നരനാരായണസ്ഥാനേ പവിത്രിതമഹീതലേ മന്മനാ മത്പ്രസാദേന തത്ര സിദ്ധിമ് അവാപ്സ്യസി
'നരനാരായണന്മാരുടെ സന്നിധിയിൽ, പവിത്രമായ ഭൂമിയിൽ, മനസ്സ് എന്നിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി, എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, അവിടെ നീ മോക്ഷം നേടും.'
അഹം സ്വര്ഗം ഗമിഷ്യാമി ഉപസംഹൃത്യ വൈ കുലമ് ദ്വാരകാം ച മയാ ത്യക്താം സമുദ്രഃ പ്ലാവയിഷ്യതി
'ഞാൻ ഈ വംശം പിൻവലിച്ച് സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകും; ഞാൻ വിട്ട ദ്വാരകാപുരി സമുദ്രം മുക്കും.'
ഇത്യ് ഉക്തഃ പ്രണിപത്യൈനം ജഗാമ സ തദോദ്ധവഃ നരനാരായണസ്ഥാനം കേശവേനാനുമോദിതഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഉദ്ധവൻ അവനോട് നമസ്കരിച്ചു, കേശവന്റെ അനുമതിയോടെ നരനാരായണന്മാരുടെ സന്നിധിയിലേക്ക് പോയി.
തതസ് തേ യാദവാഃ സര്വേ രഥാന് ആരുഹ്യ ശീഘ്രഗാന് പ്രഭാസം പ്രയയുഃ സാര്ധം കൃഷ്ണരാമാദിഭിര് ദ്വിജാഃ
അതിനുശേഷം എല്ലാ യാദവന്മാരും വേഗതയുള്ള രഥങ്ങളിൽ കയറി, കൃഷ്ണനും രാമനും മറ്റുള്ളവരുമായൊത്ത് പ്രഭാസത്തിലേക്ക് പോയി, ദ്വിജന്മാരേ.
പ്രാപ്യ പ്രഭാസം പ്രയതാ പ്രീതാസ് തേ കുക്കുരാന്ധകാഃ ചക്രുസ് തത്ര സുരാപാനം വാസുദേവാനുമോദിതാഃ
പ്രഭാസം എത്തിച്ചേർന്നപ്പോൾ, ശുദ്ധിയോടെ സന്തോഷത്തോടെ കുകുരന്മാരും അന്ധകന്മാരും വാസുദേവന്റെ അനുമതിയോടെ അവിടെ മദ്യം കുടിച്ചു.
പിബതാം തത്ര വൈ തേഷാം സംഘര്ഷേണ പരസ്പരമ് യാദവാനാം തതോ ജജ്ഞേ കലഹാഗ്നിഃ ക്ഷയാവഹഃ
അവിടെ അവർ മദ്യം കുടിക്കുമ്പോൾ, യാദവന്മാരുടെ ഇടയിൽ പരസ്പര സംഘർഷം ഉണ്ടായി; അതിൽ നിന്ന് നാശം വരുത്തുന്ന കലഹാഗ്നി ജനിച്ചു.
ജഘ്നുഃ പരസ്പരം തേ തു ശസ്ത്രൈര് ദൈവബലാത് കൃതാഃ ക്ഷീണശസ്ത്രാസ് തു ജഗൃഹുഃ പ്രത്യാസന്നാമ് അഥൈരകാമ്
ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ അവർ പരസ്പരം ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു; ആയുധങ്ങൾ തീർന്നപ്പോൾ, സമീപത്തുള്ള എരകപ്പുല്ല് പിടിച്ചു.
ഏരകാ തു ഗൃഹീതാ തൈര് വജ്രഭൂതേവ ലക്ഷ്യതേ തയാ പരസ്പരം ജഘ്നുഃ സംപ്രഹാരൈഃ സുദാരുണൈഃ
അവർ പിടിച്ച എരകപ്പുല്ല് വജ്രംപോലെ തോന്നി; അതുകൊണ്ട് അവർ പരസ്പരം അത്യന്തം ക്രൂരമായ യുദ്ധത്തിൽ അടിച്ചു.
പ്രദ്യുമ്നസാമ്ബപ്രമുഖാഃ കൃതവര്മാഥ സാത്യകിഃ അനിരുദ്ധാദയശ് ചാന്യേ പൃഥുര് വിപൃഥുര് ഏവ ച
പ്രദ്യുമ്നൻ, സാംബൻ, കൃതവർമ്മ, സത്യകി, അനിരുദ്ധൻ, മറ്റു ചിലർ, പൃഥു, വിപൃഥു എന്നിവരും,
ചാരുവര്മാ സുചാരുശ് ച തഥാക്രൂരാദയോ ദ്വിജാഃ ഏരകാരൂപിഭിര് വജ്രൈസ് തേ നിജഘ്നുഃ പരസ്പരമ്
ചാരുവർമ്മ, സുചാരു, അക്രൂരൻ തുടങ്ങിയവരും, ദ്വിജന്മാരേ, വജ്രംപോലെ ആയ എരകപ്പുല്ല് കൊണ്ട് പരസ്പരം അടിച്ചു.
നിവാരയാമ് ആസ ഹരിര് യാദവാസ് തേ ച കേശവമ് സഹായം മേനിരേ പ്രാപ്തം തേ നിജഘ്നുഃ പരസ്പരമ്
ഹരി യാദവന്മാരെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ അവർ കേശവനെ സഹായിയായി കാണിച്ചു, എന്നിരുന്നാലും അവർ പരസ്പരം അടിച്ചു.
കൃഷ്ണോ ഽപി കുപിതസ് തേഷാമ് ഏരകാമുഷ്ടിമ് ആദദേ വധായ തേഷാം മുശലം മുഷ്ടിലോഹമ് അഭൂത് തദാ
കൃഷ്ണൻ അവരോട് കോപിച്ചു, എരകപ്പുല്ല് ഒരു കയ്യിൽ എടുത്തു; അവരുടെ നാശത്തിനായി ആ പുല്ല് അന്നേരം ഇരുമ്പ് മുഷ്ടിയായി മാറി.
ജഘാന തേന നിഃശേഷാന് ആതതായീ സ യാദവാന് ജഘ്നുശ് ച സഹസാഭ്യേത്യ തഥാന്യേ തു പരസ്പരമ്
ആ ആക്രമണത്തിൽ, ആ ആയുധം ഉപയോഗിച്ച്, യാദവന്മാരെ മുഴുവനായും അവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു. പിന്നെ മറ്റുള്ളവരും പെട്ടെന്ന് പരസ്പരം ആക്രമിച്ച് ഒരുമിക്കൊന്നു.
തതശ് ചാര്ണവമധ്യേന ജൈത്രോ ഽസൌ ചക്രിണോ രഥഃ പശ്യതോ ദാരുകസ്യാശു ഹൃതോ ഽശ്വൈര് ദ്വിജസത്തമാഃ
അപ്പോൾ സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ, ചക്രധാരിയുടെ വിജയരഥം, ദാരുകൻ നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ, കുതിരകൾ വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി.
ചക്രം ഗദാ തഥാ ശാര്ങ്ഗം തൂണൌ ശങ്ഖോ ഽസിര് ഏവ ച പ്രദക്ഷിണം തതഃ കൃത്വാ ജഗ്മുര് ആദിത്യവര്ത്മനാ
ചക്രം, ഗദ, ശാരംഗം, തൂണികൾ, ശംഖം, വാൾ — ഇവയെല്ലാം പ്രദക്ഷിണം കഴിച്ച് സൂര്യന്റെ വഴി പുറപ്പെട്ടു.
ക്ഷണമാത്രേണ വൈ തത്ര യാദവാനാമ് അഭൂത് ക്ഷയഃ ഋതേ കൃഷ്ണം മഹാബാഹും ദാരുകം ച ദ്വിജോത്തമാഃ
അവിടെ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട്, യാദവന്മാരെല്ലാം നശിച്ചു; മഹാബാഹുവായ കൃഷ്ണനും ദാരുകനും മാത്രം ശേഷിച്ചു.
ചങ്ക്രമ്യമാണൌ തൌ രാമം വൃക്ഷമൂലകൃതാസനമ് ദദൃശാതേ മുഖാച് ചാസ്യ നിഷ്ക്രാമന്തം മഹോരഗമ്
അവർ ഇരുവരും നടക്കുമ്പോൾ, വൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവടിൽ ഇരുന്ന രാമനെ കണ്ടു; അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് വലിയ ഒരു പാമ്പ് പുറത്തുവരികയും ചെയ്തു.
നിഷ്ക്രമ്യ സ മുഖാത് തസ്യ മഹാഭോഗോ ഭുജംഗമഃ പ്രയാതശ് ചാര്ണവം സിദ്ധൈഃ പൂജ്യമാനസ് തഥോരഗൈഃ
അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്ന ആ വലിയ പാമ്പ് സമുദ്രത്തേക്കു പോയി; സിദ്ധന്മാരും പാമ്പുകളുമൊക്കെ അതിനെ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു.
തമ് അര്ഘ്യമ് ആദായ തദാ ജലധിഃ സംമുഖം യയൌ പ്രവിവേശ ച തത്തോയം പൂജിതഃ പന്നഗോത്തമൈഃ ദൃഷ്ട്വാ ബലസ്യ നിര്യാണം ദാരുകം പ്രാഹ കേശവഃ
അപ്പോൾ സമുദ്രം അർഘ്യം എടുത്ത് മുന്നോട്ട് വന്നു, ആ വെള്ളത്തിൽ കടന്നു, ഉത്തമപാമ്പുകൾ അതിനെ ആദരിച്ചു. ബലരാമന്റെ യാത്ര കണ്ട കൃഷ്ണൻ ദാരുക്കനോട് പറഞ്ഞു.
ഇദം സര്വം ത്വമ് ആചക്ഷ്വ വസുദേവോഗ്രസേനയോഃ നിര്യാണം ബലദേവസ്യ യാദവാനാം തഥാ ക്ഷയമ്
ഇവയെല്ലാം നീ വസുദേവനും ഉഗ്രസേനനും അറിയിക്കണം — ബലദേവന്റെ യാത്രയും യാദവന്മാരുടെ നാശവും.
യോഗേ സ്ഥിത്വാഹമ് അപ്യ് ഏതത് പരിത്യജ്യ കലേവരമ് വാച്യശ് ച ദ്വാരകാവാസീ ജനഃ സര്വസ് തഥാഹുകഃ
ഞാനും യോഗത്തിൽ നിലകൊണ്ടു ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കും; ദ്വാരകയിലെ എല്ലാവരെയും അഹുകനെയും അറിയിക്കണം.
യഥേമാം നഗരീം സര്വാം സമുദ്രഃ പ്ലാവയിഷ്യതി തസ്മാദ് രഥൈഃ സുസജ്ജൈസ് തു പ്രതീക്ഷ്യോ ഹ്യ് അര്ജുനാഗമഃ
സമുദ്രം ഈ നഗരം മുഴുവനും മുക്കുമ്പോൾ, നന്നായി ഒരുക്കിയ രഥങ്ങളുമായി, നീ അർജുനന്റെ വരവ് കാത്തിരിക്കണം.
ന സ്ഥേയം ദ്വാരകാമധ്യേ നിഷ്ക്രാന്തേ തത്ര പാണ്ഡവേ തേനൈവ സഹ ഗന്തവ്യം യത്ര യാതി സ കൌരവഃ
പാണ്ഡവൻ അവിടെ നിന്ന് പോയാൽ, ദ്വാരകയിൽ ആരും തുടരരുത്; അവനോടൊപ്പം, ആ കൗരവൻ എവിടേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നുവോ അവിടെ പോകണം.
ഗത്വാ ച ബ്രൂഹി കൌന്തേയമ് അര്ജുനം വചനം മമ പാലനീയസ് ത്വയാ ശക്ത്യാ ജനോ ഽയം മത്പരിഗ്രഹഃ
പോയി കുന്തിപുത്രനായ അർജുനനോട് എന്റെ വാക്കുകൾ പറയണം: 'എന്റെ സംരക്ഷണത്തിലുള്ള ഈ ജനങ്ങളെ നീ കഴിയുന്നത്ര സംരക്ഷിക്കണം.'
ഇത്യ് അര്ജുനേന സഹിതോ ദ്വാരവത്യാം ഭവാഞ് ജനമ് ഗൃഹീത്വാ യാതു വജ്രശ് ച യദുരാജോ ഭവിഷ്യതി
ഇങ്ങനെ, അർജുനനോടൊപ്പം ദ്വാരകയിൽ നിന്നുള്ള ജനങ്ങളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകണം; വജ്രൻ യാദുക്കളുടെ രാജാവാകും.
ഇത്യ് ഉക്തോ ദാരുകഃ കൃഷ്ണം പ്രണിപത്യ പുനഃ പുനഃ പ്രദക്ഷിണം ച ബഹുശഃ കൃത്വാ പ്രായാദ് യഥോദിതമ്
ഇങ്ങനെ കേട്ട ദാരുകൻ കൃഷ്ണനോട് വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു, പലതവണ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, പറഞ്ഞതുപോലെ പുറപ്പെട്ടു.
സ ച ഗത്വാ തഥാ ചക്രേ ദ്വാരകായാം തഥാര്ജുനമ് ആനിനായ മഹാബുദ്ധിം വജ്രം ചക്രേ തഥാ നൃപമ്
അവൻ പോയി ദ്വാരകയിൽ അതുപോലെ ചെയ്തു; മഹാബുദ്ധിയുള്ള അർജുനനെ കൊണ്ടുവന്നു, വജ്രനെ രാജാവാക്കി.
ഭഗവാന് അപി ഗോവിന്ദോ വാസുദേവാത്മകം പരമ് ബ്രഹ്മാത്മനി സമാരോപ്യ സര്വഭൂതേഷ്വ് അധാരയത്
ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദനും, വാസുദേവന്റെ പരമാത്മാവിനെ പരബ്രഹ്മത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച്, അതിനെ എല്ലാ ജീവികളിലും നിലനിറുത്തി.
സ മാനയന് ദ്വിജവചോ ദുര്വാസാ യദ് ഉവാച ഹ യോഗയുക്തോ ഽഭവത് പാദം കൃത്വാ ജാനുനി സത്തമാഃ
ദുര്വാസമുനിയുടെ വാക്ക് ആദരിച്ച്, യോഗത്തിൽ ലയിച്ചു, കാൽ മുട്ടിൽ വെച്ച് ഇരുന്നു, മഹാനായ ബ്രാഹ്മണേ.
സംപ്രാപ്തോ വൈ ജരാ നാമ തദാ തത്ര സ ലുബ്ധകഃ മുശലശേഷലോഹസ്യ സായകം ധാരയന് പരമ്
അപ്പോൾ അവിടെ ജര എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു വേട്ടക്കാരൻ എത്തി; മുഷലത്തിന്റെ ശേഷിച്ച ഇരുമ്പിൽ നിന്നുള്ള അമ്പ് കൈവശമുണ്ടായിരുന്നു.