തദ് അപ്യ് അമ്ബുനിധൌ ക്ഷിപ്തം മത്സ്യോ ജഗ്രാഹ ജാലിഭിഃ ഘാതിതസ്യോദരാത് തസ്യ ലുബ്ധോ ജഗ്രാഹ തജ് ജരാ
അത് പോലും കടലിൽ എറിഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു മീൻ വലയിൽ കുടുങ്ങി അതു വിഴുങ്ങി; ആ മീൻ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, ജരാ എന്ന ഒരു വേട്ടക്കാരൻ അതിന്റെ വയറ്റിൽ നിന്ന് അതു എടുത്തു.
വിജ്ഞാതപരമാര്ഥോ ഽപി ഭഗവാന് മധുസൂദനഃ നൈച്ഛത് തദ് അന്യഥാ കര്തും വിധിനാ യത് സമാഹൃതമ്
സർവ്വം അറിയുന്ന ഭഗവാൻ മധുസൂദനൻ എല്ലാം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നെങ്കിലും, വിധിയുടെ നിർണ്ണയം മറികടക്കാൻ ഇച്ഛിച്ചില്ല.
ദേവൈശ് ച പ്രഹിതോ ദൂതഃ പ്രണിപത്യാഹ കേശവമ് രഹസ്യ് ഏവമ് അഹം ദൂതഃ പ്രഹിതോ ഭഗവന് സുരൈഃ
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ അയച്ച ദൂതൻ കേശവന്റെ അടുക്കൽ വന്നു, വന്ദിച്ച് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു: 'ഭഗവനെ, ദേവന്മാർ അയച്ച ദൂതനാണ് ഞാൻ.'
വസ്വശ്വിമരുദാദിത്യരുദ്രസാധ്യാദിഭിഃ സഹ വിജ്ഞാപയതി വഃ ശക്രസ് തദ് ഇദം ശ്രൂയതാം പ്രഭോ
വസുക്കൾ, അശ്വിനികൾ, മരുതുകൾ, ആദിത്യർ, രുദ്രർ, സാദ്ധ്യർ എന്നിവരോടൊപ്പം ഇന്ദ്രൻ നിങ്ങളോട് അറിയിക്കുന്നു: 'പ്രഭോ, ദയവായി കേൾക്കണം.'
ഭാരാവതരണാര്ഥായ വര്ഷാണാമ് അധികം ശതമ് ഭഗവാന് അവതീര്ണോ ഽത്ര ത്രിദശൈഃ സംപ്രസാദിതഃ
ഭൂഭാരമിറക്കാൻ ദേവന്മാർ പ്രാർത്ഥിച്ചതുകൊണ്ട്, ഭഗവാനേ, നൂറുവർഷംകൂടുതൽ നീ ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ദുര്വൃത്താ നിഹതാ ദൈത്യാ ഭുവോ ഭാരോ ഽവതാരിതഃ ത്വയാ സനാഥാസ് ത്രിദശാ വ്രജന്തു ത്രിദിവേശതാമ്
ദുഷ്ടനായ ദൈത്യന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു, ഭൂഭാരം നീയാണു കുറച്ചത്; ദേവന്മാർക്ക് ഇനി സംരക്ഷണം ലഭിച്ചതിനാൽ അവർ സ്വർഗത്തിൽ തിരിച്ചുപോകട്ടെ.
തദ് അതീതം ജഗന്നാഥ വര്ഷാണാമ് അധികം ശതമ് ഇദാനീം ഗമ്യതാം സ്വര്ഗോ ഭവതാ യദി രോചതേ
ജഗന്നാഥാ, നൂറുവർഷംകൂടുതൽ കഴിഞ്ഞു; ഇനി നിങ്ങൾക്കു ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ, ദയവായി സ്വർഗത്തിലേക്ക് തിരികെ പോവുക.
ദേവൈര് വിജ്ഞാപിതോ ദേവോ ഽപ്യ് അഥാത്രൈവ രതിസ് തവ തത് സ്ഥീയതാം യഥാകാലമ് ആഖ്യേയമ് അനുജീവിഭിഃ
ദേവന്മാർ ഇങ്ങനെ അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളുടെ ആനന്ദം യഥാസമയം ഇവിടെ തുടരട്ടെ; ശേഷിക്കുന്നവർ പറയുമ്പോൾ അറിയാം.'
യത് ത്വമ് ആത്ഥാഖിലം ദൂത വേദ്മി ചൈതദ് അഹം പുനഃ പ്രാരബ്ധ ഏവ ഹി മയാ യാദവാനാമ് അപി ക്ഷയഃ
നീ പറഞ്ഞതെല്ലാം ദൂതാ, ഞാൻ അറിയുന്നു; യാദവരുടെ നാശം ഞാൻ നേരത്തെ തന്നെ ആരംഭിച്ചു.
ഭുവോ നാമാതിഭാരോ ഽയം യാദവൈര് അനിബര്ഹിതൈഃ അവതാരം കരോമ്യ് അസ്യ സപ്തരാത്രേണ സത്വരഃ
യാദവർ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ ഭൂമിയിൽ സൃഷ്ടിച്ച ഈ ഭാരവും ഞാൻ ഏഴു രാത്രിക്കുള്ളിൽ വേഗത്തിൽ നീക്കം ചെയ്യും.
യഥാഗൃഹീതം ചാമ്ഭോധൌ ഹൃത്വാഹം ദ്വാരകാം പുനഃ യാദവാന് ഉപസംഹൃത്യ യാസ്യാമി ത്രിദശാലയമ്
എങ്ങനെ ഞാൻ ദ്വാരകയെ കടലിൽ നിന്ന് എടുത്തുവോ, അതുപോലെ യാദവർക്ക് വിരാമം നൽകി, ദേവലോകത്തിലേക്ക് ഞാൻ മടങ്ങും.
മനുഷ്യദേഹമ് ഉത്സൃജ്യ സംകര്ഷണസഹായവാന് പ്രാപ്ത ഏവാസ്മി മന്തവ്യോ ദേവേന്ദ്രേണ തഥാ സുരൈഃ
മനുഷ്യശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, സംകർഷണനോടൊപ്പം ഞാൻ ദേവേന്ദ്രനും ദേവന്മാർക്കും എത്തിച്ചേർന്നവനായി കണക്കാക്കപ്പെടും.
ജരാസംധാദയോ യേ ഽന്യേ നിഹതാ ഭാരഹേതവഃ ക്ഷിതേസ് തേഭ്യഃ സ ഭാരോ ഹി യദൂനാം സമധീയത
ജരാസന്ധൻമാരെയും മറ്റു ഭാരനാശത്തിനായി കൊല്ലപ്പെട്ടവരെയും വിട്ടു, ആ ഭാരമൊക്കെ യാദവർക്ക് മാറി.
തദ് ഏതത് സുമഹാഭാരമ് അവതാര്യ ക്ഷിതേര് അഹമ് യാസ്യാമ്യ് അമരലോകസ്യ പാലനായ ബ്രവീഹി താന്
ഇങ്ങനെ ഭൂമിയിലെ വലിയ ഭാരമിറക്കി, ഞാൻ അമരലോകത്തിലെ സംരക്ഷണത്തിനായി പോകും; ഇത് അവർക്കു അറിയിക്കൂ.
ഇത്യ് ഉക്തോ വാസുദേവേന ദേവദൂതഃ പ്രണമ്യ തമ് ദ്വിജാഃ സ ദിവ്യയാ ഗത്യാ ദേവരാജാന്തികം യയൌ
വാസുദേവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദൈവദൂതൻ അവനോട് നമസ്കരിച്ചു, ദ്വിജന്മാരേ, ദിവ്യമായ വേഗത്തിൽ ദേവരാജാവിന്റെ അടുക്കൽ പോയി.
ഭഗവാന് അപ്യ് അഥോത്പാതാന് ദിവ്യാന് ഭൌമാന്തരിക്ഷഗാന് ദദര്ശ ദ്വാരകാപുര്യാം വിനാശായ ദിവാനിശമ്
ഭഗവാൻ ദ്വാരകാപുരിയിൽ, ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും, ദിവസം രാത്രിയും നാശത്തിന്റെ സൂചനയായ അത്ഭുതകരമായ അശുഭസൂചനകൾ കണ്ടു.
താന് ദൃഷ്ട്വാ യാദവാന് ആഹ പശ്യധ്വമ് അതിദാരുണാന് മഹോത്പാതാഞ് ശമായൈഷാം പ്രഭാസം യാമ മാ ചിരമ്
അവയെ കണ്ടു യാദവന്മാരോട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: 'ഈ അത്യന്തം ഭയാനകമായ മഹത്തായ അശുഭസൂചനകൾ നോക്കൂ; ഇവ ശമിപ്പിക്കാൻ നാം ഉടൻ പ്രഭാസത്തിലേക്ക് പോകാം.'
മഹാഭാഗവതഃ പ്രാഹ പ്രണിപത്യോദ്ധവോ ഹരിമ്
മഹാഭക്തനായ ഉദ്ധവൻ നമസ്കരിച്ച് ഹരിയോട് പറഞ്ഞു.
ഭഗവന് യന് മയാ കാര്യം തദ് ആജ്ഞാപയ സാംപ്രതമ് മന്യേ കുലമ് ഇദം സര്വം ഭഗവാന് സംഹരിഷ്യതി നാശായാസ്യ നിമിത്താനി കുലസ്യാച്യുത ലക്ഷയേ
'ഭഗവൻ, ഞാൻ ചെയ്യേണ്ടത് എന്താണെന്ന് ഇപ്പോൾ കല്പിക്കുക. ഈ വംശം മുഴുവൻ ഭഗവാൻ നശിപ്പിക്കും എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. അച്യുതാ, വംശത്തിന്റെ നാശത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ഞാൻ കാണുന്നു.'
ഗച്ഛ ത്വം ദിവ്യയാ ഗത്യാ മത്പ്രസാദസമുത്ഥയാ ബദരീമ് ആശ്രമം പുണ്യം ഗന്ധമാദനപര്വതേ
'നിന്റെ ദിവ്യമായ ഗതിയാൽ, എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, നീ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലെ പുണ്യമായ ബദരിയാശ്രമത്തിലേക്ക് പോകൂ.'
നരനാരായണസ്ഥാനേ പവിത്രിതമഹീതലേ മന്മനാ മത്പ്രസാദേന തത്ര സിദ്ധിമ് അവാപ്സ്യസി
'നരനാരായണന്മാരുടെ സന്നിധിയിൽ, പവിത്രമായ ഭൂമിയിൽ, മനസ്സ് എന്നിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി, എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, അവിടെ നീ മോക്ഷം നേടും.'
അഹം സ്വര്ഗം ഗമിഷ്യാമി ഉപസംഹൃത്യ വൈ കുലമ് ദ്വാരകാം ച മയാ ത്യക്താം സമുദ്രഃ പ്ലാവയിഷ്യതി
'ഞാൻ ഈ വംശം പിൻവലിച്ച് സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകും; ഞാൻ വിട്ട ദ്വാരകാപുരി സമുദ്രം മുക്കും.'
ഇത്യ് ഉക്തഃ പ്രണിപത്യൈനം ജഗാമ സ തദോദ്ധവഃ നരനാരായണസ്ഥാനം കേശവേനാനുമോദിതഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഉദ്ധവൻ അവനോട് നമസ്കരിച്ചു, കേശവന്റെ അനുമതിയോടെ നരനാരായണന്മാരുടെ സന്നിധിയിലേക്ക് പോയി.
തതസ് തേ യാദവാഃ സര്വേ രഥാന് ആരുഹ്യ ശീഘ്രഗാന് പ്രഭാസം പ്രയയുഃ സാര്ധം കൃഷ്ണരാമാദിഭിര് ദ്വിജാഃ
അതിനുശേഷം എല്ലാ യാദവന്മാരും വേഗതയുള്ള രഥങ്ങളിൽ കയറി, കൃഷ്ണനും രാമനും മറ്റുള്ളവരുമായൊത്ത് പ്രഭാസത്തിലേക്ക് പോയി, ദ്വിജന്മാരേ.
പ്രാപ്യ പ്രഭാസം പ്രയതാ പ്രീതാസ് തേ കുക്കുരാന്ധകാഃ ചക്രുസ് തത്ര സുരാപാനം വാസുദേവാനുമോദിതാഃ
പ്രഭാസം എത്തിച്ചേർന്നപ്പോൾ, ശുദ്ധിയോടെ സന്തോഷത്തോടെ കുകുരന്മാരും അന്ധകന്മാരും വാസുദേവന്റെ അനുമതിയോടെ അവിടെ മദ്യം കുടിച്ചു.
പിബതാം തത്ര വൈ തേഷാം സംഘര്ഷേണ പരസ്പരമ് യാദവാനാം തതോ ജജ്ഞേ കലഹാഗ്നിഃ ക്ഷയാവഹഃ
അവിടെ അവർ മദ്യം കുടിക്കുമ്പോൾ, യാദവന്മാരുടെ ഇടയിൽ പരസ്പര സംഘർഷം ഉണ്ടായി; അതിൽ നിന്ന് നാശം വരുത്തുന്ന കലഹാഗ്നി ജനിച്ചു.
ജഘ്നുഃ പരസ്പരം തേ തു ശസ്ത്രൈര് ദൈവബലാത് കൃതാഃ ക്ഷീണശസ്ത്രാസ് തു ജഗൃഹുഃ പ്രത്യാസന്നാമ് അഥൈരകാമ്
ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ അവർ പരസ്പരം ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു; ആയുധങ്ങൾ തീർന്നപ്പോൾ, സമീപത്തുള്ള എരകപ്പുല്ല് പിടിച്ചു.
ഏരകാ തു ഗൃഹീതാ തൈര് വജ്രഭൂതേവ ലക്ഷ്യതേ തയാ പരസ്പരം ജഘ്നുഃ സംപ്രഹാരൈഃ സുദാരുണൈഃ
അവർ പിടിച്ച എരകപ്പുല്ല് വജ്രംപോലെ തോന്നി; അതുകൊണ്ട് അവർ പരസ്പരം അത്യന്തം ക്രൂരമായ യുദ്ധത്തിൽ അടിച്ചു.
പ്രദ്യുമ്നസാമ്ബപ്രമുഖാഃ കൃതവര്മാഥ സാത്യകിഃ അനിരുദ്ധാദയശ് ചാന്യേ പൃഥുര് വിപൃഥുര് ഏവ ച
പ്രദ്യുമ്നൻ, സാംബൻ, കൃതവർമ്മ, സത്യകി, അനിരുദ്ധൻ, മറ്റു ചിലർ, പൃഥു, വിപൃഥു എന്നിവരും,
ചാരുവര്മാ സുചാരുശ് ച തഥാക്രൂരാദയോ ദ്വിജാഃ ഏരകാരൂപിഭിര് വജ്രൈസ് തേ നിജഘ്നുഃ പരസ്പരമ്
ചാരുവർമ്മ, സുചാരു, അക്രൂരൻ തുടങ്ങിയവരും, ദ്വിജന്മാരേ, വജ്രംപോലെ ആയ എരകപ്പുല്ല് കൊണ്ട് പരസ്പരം അടിച്ചു.