പക്ഷോപവാസിനോ യാന്തി യാനൈഃ ശാര്ദൂലയോജിതൈഃ പുരം തദ് ധര്മരാജസ്യ സേവ്യമാനാഃ സുരാസുരൈഃ
വാരാന്തര ഉപവാസം ചെയ്യുന്നവർ, കടുവകൾ കയറ്റിയ വാഹനങ്ങളിൽ കയറി, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും സേവിക്കുന്ന ആ ധർമ്മരാജപുരിയിലേക്ക് പോകുന്നു.
യേ ച മാസോപവാസം തു കുര്വതേ സംയതേന്ദ്രിയാഃ തേ ഽപി സൂര്യപ്രദീപ്തൈസ് തു യാന്തി യാനൈര് യമാലയമ്
മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ ഉപവാസം ചെയ്യുന്നവരും ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം പാലിക്കുന്നവരും, സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന വാഹനങ്ങളിൽ കയറി യമലയത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
മഹാപ്രസ്ഥാനമ് ഏകാഗ്രോ യഃ പ്രയാതി ദൃഢവ്രതഃ സേവ്യമാനസ് തു ഗന്ധര്വൈര് യാതി യാനൈര് യമാലയമ്
ഏകാഗ്രതയോടെ ദൃഢവ്രതത്തോടെ മഹാപ്രസ്ഥാനം ചെയ്യുന്നവൻ, ഗന്ധർവന്മാർ സേവിക്കുന്ന വാഹനങ്ങളിൽ കയറി യമലയത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
ശരീരം സാധയേദ് യസ് തു വൈഷ്ണവേനാന്തരാത്മനാ സ രഥേനാഗ്നിവര്ണേന യാതീഹ ത്രിദശാലയമ്
വൈഷ്ണവഭാവത്തോടെ ശരീരം സിദ്ധീകരിക്കുന്നവൻ, അഗ്നിവർണ്ണത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന രഥത്തിൽ കയറി ദേവാലയത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു.
അഗ്നിപ്രവേശം യഃ കുര്യാന് നാരായണപരായണഃ സ യാത്യ് അഗ്നിപ്രകാശേന വിമാനേന യമാലയമ്
നാരായണഭക്തനായവൻ അഗ്നിയിൽ കടന്നാൽ, അഗ്നിപ്രഭയുള്ള ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി യമലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു.
പ്രാണാംസ് ത്യജതി യോ മര്ത്യഃ സ്മരന് വിഷ്ണും സനാതനമ് യാനേനാര്കപ്രകാശേന യാതി ധര്മപുരം നരഃ
ശാശ്വതനായ വിഷ്ണുവിനെ ഓർത്ത് ജീവൻ വിട്ട മനുഷ്യൻ, സൂര്യപ്രഭയുള്ള ദിവ്യവാഹനത്തിൽ കയറി ധർമ്മപുരിയിലേക്ക് യാത്രചെയ്യുന്നു.
പ്രവിഷ്ടോ ഽന്തര് ജലം യസ് തു പ്രാണാംസ് ത്യജതി മാനവഃ സോമമണ്ഡലകല്പേന യാതി യാനേന വൈ സുഖമ്
ജലത്തിൽ കയറി ജീവൻ വിട്ട മനുഷ്യൻ, ചന്ദ്രമണ്ഡലപോലെയുള്ള ദിവ്യവാഹനത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ യാത്രചെയ്യുന്നു.
സ്വശരീരം ഹി ഗൃധ്രേഭ്യോ വൈഷ്ണവോ യഃ പ്രയച്ഛതി സ യാതി രഥമുഖ്യേന കാഞ്ചനേന യമാലയമ്
വൈഷ്ണവനായവൻ തന്റെ ശരീരം കഴുകന്മാർക്ക് അർപ്പിച്ചാൽ, സ്വർണ്ണംപോലുള്ള ശ്രേഷ്ഠമായ രഥത്തിൽ കയറി യമലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു.
സ്ത്രീഗ്രഹേ ഗോഗ്രഹേ വാപി യുദ്ധേ മൃത്യുമ് ഉപൈതി യഃ സ യാത്യ് അമരകന്യാഭിഃ സേവ്യമാനോ രവിപ്രഭഃ
സ്ത്രീയുടെ വീട്ടിലോ, പശുശാലയിലോ, യുദ്ധഭൂമിയിലോ മരണം വരുമ്ബോൾ, ദേവകന്യകൾ സേവനം ചെയ്യുമ്പോൾ സൂര്യപ്രഭയോടെ യാത്രചെയ്യുന്നു.
വൈഷ്ണവാ യേ ച കുര്വന്തി തീര്ഥയാത്രാം ജിതേന്ദ്രിയാഃ തത് പഥം യാന്തി തേ ഘോരം സുഖയാനൈര് അലംകൃതാഃ
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച വൈഷ്ണവർ തീർത്ഥയാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ കഠിനമായ വഴിയിൽ സുഖകരമായ ദിവ്യവാഹനങ്ങളിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട് യാത്രചെയ്യുന്നു.
യേ യജന്തി ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാഃ ക്രതുഭിര് ഭൂരിദക്ഷിണൈഃ തപ്തഹാടകസംകാശൈര് വിമാനൈര് യാന്തി തേ സുഖമ്
ഏറെ ദാനങ്ങളോടെ യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ശ്രേഷ്ഠദ്വിജന്മാർ, ഉരുക്കിയ പൊന്നുപോലുള്ള ദിവ്യവിമാനങ്ങളിൽ സന്തോഷത്തോടെ യാത്രചെയ്യുന്നു.
പരപീഡാമ് അകുര്വന്തോ ഭൃത്യാനാം ഭരണാദികമ് കുര്വന്തി തേ സുഖം യാന്തി വിമാനൈഃ കനകോജ്ജ്വലൈഃ
മറ്റുള്ളവരെ ഉപദ്രവിക്കാതെയും ഭൃത്യന്മാർക്ക് പോഷണം നൽകിയും ചെയ്യുന്നവർ, പൊന്നുപോലുള്ള ദിവ്യവിമാനങ്ങളിൽ സന്തോഷത്തോടെ യാത്രചെയ്യുന്നു.
യേ ക്ഷാന്താഃ സര്വഭൂതേഷു പ്രാണിനാമ് അഭയപ്രദാഃ ക്രോധമോഹവിനിര്മുക്താ നിര്മദാഃ സംയതേന്ദ്രിയാഃ
എല്ലാ ജീവികളോടും ക്ഷമയുള്ളവർ, ഭയമില്ലായ്മ നൽകുന്നവർ, കോപവും മോഹവും അഹങ്കാരവും വിട്ടവരും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചവരും—
പൂര്ണചന്ദ്രപ്രകാശേന വിമാനേന മഹാപ്രഭാഃ യാന്തി വൈവസ്വതപുരം ദേവഗന്ധര്വസേവിതാഃ
അവർ പൂർണ്ണചന്ദ്രപ്രഭയുള്ള ദിവ്യവിമാനങ്ങളിൽ ദീപ്തിയോടെ, ദേവന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും സേവിക്കുന്ന വൈവസ്വതപുരിയിലേക്ക് യാത്രചെയ്യുന്നു.
ഏകഭാവേന യേ വിഷ്ണും ബ്രഹ്മാണം ത്ര്യമ്ബകം രവിമ് പൂജയന്തി ഹി തേ യാന്തി വിമാനൈര് ഭാസ്കരപ്രഭൈഃ
ഏകാഗ്രതയോടെ വിഷ്ണുവിനെയും ബ്രഹ്മാവിനെയും ത്ര്യമ്പകനെയും സൂര്യനെയും ആരാധിക്കുന്നവർ, സൂര്യപ്രഭയുള്ള ദിവ്യവിമാനങ്ങളിൽ യാത്രചെയ്യുന്നു.
യേ ച മാംസം ന ഖാദന്തി സത്യശൌചസമന്വിതാഃ തേ ഽപി യാന്തി സുഖേനൈവ ധര്മരാജപുരം നരാഃ
മാംസം കഴിക്കാതെയും സത്യവും ശുദ്ധിയും ഉള്ള പുരുഷന്മാർക്കും ധർമ്മരാജപുരിയിലേക്ക് സന്തോഷത്തോടെ പോകാൻ കഴിയും.
മാംസാന് മിഷ്ടതരം നാസ്തി ഭക്ഷ്യഭോജ്യാദികേഷു ച തസ്മാന് മാംസം ന ഭുഞ്ജീത നാസ്തി മിഷ്ടൈഃ സുഖോദയഃ
ഭക്ഷ്യങ്ങളിൽ മാംസംപോലുള്ള രുചികരം ഒന്നുമില്ല; അതുകൊണ്ട് മാംസം കഴിക്കരുത്, രുചികരമായതിൽ നിന്ന് സന്തോഷം ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
ഗോസഹസ്രം തു യോ ദദ്യാദ് യസ് തു മാംസം ന ഭക്ഷയേത് സമാവ് ഏതൌ പുരാ പ്രാഹ ബ്രഹ്മാ വേദവിദാം വരഃ
ആയിരം പശുക്കൾ ദാനം ചെയ്യുന്നവനും, മാംസം കഴിക്കാത്തവനും, ഈ രണ്ടുപേരെയും വേദജ്ഞനായ ബ്രഹ്മാവ് ഒരുപോലെ എന്ന് പുരാതനകാലത്ത് പ്രഖ്യാപിച്ചു.
സര്വതീര്ഥേഷു യത് പുണ്യം സര്വയജ്ഞേഷു യത് ഫലമ് അമാംസഭക്ഷണേ വിപ്രാസ് തച് ച തച് ച ച തത്സമമ്
എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യവും, എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളിൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലവും, മാംസം കഴിക്കാതിരിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ്, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ.
ഏവം സുഖേന തേ യാന്തി യമലോകം ച ധാര്മികാഃ ദാനവ്രതപരാ യാനൈര് യത്ര ദേവോ രവേഃ സുതഃ
ഇങ്ങനെ ദാനവും വ്രതവും ആചരിക്കുന്ന ധാർമ്മികർ, ദിവ്യവാഹനങ്ങളിൽ കയറി യമപുത്രനായ ദേവൻ വസിക്കുന്ന ലോകത്തേക്ക് സന്തോഷത്തോടെ പോകുന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ താന് ധാര്മികാന് ദേവഃ സ്വയം സംമാനയേദ് യമഃ സ്വാഗതാസനദാനേന പാദ്യാര്ഘ്യേണ പ്രിയേണ തു
ആ ധാർമ്മികരെ കണ്ടു യമദേവൻ സ്വയം ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ച്, സ്നേഹത്തോടെ ഇരിപ്പിടവും പാദ്യവും അർഘ്യവും നൽകുന്നു.
ധന്യാ യൂയം മഹാത്മാന ആത്മനോ ഹിതകാരിണഃ യേന ദിവ്യസുഖാര്ഥായ ഭവദ്ഭിഃ സുകൃതം കൃതമ്
നിങ്ങൾ ഭാഗ്യശാലികളും മഹാത്മാക്കളും തന്നെയാണ്; ദിവ്യസുഖത്തിനായി നിങ്ങൾ ചെയ്ത സൽപ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾക്ക് ഈ ഫലം ലഭിച്ചത്.
ഇദം വിമാനമ് ആരുഹ്യ ദിവ്യസ്ത്രീഭോഗഭൂഷിതാഃ സ്വര്ഗം ഗച്ഛധ്വമ് അതുലം സര്വകാമസമന്വിതമ്
ഈ ദിവ്യവിമാനത്തില് കയറി, ദൈവീക സ്ത്രികളും ആനന്ദങ്ങളും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, നിങ്ങള് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറഞ്ഞ അതുല്യമായ സ്വര്ഗത്തിലേക്ക് പോകുവിന്.
തത്ര ഭുക്ത്വാ മഹാഭോഗാന് അന്തേ പുണ്യപരിക്ഷയാത് യത് കിംചിദ് അല്പമ് അശുഭം ഫലം തദ് ഇഹ ഭോക്ഷ്യഥ
അവിടെ വലിയ ആനന്ദങ്ങള് അനുഭവിച്ചതിന് ശേഷം, പുണ്യം തീര്ന്നപ്പോള്, ബാക്കി ശേഷിക്കുന്ന ചെറിയ അശുഭഫലങ്ങള് നിങ്ങള് ഇവിടെ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും.
യേ തു തം ധര്മരാജാനം നരാഃ പുണ്യാനുഭാവതഃ പശ്യന്തി സൌമ്യമനസം പിതൃഭൂതമ് ഇവാത്മനഃ
പുണ്യത്തിന്റെ ശക്തിയാല് ധര്മരാജാവിനെ, സുന്ദരമായ മനസ്സുള്ളവനെയും, സ്വന്തം പിതാവിനെപ്പോലെ കരുണയുള്ളവനെയും, ആരെങ്കിലും കാണുന്നുവെങ്കില്,
തസ്മാദ് ധര്മഃ സേവിതവ്യഃ സദാ മുക്തിഫലപ്രദഃ ധര്മാദ് അര്ഥസ് തഥാ കാമോ മോക്ഷശ് ച പരികീര്ത്യതേ
അതിനാല് മോക്ഷഫലം നല്കുന്ന ധര്മം എപ്പോഴും ആചരിക്കണം. ധര്മത്തില് നിന്ന് സമ്പത്തും, ആഗ്രഹവും, മോക്ഷവും ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
ധര്മോ മാതാ പിതാ ഭ്രാതാ ധര്മോ നാഥഃ സുഹൃത് തഥാ ധര്മഃ സ്വാമീ സഖാ ഗോപ്താ തഥാ ധാതാ ച പോഷകഃ
ധര്മം അമ്മയും അച്ഛനും സഹോദരനും ആണ്. ധര്മം രക്ഷകനും സുഹൃത്തും ആണ്. ധര്മം യജമാനനും കൂട്ടുകാരനും രക്ഷകനും സൃഷ്ടാവും പോഷകനുമാണ്.
ധര്മാദ് അര്ഥോ ഽര്ഥതഃ കാമഃ കാമാദ് ഭോഗഃ സുഖാനി ച ധര്മാദ് ഐശ്വര്യമ് ഏകാഗ്ര്യം ധര്മാത് സ്വര്ഗഗതിഃ പരാ
ധര്മത്തില് നിന്ന് സമ്പത്ത്, സമ്പത്തില് നിന്ന് ആഗ്രഹം, ആഗ്രഹത്തില് നിന്ന് ആനന്ദവും സുഖവും ഉണ്ടാകുന്നു. ധര്മത്തില് നിന്ന് ഐശ്വര്യവും ഏകാഗ്രതയും ഉന്നതമായ സ്വര്ഗഗതിയും ലഭിക്കുന്നു.
ധര്മസ് തു സേവിതോ വിപ്രാസ് ത്രായതേ മഹതോ ഭയാത് ദേവത്വം ച ദ്വിജത്വം ച ധര്മാത് പ്രാപ്നോത്യ് അസംശയമ്
ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ധര്മം ആചരിച്ചാല് വലിയ ഭയങ്ങളില് നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാം. ദൈവത്വവും ദ്വിജത്വവും ധര്മത്തിലൂടെ ഉറപ്പായും ലഭിക്കുന്നു.
യദാ ച ക്ഷീയതേ പാപം നരാണാം പൂര്വസംചിതമ് തദൈഷാം ഭജതേ ബുദ്ധിര് ധര്മം ചാത്ര ദ്വിജോത്തമാഃ
മനുഷ്യരുടെ പണ്ടത്തെ പാപങ്ങള് കുറയുമ്പോള് അവരുടെ മനസ്സ് ധര്മത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നു, ഉത്തമ ദ്വിജന്മാരേ.