ഏവമ് ഉക്ത്വാ തു ഭഗവാഞ് ജഗാമാശു പിതാമഹഃ വൈരാജം ബ്രഹ്മസദനം ബ്രഹ്മര്ഷിഗണസേവിതമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ പിതാമഹൻ വേഗത്തിൽ വിരാജയുടെ ദൈവലോകത്തിലേക്ക്, ബ്രഹ്മർഷിമാരുടെ സേവനത്തോടെ, തിരിച്ചു പോയി.
തതോ ദേവാശ് ച നാഗാശ് ച ഗന്ധര്വാ മുനയസ് തഥാ വരപ്രദാനം ശ്രുത്വൈവ പിതാമഹമ് ഉപസ്ഥിതാഃ
അതിനുശേഷം ദേവന്മാരും പാമ്പുകളും ഗന്ധർവന്മാരും മുനിമാരും, ആ വരം നൽകിയ വിവരം കേട്ട്, പിതാമഹനെ സമീപിച്ചു.
വരേണാനേന ഭഗവന് ബാധിഷ്യതി സ നോ ഽസുരഃ തത് പ്രസീദാശു ഭഗവന് വധോ ഽപ്യ് അസ്യ വിചിന്ത്യതാമ്
ഭഗവനെ, ഈ വരംകൊണ്ട് ആ അസുരൻ ഞങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കും; അതിനാൽ ദയവായി ഭഗവനെ, അവന്റെ നാശം ഉടൻ ആലോചിക്കണമെന്നു ഞങ്ങൾ അപേക്ഷിക്കുന്നു.
ഭഗവന് സര്വഭൂതാനാം സ്വയംഭൂര് ആദികൃത് പ്രഭുഃ സ്രഷ്ടാ ച ഹവ്യകവ്യാനാമ് അവ്യക്തം പ്രകൃതിര് ധ്രുവമ്
ഭഗവനെ, നീ സ്വയം ജനിച്ചവൻ, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ആദികർത്താവും പ്രഭുവും, ദേവന്മാർക്കും പിതൃകൾക്കും ഹോമം നൽകുന്നവനും, അപ്രത്യക്ഷമായ പ്രകൃതിയും ശാശ്വതത്വവുമാണ്.
തതോ ലോകഹിതം വാക്യം ശ്രുത്വാ ദേവഃ പ്രജാപതിഃ പ്രോവാച ഭഗവാന് വാക്യം സര്വദേവഗണാംസ് തഥാ
ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ദേവനായ പ്രജാപതി ഭഗവാൻ എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളോടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അവശ്യം ത്രിദശാസ് തേന പ്രാപ്തവ്യം തപസഃ ഫലമ് തപസോ ഽന്തേ ച ഭഗവാന് വധം വിഷ്ണുഃ കരിഷ്യതി
അവൻ ചെയ്ത തപസ്സിന്റെ ഫലം ദേവന്മാർക്ക് ലഭിക്കേണ്ടതാണു; എന്നാൽ തപസ്സിന്റെ അവസാനം ഭഗവാൻ വിഷ്ണു തന്നെ അവന്റെ വധം നടത്തും.
ഏതച് ഛ്രുത്വാ സുരാഃ സര്വേ വാക്യം പങ്കജജന്മനഃ സ്വാനി സ്ഥാനാനി ദിവ്യാനി ജഗ്മുസ് തേ വൈ മുദാന്വിതാഃ
പങ്കജത്തിൽ ജനിച്ചവന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ദേവന്മാർ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ തങ്ങളുടെ ദിവ്യസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി.
ലബ്ധമാത്രേ വരേ ചാപി സര്വാഃ സോ ഽബാധത പ്രജാഃ ഹിരണ്യകശിപുര് ദൈത്യോ വരദാനേന ദര്പിതഃ
വരം ലഭിച്ച ഉടൻ തന്നെ, വരം ലഭിച്ചതിന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ ഹിരണ്യകശിപു എന്ന ദൈത്യൻ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ഉപദ്രവിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആശ്രമേഷു മഹാഭാഗാന് മുനീന് വൈ സംശിതവ്രതാന് സത്യധര്മരതാന് ദാന്താംസ് തദാ ധര്ഷിതവാംസ് തഥാ
അവൻ അശ്രമങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന മഹാന്മാരായ, ഉറച്ച വ്രതമുള്ള, സത്യധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന, ആത്മസംയമനം പുലർത്തുന്ന മുനിമാരെയും അവമാനിച്ചു.
ത്രിദിവസ്ഥാംസ് തഥാ ദേവാന് പരാജിത്യ മഹാബലഃ ത്രൈലോക്യം വശമ് ആനീയ സ്വര്ഗേ വസതി സോ ഽസുരഃ
വലിയ ശക്തിയാൽ സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കുന്ന ദേവന്മാരെ ജയിച്ച ശേഷം, ആ അസുരൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും തന്റെ അധീനതയിൽ ആക്കി സ്വർഗത്തിൽ വസിച്ചു.
യദാ വരമദോന്മത്തോ വിചരന് ദാനവോ ഭുവി യജ്ഞീയാന് അകരോദ് ദൈത്യാന് അയജ്ഞീയാശ് ച ദേവതാഃ
വരത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ ആ ദാനവൻ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, ദൈത്യന്മാരെ യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്യിക്കുന്നവരാക്കി, ദേവന്മാരെ യജ്ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റി.
ആദിത്യാ വസവഃ സാധ്യാ വിശ്വേ ച മരുതസ് തഥാ ശരണ്യം ശരണം വിഷ്ണുമ് ഉപതസ്ഥുര് മഹാബലമ്
ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, സാധ്യർ, വിശ്വദേവന്മാർ, മരുതുകൾ എന്നിവരെല്ലാം തങ്ങളുടെ രക്ഷകനായ മഹാബലശാലിയായ വിഷ്ണുവിൽ അഭയം തേടി.
ദേവബ്രഹ്മമയം യജ്ഞം ബ്രഹ്മദേവം സനാതനമ് ഭൂതം ഭവ്യം ഭവിഷ്യം ച പ്രഭും ലോകനമസ്കൃതമ് നാരായണം വിഭും ദേവം ശരണ്യം ശരണം ഗതാഃ
ദേവന്മാരുടെയും ബ്രഹ്മാവിന്റെയും സ്വരൂപമായ യജ്ഞം, ശാശ്വതനായ ദേവൻ, ഭൂതകാലം, വർത്തമാനം, ഭാവി എന്നിവയുടെ അധിപൻ, ലോകങ്ങൾ വന്ദിക്കുന്നവൻ, സർവ്വവ്യാപിയായ നാരായണൻ—ഇവനിൽ തന്നെയാണ് അവർ അഭയം തേടിയത്.
ത്രായസ്വ നോ ഽദ്യ ദേവേശ ഹിരണ്യകശിപോര് ഭയാത് ത്വം ഹി നഃ പരമോ ദേവസ് ത്വം ഹി നഃ പരമോ ഗുരുഃ
ദേവേശാ, ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ ഭയത്തിൽ നിന്ന് ഇന്നേ ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ; നീയാണു ഞങ്ങളുടെ പരമദേവനും, നീയാണു ഞങ്ങളുടെ പരമഗുരുവും.
ത്വം ഹി നഃ പരമോ ധാതാ ബ്രഹ്മാദീനാം സുരോത്തമ ഉത്ഫുല്ലാമലപത്ത്രാക്ഷ ശത്രുപക്ഷക്ഷയംകര ക്ഷയായ ദിതിവംശസ്യ ശരണം ത്വം ഭവസ്വ നഃ
നീയാണ് ഞങ്ങളുടെ പരമസ്രഷ്ടാവ്, ബ്രഹ്മാദികൾക്കിടയിലും ഉത്തമൻ, പൂർണ്ണമായി വിരിഞ്ഞ, കറുത്തമയില്ലാത്ത താമരപ്പൂക്കളെപ്പോലെയുള്ള കണ്ണുകൾ ഉള്ളവൻ, ശത്രുക്കളുടെ കൂട്ടങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ—ദിതിയുടെ വംശത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്കു അഭയം നീയാകണം.
ഭയം ത്യജധ്വമ് അമരാ അഭയം വോ ദദാമ്യ് അഹമ് തഥൈവ ത്രിദിവം ദേവാഃ പ്രതിലപ്സ്യഥ മാ ചിരമ്
അമരന്മാരേ, ഭയം ഉപേക്ഷിക്കൂ; ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു ഭയരഹിതത്വം നൽകുന്നു. ഉടൻ തന്നെ, ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾക്ക് പുനഃസ്വർഗം ലഭിക്കും.
ഏഷോ ഽഹം സഗണം ദൈത്യം വരദാനേന ദര്പിതമ് അവധ്യമ് അമരേന്ദ്രാണാം ദാനവേന്ദ്രം നിഹന്മി തമ്
വരത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ, അമരന്മാരുടെ രാജാക്കന്മാർക്ക് ജയിക്കാനാവാത്ത ഈ ദൈത്യനെ, അവന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം, ഞാൻ തന്നെ സംഹരിക്കും.
ഏവമ് ഉക്ത്വാ തു ഭഗവാന് വിസൃജ്യ ത്രിദശേശ്വരാന് ഹിരണ്യകശിപോഃ സ്ഥാനമ് ആജഗാമ മഹാബലഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ഭഗവാൻ ദേവന്മാരെ വിട്ടയച്ചു, മഹാശക്തിയോടെ ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
നരസ്യാര്ധതനും കൃത്വാ സിംഹസ്യാര്ധതനും പ്രഭുഃ നാരസിംഹേന വപുഷാ പാണിം സംസ്പൃശ്യ പാണിനാ
ഭഗവാൻ മനുഷ്യന്റെ അർദ്ധശരീരവും സിംഹത്തിന്റെ അർദ്ധശരീരവും സ്വീകരിച്ച്, നരസിംഹാവതാരത്തിൽ തന്റെ കൈകൊണ്ട് അവനെ സ്പർശിച്ചു.
ഘനജീമൂതസംകാശോ ഘനജീമൂതനിസ്വനഃ ഘനജീമൂതദീപ്തൌജാ ജീമൂത ഇവ വേഗവാന്
അവൻ കനത്ത മേഘംപോലെയുള്ള രൂപവും, മേഘത്തിന്റെ ഗർജ്ജനപോലെയുള്ള ശബ്ദവും, മേഘംപോലെയുള്ള പ്രകാശവും, അതിവേഗതയും ഉള്ളവനായിരുന്നു.
ദൈത്യം സോ ഽതിബലം ദൃഷ്ട്വാ ദൃപ്തശാര്ദൂലവിക്രമഃ ദൃപ്തൈര് ദൈത്യഗണൈര് ഗുപ്തം ഹതവാന് ഏകപാണിനാ
അത്യന്തം ശക്തനായ ദൈത്യനെ, അഭിമാനത്തോടെ കടുവയെപ്പോലെ ഭയങ്കരനായവനെയും, അവന്റെ ചുറ്റും അഭിമാനത്തോടെ നിന്നിരുന്ന ദൈത്യഗണത്തെയും കണ്ടു, അവനെ ഒരേ കൈകൊണ്ട് വധിച്ചു.
നൃസിംഹ ഏഷ കഥിതോ ഭൂയോ ഽയം വാമനഃ പരഃ യത്ര വാമനമ് ആസ്ഥായ രൂപം ദൈത്യവിനാശനമ്
ഇവൻ നരസിംഹനെന്നറിയപ്പെടുന്നു; വീണ്ടും, വാമനനെന്ന പരമോന്നത രൂപത്തിൽ ദൈത്യവംശത്തെ നശിപ്പിച്ചു.
ബലേര് ബലവതോ യജ്ഞേ ബലിനാ വിഷ്ണുനാ പുരാ വിക്രമൈസ് ത്രിഭിര് അക്ഷോഭ്യാഃ ക്ഷോഭിതാസ് തേ മഹാസുരാഃ
ശക്തനായ ബലിയുടെ യാഗത്തിൽ, അതിപ്രഭാവമുള്ള മഹാസുരന്മാരെ, ശക്തനായ വിഷ്ണു തന്റെ മൂന്നു വെട്ടുകൾകൊണ്ട് കീഴടക്കി.
വിപ്രചിത്തിഃ ശിവഃ ശങ്കുര് അയഃശങ്കുസ് തഥൈവ ച അയഃശിരാ അശ്വശിരാ ഹയഗ്രീവശ് ച വീര്യവാന്
വിപ്രചിത്തി, ശിവൻ, ശങ്കു, അയശങ്കു, അയശിര, അശ്വശിര, മഹാശക്തനായ ഹയഗ്രീവൻ—
വേഗവാന് കേതുമാന് ഉഗ്രഃ സോഗ്രവ്യഗ്രോ മഹാസുരഃ പുഷ്കരഃ പുഷ്കലശ് ചൈവ ശാശ്വോ ഽശ്വപതിര് ഏവ ച
വേഗവാൻ, കേതുമാൻ, ഉഗ്രൻ, സോഗ്രവ്യഗ്രൻ എന്ന മഹാസുരൻ, പുഷ്കരൻ, പുഷ്കലൻ, ശാശ്വൻ, അശ്വപതി എന്നിവരും,
പ്രഹ്ലാദോ ഽശ്വപതിഃ കുമ്ഭഃ സംഹ്രാദോ ഗമനപ്രിയഃ അനുഹ്രാദോ ഹരിഹയോ വാരാഹഃ സംഹരോ ഽനുജഃ
പ്രഹ്ലാദൻ, അശ്വപതി, കുംഭൻ, സംഹ്രാദൻ, ഗമനപ്രിയൻ, അനുഹ്രാദൻ, ഹരിഹയൻ, വാർാഹൻ, സംഹരൻ, അവന്റെ അനുജൻ,
ശരഭഃ ശലഭശ് ചൈവ കുപഥഃ ക്രോധനഃ ക്രഥഃ ബൃഹത്കീര്തിര് മഹാജിഹ്വഃ ശങ്കുകര്ണോ മഹാസ്വനഃ
ശരഭൻ, ശലഭൻ, കുപഥൻ, ക്രോധനൻ, ക്രഥൻ, ബൃഹത്കീർത്തി, മഹാജിഹ്വൻ, ശങ്കുകർണ്ണൻ, മഹാസ്വനൻ,
ദീപ്തജിഹ്വോ ഽര്കനയനോ മൃഗപാദോ മൃഗപ്രിയഃ വായുര് ഗരിഷ്ഠോ നമുചിഃ സമ്ബരോ വിസ്കരോ മഹാന്
ദീപ്തജിഹ്വൻ, അർക്കനയനൻ, മൃഗപാദൻ, മൃഗപ്രിയൻ, വായു, ഗരിഷ്ഠൻ, നമുചി, സംബരൻ, വിശ്കരൻ എന്ന മഹാനായവൻ,
ചന്ദ്രഹന്താ ക്രോധഹന്താ ക്രോധവര്ധന ഏവ ച കാലകഃ കാലകോപശ് ച വൃത്രഃ ക്രോധോ വിരോചനഃ
ചന്ദ്രഹന്ത, ക്രോധഹന്ത, ക്രോധവർധനൻ, കാലകൻ, കാലകോപൻ, വൃത്രൻ, ക്രോധൻ, വിരോചനൻ,
ഗരിഷ്ഠശ് ച വരിഷ്ഠശ് ച പ്രലമ്ബനരകാവ് ഉഭൌ ഇന്ദ്രതാപനവാതാപീ കേതുമാന് ബലദര്പിതഃ
ഗരിഷ്ഠൻ, വരിഷ്ഠൻ, പ്രലമ്പനും നരകനും, ഇന്ദ്രതാപനൻ, വാതാപി, കേതുമാൻ, ബലദർപ്പിതൻ,