ഛിന്നേ ബാഹുവനേ തത് തു കരസ്ഥം മധുസൂദനഃ മുമുക്ഷുര് ബാണനാശായ വിജ്ഞാതസ് ത്രിപുരദ്വിഷാ
അനവധി കൈകൾ മുറിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, കൈയിൽ ശേഷിച്ചിരുന്നതെന്തോ അതു മധുസൂദനൻ ബാണനെ സംഹരിക്കാൻ മോചനം നൽകാൻ മനസ്സിൽ ധരിച്ചു.
സ ഉത്പത്യാഹ ഗോവിന്ദം സാമപൂര്വമ് ഉമാപതിഃ വിലോക്യ ബാണം ദോര്ദണ്ഡച്ഛേദാസൃക്സ്രാവവര്ഷിണമ്
അപ്പോൾ ഉമാപതി സ്നേഹപൂർവ്വം ഉണർന്ന് ഗോവിന്ദനോട് പറഞ്ഞു; മുറിച്ചുകഴിഞ്ഞ കൈകളിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകുന്ന ബാണനെ കണ്ടു.
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ജഗന്നാഥ ജാനേ ത്വാം പുരുഷോത്തമമ് പരേശം പരമാത്മാനമ് അനാദിനിധനം പരമ്
കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, ലോകനാഥാ, ഞാൻ നിന്നെ പരമപുരുഷനായി, പരമാത്മാവായി, ആദിയില്ലാത്തതും അന്തമില്ലാത്തതുമായ പരമേശ്വരനായി അറിയുന്നു.
ദേവതിര്യങ്മനുഷ്യേഷു ശരീരഗ്രഹണാത്മികാ ലീലേയം തവ ചേഷ്ടാ ഹി ദൈത്യാനാം വധലക്ഷണാ
ദേവന്മാരിലും മൃഗങ്ങളിലും മനുഷ്യരിലും നീ ശരീരം ധരിക്കുന്നത് കളിയാണു; ദാനവരെ നശിപ്പിക്കാനാണ് നിന്റെ ഈ പ്രവർത്തനം.
തത് പ്രസീദാഭയം ദത്തം ബാണസ്യാസ്യ മയാ പ്രഭോ തത് ത്വയാ നാനൃതം കാര്യം യന് മയാ വ്യാഹൃതം വചഃ
അതുകൊണ്ട് ദയവായി കൃപചെയ്യണം; ഈ ബാണനു ഞാൻ ഭയരഹിതത്വം നൽകിയിട്ടുണ്ട്, പ്രഭോ. ഞാൻ പറഞ്ഞ വാക്ക് നീ അന്യഥയാക്കരുത്.
അസ്മത്സംശ്രയവൃദ്ധോ ഽയം നാപരാധസ് തവാവ്യയ മയാ ദത്തവരോ ദൈത്യസ് തതസ് ത്വാം ക്ഷമയാമ്യ് അഹമ്
ഇവൻ എന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ വളർന്നു; അവൻ നിനക്കു എതിരായി ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല, അവിനാശിയായവനേ. ഈ ദാനവന് ഞാൻ വരം നൽകിയിട്ടുണ്ട്; അതിനാൽ ഞാൻ നിന്നോട് ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു.
ഇത്യ് ഉക്തഃ പ്രാഹ ഗോവിന്ദഃ ശൂലപാണിമ് ഉമാപതിമ് പ്രസന്നവദനോ ഭൂത്വാ ഗതാമര്ഷോ ഽസുരം പ്രതി
ഇങ്ങനെ ഉമാപതി പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഗോവിന്ദൻ ശൂലധാരിയായ ഉമാപതിയോട്, മുഖം സന്തോഷത്തോടെ, ദാനവനോടുള്ള കോപം വിട്ട്, പറഞ്ഞു.
യുഷ്മദ്ദത്തവരോ ബാണോ ജീവതാദ് ഏഷ ശംകര ത്വദ്വാക്യഗൌരവാദ് ഏതന് മയാ ചക്രം നിവര്തിതമ്
നിന്റെ വരം ലഭിച്ച ബാണൻ ജീവിക്കട്ടെ, ശങ്കരാ. നിന്റെ വാക്കിന് മാന്യംകൊടുത്താണ് ഞാൻ എന്റെ ചക്രം പിൻവലിച്ചത്.
ത്വയാ യദ് അഭയം ദത്തം തദ് ദത്തമ് അഭയം മയാ മത്തോ ഽവിഭിന്നമ് ആത്മാനം ദ്രഷ്ടുമ് അര്ഹസി ശംകര
നീ നൽകിയ ഭയരഹിതത്വം ഞാൻ തന്നെയും നൽകി. ശങ്കരാ, എന്റെ ആത്മാവ് നിന്നിൽ നിന്നു വേറെയല്ലെന്ന് നീ കാണണം.
യോ ഽഹം സ ത്വം ജഗച് ചേദം സദേവാസുരമാനുഷമ് അവിദ്യാമോഹിതാത്മാനഃ പുരുഷാ ഭിന്നദര്ശിനഃ
ഞാൻ തന്നെയാണ് നീയും, ഈ ലോകവും ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും എല്ലാം ഞങ്ങളാണ്; എന്നാൽ അജ്ഞാനത്തിൽ മുങ്ങിയ മനുഷ്യർ ഞങ്ങളെ വേറെയെന്ന് കാണുന്നു.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ പ്രയയൌ കൃഷ്ണഃ പ്രാദ്യുമ്നിര് യത്ര തിഷ്ഠതി തദ്ബന്ധഫണിനോ നേശുര് ഗരുഡാനിലശോഷിതാഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം കൃഷ്ണൻ പ്രദ്യുമ്നൻ ഇരുന്നിടത്തേക്ക് പോയി; അവനെ ബന്ധിച്ചിരുന്ന പാമ്പുകൾ, ഗരുഡന്റെ വായുവിൽ ഉണങ്ങിയതുകൊണ്ട്, നീങ്ങാൻ കഴിയാതെ നിന്നു.
തതോ ഽനിരുദ്ധമ് ആരോപ്യ സപത്നീകം ഗരുത്മതി ആജഗ്മുര് ദ്വാരകാം രാമകാര്ഷ്ണിദാമോദരാഃ പുരീമ്
അതിനുശേഷം അനിരുദ്ധനെയും ഭാര്യയെയും ഗരുഡന്റെ മേൽ ഇരുത്തി, ബാലരാമനും കൃഷ്ണനും ദാമോദരനും ദ്വാരകാപുരത്തേക്ക് മടങ്ങി.
ചക്രേ കര്മ മഹച് ഛൌരിര് ബിഭ്രദ് യോ മാനുഷീം തനുമ് ജിഗായ ശക്രം ശര്വം ച സര്വദേവാംശ് ച ലീലയാ
മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച് മഹത്തായ പ്രവൃത്തികൾ നടത്തിയ ഹരിയും, ഇന്ദ്രനെയും ശിവനെയും എല്ലാ ദേവന്മാരെയും എളുപ്പത്തിൽ ജയിച്ചു.
യച് ചാന്യദ് അകരോത് കര്മ ദിവ്യചേഷ്ടാവിഘാതകൃത് കഥ്യതാം തന് മുനിശ്രേഷ്ഠ പരം കൌതൂഹലം ഹി നഃ
അവൻ ദിവ്യപ്രവൃത്തികൾക്ക് തടസ്സമായിരുന്ന മറ്റെല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചെയ്തതും പറയണം, മഹർഷികളേ; ഞങ്ങൾ അതിനേക്കുറിച്ച് വളരെ ആസക്തിയോടെ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഗദതോ മേ മുനിശ്രേഷ്ഠാഃ ശ്രൂയതാമ് ഇദമ് ആദരാത് നരാവതാരേ കൃഷ്ണേന ദഗ്ധാ വാരാണസീ യഥാ
ഞാൻ പറയുമ്പോൾ, മഹർഷികളേ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ; മനുഷ്യാവതാരത്തിൽ കൃഷ്ണൻ എങ്ങനെ വാരാണസിയെ ദഹിപ്പിച്ചു എന്നത്.
പൌണ്ഡ്രകോ വാസുദേവശ് ച വാസുദേവോ ഽഭവദ് ഭുവി അവതീര്ണസ് ത്വമ് ഇത്യ് ഉക്തോ ജനൈര് അജ്ഞാനമോഹിതൈഃ
പൗണ്ഡ്രകവാസുദേവനും വാസുദേവനും ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചപ്പോൾ, അജ്ഞാനത്തിൽ മുങ്ങിയ ജനങ്ങൾ അവനോട് പറഞ്ഞു: 'നീ വാസുദേവനായി ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു.'
സ മേനേ വാസുദേവോ ഽഹമ് അവതീര്ണോ മഹീതലേ നഷ്ടസ്മൃതിസ് തതഃ സര്വം വിഷ്ണുചിഹ്നമ് അചീകരത് ദൂതം ച പ്രേഷയാമ് ആസ സ കൃഷ്ണായ ദ്വിജോത്തമാഃ
അവൻ 'ഞാനാണ് വാസുദേവൻ, ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചവൻ' എന്ന് കരുതി, ഓർമ്മ നഷ്ടപ്പെട്ട്, വിഷ്ണുവിന്റെ എല്ലാ ചിഹ്നങ്ങളും ധരിച്ചു, കൃഷ്ണനോട് ദൂതനെ അയച്ചു, മഹാബ്രാഹ്മണരേ.
ത്യക്ത്വാ ചക്രാദികം ചിഹ്നം മദീയം നാമ മാത്മനഃ വാസുദേവാത്മകം മൂഢ മുക്ത്വാ സര്വമ് അശേഷതഃ
ചക്രം മുതലായ ചിഹ്നങ്ങളും സ്വന്തം പേരും ഉപേക്ഷിച്ച്, മൂടനായവൻ വാസുദേവനാണെന്ന് കരുതി, എല്ലാം പൂർണ്ണമായും വിട്ടുകളഞ്ഞു.
ആത്മനോ ജീവിതാര്ഥം ച തഥാ മേ പ്രണതിം വ്രജ
നിന്റെ ജീവന് വേണ്ടി, അതുപോലെ തന്നെ, എനിക്ക് കീഴടങ്ങണം.
ഇത്യ് ഉക്തഃ സ പ്രഹസ്യൈവ ദൂതം പ്രാഹ ജനാര്ദനഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ജനാർദ്ദനൻ ചിരിച്ചു ദൂതനോടു പറഞ്ഞു.
നിജചിഹ്നമ് അഹം ചക്രം സമുത്സ്രക്ഷ്യേ ത്വയീതി വൈ വാച്യശ് ച പൌണ്ഡ്രകോ ഗത്വാ ത്വയാ ദൂത വചോ മമ
നീ പോയി പൗണ്ഡ്രകനോട് എന്റെ വാക്കുകൾ പറയണം: 'ഞാൻ എന്റെ ചിഹ്നമായ ചക്രം നിനക്കു എറിയും.'
ജ്ഞാതസ് ത്വദ്വാക്യസദ്ഭാവോ യത് കാര്യം തദ് വിധീയതാമ് ഗൃഹീതചിഹ്ന ഏവാഹമ് ആഗമിഷ്യാമി തേ പുരമ്
നിന്റെ വാക്കിന്റെ സത്യത്വം അവനു അറിയിച്ചശേഷം, വേണ്ടതെല്ലാം ചെയ്യുക; ഞാൻ എന്റെ ചിഹ്നം തിരികെ എടുത്ത് നിന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് വരും.
ഉത്സ്രക്ഷ്യാമി ച തേ ചക്രം നിജചിഹ്നമ് അസംശയമ് ആജ്ഞാപൂര്വം ച യദ് ഇദമ് ആഗച്ഛേതി ത്വയോദിതമ്
നിശ്ചയമായും ഞാൻ എന്റെ ചിഹ്നമായ ചക്രം നിനക്കു എറിയും; നീ വരണമെന്ന് നീ കല്പിച്ചതുപോലെ തന്നെയാണ് ഇതു പറയേണ്ടത്.
സംപാദയിഷ്യേ ശ്വസ് തുഭ്യം തദ് അപ്യ് ഏഷോ ഽവിലമ്ബിതമ് ശരണം തേ സമഭ്യേത്യ കര്താസ്മി നൃപതേ തഥാ യഥാ ത്വത്തോ ഭയം ഭൂയോ നൈവ കിംചിദ് ഭവിഷ്യതി
നാളെ തന്നെ, ഒരു വൈകിപ്പും കൂടാതെ, ഞാൻ ഇത് നിനക്കു നിർവഹിക്കും; രാജാവേ, ഞാൻ നിന്നെ ആശ്രയിച്ചു വരുമ്പോൾ, ഇനി ഒരിക്കലും നിന്നെ എന്നിൽ നിന്ന് ഭയം ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പാക്കും.
ഇത്യ് ഉക്തേ ഽപഗതേ ദൂതേ സംസ്മൃത്യാഭ്യാഗതം ഹരിഃ ഗരുത്മന്തം സമാരുഹ്യ ത്വരിതം തത്പുരം യയൌ
അങ്ങനെ ദൂതൻ പോയശേഷം, ഹരി ഓർത്ത് ഗരുഡനിൽ കയറി, അതി വേഗത്തിൽ ആ നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
തസ്യാപി കേശവോദ്യോഗം ശ്രുത്വാ കാശിപതിസ് തദാ സര്വസൈന്യപരീവാരപാര്ഷ്ണിഗ്രാഹമ് ഉപായയൌ
അപ്പോൾ, കേശവന്റെ ഒരുക്കങ്ങൾ കേട്ടു, കാശി രാജാവ് തന്റെ സൈന്യവും അനുയായികളും കൂട്ടി അവിടേക്ക് എത്തി.
തതോ ബലേന മഹതാ കാശിരാജബലേന ച പൌണ്ഡ്രകോ വാസുദേവോ ഽസൌ കേശവാഭിമുഖം യയൌ
പിന്നീട്, പൗണ്ഡ്രക വാസുദേവനും കാശിരാജാവിന്റെ വലിയ സൈന്യവും കൂട്ടി കേശവന്റെ നേരെ മുന്നേറി.
തം ദദര്ശ ഹരിര് ദൂരാദ് ഉദാരസ്യന്ദനേ സ്ഥിതമ് ചക്രശങ്ഖഗദാപാണിം പാണിനാ വിധൃതാമ്ബുജമ്
ദൂരത്ത് നിന്ന്, ഹരി അവനെ ഭംഗിയുള്ള രഥത്തിൽ നിന്നു, ചക്രം, ശംഖം, ഗദ, കയ്യിൽ താമരപൂവ് പിടിച്ച് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു.
സ്രഗ്ധരം ധൃതശാര്ങ്ഗം ച സുപര്ണരചനാധ്വജമ് വക്ഷസ്ഥലകൃതം ചാസ്യ ശ്രീവത്സം ദദൃശേ ഹരിഃ
ഹരി അവനെ മാല ധരിച്ച്, ശാരംഗം വഹിച്ച്, ഗരുഡനെ ആകൃതിയാക്കിയ പതാകയുമായി, നെഞ്ചിൽ ശ്രീവത്സം ചിഹ്നം കാണിച്ച് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു.
കിരീടകുണ്ഡലധരം പീതവാസഃസമന്വിതമ് ദൃഷ്ട്വാ തം ഭാവഗമ്ഭീരം ജഹാസ മധുസൂദനഃ
കിരീടവും കുണ്ഡലവും ധരിച്ച്, മഞ്ഞ വസ്ത്രം അണിഞ്ഞ്, ഗംഭീരമായ ഭാവത്തോടെ നിൽക്കുന്ന അവനെ കണ്ടു, മധുസൂദനൻ ചിരിച്ചു.