അന്നമ് അശ്നന്തി യേ ദേവാഃ ശരീരസ്ഥാ ദ്വിജോത്തമാഃ പൃഥിവീ വായുര് ആകാശമ് ആപോ ജ്യോതിര് മനസ് തഥാ
ശരീരത്തിൽ വസിക്കുന്ന ദേവന്മാർ, ഭൂമി, വായു, ആകാശം, വെള്ളം, അഗ്നി, മനസ്സ് — ഇവയെല്ലാം ഭക്ഷണം അനുഭവിക്കുന്നു, മഹാനായ ദ്വിജന്മാരേ.
തതസ് തൃപ്തേഷു ഭോ വിപ്രാസ് തേഷു ഭൂതേഷു പഞ്ചസു മനഃഷഷ്ഠേഷു ശുദ്ധാത്മാ രേതഃ സംപദ്യതേ മഹത്
അങ്ങനെ, ഈ അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളും ആറാമത്തേതായ മനസ്സും തൃപ്തരായാൽ, ശുദ്ധമായ ആത്മാവിൽ നിന്ന് വലിയ വിത്ത് ഉദ്ഭവിക്കുന്നു, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ.
തതോ ഗര്ഭഃ സംഭവതി ശ്ലേഷ്മാ സ്ത്രീപുംസയോര് ദ്വിജാഃ ഏതദ് വഃ സര്വമ് ആഖ്യാതം കിം ഭൂയഃ ശ്രോതുമ് ഇച്ഛഥ
ശേഷം, സ്ത്രീയും പുരുഷനും ചേർന്നുള്ള ദ്രവത്തിൽ നിന്ന് ഗർഭം രൂപപ്പെടുന്നു, ദ്വിജന്മാരേ. ഇതെല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു; ഇനി നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്?
ആഖ്യാതം നോ ഭഗവതാ ഗര്ഭഃ സംജായതേ യഥാ യഥാ ജാതസ് തു പുരുഷഃ പ്രപദ്യതേ തദ് ഉച്യതാമ്
ഭഗവാൻ നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചതാണ് ഗർഭം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന്. എന്നാൽ, മനുഷ്യൻ ജനിച്ചശേഷം എന്ത് പ്രാപിക്കുന്നു എന്ന് പറയൂ.
ആസന്നമാത്രപുരുഷസ് തൈര് ഭൂതൈര് അഭിഭൂയതേ വിപ്രയുക്തസ് തു തൈര് ഭൂതൈഃ പുനര് യാത്യ് അപരാം ഗതിമ്
മനുഷ്യൻ ജനിച്ച ഉടനെ അവൻ ആ ഭൂതങ്ങൾകൊണ്ട് കീഴടക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ അവയിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടാൽ, മറ്റൊരു അവസ്ഥയിലേക്ക് പോകുന്നു.
സ ച ഭൂതസമായുക്തഃ പ്രാപ്നോതി ജീവമ് ഏവ ഹി തതോ ഽസ്യ കര്മ പശ്യന്തി ശുഭം വാ യദി വാശുഭമ് ദേവതാഃ പഞ്ചഭൂതസ്ഥാഃ കിം ഭൂയഃ ശ്രോതുമ് ഇച്ഛഥ
ഭൂതങ്ങളുമായി ചേർന്നാൽ ജീവൻ ലഭിക്കുന്നു; പിന്നെ ആഞ്ചു ഭൂതങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന ദേവന്മാർ അവന്റെ നല്ലതോ ചീത്തയോ കർമ്മങ്ങൾ കാണുന്നു. ഇനി നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് കേൾക്കണം?
ത്വഗ് അസ്ഥി മാംസമ് ഉത്സൃജ്യ തൈസ് തു ഭൂതൈര് വിവര്ജിതഃ ജീവഃ സ ഭഗവന് ക്വസ്ഥഃ സുഖദുഃഖേ സമശ്നുതേ
ത്വക്ക്, അസ്ഥി, മാംസം എന്നിവ ഉപേക്ഷിച്ച്, ആ ഭൂതങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ഭഗവാൻ, ആ ജീവൻ എവിടേക്ക് പോകുന്നു? എങ്ങനെ സുഖദുഃഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു?
ജീവഃ കര്മസമായുക്തഃ ശീഘ്രം രേതഃസമാഗതഃ സ്ത്രീണാം പുഷ്പം സമാസാദ്യ തതഃ കാലേന ഭോ ദ്വിജാഃ
ജീവൻ കർമ്മവുമായി ചേർന്ന്, ഉടൻ തന്നെ വിത്തുമായി ഒന്നിക്കുന്നു; സ്ത്രീയുടെ പുഷ്പം പ്രാപിച്ചശേഷം, ദ്വിജന്മാരേ, സമയമാകുമ്പോൾ—
യമസ്യ പുരുഷൈഃ ക്ലേശോ യമസ്യ പുരുഷൈര് വധഃ ദുഃഖം സംസാരചക്രം ച നരഃ ക്ലേശം ച വിന്ദതി
യമന്റെ ദൂതന്മാരാൽ കഷ്ടം അനുഭവപ്പെടുന്നു, യമന്റെ ദൂതന്മാർ വധം ചെയ്യുന്നു; മനുഷ്യൻ ദുഃഖവും, ജനനമരണചക്രവും, കഷ്ടവും അനുഭവിക്കുന്നു.
ഇഹ ലോകേ സ തു പ്രാണീ ജന്മപ്രഭൃതി ഭോ ദ്വിജാഃ സുകൃതം കര്മ വൈ ഭുങ്ക്തേ ധര്മസ്യ ഫലമ് ആശ്രിതഃ
ഈ ലോകത്ത്, ദ്വിജന്മാരേ, ജനനം മുതൽ ജീവൻ സദാചാരത്തിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നു, നല്ല കർമ്മങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ.
യദി ധര്മം സമായുജ്യ ജന്മപ്രഭൃതി സേവതേ തതഃ സ പുരുഷോ ഭൂത്വാ സേവതേ നിത്യദാ സുഖമ്
ജനനം മുതൽ ധർമ്മം അനുസരിച്ചാൽ, മനുഷ്യനായി ജനിച്ചവൻ എപ്പോഴും സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നു.
അഥാന്തരാന്തരം ധര്മമ് അധര്മമ് ഉപസേവതേ സുഖസ്യാനന്തരം ദുഃഖം സ ജീവോ ഽപ്യ് അധിഗച്ഛതി
പക്ഷേ, ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ധർമ്മവും അധർമ്മവും അനുസരിച്ചാൽ, സുഖത്തിന് ശേഷം ആ ജീവൻ ദുഃഖവും അനുഭവിക്കും.
അധര്മേണ സമായുക്തോ യമസ്യ വിഷയം ഗതഃ മഹാദുഃഖം സമാസാദ്യ തിര്യഗ്യോനൌ പ്രജായതേ
അധർമ്മത്തിൽ ഏർപ്പെട്ട്, യമന്റെ ലോകത്ത് എത്തുമ്പോൾ, വലിയ ദുഃഖം അനുഭവിച്ച്, അവൻ മൃഗജന്മത്തിൽ ജനിക്കുന്നു.
കര്മണാ യേന യേനേഹ യസ്യാം യോനൌ പ്രജായതേ ജീവോ മോഹസമായുക്തസ് തന് മേ ശൃണുത സാംപ്രതമ്
ഏത് കർമ്മത്താൽ, ഏത് ജന്മത്തിൽ ജീവൻ ഇവിടെ ജനിച്ചാലും, മോഹം ചേർന്നവൻ ആകുന്നു—അത് ഇപ്പോൾ ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.
യദ് ഏതദ് ഉച്യതേ ശാസ്ത്രൈഃ സേതിഹാസൈശ് ച ഛന്ദസി യമസ്യ വിഷയം ഘോരം മര്ത്യലോകം പ്രവര്തതേ
ശാസ്ത്രങ്ങളിലും ഇതിഹാസങ്ങളിലും വേദങ്ങളിലും പറയുന്നതു, യമന്റെ ഭയങ്കര ലോകം, ഈ മനുഷ്യലോകം, അങ്ങനെ ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.
ഇഹ സ്ഥാനാനി പുണ്യാനി ദേവതുല്യാനി ഭോ ദ്വിജാഃ തിര്യഗ്യോന്യതിരിക്താനി ഗതിമന്തി ച സര്വശഃ
ഈ ലോകത്ത്, ദ്വിജന്മാരേ, ദേവന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ ഉണ്ട്; മൃഗജന്മം ഒഴികെ, അവയ്ക്കെല്ലാം തത്തുല്യമായ ഗതികൾ ഉണ്ട്.
യമസ്യ ഭവനേ ദിവ്യേ ബ്രഹ്മലോകസമേ ഗുണൈഃ കര്മഭിര് നിയതൈര് ബദ്ധോ ജന്തുര് ദുഃഖാന്യ് ഉപാശ്നുതേ
യമന്റെ ദിവ്യമായ ഭവനത്തിൽ, ബ്രഹ്മലോകത്തോടു സമമായ ഗുണങ്ങളോടെ, നിർണ്ണയിച്ച കർമ്മങ്ങളിൽ പെട്ട ജീവി കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.
യേന യേന ഹി ഭാവേന യേന വൈ കര്മണാ ഗതിമ് പ്രയാതി പുരുഷോ ഘോരാം തഥാ വക്ഷ്യാമ്യ് അതഃ പരമ്
ഏത് മനോഭാവത്താലും ഏത് കർമ്മത്താലും മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയോ ഒരു ഗതിയിലേക്ക് പോകുന്നുവോ, അതിന്റെ ഭയങ്കരമായ ഫലങ്ങൾ ഞാൻ ഇനി വിശദമായി പറയും.
അധീത്യ ചതുരോ വേദാന് ദ്വിജോ മോഹസമന്വിതഃ പതിതാത് പ്രതിഗൃഹ്യാഥ ഖരയോനൌ പ്രജായതേ
നാലു വേദങ്ങളും പഠിച്ചിട്ടും ഭ്രമയിൽ ആകുന്ന ഒരു ദ്വിജൻ, പാപികളിൽ നിന്ന് ദാനം സ്വീകരിച്ചാൽ, കഴുതയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിക്കും.
ഖരോ ജീവതി വര്ഷാണി ദശ പഞ്ച ച ഭോ ദ്വിജാഃ ഖരോ മൃതോ ബലീവര്ദഃ സപ്ത വര്ഷാണി ജീവതി
കഴുത പത്ത് വർഷവും അഞ്ചു വർഷവും ജീവിക്കും, ദ്വിജന്മാരേ; കഴുത മരിച്ചാൽ, അത് കാളയാവും, കാള ഏഴു വർഷം ജീവിക്കും.
ബലീവര്ദോ മൃതശ് ചാപി ജായതേ ബ്രഹ്മരാക്ഷസഃ ബ്രഹ്മരക്ഷസ് തു മാസാംസ് ത്രീംസ് തതോ ജായേത ബ്രാഹ്മണഃ
കാള മരിച്ചാൽ, ബ്രഹ്മരാക്ഷസനായി ജനിക്കും; ബ്രഹ്മരാക്ഷസൻ മൂന്നു മാസം ജീവിച്ച്, അതിനുശേഷം ബ്രാഹ്മണനായി ജനിക്കും.
പതിതം യാജയിത്വാ തു കൃമിയോനൌ പ്രജായതേ തത്ര ജീവതി വര്ഷാണി ദശ പഞ്ച ച ഭോ ദ്വിജാഃ
പാപികളെക്കൊണ്ട് യാഗം നടത്തിച്ചാൽ, കൃമികളുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിക്കും; അവിടെ, ദ്വിജന്മാരേ, പത്ത് വർഷവും അഞ്ചു വർഷവും ജീവിക്കും.
ക്രിമിഭാവാദ് വിനിര്മുക്തസ് തതോ ജായേത ഗര്ദഭഃ ഗര്ദഭഃ പഞ്ച വര്ഷാണി പഞ്ച വര്ഷാണി ശൂകരഃ
കൃമിയായ അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, പിന്നെ കഴുതയായി ജനിക്കും; കഴുത അഞ്ചു വർഷം ജീവിക്കും, പിന്നെ പന്നി അഞ്ചു വർഷം ജീവിക്കും.
കുക്കുടഃ പഞ്ച വര്ഷാണി പഞ്ച വര്ഷാണി ജമ്ബുകഃ ശ്വാ വര്ഷമ് ഏകം ഭവതി തതോ ജായേത മാനവഃ
കോഴി അഞ്ചു വർഷം ജീവിക്കും, നരി അഞ്ചു വർഷം ജീവിക്കും; നായ ഒരു വർഷം മാത്രം ജീവിക്കും, അതിനുശേഷം മനുഷ്യനായി ജനിക്കും.
ഉപാധ്യായസ്യ യഃ പാപം ശിഷ്യഃ കുര്യാദ് അബുദ്ധിമാന് സ ജന്മാനീഹ സംസാരേ ത്രീന് ആപ്നോതി ന സംശയഃ
ഗുരുവിനോടു പാപം ചെയ്യുന്ന അജ്ഞാനിയായ ശിഷ്യൻ, ഈ ജനനമരണചക്രത്തിൽ സംശയമില്ലാതെ മൂന്നു ജന്മങ്ങൾ അനുഭവിക്കും.
പ്രാക് ശ്വാ ഭവതി ഭോ വിപ്രാസ് തതഃ ക്രവ്യാത് തതഃ ഖരഃ പ്രേത്യ ച പരിക്ലിഷ്ടേഷു പശ്ചാജ് ജായേത ബ്രാഹ്മണഃ
ആദ്യം നായയായി ജനിക്കും, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ; പിന്നെ മാംസംഭോജിയായി, പിന്നെ കഴുതയായി; ആ ദുഃഖകരമായ അവസ്ഥകളിൽ മരിച്ചശേഷം, ബ്രാഹ്മണനായി ജനിക്കും.
മനസാപി ഗുരോര് ഭാര്യാം യഃ ശിഷ്യോ യാതി പാപകൃത് ഉദഗ്രാന് പ്രൈതി സംസാരാന് അധര്മേണേഹ ചേതസാ
ശിഷ്യൻ ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യയെ മനസ്സിൽ പോലും ആഗ്രഹിച്ചാൽ, പാപം ചെയ്തവൻ അദ്ധർമ്മപൂർവ്വം ഉയർന്ന ജന്മങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കും.
ശ്വയോനൌ തു സ സംഭൂതസ് ത്രീണി വര്ഷാണി ജീവതി തത്രാപി നിധനം പ്രാപ്തഃ ക്രിമിയോനൌ പ്രജായതേ
നായയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചാൽ, അവൻ മൂന്നു വർഷം ജീവിക്കും; അവിടെ മരിച്ചാൽ, കൃമിയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിക്കും.
കൃമിഭാവമ് അനുപ്രാപ്തോ വര്ഷമ് ഏകം തു ജീവതി തതസ് തു നിധനം പ്രാപ്യ ബ്രഹ്മയോനൌ പ്രജായതേ
കൃമിയായ അവസ്ഥയിൽ ഒരു വർഷം ജീവിക്കും; അവിടെ മരിച്ചാൽ, ബ്രാഹ്മണന്റെ ഗർഭത്തിൽ ജനിക്കും.
യദി പുത്രസമം ശിഷ്യം ഗുരുര് ഹന്യാദ് അകാരണമ് ആത്മനഃ കാമകാരേണ സോ ഽപി ഹിംസ്രഃ പ്രജായതേ
ഗുരു, തന്റെ മകനുപോലുള്ള ശിഷ്യനെ കാരണമില്ലാതെ, സ്വച്ഛന്ദമായി കൊല്ലുകയാണെങ്കിൽ, അവനും ക്രൂരനായ ജീവിയായി ജനിക്കും.