുവേ, ഭയങ്കരമായ നിശാചരസംഘത്തെ കീഴടക്കാൻ മറ്റാരും കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ നിൻ്റെ അഭയം തേടുന്നത്.
ത്വന്നാമസംകീര്തനതോ നിശാചരാ ദ്രവന്തി ഭൂതാന്യ് അപയാന്തി ചാരയഃ നാശം തഥാ സംപ്രതി യാന്തി വിഷ്ണോ ധര്മാദി സത്യം ഭവതീഹ മുഖ്യമ്
നിന്റെ നാമം ജപിക്കുമ്പോൾ നിശാചരന്മാർ ഓടി മറയും, ഭൂതങ്ങൾ അകറ്റപ്പെടും, തടസ്സങ്ങൾ ഇല്ലാതാകും. അങ്ങനെ, വിഷ്ണുവേ, ധർമ്മവും സത്യവും ഇവിടെ പ്രധാനമാകുന്നു.
ഇത്ഥം സ്തുതഃ സ പിതൃഭിര് ധരണീധരസ് തു തുഷ്ടസ് തദാവിഷ്കൃതദിവ്യമൂര്തിഃ കോകാമുഖേ പിതൃഗണം സലിലേ നിമഗ്നം ദേവോ ദദര്ശ ശിരസാഥ ശിലാം വഹന്തമ്
ഇങ്ങനെ പിതാക്കന്മാർ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ഭൂമിയെ താങ്ങുന്ന ദൈവം സന്തോഷത്തോടെ ദിവ്യരൂപം കാണിച്ചു. കൊകാ എന്ന സ്ഥലത്തുകൽ, ജലത്തിൽ മുങ്ങിയ പിതാക്കന്മാരെ തലയിൽ കല്ല് ചുമന്ന നിലയിൽ ദൈവം കണ്ടു.
തം ദൃഷ്ട്വാ സലിലേ മഗ്നം ക്രോഡരൂപീ ജനാര്ദനഃ ഭീതം പിതൃഗണം വിഷ്ണുര് ഉദ്ധര്തും മതിര് ആദധേ
ജലത്തിൽ മുങ്ങിയ ഭയപ്പെട്ട പിതാക്കന്മാരെ കണ്ട ജനാർദ്ദനൻ, വരാഹരൂപത്തിൽ അവരെ ഉയർത്തണമെന്ന് മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു.
ദംഷ്ട്രാഗ്രേണ സമാഹത്യ ശിലാം ചിക്ഷേപ ശൂകരഃ പിതൄന് ആദായ ച വിഭുര് ഉജ്ജഹാര ശിലാതലാത്
വരാഹൻ തന്റെ പല്ലിന്റെ അഗ്രത്തിൽ കല്ല് തട്ടി അകറ്റി, പിതാക്കന്മാരെ എടുത്ത് ശക്തനായവൻ അവരെ കല്ലിന്റെ മേൽനിരപ്പിൽ നിന്ന് ഉയർത്തി.
വരാഹദംഷ്ട്രാസംലഗ്നാഃ പിതരഃ കനകോജ്ജ്വലാഃ കോകാമുഖേ ഗതഭയാഃ കൃതാ ദേവേന വിഷ്ണുനാ
വരാഹന്റെ പല്ലിൽ ചേർന്നു, പൊന്നുപോലുള്ള പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി, പിതാക്കന്മാർ കൊകായുടെ വാതിൽക്കൽ ഭയമില്ലാതെ വിഷ്ണു ദൈവം അവരെ മോചിപ്പിച്ചു.
ഉദ്ധൃത്യ ച പിതൄന് ദേവോ വിഷ്ണുതീര്ഥേ തു ശൂകരഃ ദദൌ സമാഹിതസ് തേഭ്യോ വിഷ്ണുര് ലോഹാര്ഗലേ ജലമ്
പിതാക്കന്മാരെ ഉയർത്തിയശേഷം, ദൈവം വരാഹരൂപത്തിൽ വിഷ്ണുതീർത്ഥത്തിൽ അവർക്കായി ശ്രദ്ധയോടെ ഇരുമ്പ് കുഴലിലൂടെ വെള്ളം നൽകി.
തതഃ സ്വരോമസംഭൂതാന് കുശാന് ആദായ കേശവഃ സ്വേദോദ്ഭവാംസ് തിലാംശ് ചൈവ ചക്രേ ചോല്മുകമ് ഉത്തമമ്
ശേഷം, കേശവൻ തന്റെ രോമത്തിൽ നിന്ന് ഉൽഭവിച്ച കുശതൃണമെടുത്തു, ചുവട്ടിൽ നിന്നു വിയർന്നുള്ള എള്ള് എടുത്ത് ഉത്തമമായ അർപ്പണപാത്രം ഉണ്ടാക്കി.
ജ്യോതിഃ സൂര്യപ്രഭം കൃത്വാ പാത്രം തീര്ഥം ച കാമികമ് സ്ഥിതഃ കോടിവടസ്യാധോ വാരി ഗങ്ഗാധരം ശുചി
സൂര്യപ്രഭയുള്ള ഒരു പാത്രവും, ആഗ്രഹിച്ച തീർത്ഥവും നിർമ്മിച്ച്, കോടിവട വൃക്ഷത്തിന്റെ കീഴിൽ, ഗംഗാജലം കൈവശം വെച്ച്, ശുദ്ധനായവൻ നിലകൊണ്ടു.
തുങ്ഗകൂടാത് സമാദായ യജ്ഞീയാന് ഓഷധീരസാന് മധുക്ഷീരരസാന് ഗന്ധാന് പുഷ്പധൂപാനുലേപനാന്
ഉയർന്ന പർവതത്തിൽ നിന്ന് യജ്ഞത്തിനുള്ള ഔഷധികളും, തേനും, പാൽ, സുഗന്ധങ്ങൾ, പൂക്കൾ, ധൂപം, ലേപനം എന്നിവയും എടുത്തു.
ആദായ ധേനും സരസോ രത്നാന്യ് ആദായ ചാര്ണവാത് ദംഷ്ട്രയോല്ലിഖ്യ ധരണീമ് അഭ്യുക്ഷ്യ സലിലേന ച
സരസ്സിൽ നിന്ന് ഒരു പശുവും, സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് രത്നങ്ങളും എടുത്ത്, വരാഹൻ തന്റെ പല്ലുകൊണ്ട് ഭൂമി ചുരണ്ടി, വെള്ളം തളിച്ചു.
ഘര്മോദ്ഭവേനോപലിപ്യ കുശൈര് ഉല്ലിഖ്യ താം പുനഃ പരിണീയോല്മുകേനൈനാമ് അഭ്യുക്ഷ്യ ച പുനഃ പുനഃ
ചൂടിൽ നിന്നു ഉല്പന്നമായ മണ്ണ് പുരട്ടി, വീണ്ടും കുശതൃണമുപയോഗിച്ച് ചുരണ്ടി, അർപ്പണപാത്രം ചുറ്റി കൊണ്ടുപോയി, വീണ്ടും വീണ്ടും വെള്ളം തളിച്ചു.
കുശാന് ആദായ പ്രാഗഗ്രാംല് ലോമകൂപാന്തരസ്ഥിതാന് ഋഷീന് ആഹൂയ പപ്രച്ഛ കരിഷ്യേ പിതൃതര്പണമ്
കിഴക്കോട്ടു മുഖം നോക്കിയ കുശതൃണമെടുത്ത്, രോമരന്ധ്രങ്ങളിൽ വെച്ച്, ഋഷിമാരെ വിളിച്ചു, 'ഞാൻ പിതൃതർപ്പണം നടത്തും' എന്ന് പറഞ്ഞു.
തൈര് അപ്യ് ഉക്തേ കുരുഷ്വേതി വിശ്വാന് ദേവാംസ് തതോ വിഭുഃ ആഹൂയ മന്ത്രതസ് തേഷാം വിഷ്ടരാണി ദദൌ പ്രഭുഃ
അവരും 'കുരുക്കളിൽ ചെയ്യൂ' എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ, സർവ്വശക്തൻ മന്ത്രങ്ങളാൽ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും വിളിച്ചു, അവർക്കു വേണ്ടിയുള്ള സമർപ്പണങ്ങൾ വിശദമായി നൽകി.
ആഹൂയ മന്ത്രതസ് തേഷാം വേദോക്തവിധിനാ ഹരിഃ അക്ഷതൈര് ദൈവതാരക്ഷാം ചക്രേ ചക്രഗദാധരഃ
മന്ത്രങ്ങളാൽ ദേവന്മാരെ വിളിച്ച ശേഷം, ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ള ഹരി, വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന രീതിപ്രകാരം, അക്ഷതങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ദേവന്മാരുടെ സംരക്ഷണം നടത്തി.