ദൃഷ്ട്വാ താന് ധാര്മികാന് ദേവഃ സ്വയം സംമാനയേദ് യമഃ സ്വാഗതാസനദാനേന പാദ്യാര്ഘ്യേണ പ്രിയേണ തു
ആ ധാർമ്മികരെ കണ്ടു യമദേവൻ സ്വയം ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ച്, സ്നേഹത്തോടെ ഇരിപ്പിടവും പാദ്യവും അർഘ്യവും നൽകുന്നു.
ധന്യാ യൂയം മഹാത്മാന ആത്മനോ ഹിതകാരിണഃ യേന ദിവ്യസുഖാര്ഥായ ഭവദ്ഭിഃ സുകൃതം കൃതമ്
നിങ്ങൾ ഭാഗ്യശാലികളും മഹാത്മാക്കളും തന്നെയാണ്; ദിവ്യസുഖത്തിനായി നിങ്ങൾ ചെയ്ത സൽപ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾക്ക് ഈ ഫലം ലഭിച്ചത്.
ഇദം വിമാനമ് ആരുഹ്യ ദിവ്യസ്ത്രീഭോഗഭൂഷിതാഃ സ്വര്ഗം ഗച്ഛധ്വമ് അതുലം സര്വകാമസമന്വിതമ്
ഈ ദിവ്യവിമാനത്തില് കയറി, ദൈവീക സ്ത്രികളും ആനന്ദങ്ങളും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, നിങ്ങള് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറഞ്ഞ അതുല്യമായ സ്വര്ഗത്തിലേക്ക് പോകുവിന്.
തത്ര ഭുക്ത്വാ മഹാഭോഗാന് അന്തേ പുണ്യപരിക്ഷയാത് യത് കിംചിദ് അല്പമ് അശുഭം ഫലം തദ് ഇഹ ഭോക്ഷ്യഥ
അവിടെ വലിയ ആനന്ദങ്ങള് അനുഭവിച്ചതിന് ശേഷം, പുണ്യം തീര്ന്നപ്പോള്, ബാക്കി ശേഷിക്കുന്ന ചെറിയ അശുഭഫലങ്ങള് നിങ്ങള് ഇവിടെ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും.
യേ തു തം ധര്മരാജാനം നരാഃ പുണ്യാനുഭാവതഃ പശ്യന്തി സൌമ്യമനസം പിതൃഭൂതമ് ഇവാത്മനഃ
പുണ്യത്തിന്റെ ശക്തിയാല് ധര്മരാജാവിനെ, സുന്ദരമായ മനസ്സുള്ളവനെയും, സ്വന്തം പിതാവിനെപ്പോലെ കരുണയുള്ളവനെയും, ആരെങ്കിലും കാണുന്നുവെങ്കില്,
തസ്മാദ് ധര്മഃ സേവിതവ്യഃ സദാ മുക്തിഫലപ്രദഃ ധര്മാദ് അര്ഥസ് തഥാ കാമോ മോക്ഷശ് ച പരികീര്ത്യതേ
അതിനാല് മോക്ഷഫലം നല്കുന്ന ധര്മം എപ്പോഴും ആചരിക്കണം. ധര്മത്തില് നിന്ന് സമ്പത്തും, ആഗ്രഹവും, മോക്ഷവും ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
ധര്മോ മാതാ പിതാ ഭ്രാതാ ധര്മോ നാഥഃ സുഹൃത് തഥാ ധര്മഃ സ്വാമീ സഖാ ഗോപ്താ തഥാ ധാതാ ച പോഷകഃ
ധര്മം അമ്മയും അച്ഛനും സഹോദരനും ആണ്. ധര്മം രക്ഷകനും സുഹൃത്തും ആണ്. ധര്മം യജമാനനും കൂട്ടുകാരനും രക്ഷകനും സൃഷ്ടാവും പോഷകനുമാണ്.
ധര്മാദ് അര്ഥോ ഽര്ഥതഃ കാമഃ കാമാദ് ഭോഗഃ സുഖാനി ച ധര്മാദ് ഐശ്വര്യമ് ഏകാഗ്ര്യം ധര്മാത് സ്വര്ഗഗതിഃ പരാ
ധര്മത്തില് നിന്ന് സമ്പത്ത്, സമ്പത്തില് നിന്ന് ആഗ്രഹം, ആഗ്രഹത്തില് നിന്ന് ആനന്ദവും സുഖവും ഉണ്ടാകുന്നു. ധര്മത്തില് നിന്ന് ഐശ്വര്യവും ഏകാഗ്രതയും ഉന്നതമായ സ്വര്ഗഗതിയും ലഭിക്കുന്നു.
ധര്മസ് തു സേവിതോ വിപ്രാസ് ത്രായതേ മഹതോ ഭയാത് ദേവത്വം ച ദ്വിജത്വം ച ധര്മാത് പ്രാപ്നോത്യ് അസംശയമ്
ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ധര്മം ആചരിച്ചാല് വലിയ ഭയങ്ങളില് നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാം. ദൈവത്വവും ദ്വിജത്വവും ധര്മത്തിലൂടെ ഉറപ്പായും ലഭിക്കുന്നു.
യദാ ച ക്ഷീയതേ പാപം നരാണാം പൂര്വസംചിതമ് തദൈഷാം ഭജതേ ബുദ്ധിര് ധര്മം ചാത്ര ദ്വിജോത്തമാഃ
മനുഷ്യരുടെ പണ്ടത്തെ പാപങ്ങള് കുറയുമ്പോള് അവരുടെ മനസ്സ് ധര്മത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നു, ഉത്തമ ദ്വിജന്മാരേ.
ജന്മാന്തരസഹസ്രേഷു മാനുഷ്യം പ്രാപ്യ ദുര്ലഭമ് യോ ഹി നാചരതേ ധര്മം ഭവേത് സ ഖലു വഞ്ചിതഃ
ആയിരക്കണക്കിന് ജന്മങ്ങള്ക്കു ശേഷം അപൂര്വ്വമായ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും, ആരെങ്കിലും ധര്മം ആചരിക്കാതിരിക്കുകയാണെങ്കില്, അവന് നിസ്സംശയം വഞ്ചിതനാണ്.
കുത്സിതാ യേ ദരിദ്രാശ് ച വിരൂപാ വ്യാധിതാസ് തഥാ പരപ്രേഷ്യാശ് ച മൂര്ഖാശ് ച ജ്ഞേയാ ധര്മവിവര്ജിതാഃ
അവമാനിതരും ദരിദ്രരും രൂപഹീനരും രോഗികളുമാണ്, മറ്റുള്ളവരുടെ അടിമകളും അജ്ഞന്മാരുമാണ്, ഇവരെല്ലാം ധര്മരഹിതരാണെന്ന് അറിയണം.
യേ ഹി ദീര്ഘായുഷഃ ശൂരാഃ പണ്ഡിതാ ഭോഗിനോ ഽര്ഥിനഃ അരോഗാ രൂപവന്തശ് ച തൈസ് തു ധര്മഃ പുരാ കൃതഃ
ദീർഘായുസ്സുള്ളവരും വീരന്മാരും പണ്ഡിതന്മാരും സമ്പന്നരും ധനികരും ആരോഗ്യവാന്മാരും സുന്ദരന്മാരുമാണ്, ഇവര് മുന്പ് ധര്മം ആചരിച്ചവരാണ്.
ഏവം ധര്മരതാ വിപ്രാ ഗച്ഛന്തി ഗതിമ് ഉത്തമാമ് അധര്മം സേവമാനാസ് തു തിര്യഗ്യോനിം വ്രജന്തി തേ
ഇങ്ങനെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ധര്മത്തില് ആസ്വാദനം കാണുന്നവര് ഉന്നതമായ ഗതി നേടുന്നു. അധര്മം ആചരിക്കുന്നവര് മൃഗജന്മം പ്രാപിക്കുന്നു.
യേ നരാ നരകധ്വംസിവാസുദേവമ് അനുവ്രതാഃ തേ സ്വപ്നേ ഽപി ന പശ്യന്തി യമം വാ നരകാണി വാ
നരകത്തെ നശിപ്പിക്കുന്ന വാസുദേവനില് ഭക്തിയുള്ള പുരുഷന്മാര് സ്വപ്നത്തിലും യമനെയും നരകങ്ങളെയും കാണുന്നില്ല.
അനാദിനിധനം ദേവം ദൈത്യദാനവദാരണമ് യേ നമന്തി നരാ നിത്യം നഹി പശ്യന്തി തേ യമമ്
ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത ദൈവത്തെയും, ദൈത്യന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും സംഹരിക്കുന്നവനെയും, ആരെങ്കിലും എപ്പോഴും നമസ്കരിച്ചാല്, അവര് യമനെ കാണുന്നില്ല.
കര്മണാ മനസാ വാചാ യേ ഽച്യുതം ശരണം ഗതാഃ ന സമര്ഥോ യമസ് തേഷാം തേ മുക്തിഫലഭാഗിനഃ
കൃത്യങ്ങളാലും മനസ്സാലും വാക്കാലും അച്യുതനില് ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവരെ യമന് എങ്ങനെങ്കിലും ബാധിക്കാനാവില്ല; അവര്ക്ക് മോക്ഷഫലം ലഭിക്കും.
യേ ജനാ ജഗതാം നാഥം നിത്യം നാരായണം ദ്വിജാഃ നമന്തി നഹി തേ വിഷ്ണോഃ സ്ഥാനാദ് അന്യത്ര ഗാമിനഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ നാരായണനെ എപ്പോഴും നമസ്കരിക്കുന്നവര് വിഷ്ണുവിന്റെ സ്ഥലം ഒഴികെ മറ്റൊരിടത്തും പോകുന്നില്ല.
ന തേ ദൂതാന് ന തന് മാര്ഗം ന യമം ന ച താം പുരീമ് പ്രണമ്യ വിഷ്ണും പശ്യന്തി നരകാണി കഥംചന
അവര് ദൂതന്മാരെയും ആ വഴിയെയും യമനെയും ആ നഗരത്തെയും കാണുന്നില്ല; വിഷ്ണുവിനെ നമസ്കരിച്ചവര്ക്ക് എങ്ങനെയും നരകങ്ങള് കാണേണ്ടി വരില്ല.
കൃത്വാപി ബഹുശഃ പാപം നരാ മോഹസമന്വിതാഃ ന യാന്തി നരകം നത്വാ സര്വപാപഹരം ഹരിമ്
മോഹം മൂലം പലതവണ പാപം ചെയ്തവരും, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന ഹരിയെ നമസ്കരിച്ചാല് നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നില്ല.
ശാഠ്യേനാപി നരാ നിത്യം യേ സ്മരന്തി ജനാര്ദനമ് തേ ഽപി യാന്തി തനും ത്യക്ത്വാ വിഷ്ണുലോകമ് അനാമയമ്
ചതിയോടെങ്കിലും, ആരെങ്കിലും എല്ലായ്പ്പോഴും ജനാർദ്ദനനെ ഓർത്താൽ, അവർ ഈ ശരീരം വിട്ടുപോകുമ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ ദോഷരഹിതമായ ലോകത്തേക്ക് എത്തുന്നു.
അത്യന്തക്രോധസക്തോ ഽപി കദാചിത് കീര്തയേദ് ധരിമ് സോ ഽപി ദോഷക്ഷയാന് മുക്തിം ലഭേച് ചേദിപതിര് യഥാ
വളരെ കോപം പിടിച്ചവൻ പോലും, ഒരിക്കൽ എങ്കിലും ഹരിയെ സ്തുതിച്ചാൽ, അവന്റെ പാപങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ദേവേന്ദ്രൻ പോലെ മോക്ഷം ലഭിക്കും.
ശ്രുത്വൈവം യമമാര്ഗം തേ നരകേഷു ച യാതനാമ് പപ്രച്ഛുശ് ച പുനര് വ്യാസം സംശയം മുനിസത്തമാഃ
യമന്റെ വഴി, നരകത്തിലെ യാതനകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് കേട്ടശേഷം, മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ വീണ്ടും വ്യാസനോടു സംശയം ചോദിച്ചു.
ഭഗവന് സര്വധര്മജ്ഞ സര്വശാസ്ത്രവിശാരദ മര്ത്യസ്യ കഃ സഹായോ വൈ പിതാ മാതാ സുതോ ഗുരുഃ
സകല ധർമ്മങ്ങളും അറിയുന്നവനും, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവനുമായ ഭഗവനേ, മനുഷ്യന് സത്യത്തിൽ കൂട്ടുകാരൻ ആരാണ്—അച്ഛൻ, അമ്മ, മകൻ, ഗുരു?
ജ്ഞാതിസംബന്ധിവര്ഗശ് ച മിത്രവര്ഗസ് തഥൈവ ച ഗൃഹം ശരീരമ് ഉത്സൃജ്യ കാഷ്ഠലോഷ്ടസമം ജനാഃ ഗച്ഛന്ത്യ് അമുത്ര ലോകേ വൈ കശ് ച താന് അനുഗച്ഛതി
ബന്ധുക്കളുടെയും സ്നേഹിതരുടെയും കൂട്ടം, വീടും ശരീരവും ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, അവ കട്ടയും മണ്ണുപോലെയായി, അവരിൽ ആരാണ് ആ മനുഷ്യനെ മറ്റുള്ള ലോകത്തേക്ക് അനുഗമിക്കുന്നത്?
ഏകഃ പ്രസൂയതേ വിപ്രാ ഏക ഏവ ഹി നശ്യതി ഏകസ് തരതി ദുര്ഗാണി ഗച്ഛത്യ് ഏകസ് തു ദുര്ഗതിമ്
ഒറ്റയ്ക്കാണ് ജനനം, ഒറ്റയ്ക്കാണ് മരണം, ഒറ്റയ്ക്കാണ് കഷ്ടങ്ങൾ കടക്കുന്നത്, ഒറ്റയ്ക്കാണ് ദുർഗതിയിലേക്കും പോകുന്നത്.
അസഹായഃ പിതാ മാതാ തഥാ ഭ്രാതാ സുതോ ഗുരുഃ ജ്ഞാതിസംബന്ധിവര്ഗശ് ച മിത്രവര്ഗസ് തഥൈവ ച
അച്ഛൻ, അമ്മ, സഹോദരൻ, മകൻ, ഗുരു, ബന്ധുക്കളുടെയും സ്നേഹിതരുടെയും കൂട്ടം—ഇവരൊക്കെയും ഒറ്റയ്ക്കാണ്.
മൃതം ശരീരമ് ഉത്സൃജ്യ കാഷ്ഠലോഷ്ടസമം ജനാഃ മുഹൂര്തമ് ഇവ രോദിത്വാ തതോ യാന്തി പരാങ്മുഖാഃ
മരിച്ച ശരീരം, കട്ടയോ മണ്ണുപോലെയായി ഉപേക്ഷിച്ചശേഷം, ആളുകൾ ഒരു നിമിഷം കരയുകയും പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് പോകുകയും ചെയ്യുന്നു.
തൈസ് തച് ഛരീരമ് ഉത്സൃഷ്ടം ധര്മ ഏകോ ഽനുഗച്ഛതി തസ്മാദ് ധര്മഃ സഹായശ് ച സേവിതവ്യഃ സദാ നൃഭിഃ
അവർ ആ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ഒരേ ധർമ്മം മാത്രമാണ് അനുഗമിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യർക്ക് കൂട്ടുകാരനായി എപ്പോഴും ധർമ്മം മാത്രം പിന്തുടരേണ്ടതാണ്.
പ്രാണീ ധര്മസമായുക്തോ ഗച്ഛേത് സ്വര്ഗഗതിം പരാമ് തഥൈവാധര്മസംയുക്തോ നരകം ചോപപദ്യതേ
ധർമ്മം ഉള്ള ജീവി ഉത്തമമായ സ്വർഗ്ഗമാർഗ്ഗം നേടുന്നു; അതുപോലെ അധർമ്മം ഉള്ളവൻ നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.