മുദ്ഗരൈര് ലോഹദണ്ഡൈശ് ച ശക്തിതോമരപട്ടിശൈഃ പരിഘൈര് ഭിന്ദിപാലൈശ് ച ഗദാപരശുഭിഃ ശരൈഃ
മുതികൊള്ളികൾ, ഇരുമ്പ് ദണ്ഡങ്ങൾ, കുന്തങ്ങൾ, വാളുകൾ, വലിയ തടി, കല്ലെറിയുന്ന ഉപകരണങ്ങൾ, ഗദ, പരശു, അമ്പുകൾ എന്നിവകൊണ്ടാണ് അവരെ തല്ലുന്നത്.
പൃഷ്ഠതോ ഹന്യമാന്യാശ് ച യമദൂതൈഃ സുനിര്ദയൈഃ അഗ്രതഃ സിംഹവ്യാഘ്രാദ്യൈര് ഭക്ഷ്യന്തേ പാപകാരിണഃ
യമന്റെ കനിഞ്ഞില്ലാത്ത ദൂതന്മാർ പിൻവശത്ത് അടിക്കുകയും, മുന്നിൽ സിംഹം, കടുവ തുടങ്ങിയ മൃഗങ്ങൾ അവരെ തിന്നുകയും ചെയ്യുന്നു; പാപികൾ ഇങ്ങനെ ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നു.
ന പ്രവേഷ്ടും ന നിര്ഗന്തും ലഭന്തേ ദുഃഖിതാ ഭൃശമ് സ്വകര്മോപഹതാഃ പാപാഃ ക്രന്ദമാനാഃ സുദാരുണാഃ
അവർ അത്യന്തം ദുഃഖിതരായി അകത്തേക്കോ പുറത്തേക്കോ പോകാൻ കഴിയുന്നില്ല; സ്വന്തം പാപങ്ങൾ കൊണ്ടു പീഡിതരായി, ഭയാനകമായി കരയുന്നു.
തത്ര സംപീഡ്യ സുഭൃശം പ്രവേശം യമകിംകരൈഃ നീയന്തേ പാപിനസ് തത്ര യത്ര തിഷ്ഠേത് സ്വയം യമഃ
അവിടെ യമന്റെ ദൂതന്മാർ ഭയാനകമായി പീഡിപ്പിച്ച ശേഷം, പാപികളെ യമൻ സ്വയം നില്ക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.
ധര്മാത്മാ ധര്മകൃദ് ദേവഃ സര്വസംയമനോ യമഃ ഏവം പഥാതികഷ്ടേന പ്രാപ്താഃ പ്രേതപുരം നരാഃ
ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവനും, എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും നിയന്ത്രണമുള്ള ദേവനുമായ യമൻ അവിടെയുണ്ട്; ഇങ്ങനെ കഠിനമായ വഴിയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്ത് മനുഷ്യർ പ്രേതലോകത്തിലെത്തുന്നു.
പ്രജ്ഞാപിതാസ് തദാ ദൂതൈര് നിവേശ്യന്തേ യമാഗ്രതഃ തതസ് തേ പാപകര്മാണസ് തം പശ്യന്തി ഭയാനകമ്
അവിടെ ദൂതന്മാർ അറിയിച്ച്, അവരെ യമന്റെ മുമ്പിൽ കൊണ്ടുവരുന്നു; പിന്നെ പാപം ചെയ്തവർ ഭയാനകമായ യമനെ കാണുന്നു.
പാപാപവിദ്ധനയനാ വിപരീതാത്മബുദ്ധയഃ ദംഷ്ട്രാകരാലവദനം ഭ്രുകൂടീകുടിലേക്ഷണമ്
പാപം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ മങ്ങിയവരും, മനസ്സ് തെറ്റിപ്പോയവരും, വലിയ പല്ലുകൾ പുറത്തുള്ള ഭയങ്കരമായ മുഖവും, ചുരുണ്ട കണ്പൊട്ടുകളും ഉള്ളവനാണ് അവൻ.
ഊര്ധ്വകേശം മഹാശ്മശ്രും പ്രസ്ഫുരദധരോത്തരമ് അഷ്ടാദശഭുജം ക്രുദ്ധം നീലാഞ്ജനചയോപമമ്
മുടി നേരെ നിൽക്കുന്നവനും, വലിയ താടിയും, ചലിക്കുന്ന അധരവും താടിയും ഉള്ളവനും, പതിനെട്ടു കൈകളും, കറുത്ത അഞ്ജനമേഘംപോലെയും, കോപത്തിൽ കത്തുന്നവനുമാണ്.
സര്വായുധോദ്യതകരം തീവ്രദണ്ഡേന സംയുതമ് മഹാമഹിഷമ് ആരൂഢം ദീപ്താഗ്നിസമലോചനമ്
എല്ലാ ആയുധങ്ങളും കൈകളിൽ പിടിച്ചവനും, ഭയങ്കരമായ ദണ്ഡം കൈവശമുള്ളവനും, വലിയ മഹിഷത്തിൽ കയറിയവനും, കണ്ണുകൾ തീപോലെ കത്തുന്നവനുമാണ്.
രക്തമാല്യാമ്ബരധരം മഹാമേഘമ് ഇവോച്ഛ്രിതമ് പ്രലയാമ്ബുദനിര്ഘോഷം പിബന്ന് ഇവ മഹോദധിമ്
ചുവപ്പുനിറമുള്ള പുഷ്പമാലയും വസ്ത്രവും ധരിച്ചവനും, വലിയ മേഘംപോലെ ഉയർന്നവനും, പ്രളയകാലത്തെ മേഘഗർജ്ജനംപോലെയുള്ള ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നവനും, മഹാസമുദ്രം കുടിക്കുന്നതുപോലെ ഭയാനകവുമാണ്.
ഗ്രസന്തമ് ഇവ ത്രൈലോക്യമ് ഉദ്ഗിരന്തമ് ഇവാനലമ് മൃത്യും ച തത്സമീപസ്ഥം കാലാനലസമപ്രഭമ്
അവൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളും വിഴുങ്ങുന്നവനായി, അഗ്നിയെ ഉന്തിവിടുന്നവനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. മരണവും അതിന്റെ അടുത്ത്, കാലാഗ്നിപോലെ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
പ്രലയാനലസംകാശം കൃതാന്തം ച ഭയാനകമ് മാരീചോഗ്രാ മഹാമാരീ കാലരാത്രീ ച ദാരുണാ
പ്രളയത്തിലെ അഗ്നിപോലെയും ഭയങ്കരനുമായ യമനും, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മരീചിയും മഹാമാരിയും, ഭയാനകമായ കാലരാത്രിയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിവിധാ വ്യാധയഃ കഷ്ടാ നാനാരൂപാ ഭയാവഹാഃ ശക്തിശൂലാങ്കുശധരാഃ പാശചക്രാസിധാരിണഃ
വിവിധ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപങ്ങളിലുള്ള കഠിനമായ രോഗങ്ങൾ, കയ്യിൽ കുന്തം, ത്രിശൂലം, ആങ്കുഷം, പാശം, ചക്രം, വാൾ എന്നിവയുമായി അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
വജ്രദണ്ഡധരാ രൌദ്രാഃ ക്ഷുരതൂണധനുര്ധരാഃ അസംഖ്യാതാ മഹാവീര്യാഃ ക്രൂരാശ് ചാഞ്ജനസപ്രഭാഃ
വജ്രവും ദണ്ഡവും കൈവശമുള്ള ക്രൂരന്മാർ, ക്ഷുരം, അമ്പൊന്ത, വില്ല് എന്നിവയുമായി, അനവധി, മഹാശക്തിയുള്ളവർ, കറുത്ത് കാജലുപോലെയുള്ളവർ അവിടെ കണ്ടു.
സര്വായുധോദ്യതകരാ യമദൂതാ ഭയാനകാഃ അനേന പരിവാരേണ മഹാഘോരേണ സംവൃതമ്
എല്ലാ ആയുധങ്ങളും ഉയർത്തി പിടിച്ച ഭയാനകമായ യമദൂതന്മാർ, ഈ വലിയ ഭയങ്കര സംഘത്തോടെ അവനെ ചുറ്റി നിന്നു.
യമം പശ്യന്തി പാപിഷ്ഠാശ് ചിത്രഗുപ്തം വിഭീഷണമ് നിര്ഭര്ത്സയതി ചാത്യര്ഥം യമസ് താന് പാപകാരിണഃ
അത്യന്തം പാപികളായവർ യമനെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ചിത്രഗുപ്തനെയും കാണുന്നു. യമൻ അവരെ കഠിനമായി ശാസിക്കുന്നു.
ചിത്രഗുപ്തസ് തു ഭഗവാന് ധര്മവാക്യൈഃ പ്രബോധയന്
പുണ്യവാനായ ചിത്രഗുപ്തൻ ധർമ്മത്തിന്റെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.
ഭോ ഭോ ദുഷ്കൃതകര്മാണഃ പരദ്രവ്യാപഹാരിണഃ ഗര്വിതാ രൂപവീര്യേണ പരദാരവിമര്ദകാഃ
ഹേ, ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ ചെയ്തവരേ, മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്ത് കവർന്നവരേ, സൗന്ദര്യത്തിലും ശക്തിയിലും അഹങ്കരിക്കുന്നവരേ, മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യമാരെ അപമാനിച്ചവരേ—
യത് സ്വയം ക്രിയതേ കര്മ തത് സ്വയം ഭുജ്യതേ പുനഃ തത് കിമ് ആത്മോപഘാതാര്ഥം ഭവദ്ഭിര് ദുഷ്കൃതം കൃതമ്
സ്വയം ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലം സ്വയം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും; അങ്ങനെ തന്നെ, നിങ്ങൾക്ക് തന്നെ ദോഷം വരുത്തി ദുഷ്കൃത്യം ചെയ്യേണ്ടത് എന്തിന്?
ഇദാനീം കിം നു ശോചധ്വം പീഡ്യമാനാഃ സ്വകര്മഭിഃ ഭുഞ്ജധ്വം സ്വാനി ദുഃഖാനി നഹി ദോഷോ ഽസ്തി കസ്യചിത്
നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ട് പീഡിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഇപ്പോൾ ദുഃഖിക്കാൻ എന്താണ് കാര്യം? നിങ്ങളുടെ ദുഃഖങ്ങൾ നിങ്ങൾ തന്നെ അനുഭവിക്കുക; മറ്റാരിലും കുറ്റമില്ല.
യ ഏതേ പൃഥിവീപാലാഃ സംപ്രാപ്താ മത്സമീപതഃ സ്വകീയൈഃ കര്മഭിര് ഘോരൈര് ദുഷ്പ്രജ്ഞാ ബലഗര്വിതാഃ
ഈ ഭൂമിയുടെ ഭരണാധികാരികൾ, തങ്ങളുടെ ഭയങ്കര കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടും അഹങ്കാരത്താലും മയങ്ങിപ്പോയവർ, എന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയത് അവരുടെ സ്വന്തം പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടാണ്.
ഭോ ഭോ നൃപാ ദുരാചാരാഃ പ്രജാവിധ്വംസകാരിണഃ അല്പകാലസ്യ രാജ്യസ്യ കൃതേ കിം ദുഷ്കൃതം കൃതമ്
ഹേ, ദുഷ്ചാരമുള്ള രാജാക്കന്മാരേ, ജനങ്ങളെ നശിപ്പിച്ചവരേ, കുറച്ച് കാലം മാത്രം നിലനിൽക്കുന്ന രാജ്യത്തിനായി നിങ്ങൾ എന്തിന് ദുഷ്കൃത്യം ചെയ്തു?
രാജ്യലോഭേന മോഹേന ബലാദ് അന്യായതഃ പ്രജാഃ യദ് ദണ്ഡിതാഃ ഫലം തസ്യ ഭുഞ്ജധ്വമ് അധുനാ നൃപാഃ
രാജ്യത്തോടുള്ള ലോഭത്തിലും മായയിലും പെട്ട്, ബലപ്രയോഗം ചെയ്ത് അന്യായമായി ജനങ്ങളെ ശിക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കുക, രാജാക്കന്മാരേ.
കുതോ രാജ്യം കലത്രം ച യദര്ഥമ് അശുഭം കൃതമ് തത് സര്വം സംപരിത്യജ്യ യൂയമ് ഏകാകിനഃ സ്ഥിതാഃ
നിങ്ങൾ അശുഭം ചെയ്ത രാജ്യം എവിടെയാണ്? അതിനായി ചെയ്ത ഭാര്യ എവിടെയാണ്? എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കാണ് നിൽക്കുന്നത്.
പശ്യാമോ ന ബലം സര്വം യേന വിധ്വംസിതാഃ പ്രജാഃ യമദൂതൈഃ പാട്യമാനാ അധുനാ കീദൃശം ഫലമ്
നിങ്ങൾ ജനങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച ശക്തി ഇനി കാണുന്നില്ല; ഇപ്പോൾ യമദൂതന്മാർ നിങ്ങളെ കീറിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഫലം എങ്ങനെയാണ്?
ഏവം ബഹുവിധൈര് വാക്യൈര് ഉപാലബ്ധാ യമേന തേ ശോചന്തഃ സ്വാനി കര്മാണി തൂഷ്ണീം തിഷ്ഠന്തി പാര്ഥിവാഃ
ഇങ്ങനെ യമൻ പലവിധ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ശാസിച്ചപ്പോൾ, രാജാക്കന്മാർ അവരുടെ സ്വന്തം കർമ്മങ്ങളെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിച്ച് നിശബ്ദമായി നിന്നു.
ഇതി കര്മ സമാദിശ്യ നൃപാണാം ധര്മരാട് സ്വയമ് തത്പാതകവിശുദ്ധ്യര്ഥമ് ഇദം വചനമ് അബ്രവീത്
രാജാക്കന്മാരുടെ കർമ്മങ്ങൾ പറഞ്ഞുതീരുമ്പോൾ, ധർമ്മരാജാവ് അവരുടെ പാപങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ഭോ ഭോശ് ചണ്ഡ മഹാചണ്ഡ ഗൃഹീത്വാ നൃപതീന് ഇമാന് വിശോധയധ്വം പാപേഭ്യഃ ക്രമേണ നരകാഗ്നിഷു
ഹേ, ചണ്ടാ, മഹാചണ്ടാ, ഈ രാജാക്കന്മാരെ പിടിച്ചു, അവരുടെ പാപങ്ങൾ ഓരോന്നായി നരകാഗ്നിയിൽ ശുദ്ധീകരിക്കുക.
തതഃ ശീഘ്രം സമുത്ഥായ നൃപാന് സംഗൃഹ്യ പാദയോഃ ഭ്രാമയിത്വാ തു വേഗേന ക്ഷിപ്ത്വാ ചോര്ധ്വം പ്രഗൃഹ്യ ച
അപ്പോൾ, അവർ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് രാജാക്കളെ കാലിൽ പിടിച്ച് ചുറ്റി, ശക്തിയായി ഉയിർത്ത് മുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
തത്തത്പാപപ്രമാണേന യമദൂതാഃ ശിലാതലേ ആസ്ഫോടയന്തി തരസാ വജ്രേണേവ മഹാദ്രുമമ്
ഓരോരുത്തന്റെ പാപത്തിന് അനുസരിച്ച് യമദൂതന്മാർ അവരെ കല്ലിൻ മുകളിൽ ശക്തിയായി ഇടിക്കുന്നു, മിന്നൽ വലിയ വൃക്ഷം തകർക്കുന്നതുപോലെ.