യോഗേ സ്ഥിത്വാഹമ് അപ്യ് ഏതത് പരിത്യജ്യ കലേവരമ് വാച്യശ് ച ദ്വാരകാവാസീ ജനഃ സര്വസ് തഥാഹുകഃ
ഞാനും യോഗത്തിൽ നിലകൊണ്ടു ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കും; ദ്വാരകയിലെ എല്ലാവരെയും അഹുകനെയും അറിയിക്കണം.
യഥേമാം നഗരീം സര്വാം സമുദ്രഃ പ്ലാവയിഷ്യതി തസ്മാദ് രഥൈഃ സുസജ്ജൈസ് തു പ്രതീക്ഷ്യോ ഹ്യ് അര്ജുനാഗമഃ
സമുദ്രം ഈ നഗരം മുഴുവനും മുക്കുമ്പോൾ, നന്നായി ഒരുക്കിയ രഥങ്ങളുമായി, നീ അർജുനന്റെ വരവ് കാത്തിരിക്കണം.
ന സ്ഥേയം ദ്വാരകാമധ്യേ നിഷ്ക്രാന്തേ തത്ര പാണ്ഡവേ തേനൈവ സഹ ഗന്തവ്യം യത്ര യാതി സ കൌരവഃ
പാണ്ഡവൻ അവിടെ നിന്ന് പോയാൽ, ദ്വാരകയിൽ ആരും തുടരരുത്; അവനോടൊപ്പം, ആ കൗരവൻ എവിടേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നുവോ അവിടെ പോകണം.
ഗത്വാ ച ബ്രൂഹി കൌന്തേയമ് അര്ജുനം വചനം മമ പാലനീയസ് ത്വയാ ശക്ത്യാ ജനോ ഽയം മത്പരിഗ്രഹഃ
പോയി കുന്തിപുത്രനായ അർജുനനോട് എന്റെ വാക്കുകൾ പറയണം: 'എന്റെ സംരക്ഷണത്തിലുള്ള ഈ ജനങ്ങളെ നീ കഴിയുന്നത്ര സംരക്ഷിക്കണം.'
ഇത്യ് അര്ജുനേന സഹിതോ ദ്വാരവത്യാം ഭവാഞ് ജനമ് ഗൃഹീത്വാ യാതു വജ്രശ് ച യദുരാജോ ഭവിഷ്യതി
ഇങ്ങനെ, അർജുനനോടൊപ്പം ദ്വാരകയിൽ നിന്നുള്ള ജനങ്ങളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകണം; വജ്രൻ യാദുക്കളുടെ രാജാവാകും.
ഇത്യ് ഉക്തോ ദാരുകഃ കൃഷ്ണം പ്രണിപത്യ പുനഃ പുനഃ പ്രദക്ഷിണം ച ബഹുശഃ കൃത്വാ പ്രായാദ് യഥോദിതമ്
ഇങ്ങനെ കേട്ട ദാരുകൻ കൃഷ്ണനോട് വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു, പലതവണ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, പറഞ്ഞതുപോലെ പുറപ്പെട്ടു.
സ ച ഗത്വാ തഥാ ചക്രേ ദ്വാരകായാം തഥാര്ജുനമ് ആനിനായ മഹാബുദ്ധിം വജ്രം ചക്രേ തഥാ നൃപമ്
അവൻ പോയി ദ്വാരകയിൽ അതുപോലെ ചെയ്തു; മഹാബുദ്ധിയുള്ള അർജുനനെ കൊണ്ടുവന്നു, വജ്രനെ രാജാവാക്കി.
ഭഗവാന് അപി ഗോവിന്ദോ വാസുദേവാത്മകം പരമ് ബ്രഹ്മാത്മനി സമാരോപ്യ സര്വഭൂതേഷ്വ് അധാരയത്
ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദനും, വാസുദേവന്റെ പരമാത്മാവിനെ പരബ്രഹ്മത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച്, അതിനെ എല്ലാ ജീവികളിലും നിലനിറുത്തി.
സ മാനയന് ദ്വിജവചോ ദുര്വാസാ യദ് ഉവാച ഹ യോഗയുക്തോ ഽഭവത് പാദം കൃത്വാ ജാനുനി സത്തമാഃ
ദുര്വാസമുനിയുടെ വാക്ക് ആദരിച്ച്, യോഗത്തിൽ ലയിച്ചു, കാൽ മുട്ടിൽ വെച്ച് ഇരുന്നു, മഹാനായ ബ്രാഹ്മണേ.
സംപ്രാപ്തോ വൈ ജരാ നാമ തദാ തത്ര സ ലുബ്ധകഃ മുശലശേഷലോഹസ്യ സായകം ധാരയന് പരമ്
അപ്പോൾ അവിടെ ജര എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു വേട്ടക്കാരൻ എത്തി; മുഷലത്തിന്റെ ശേഷിച്ച ഇരുമ്പിൽ നിന്നുള്ള അമ്പ് കൈവശമുണ്ടായിരുന്നു.
സ തത്പാദം മൃഗാകാരം സമവേക്ഷ്യ വ്യവസ്ഥിതഃ തതോ വിവ്യാധ തേനൈവ തോമരേണ ദ്വിജോത്തമാഃ
അവൻ മൃഗത്തിന്റെ കാലുപോലെയുള്ള那个 പാദം ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി ഉറപ്പോടെ നിന്നു. പിന്നെ അതേ കുന്തംകൊണ്ട് അതിനെ തുള്ളി, മഹാനായ ബ്രാഹ്മണന്മാരേ.
ഗതശ് ച ദദൃശേ തത്ര ചതുര്ബാഹുധരം നരമ് പ്രണിപത്യാഹ ചൈവൈനം പ്രസീദേതി പുനഃ പുനഃ
അവൻ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, നാലു കൈകളുള്ള ഒരു പുരുഷനെ അവിടെ കണ്ടു. അവനു വന്ദനം ചെയ്തു വീണ്ടും വീണ്ടും, 'ദയവായി എന്നോടു കരുണ കാണിക്കണം' എന്നു പറഞ്ഞു.
അജാനതാ കൃതമ് ഇദം മയാ ഹരിണശങ്കയാ ക്ഷമ്യതാമ് ആത്മപാപേന ദഗ്ധം മാ ദഗ്ധുമ് അര്ഹസി
ഞാൻ അറിയാതെ, മൃഗമാണെന്നു കരുതി ഇതു ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ദയവായി ക്ഷമിക്കണം; എന്റെ പാപം കൊണ്ടു ഞാൻ നേരത്തെ തന്നെ കത്തിക്കഴിഞ്ഞു, ദയവായി ഇനി എന്നെ ദഹിപ്പിക്കരുത്.
തതസ് തം ഭഗവാന് ആഹ നാസ്തി തേ ഭയമ് അണ്വ് അപി ഗച്ഛ ത്വം മത്പ്രസാദേന ലുബ്ധ സ്വര്ഗേശ്വരാസ്പദമ്
അപ്പോൾ ഭഗവാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് ഒരു ഭയവും ഇല്ല, പോവുക. എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ നീ സ്വർഗത്തിലെ ആധിപത്യം നേടുക, വേട്ടക്കാരാ.'
വിമാനമ് ആഗതം സദ്യസ് തദ്വാക്യസമനന്തരമ് ആരുഹ്യ പ്രയയൌ സ്വര്ഗം ലുബ്ധകസ് തത്പ്രസാദതഃ
അവൻ പറഞ്ഞതിന്റെ ഉടനെ, ഒരു ദിവ്യവിമാനം അവിടെ എത്തി. അതിൽ കയറി, വേട്ടക്കാരൻ ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി.
ഗതേ തസ്മിന് സ ഭഗവാന് സംയോജ്യാത്മാനമ് ആത്മനി ബ്രഹ്മഭൂതേ ഽവ്യയേ ഽചിന്ത്യേ വാസുദേവമയേ ഽമലേ
അവൻ പോയശേഷം, ഭഗവാൻ തന്റെ ആത്മാവിനെ പരമാത്മാവിൽ, അക്ഷരമായ, അചിന്ത്യമായ, വാസുദേവനാൽ നിറഞ്ഞ, നിർമ്മലമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിപ്പിച്ചു.
അജന്മന്യ് അജരേ ഽനാശിന്യ് അപ്രമേയേ ഽഖിലാത്മനി ത്യക്ത്വാ സ മാനുഷം ദേഹമ് അവാപ ത്രിവിധാം ഗതിമ്
ജനനം ഇല്ലാത്ത, വയസ്സില്ലാത്ത, നശിക്കാത്ത, അളക്കാനാകാത്ത, എല്ലായിടത്തും ഉള്ള ആത്മാവിൽ, മനുഷ്യശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, അവൻ മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള ഗതികൾ നേടി.
അര്ജുനോ ഽപി തദാന്വിഷ്യ കൃഷ്ണരാമകലേവരേ സംസ്കാരം ലമ്ഭയാമ് ആസ തഥാന്യേഷാമ് അനുക്രമാത്
അർജുനൻ കൃഷ്ണനും രാമനും ഉള്ളശരീരങ്ങൾ അന്വേഷിച്ച്, അവർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും ക്രമമായി ശവസംസ്കാരം നടത്തി.
അഷ്ടൌ മഹിഷ്യഃ കഥിതാ രുക്മിണീപ്രമുഖാസ് തു യാഃ ഉപഗൃഹ്യ ഹരേര് ദേഹം വിവിശുസ് താ ഹുതാശനമ്
രുക്മിണിയെ മുന്നിൽ നിർത്തി എട്ട് ഭാര്യമാർ, ഹരിയുടെ ശരീരം അണക്കി, അഗ്നിയിൽ ചാടിച്ചു.
രേവതീ ചൈവ രാമസ്യ ദേഹമ് ആശ്ലിഷ്യ സത്തമാഃ വിവേശ ജ്വലിതം വഹ്നിം തത്സങ്ഗാഹ്ലാദശീതലമ്
രാമന്റെ ഭാര്യയായ രേവതിയും, അവന്റെ ശരീരം അണക്കി, അവന്റെ സാന്നിധ്യസുഖത്തിൽ തണുത്ത മനസ്സോടെ, കത്തുന്ന അഗ്നിയിൽ ചാടിച്ചു.
ഉഗ്രസേനസ് തു തച് ഛ്രുത്വാ തഥൈവാനകദുന്ദുഭിഃ ദേവകീ രോഹിണീ ചൈവ വിവിശുര് ജാതവേദസമ്
ഇത് കേട്ട ഉഗ്രസേനനും അനകദുണ്ടുഭിയും ദേവകിയും രോഹിണിയും അഗ്നിയിൽ ചാടിച്ചു.
തതോ ഽര്ജുനഃ പ്രേതകാര്യം കൃത്വാ തേഷാം യഥാവിധി നിശ്ചക്രാമ ജനം സര്വം ഗൃഹീത്വാ വജ്രമ് ഏവ ച
അർജുനൻ അവർക്കെല്ലാം വിധിപ്രകാരം ശവസംസ്കാരം നടത്തി, ജനങ്ങളെയും വജ്രനെയും കൂട്ടി പുറപ്പെട്ടു.
ദ്വാരവത്യാ വിനിഷ്ക്രാന്താഃ കൃഷ്ണപത്ന്യഃ സഹസ്രശഃ വജ്രം ജനം ച കൌന്തേയഃ പാലയഞ് ശനകൈര് യയൌ
കൃഷ്ണന്റെ ആയിരക്കണക്കിന് ഭാര്യമാർ ദ്വാരകയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു; കുന്തിപുത്രൻ വജ്രനെയും ജനങ്ങളെയും സംരക്ഷിച്ചു, പതുക്കെ പുറപ്പെട്ടു.
സഭാ സുധര്മാ കൃഷ്ണേന മര്ത്യലോകേ സമാഹൃതാ സ്വര്ഗം ജഗാമ ഭോ വിപ്രാഃ പാരിജാതശ് ച പാദപഃ
കൃഷ്ണൻ മനുഷ്യലോകത്ത് കൊണ്ടുവന്ന സുധർമ്മാ സഭയും, പാരിജാതമരവും, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി.
യസ്മിന് ദിനേ ഹരിര് യാതോ ദിവം സംത്യജ്യ മേദിനീമ് തസ്മിന് ദിനേ ഽവതീര്ണോ ഽയം കാലകായഃ കലിഃ കില
ഹരി ഭൂമി വിട്ട് സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയ അതേ ദിവസം, കാലത്തിന്റെ രൂപമായ കലി ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചു എന്നു പറയുന്നു.
പ്ലാവയാമ് ആസ താം ശൂന്യാം ദ്വാരകാം ച മഹോദധിഃ യദുശ്രേഷ്ഠഗൃഹം ത്വ് ഏകം നാപ്ലാവയത സാഗരഃ
അവിടത്തെ ശൂന്യമായ ദ്വാരകയും മഹാസമുദ്രം മുക്കി; എന്നാൽ യദുക്കുലത്തിലെ പ്രധാനിയുടെ ഒരു വീട് മാത്രം സമുദ്രം മുക്കിയില്ല.
നാതിക്രാമതി ഭോ വിപ്രാസ് തദ് അദ്യാപി മഹോദധിഃ നിത്യം സംനിഹിതസ് തത്ര ഭഗവാന് കേശവോ യതഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഇന്നും ആ സ്ഥലത്ത് മഹാസമുദ്രം കടന്നുപോകുന്നില്ല, കാരണം ഭഗവാൻ കേശവൻ അവിടെ എപ്പോഴും സന്നിഹിതനാണ്.
തദ് അതീവ മഹാപുണ്യം സര്വപാതകനാശനമ് വിഷ്ണുക്രീഡാന്വിതം സ്ഥാനം ദൃഷ്ട്വാ പാപാത് പ്രമുച്യതേ
അത് അത്യന്തം പുണ്യമുള്ള, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന, വിഷ്ണുവിന്റെ ലീലകളാൽ നിറഞ്ഞ സ്ഥലം; അതു കണ്ടാൽ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും.
പാര്ഥഃ പഞ്ചനദേ ദേശേ ബഹുധാന്യധനാന്വിതേ ചകാര വാസം സര്വസ്യ ജനസ്യ മുനിസത്തമാഃ
അന്നേരം പാഞ്ചജന്യപ്രദേശത്ത് ധാന്യവും സമ്പത്തും സമൃദ്ധമായി, പാർത്ഥൻ എല്ലാ ജനങ്ങളോടൊപ്പം താമസിച്ചു.
തതോ ലോഭഃ സമഭവത് പാര്ഥേനൈകേന ധന്വിനാ ദൃഷ്ട്വാ സ്ത്രിയോ നീയമാനാ ദസ്യൂനാം നിഹതേശ്വരാഃ
അവിടെ, ഏകാന്തമായ അർജ്ജുനൻ, ധനുസ്സുമായി, ദുഷ്ടന്മാരുടെ നേതാക്കളെ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ സ്ത്രീകൾ അവരാൽ കൊണ്ടുപോകുന്ന കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ, അവനിൽ ലോഭം ഉണർന്നു.