ഉഷാ ബാണസുതാ വിപ്രാഃ പാര്വതീം ശംഭുനാ സഹ ക്രീഡന്തീമ് ഉപലക്ഷ്യോച്ചൈഃ സ്പൃഹാം ചക്രേ തദാ സ്വയമ് തതഃ സകലചിത്തജ്ഞാ ഗൌരീ താമ് ആഹ ഭാമിനീമ്
ദ്വിജന്മാരേ, ബാണന്റെ മകൾ ഉഷ ഒരു ദിവസം ശംഭുവിനൊപ്പം പാർവതിയെ കളിക്കുന്നതു കണ്ടു. അവളെ അതീവ ആഗ്രഹം പിടിച്ചു. അപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സറിയുന്ന ഗൗരി ആ ഭാസുരയായ യുവതിയെ ഉദ്ദേശിച്ച് പറഞ്ഞു.
അലമ് ഇത്യ് അനുതാപേന ഭര്ത്രാ ത്വമ് അപി രംസ്യസേ
"മതി, ഇനി ദുഃഖിക്കേണ്ട. നിനക്കും ഭർത്താവിനൊപ്പം സന്തോഷം അനുഭവിക്കാം," എന്നു ഗൗരി പറഞ്ഞു.
ഇത്യ് ഉക്താ സാ തദാ ചക്രേ കദേതി മതിമ് ആത്മനഃ കോ വാ ഭര്താ മമേത്യ് ഏനാം പുനര് അപ്യ് ആഹ പാര്വതീ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ ഉഷ തന്റെ മനസ്സിൽ, "എപ്പോൾ ആണിത് നടക്കുന്നത്? ആരാണ് എന്റെ ഭർത്താവ്?" എന്ന് ആലോചിച്ചു. പിന്നെയും പാർവതി അവളോട് പറഞ്ഞു.
വൈശാഖേ ശുക്ലദ്വാദശ്യാം സ്വപ്നേ യോ ഽഭിഭവം തവ കരിഷ്യതി സ തേ ഭര്താ രാജപുത്രി ഭവിഷ്യതി
വൈശാഖമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം തീയതിയിൽ, സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നെ ജയിക്കുന്നവൻ, രാജകുമാരിയെ, അവൻ തന്നെയാണ് നിന്റെ ഭർത്താവാവുക.
തസ്യാം തിഥൌ പുമാന് സ്വപ്നേ യഥാ ദേവ്യാ ഉദീരിതഃ തഥൈവാഭിഭവം ചക്രേ രാഗം ചക്രേ ച തത്ര സാ തതഃ പ്രബുദ്ധാ പുരുഷമ് അപശ്യന്തീ തമ് ഉത്സുകാ
അന്നേ ദിവസം, ദേവി പറഞ്ഞതുപോലെ, ഒരു പുരുഷൻ സ്വപ്നത്തിൽ അവളെ ജയിച്ചു. അവൾ അവനോടു പ്രണയം തോന്നി. ഉണർന്നപ്പോൾ, ആകാംക്ഷയോടെ, അവനെ കാണാനായില്ല.
ക്വ ഗതോ ഽസീതി നിര്ലജ്ജാ ദ്വിജാശ് ചോക്തവതീ സഖീമ് ബാണസ്യ മന്ത്രീ കുമ്ഭാണ്ഡശ് ചിത്രലേഖാ തു തത്സുതാ
ലജ്ജയില്ലാതെ ഉഷ തന്റെ സുഹൃത്തിനോട് ചോദിച്ചു: "അവൻ എവിടെയായി പോയി?" ആ സുഹൃത്ത് ബാണന്റെ മന്ത്രിയായ കുമ്ഭാണ്ഡന്റെ മകൾ ചിത്രലേഖയായിരുന്നു.
തസ്യാഃ സഖ്യ് അഭവത് സാ ച പ്രാഹ കോ ഽയം ത്വയോച്യതേ യദാ ലജ്ജാകുലാ നാസ്യ കഥയാമ് ആസ സാ സഖീ
ചിത്രലേഖ അവളുടെ അടുത്ത സുഹൃത്ത് ആയി. അവൾ ചോദിച്ചു: "നീ പറയുന്ന ആൾ ആരാണ്?" ഉഷ ലജ്ജയിൽ ഒന്നും പറയാതിരുന്നതുകൊണ്ട് സുഹൃത്ത് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
തദാ വിശ്വാസമ് ആനീയ സര്വമ് ഏവാന്വവേദയത് വിദിതായാം തു താമ് ആഹ പുനര് ഊഷാ യഥോദിതമ് ദേവ്യാ തഥൈവ തത്പ്രാപ്തൌ യോ ഽഭ്യുപായഃ കുരുഷ്വ തമ്
അവളുടെ വിശ്വാസം നേടി, ചിത്രലേഖ എല്ലാം മനസ്സിലാക്കി. അപ്പോൾ ഉഷ പറഞ്ഞു: "ദേവി പറഞ്ഞതുപോലെ, അവനെ എങ്ങനെ നേടാമെന്നു വഴി കാണിക്കണം."
തതഃ പടേ സുരാന് ദൈത്യാന് ഗന്ധര്വാംശ് ച പ്രധാനതഃ മനുഷ്യാംശ് ചാഭിലിഖ്യാസൌ ചിത്രലേഖാപ്യ് അദര്ശയത്
അതിനുശേഷം ചിത്രലേഖ ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും പ്രധാനപ്പെട്ട ഗാന്ധർവന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും ചിത്രത്തിൽ വരച്ചു ഉഷയ്ക്ക് കാണിച്ചു.
അപാസ്യ സാ തു ഗന്ധര്വാംസ് തഥോരഗസുരാസുരാന് മനുഷ്യേഷു ദദൌ ദൃഷ്ടിം തേഷ്വ് അപ്യ് അന്ധകവൃഷ്ണിഷു
ഉഷ ഗാന്ധർവന്മാരെയും പാമ്പുകളെയും ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും ഒഴിവാക്കി. മനുഷ്യരിൽ, അവളുടെ ദൃഷ്ടി അന്ധകരും വൃഷ്ണികളുമായിരുന്നു.
കൃഷ്ണരാമൌ വിലോക്യാസീത് സുഭ്രൂര് ലജ്ജായതേക്ഷണാ പ്രദ്യുമ്നദര്ശനേ വ്രീഡാദൃഷ്ടിം നിന്യേ തതോ ദ്വിജാഃ
കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും കണ്ടപ്പോൾ, മനോഹരഭ്രൂവതിയായ ഉഷ ലജ്ജയിൽ കണ്ണ് താഴ്ത്തി. പ്രദ്യുമ്നനെ കണ്ടപ്പോൾ, ലജ്ജയിൽ അവൾ ദൃഷ്ടി മാറ്റി.
ദൃഷ്ട്വാനിരുദ്ധം ച തതോ ലജ്ജാ ക്വാപി നിരാകൃതാ സോ ഽയം സോ ഽയം മമേത്യ് ഉക്തേ തയാ സാ യോഗഗാമിനീ യയൌ ദ്വാരവതീമ് ഊഷാം സമാശ്വാസ്യ തതഃ സഖീ
അനിരുദ്ധനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവളുടെ ലജ്ജ എവിടെയോ അകന്നു. "ഇവനാണ്, ഇവനാണ്, ഇവൻ തന്നെയാണ് എന്റെ ഭർത്താവ്!" എന്ന് ഉഷ പറഞ്ഞു. പിന്നെ യോഗശക്തിയുള്ള സുഹൃത്ത് ഉഷയെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി.
ബാണോ ഽപി പ്രണിപത്യാഗ്രേ തതശ് ചാഹ ത്രിലോചനമ്
ബാണൻ മുന്നിൽ വന്ന് നമസ്കരിച്ചു, പിന്നെ മൂന്നു കണ്ണുള്ളവനോട് പറഞ്ഞു.
ദേവ ബാഹുസഹസ്രേണ നിര്വിണ്ണോ ഽഹം വിനാഹവമ് കച്ചിന് മമൈഷാം ബാഹൂനാം സാഫല്യകരണോ രണഃ ഭവിഷ്യതി വിനാ യുദ്ധം ഭാരായ മമ കിം ഭുജൈഃ
"പ്രഭോ, ആയിരം കൈകൾ ഉള്ളതിൽ എനിക്ക് യുദ്ധമില്ലാതെ bore ആയി. എന്റെ ഈ കൈകൾക്ക് ഫലം കിട്ടാൻ യുദ്ധം ഒരിക്കലെങ്കിലും ഉണ്ടാവുമോ? യുദ്ധമില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് ഈ കൈകൾക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം?"
മയൂരധ്വജഭങ്ഗസ് തേ യദാ ബാണ ഭവിഷ്യതി പിശിതാശിജനാനന്ദം പ്രാപ്സ്യസി ത്വം തദാ രണമ്
നിന്റെ മയിലിന്റെ പതാക തകർന്നപ്പോൾ, ബാണാ, അന്നത്തെ യുദ്ധത്തിൽ പിശാചുകൾക്കു സന്തോഷം ലഭിക്കും.
തതഃ പ്രണമ്യ മുദിതഃ ശംഭുമ് അഭ്യാഗതോ ഗൃഹാത് ഭഗ്നം ധ്വജമ് അഥാലോക്യ ഹൃഷ്ടോ ഹര്ഷം പരം യയൌ
അതിനുശേഷം സന്തോഷത്തോടെ ശിവനെ വന്ദിച്ച് വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട്, തകർന്ന പതാക കണ്ടപ്പോൾ അത്യന്തം ആനന്ദിച്ചു.
ഏതസ്മിന്ന് ഏവ കാലേ തു യോഗവിദ്യാബലേന തമ് അനിരുദ്ധമ് അഥാനിന്യേ ചിത്രലേഖാ വരാ സഖീ
അതു തന്നെയായ സമയത്ത് യോഗശക്തിയാൽ, അത്ഭുതമായ സുഹൃത്ത് ചിത്രലേഖാ അനിരുദ്ധനെ അവിടെ എത്തിച്ചു.
കന്യാന്തഃപുരമധ്യേ തം രമമാണം സഹോഷയാ വിജ്ഞായ രക്ഷിണോ ഗത്വാ ശശംസുര് ദൈത്യഭൂപതേഃ
കന്യകയുടെ അന്തഃപുരത്തിൽ അവനെ അവളോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടു, കാവൽക്കാർ പോയി ദൈത്യരാജാവിനോട് വിവരം അറിയിച്ചു.
വ്യാദിഷ്ടം കിംകരാണാം തു സൈന്യം തേന മഹാത്മനാ ജഘാന പരിഘം ലൌഹമ് ആദായ പരവീരഹാ
അവൻ ആ മഹാത്മാവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം, ശത്രുക്കളുടെ വീരനെ ഒരു ഇരുമ്പ് ഗദ എടുത്ത്, കിംകരരുടെ സൈന്യത്തെ സംഹരിച്ചു.
ഹതേഷു തേഷു ബാണോ ഽപി രഥസ്ഥസ് തദ്വധോദ്യതഃ യുധ്യമാനോ യഥാശക്തി യദാ വീരേണ നിര്ജിതഃ
അവർ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, ബാണനും രഥത്തിൽ നിന്ന് അവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു; എങ്കിലും ആ വീരനാൽ അവൻ ജയിക്കപ്പെട്ടു.
മായയാ യുയുധേ തേന സ തദാ മന്ത്രചോദിതഃ തതശ് ച പന്നഗാസ്ത്രേണ ബബന്ധ യദുനന്ദനമ്
അപ്പോൾ മന്ത്രശക്തിയാൽ മായാജാലം ഉപയോഗിച്ച് അവൻ യുദ്ധം നടത്തി, പാമ്പാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് യദുകുലപുത്രനെ ബന്ധിച്ചു.
ദ്വാരവത്യാം ക്വ യാതോ ഽസാവ് അനിരുദ്ധേതി ജല്പതാമ് യദൂനാമ് ആചചക്ഷേ തം ബദ്ധം ബാണേന നാരദഃ
ദ്വാരകയിൽ യദുക്കാർ 'അനിരുദ്ധൻ എവിടേക്ക് പോയി?' എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ, നാരദൻ അവനെ ബാണൻ ബന്ധിച്ചുവെന്ന് അറിയിച്ചു.
തം ശോണിതപുരേ ശ്രുത്വാ നീതം വിദ്യാവിദഗ്ധയാ യോഷിതാ പ്രത്യയം ജഗ്മുര് യാദവാ നാമ വൈരിതി
അവനെ വിദ്യാപരിചയമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ ശോണിതപുരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയെന്നു കേട്ട യാദവന്മാർ, 'വൈരികൾ' എന്ന പേരിൽ വിളിക്കപ്പെടുന്നവർ, അതിൽ ഉറപ്പു നേടി.
തതോ ഗരുഡമ് ആരുഹ്യ സ്മൃതമാത്രാഗതം ഹരിഃ ബലപ്രദ്യുമ്നസഹിതോ ബാണസ്യ പ്രയയൌ പുരമ്
അതിനുശേഷം ഹരി, ബാലരാമനും പ്രദ്യുമ്നനും കൂടെ, ഓർത്തതുമാത്രത്തിൽ വന്ന ഗരുഡനിൽ കയറി, ബാണന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
പുരീപ്രവേശേ പ്രമഥൈര് യുദ്ധമ് ആസീന് മഹാബലൈഃ യയൌ ബാണപുരാഭ്യാശം നീത്വാ താന് സംക്ഷയം ഹരിഃ
നഗരദ്വാരത്തിൽ ശക്തരായ പ്രമഥന്മാരുമായി യുദ്ധം നടന്നു; ഹരി അവരെ സംഹരിച്ചു ബാണന്റെ നഗരത്തിനരികിലേക്ക് നീങ്ങി.
തതസ് ത്രിപാദസ് ത്രിശിരാ ജ്വരോ മാഹേശ്വരോ മഹാന് ബാണരക്ഷാര്ഥമ് അത്യര്ഥം യുയുധേ ശാര്ങ്ഗധന്വനാ
അപ്പോൾ മൂന്നു കാലും മൂന്നു തലയും ഉള്ള മഹത്തായ മാഹേശ്വരജ്വരം, ബാണനെ രക്ഷിക്കാൻ ശക്തമായി ശാരംഗധന്വാവുമായ് യുദ്ധം ചെയ്തു.
തദ്ഭസ്മസ്പര്ശസംഭൂതതാപം കൃഷ്ണാങ്ഗസംഗമാത് അവാപ ബലദേവോ ഽപി സമം സംമീലിതേക്ഷണഃ
അവന്റെ ചിതാഭസ്മത്തിന്റെ ചൂടും കൃഷ്ണന്റെ ശരീരസ്പർശവും മൂലം, ബാലരാമനും അതുപോലെ തന്നെ ബാധിതനായി, കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
തതഃ സംയുധ്യമാനസ് തു സഹ ദേവേന ശാര്ങ്ഗിണാ വൈഷ്ണവേന ജ്വരേണാശു കൃഷ്ണദേഹാന് നിരാകൃതഃ
ശാരംഗധന്വാവുമായ് ദേവനോടൊപ്പം യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ, വൈഷ്ണവജ്വരം വേഗത്തിൽ കൃഷ്ണന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു മാഹേശ്വരജ്വരത്തെ പുറത്താക്കി.
നാരായണഭുജാഘാതപരിപീഡനവിഹ്വലമ് തം വീക്ഷ്യ ക്ഷമ്യതാമ് അസ്യേത്യ് ആഹ ദേവഃ പിതാമഹഃ
നാരായണന്റെ ഭുജപ്രഹാരങ്ങളിൽ വിഷമപ്പെട്ടവനെ കണ്ടു, പിതാമഹൻ ദേവൻ പറഞ്ഞു: 'ഇവനെ ക്ഷമിക്കണം'.
തതശ് ച ക്ഷാന്തമ് ഏവേതി പ്രോച്യ തം വൈഷ്ണവം ജ്വരമ് ആത്മന്യ് ഏവ ലയം നിന്യേ ഭഗവാന് മധുസൂദനഃ
അതിനുശേഷം 'ക്ഷമിച്ചു' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ മധുസൂദനൻ ആ വൈഷ്ണവജ്വരത്തെ തന്റെ അകത്തേക്ക് ആകർഷിച്ചു.