ന തത്ര വൃക്ഷച്ഛായാ വാ ന തഡാഗാഃ സരാംസി ച ന വാപ്യോ ദീര്ഘികാ വാപി ന കൂപോ ന പ്രപാ സഭാ
അവിടെ വൃക്ഷങ്ങളുടെ തണലോ, കുളങ്ങളോ, തടാകങ്ങളോ, നീളമുള്ള കിണറുകളോ, കിണറോ, വിശ്രമശാലയോ, സഭയോ ഒന്നുമില്ല.
ന മണ്ഡപോ നായതനം ന നദ്യോ ന ച പര്വതാഃ ന കിംചിദ് ആശ്രമസ്ഥാനം വിദ്യതേ തത്ര വര്ത്മനി
അവിടെ മണ്ഡപമോ, ക്ഷേത്രമോ, നദികളോ, പർവതങ്ങളോ, ആശ്രമം പോലെയുള്ളതോ ഒന്നും ആ വഴിയിൽ കാണാനില്ല.
യത്ര വിശ്രമതേ ശ്രാന്തഃ പുരുഷോ ഽതീവകര്ഷിതഃ അവശ്യമ് ഏവ ഗന്തവ്യഃ സ സര്വൈസ് തു മഹാപഥഃ
അവിടെ അതിയായി ക്ഷീണിച്ചും തളർന്നും ഒരാളും വിശ്രമിക്കാൻ ഇടമില്ല; എല്ലാവരും ആ വലിയ വഴിയിലൂടെ പോകേണ്ടതാണു.
പ്രാപ്തേ കാലേ തു സംത്യജ്യ സുഹൃദ്ബന്ധുധനാദികമ് ജരായുജാണ്ഡജാശ് ചൈവ സ്വേദജാശ് ചോദ്ഭിജാസ് തഥാ
സമയമെത്തുമ്പോൾ, സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും സമ്പത്തെയും എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചവരും, മുട്ടയിൽ ജനിച്ചവരും, ചൊരിഞ്ഞ് ജനിച്ചവരും, തുള്ളി പിറന്നവരും,
ജങ്ഗമാജങ്ഗമാശ് ചൈവ ഗമിഷ്യന്തി മഹാപഥമ് ദേവാസുരമനുഷ്യൈശ് ച വൈവസ്വതവശാനുഗൈഃ
ചലിക്കുന്നവരും അചലങ്ങളുമായ എല്ലാ ജീവികളും, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും വൈവസ്വതന്റെ അധികാരത്തിൽ ആ മഹാവഴി കടക്കും.
സ്ത്രീപുംനപുംസകൈശ് ചൈവ പൃഥിവ്യാം ജീവസംജ്ഞിതൈഃ പൂര്വാഹ്ണേ ചാപരാഹ്ണേ വാ മധ്യാഹ്നേ വാ തഥാ പുനഃ
സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും ലിംഗഭേദമില്ലാത്തവരും, ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ജീവികളും, രാവിലെ, ഉച്ചയ്ക്ക്, അല്ലെങ്കിൽ വീണ്ടും മധ്യാഹ്നത്തിലും,
സംധ്യാകാലേ ഽര്ധരാത്രേ വാ പ്രത്യൂഷേ വാപ്യ് ഉപസ്ഥിതേ വൃദ്ധൈര് വാ മധ്യമൈര് വാപി യൌവനസ്ഥൈസ് തഥൈവ ച
സന്ധ്യാകാലത്തോ, അർദ്ധരാത്രിയിലോ, പ്രഭാതത്തിലും, വൃദ്ധരായാലും, നടുവയസ്സുകാരായാലും, യൗവനത്തിലായാലും,
ഗര്ഭവാസേ ഽഥ ബാല്യേ വാ ഗന്തവ്യഃ സ മഹാപഥഃ പ്രവാസസ്ഥൈര് ഗൃഹസ്ഥൈര് വാ പര്വതസ്ഥൈഃ സ്ഥലേ ഽപി വാ
ഗർഭത്തിൽ ആയാലും, ബാല്യത്തിലായാലും, യാത്രക്കാരനായാലും, ഗൃഹസ്ഥനായാലും, പർവതത്തിൽ ആയാലും, നിലത്തായാലും ആ മഹാവഴി കടക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ക്ഷേത്രസ്ഥൈര് വാ ജലസ്ഥൈര് വാ ഗൃഹമധ്യഗതൈസ് തഥാ ആസീനൈശ് ചാസ്ഥിതൈര് വാപി ശയനീയഗതൈസ് തഥാ
വയലിൽ ആയാലും, വെള്ളത്തിൽ ആയാലും, വീട്ടിനകത്തായാലും, ഇരുന്നാലും, നിന്നാലും, കിടന്നാലും,
ജാഗ്രദ്ഭിര് വാ പ്രസുപ്തൈര് വാ ഗന്തവ്യഃ സ മഹാപഥഃ ഇഹാനുഭൂയ നിര്ദിഷ്ടമ് ആയുര് ജന്തുഃ സ്വയം തദാ
ജാഗ്രതയിലായാലും ഉറക്കത്തിലായാലും ആ മഹാവഴി കടക്കേണ്ടതുണ്ട്; ഇവിടെ നിശ്ചയിച്ച ആയുര് അനുഭവിച്ച ശേഷം, ആ ജീവി പിന്നെ—
തസ്യാന്തേ ച സ്വയം പ്രാണൈര് അനിച്ഛന്ന് അപി മുച്യതേ ജലമ് അഗ്നിര് വിഷം ശസ്ത്രം ക്ഷുദ് വ്യാധിഃ പതനം ഗിരേഃ
അവസാനത്തിൽ, ആഗ്രഹമില്ലാതിരുന്നാലും, ജീവൻ വിട്ടുപോകുന്നു; വെള്ളം, തീ, വിഷം, ആയുധം, വിശപ്പ്, രോഗം, പർവതത്തിൽ നിന്ന് വീഴൽ എന്നിവയാൽ.
നിമിത്തം കിംചിദ് ആസാദ്യ ദേഹീ പ്രാണൈര് വിമുച്യതേ വിഹായ സുമഹത് കൃത്സ്നം ശരീരം പാഞ്ചഭൌതികമ്
ഏതെങ്കിലും കാരണമെത്തുമ്പോൾ, ശരീരധാരി ജീവൻ വിട്ടുപോകുന്നു; വലിയ പഞ്ചഭൗതിക ശരീരം മുഴുവനും ഉപേക്ഷിച്ച്.
അന്യച് ഛരീരമ് ആദത്തേ യാതനീയം സ്വകര്മജമ് ദൃഢം ശരീരമ് ആപ്നോതി സുഖദുഃഖോപഭുക്തയേ
താൻ ചെയ്ത പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി, അനുഭവങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മറ്റൊരു ദു:ഖകരമായ ശരീരം സ്വീകരിക്കുന്നു; ആ ശരീരത്തിൽ സുഖവും ദു:ഖവും അനുഭവിക്കുന്നു.
തേന ഭുങ്ക്തേ സ കൃച്ഛ്രാണി പാപകര്താ നരോ ഭൃശമ് സുഖാനി ധാര്മികോ ഹൃഷ്ട ഇഹ നീതോ യമക്ഷയേ
പാപം ചെയ്തവൻ ആ ശരീരത്തിൽ കഠിനമായ കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു; ധാർമ്മികൻ യമലോകത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി സന്തോഷത്തോടെ സുഖം അനുഭവിക്കുന്നു.
ഊഷ്മാ പ്രകുപിതഃ കായേ തീവ്രവായുസമീരിതഃ ഭിനത്തി മര്മസ്ഥാനാനി ദീപ്യമാനോ നിരന്ധനഃ
ശരീരത്തിൽ ചൂട് ഉണർന്ന് കനത്ത കാറ്റ് കൊണ്ടു ഉണരുമ്പോൾ, അതു ശരീരത്തിലെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങൾ തകർക്കുന്നു; ഇന്ധനം ഇല്ലാതെ തീപോലെ കത്തുന്നു.
ഉദാനോ നാമ പവനസ് തതശ് ചോര്ധ്വം പ്രവര്തതേ ഭുജ്യതാമ് അമ്ബുഭക്ഷ്യാണാമ് അധോഗതിനിരോധകൃത്
ഉദാനൻ എന്ന കാറ്റ് പിന്നെ മേലോട്ട് നീങ്ങുന്നു; അപ്പോൾ വെള്ളവും ഭക്ഷ്യവും കഴിക്കുന്നത് നിൽക്കുന്നു, താഴേക്ക് പോകുന്ന വഴി തടയപ്പെടുന്നു.
തതോ യേനാമ്ബുദാനാനി കൃതാന്യ് അന്നരസാസ് തഥാ ദത്താഃ സ തസ്യാമ് ആഹ്ലാദമ് ആപദി പ്രതിപദ്യതേ
അപ്പോൾ, ആരെങ്കിലും വെള്ളവും ഭക്ഷണവും പോഷകസമൃദ്ധമായ വസ്തുക്കളും നൽകിയാൽ, ആ ദാനത്തിന്റെ ഫലമായി ദുരിതസമയത്തും സന്തോഷം അനുഭവിക്കും.
അന്നാനി യേന ദത്താനി ശ്രദ്ധാപൂതേന ചേതസാ സോ ഽപി തൃപ്തിമ് അവാപ്നോതി വിനാപ്യ് അന്നേന വൈ തദാ
ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ മനസ്സ് ശുദ്ധിയോടെ ഭക്ഷണം നൽകിയവനും, അപ്പോൾ തന്നെ ഭക്ഷണം ലഭിക്കാതിരുന്നാലും, തൃപ്തി അനുഭവിക്കും.
യേനാനൃതാനി നോക്താനി പ്രീതിഭേദഃ കൃതോ ന ച ആസ്തികഃ ശ്രദ്ദധാനശ് ച സുഖമൃത്യും സ ഗച്ഛതി
യാരും കള്ളം പറയാതെയും, അനുരാഗം ഭംഗം വരുത്താതെയും, വിശ്വാസത്തോടെ ജീവിക്കുന്നവനും, ആത്മവിശ്വാസമുള്ളവനും, സുഖകരമായ മരണം പ്രാപിക്കും.
ദേവബ്രാഹ്മണപൂജായാം നിരതാശ് ചാനസൂയകാഃ ശുക്ലാ വദാന്യാ ഹ്രീമന്തസ് തേ നരാഃ സുഖമൃത്യവഃ
ദേവന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ആദരിക്കുന്നതിൽ ഏർപ്പെട്ട്, അസൂയയില്ലാതെ, ശുദ്ധരായി, ഉദാരരായി, ലജ്ജാശീലമുള്ളവരായ പുരുഷന്മാർക്ക് സുഖകരമായ മരണം ലഭിക്കും.
യഃ കാമാന് നാപി സംരമ്ഭാന് ന ദ്വേഷാദ് ധര്മമ് ഉത്സൃജേത് യഥോക്തകാരീ സൌമ്യശ് ച സ സുഖം മൃത്യുമ് ഋച്ഛതി
ആഗ്രഹം, കോപം, വൈരം എന്നിവകൊണ്ട് ധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കാതെയും, നിർദ്ദേശിച്ച പ്രകാരം പ്രവർത്തിച്ചും, സൌമ്യനായി ഇരിക്കുന്നവനും സുഖകരമായ മരണം പ്രാപിക്കും.
വാരിദാസ് തൃഷിതാനാം യേ ക്ഷുധിതാന്നപ്രദായിനഃ പ്രാപ്നുവന്തി നരാഃ കാലേ മൃത്യും സുഖസമന്വിതമ്
ദാഹമുള്ളവർക്കു വെള്ളവും വിശപ്പുള്ളവർക്കു ഭക്ഷണവും സമയോചിതമായി നൽകുന്നവർക്ക് സന്തോഷം കൂടിയ മരണം ലഭിക്കും.
ശീതം ജയന്തി ധനദാസ് താപം ചന്ദനദായിനഃ പ്രാണഘ്നീം വേദനാം കഷ്ടാം യേ ചാന്യോദ്വേഗധാരിണഃ
സമ്പത്ത് നൽകുന്നവർ തണുപ്പ് ജയിക്കും; ചന്ദനം നൽകുന്നവർ ചൂട് മറികടക്കും; മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനയും ദു:ഖവും മാറ്റുന്നവർ ഭയാനകമായ വേദനയെ അതിജയിക്കും.
മോഹം ജ്ഞാനപ്രദാതാരസ് തഥാ ദീപപ്രദാസ് തമഃ കൂടസാക്ഷീ മൃഷാവാദീ യോ ഗുരുര് നാനുശാസ്തി വൈ
ജ്ഞാനം നൽകുന്നവർ മോഹം അകറ്റുന്നു; വിളക്കുകൾ നൽകുന്നവർ ഇരുണ്ടിരിപ്പ് അകറ്റുന്നു; കള്ളസാക്ഷി, കള്ളം പറയുന്നവൻ, പഠിപ്പിക്കാത്ത ഗുരു ഇവർ—all—
തേ മോഹമൃത്യവഃ സര്വേ തഥാ യേ വേദനിന്ദകാഃ വിഭീഷണാഃ പൂതിഗന്ധാഃ കൂടമുദ്ഗരപാണയഃ
ഇവരൊക്കെയും, വേദങ്ങളെ അപമാനിക്കുന്നവരും, മോഹത്തിലും മരണത്തിലും അകപ്പെടുന്നു; ഭയാനകരും ദുർഗന്ധമുള്ളവരും കള്ളായുധം കൈവശമുള്ളവരുമാകും.
ആഗച്ഛന്തി ദുരാത്മാനോ യമസ്യ പുരുഷാസ് തഥാ പ്രാപ്തേഷു ദൃക്പഥം തേഷു ജായതേ തസ്യ വേപഥുഃ
ദുഷ്ടഹൃദയമുള്ള യമദൂതന്മാർ അടുത്ത് വരുമ്പോൾ, അവരെ കാണുമ്പോൾ അവനിൽ നടുക്കം പടരുന്നു.
ക്രന്ദത്യ് അവിരതഃ സോ ഽഥ ഭ്രാതൃമാതൃപിതൃംസ് തഥാ സാ തു വാഗ് അസ്ഫുടാ വിപ്രാ ഏകവര്ണാ വിഭാവ്യതേ
അവൻ നിരന്തരം കരയുന്നു, സഹോദരന്മാരെയും അമ്മയെയും അച്ഛനെയും വിളിക്കുന്നു; അവന്റെ വാക്കുകൾ അസ്പഷ്ടമാകുന്നു, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ഒരു അക്ഷരം മാത്രം മനസ്സിലാകും.
ദൃഷ്ടിര് വിഭ്രാമ്യതേ ത്രാസാത് കാസാവൃഷ്ട്യ് അത്യ് അഥാനനമ് തതഃ സ വേദനാവിഷ്ടം തച് ഛരീരം വിമുഞ്ചതി
ഭയത്തിൽ അവന്റെ കാഴ്ച കറങ്ങുന്നു, മുഖം ചുമയും കണ്ണുനീരും കൊണ്ട് നിറയുന്നു; പിന്നെ വേദനയിൽ ആകമാനം ആ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.
വായ്വഗ്രസാരീ തദ്രൂപദേഹമ് അന്യത് പ്രപദ്യതേ തത്കര്മയാതനാര്ഥേ ച ന മാതൃപിതൃസംഭവമ്
വായുവിൽ കയറി, ആ രൂപത്തിലുള്ള മറ്റൊരു ശരീരം അവൻ പ്രാപിക്കുന്നു; അതിൽ, തന്റെ കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കാൻ, അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും ജനനം ഇല്ലാതെ.
തത്പ്രമാണവയോവസ്ഥാസംസ്ഥാനൈഃ പ്രാപ്യതേ വ്യഥാ തതോ ദൂതോ യമസ്യാഥ പാശൈര് ബധ്നാതി ദാരുണൈഃ
ആ ശരീരത്തിന്റെ വലിപ്പം, പ്രായം, നില, രൂപം എന്നിവ അനുസരിച്ച് വേദന അനുഭവിക്കുന്നു; പിന്നെ യമദൂതൻ കഠിനമായ കയരുകൾ കൊണ്ട് അവനെ കെട്ടുന്നു.