തത് കഥ്യതാം ദ്രുതം ഗത്വാ പൌലോമ്യാ വചനം മമ സത്യഭാമാ വദത്യ് ഏവം ഭര്തൃഗര്വോദ്ധതാക്ഷരമ്
നീ വേഗത്തിൽ പോയി പോളോമിക്ക് എന്റെ വാക്കുകൾ പറയൂ: ഭർത്താവിന്റെ മഹത്വത്തിൽ അഭിമാനത്തോടെ സത്യഭാമാ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു എന്ന്.
യദി ത്വം ദയിതാ ഭര്തുര് യദി തസ്യ പ്രിയാ ഹ്യ് അസി മദ്ഭര്തുര് ഹരതോ വൃക്ഷം തത് കാരയ നിവാരണമ്
നീ ഭർത്താവിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളാണെങ്കിൽ, അവനു സ്നേഹമുള്ളവളാണെങ്കിൽ, എന്റെ ഭർത്താവ് ഈ വൃക്ഷം കൊണ്ടുപോകുന്നത് തടയാൻ നീ ശ്രമിക്കൂ.
ജാനാമി തേ പതിം ശക്രം ജാനാമി ത്രിദശേശ്വരമ് പാരിജാതം തഥാപ്യ് ഏനം മാനുഷീ ഹാരയാമി തേ
എനിക്ക് അറിയാം നിന്റെ ഭർത്താവ് ഇന്ദ്രനാണെന്ന്, ദേവന്മാരുടെ രാജാവാണെന്ന് അറിയാം, പാരിജാതം എന്താണെന്നും അറിയാം. എങ്കിലും, സ്ത്രീയേ, ഞാൻ ഇത് നിന്നിൽ നിന്ന് എടുക്കും.
ഇത്യ് ഉക്താ രക്ഷിണോ ഗത്വാ പ്രോച്ചൈഃ പ്രോചുര് യഥോദിതമ് ശചീ ചോത്സാഹയാമ് ആസ ത്രിദശാധിപതിം പതിമ്
അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, കാവലുകാർ പോയി സംഭവിച്ചതു പോലെ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ അറിയിച്ചു. പിന്നെ ശചി ദേവരാജാവായ ഭർത്താവിനെ ഉത്സാഹിപ്പിച്ചു.
തതഃ സമസ്തദേവാനാം സൈന്യൈഃ പരിവൃതോ ഹരിമ് പ്രവൃക്തഃ പാരിജാതാര്ഥമ് ഇന്ദ്രോ യോധയിതും ദ്വിജാഃ
അതിനുശേഷം, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും സൈന്യങ്ങൾ ചുറ്റി നിൽക്കേ, ഇന്ദ്രൻ ഹരിയെ പാരിജാതത്തിനായി യുദ്ധത്തിന് വിളിച്ചു.
തതഃ പരിഘനിസ്ത്രിംശഗദാശൂലധരായുധാഃ ബഭൂവുസ് ത്രിദശാഃ സജ്ജാഃ ശക്രേ വജ്രകരേ സ്ഥിതേ
അപ്പോൾ ഇരുമ്പ് ദണ്ഡുകൾ, വാളുകൾ, ഗദകൾ, കുന്തങ്ങൾ എന്നിവയുമായി ആയുധധാരികളായ ദേവന്മാർ തയ്യാറായി നിന്നു; വജ്രം കൈവശമുള്ള ഇന്ദ്രൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
തതോ നിരീക്ഷ്യ ഗോവിന്ദോ നാഗരാജോപരി സ്ഥിതമ് ശക്രം ദേവപരീവാരം യുദ്ധായ സമുപസ്ഥിതമ്
അപ്പോൾ ഗോവിന്ദൻ, സർപ്പരാജാവിന്റെ മേൽ ഇരുന്ന് ദേവസമൂഹം ചുറ്റി യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായിരിക്കുന്ന ഇന്ദ്രനെ കണ്ടു, താനും തയ്യാറായി.
ചകാര ശങ്ഖനിര്ഘോഷം ദിശഃ ശബ്ദേന പൂരയന് മുമോച ച ശരവ്രാതം സഹസ്രായുതസംമിതമ്
അവൻ ശംഖം മുഴക്കി, അതിന്റെ ശബ്ദം ദിക്കുകൾ മുഴുവൻ നിറച്ചു. പിന്നെ ആയിരക്കണക്കിന്, പതിനായിരക്കണക്കിന് അമ്പുകൾ വിട്ടു.
തതോ ദിശോ നഭശ് ചൈവ ദൃഷ്ട്വാ ശരശതാചിതമ് മുമുചുസ് ത്രിദശാഃ സര്വേ ശസ്ത്രാണ്യ് അസ്ത്രാണ്യ് അനേകശഃ
അപ്പോൾ ദിക്കുകളും ആകാശവും നൂറുകണക്കിന് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞത് കണ്ടു, എല്ലാ ദേവന്മാരും പലതരം ആയുധങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും വിട്ടു.
ഏകൈകമ് അസ്ത്രം ശസ്ത്രം ച ദേവൈര് മുക്തം സഹസ്രധാ ചിച്ഛേദ ലീലയൈവേശോ ജഗതാം മധുസൂദനഃ
ദേവന്മാർ വിട്ട ഓരോ അസ്ത്രവും ആയുധവും, മധുസൂദനനായ ഭഗവാൻ ലാളിത്യത്തോടെ ആയിരം തവണ വെട്ടി തകർത്തു.
പാശം സലിലരാജസ്യ സമാകൃഷ്യോരഗാശനഃ ചചാല ഖണ്ഡശഃ കൃത്ത്വാ ബാലപന്നഗദേഹവത്
ജലരാജാവിന്റെ പാശം വലിച്ചെടുത്ത്, സർപ്പാസനത്തിൽ ഇരുന്നവൻ അതിനെ കുലുക്കി, കുഞ്ഞ് പാമ്പിന്റെ ശരീരത്തെപോലെ കഷ്ണങ്ങളാക്കി വെട്ടി.
യമേന പ്രഹിതം ദണ്ഡം ഗദാപ്രക്ഷേപഖണ്ഡിതമ് പൃഥിവ്യാം പാതയാമ് ആസ ഭഗവാന് ദേവകീസുതഃ
യമൻ അയച്ച ദണ്ഡം, ഗദയുടെ പ്രഹരത്തിൽ തകർന്ന്, ദേവകിപുത്രനായ ഭഗവാൻ ഭൂമിയിൽ വീഴ്ത്തി.
ശിബികാം ച ധനേശസ്യ ചക്രേണ തിലശോ വിഭുഃ ചകാര ശൌരിര് അര്കേന്ദൂ ദൃഷ്ടിപാതഹതൌജസൌ
ശൗര്യവാൻ തന്റെ ചക്രം ഉപയോഗിച്ച് ധനേശന്റെ ശിബികയെ പൊടിപൊടിയായി മാറ്റി; ഒരു നോക്കിൽ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും തേജസ് നഷ്ടപ്പെടുത്തി.
നീതോ ഽഗ്നിഃ ശതശോ ബാണൈര് ദ്രാവിതാ വസവോ ദിശഃ ചക്രവിച്ഛിന്നശൂലാഗ്രാ രുദ്രാ ഭുവി നിപാതിതാഃ
അഗ്നിയെ നൂറുകണക്കിന് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് തട്ടി; വസുക്കൾ ദിക്കുകളിലേക്ക് ഓടിച്ചു; ചക്രം കൊണ്ട് ശൂലങ്ങൾ വെട്ടി, രുദ്രന്മാർ ഭൂമിയിൽ വീണു.
സാധ്യാ വിശ്വേ ച മരുതോ ഗന്ധര്വാശ് ചൈവ സായകൈഃ ശാര്ങ്ഗിണാ പ്രേരിതാഃ സര്വേ വ്യോമ്നി ശാല്മലിതൂലവത്
സാധ്യന്മാർ, വിശ്വദേവന്മാർ, മരുത്ഗണങ്ങൾ, ഗന്ധർവന്മാർ—എല്ലാവരും ശാർംഗം വഹിക്കുന്നവന്റെ അമ്പുകളിൽ ആകാശത്ത് ശാൽമലി തൂലിക പോലെ പടർന്നുപോയി.
ഗരുഡശ് ചാപി വക്ത്രേണ പക്ഷാഭ്യാം ച നഖാങ്കുരൈഃ ഭക്ഷയന്ന് അഹനദ് ദേവാന് ദാനവാംശ് ച സദാ ഖഗഃ
ഗരുഡൻ തന്റെ തൂവലുകളും കുരുക്കും നഖങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ദേവന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും തിന്നും അടിച്ചുമാറ്റി; എപ്പോഴും പക്ഷിരാജാവായി നിലകൊണ്ടു.
തതഃ ശരസഹസ്രേണ ദേവേന്ദ്രമധുസൂദനൌ പരസ്പരം വവര്ഷാതേ ധാരാഭിര് ഇവ തോയദൌ
പിന്നീട് മധുസൂദനും ദേവേന്ദ്രനും തമ്മിൽ ആയിരക്കണക്കിന് അമ്പുകൾ മഴയുപോലെ പരസ്പരം വീശി.
ഐരാവതേന ഗരുഡോ യുയുധേ തത്ര സംകുലേ ദേവൈഃ സമേതൈര് യുയുധേ ശക്രേണ ച ജനാര്ദനഃ
ആ കൊടുംയുദ്ധത്തിൽ, ഗരുഡൻ എയരാവതനോടും ജനാർദ്ദനൻ ഇന്ദ്രനോടും യുദ്ധം ചെയ്തു; ദേവന്മാർ ഒത്തുചേർന്ന് നോക്കി.
ഛിന്നേഷു ശീര്യമാണേഷു ശസ്ത്രേഷ്വ് അസ്ത്രേഷു സത്വരമ് ജഗ്രാഹ വാസവോ വജ്രം കൃഷ്ണശ് ചക്രം സുദര്ശനമ്
ആയുധങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും വെട്ടി തകർത്തപ്പോൾ, വാസവൻ വജ്രം എടുത്തു; കൃഷ്ണൻ സുദർശനചക്രം കൈവശമാക്കി.
തതോ ഹാഹാകൃതം സര്വം ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ് വജ്രചക്രധരൌ ദൃഷ്ട്വാ ദേവരാജജനാര്ദനൌ
അപ്പോൾ, വജ്രവും ചക്രവും കൈവശമുള്ള ദേവരാജാവിനെയും ജനാർദ്ദനനെയും കണ്ടു, സഞ്ചരിക്കുന്നവരും അചഞ്ചലന്മാരുമായ മൂന്നു ലോകവും ഭയത്തോടെ നിലവിളിച്ചു.
ക്ഷിപ്തം വജ്രമ് അഥേന്ദ്രേണ ജഗ്രാഹ ഭഗവാന് ഹരിഃ ന മുമോച തദാ ചക്രം തിഷ്ഠ തിഷ്ഠേതി ചാബ്രവീത്
ഇന്ദ്രൻ തന്റെ വജ്രം എറിഞ്ഞപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ഹരിഃ അതു പിടിച്ചു. അപ്പോൾ അവൻ തന്റെ ചക്രം വിട്ടില്ല; 'നിൽക്കു, നിൽക്കു' എന്നു പറഞ്ഞു.
പ്രനഷ്ടവജ്രം ദേവേന്ദ്രം ഗരുഡക്ഷതവാഹനമ് സത്യഭാമാബ്രവീദ് വാക്യം പലായനപരായണമ്
വജ്രം നഷ്ടപ്പെട്ട ഇന്ദ്രനും, ഗരുഡനാൽ വണ്ടി പരിക്കേറ്റതും, ഓടിപ്പോകാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ സത്യഭാമ അവനോട് പറഞ്ഞു.
ത്രൈലോക്യേശ്വര നോ യുക്തം ശചീഭര്തുഃ പലായനമ് പാരിജാതസ്രഗാഭോഗാത് ത്വാമ് ഉപസ്ഥാസ്യതേ ശചീ
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ അധിപതിയായ ഭർത്താവേ, ശചിയുടെ ഭർത്താവ് ഓടിപ്പോകുന്നത് യുക്തമല്ല. പാരിജാതമാലയുടെ ആസ്വാദനത്തിനായി ശചി നിന്നെ സമീപിക്കും.
കീദൃശം ദേവ രാജ്യം തേ പാരിജാതസ്രഗുജ്ജ്വലാമ് അപശ്യതോ യഥാപൂര്വം പ്രണയാഭ്യാഗതാം ശചീമ്
ദേവാ, നീ പ്രകാശമുള്ള പാരിജാതമാല കാണുമ്പോഴും, ശചി പഴയപോലെ സ്നേഹത്തോടെ നിന്നെ സമീപിക്കുമ്പോഴും, നിന്റെ രാജത്വം എങ്ങനെയാണ്?
അലം ശക്ര പ്രയാസേന ന വ്രീഡാം യാതുമ് അര്ഹസി നീയതാം പാരിജാതോ ഽയം ദേവാഃ സന്തു ഗതവ്യഥാഃ
ശക്രാ, മതിയാകട്ടെ ഈ പരിശ്രമം; നീ ലജ്ജിക്കേണ്ടതില്ല. ഈ പാരിജാതം കൊണ്ടുപോകട്ടെ; ദേവന്മാർക്ക് ഇനി ദുഃഖമില്ലായിരിക്കട്ടെ.
പതിഗര്വാവലേപേന ബഹുമാനപുരഃസരമ് ന ദദര്ശ ഗൃഹായാതാമ് ഉപചാരേണ മാം ശചീ
ഭർത്താവിനുള്ള അഭിമാനത്താലും അതികമായ മാനത്താലും, ശചി വീട്ടിൽ ഞാൻ എത്തിയപ്പോൾ എന്നെ യോജിച്ച ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചില്ല.
സ്ത്രീത്വാദ് അഗുരുചിത്താഹം സ്വഭര്തുഃ ശ്ലാഘനാപരാ തതഃ കൃതവതീ ശക്ര ഭവതാ സഹ വിഗ്രഹമ്
സ്ത്രിയായതിനാൽ എന്റെ മനസ്സ് ഉന്നതമായിരുന്നില്ല; ഞാൻ എന്റെ ഭർത്താവിനെ മാത്രം പ്രശംസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ശക്രാ, നിന്നോടൊപ്പം ഞാൻ കലഹിച്ചത്.
തദ് അലം പാരിജാതേന പരസ്വേന ഹൃതേന വാ രൂപേണ യശസാ ചൈവ ഭവേത് സ്ത്രീ കാ ന ഗര്വിതാ
പാരിജാതം മറ്റൊരാൾ കൊണ്ടുപോയാലോ നഷ്ടമായാലോ മതിയാകട്ടെ; സൗന്ദര്യവും പ്രശസ്തിയും ഉള്ളപ്പോൾ ഏത് സ്ത്രീയാണു അഭിമാനിക്കാത്തത്?
ഇത്യ് ഉക്തേ വൈ നിവവൃതേ ദേവരാജസ് തയാ ദ്വിജാഃ പ്രാഹ ചൈനാമ് അലം ചണ്ഡി സഖി ഖേദാതിവിസ്തരൈഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദ്വിജന്മാരേ, ദേവരാജാവ് പിന്മാറി; അവൾ അവളോട് പറഞ്ഞു: 'മതി ചണ്ഡി, സഖി, ഇത്രയും ദുഃഖം പറയേണ്ട.'
ന ചാപി സര്ഗസംഹാരസ്ഥിതികര്താഖിലസ്യ യഃ ജിതസ്യ തേന മേ വ്രീഡാ ജായതേ വിശ്വരൂപിണാ
സൃഷ്ടി, സംഹാരം, നിലനിർത്തൽ എല്ലാം ചെയ്യുന്ന, വിശ്വരൂപനായ അവനാൽ ജയിക്കപ്പെട്ടതിൽ എനിക്ക് ലജ്ജയില്ല.