തതഃ ശങ്ഖമ് ഉപാധ്മായ സ്വര്ഗദ്വാരം ഗതോ ഹരിഃ ഉപതസ്ഥുസ് തതോ ദേവാഃ സാര്ഘപാത്രാ ജനാര്ദനമ്
അതിനുശേഷം ഹരി ശംഖം ഊതി സ്വർഗ്ഗദ്വാരത്തിൽ എത്തി; അപ്പോൾ ദേവന്മാർ അർഘപാത്രങ്ങളുമായി ജനാർദ്ദനനെ സമീപിച്ചു.
സ ദേവൈര് അര്ചിതഃ കൃഷ്ണോ ദേവമാതുര് നിവേശനമ് സിതാഭ്രശിഖരാകാരം പ്രവിശ്യ ദദൃശേ ഽദിതിമ്
ദേവന്മാർ ആദരിച്ച ശേഷം കൃഷ്ണൻ വെള്ളമേഘശിഖരത്തിന് സമാനമായ ദേവമാതാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ കടന്ന് ആദിതിയെ കണ്ടു.
സ താം പ്രണമ്യ ശക്രേണ സഹിതഃ കുണ്ഡലോത്തമേ ദദൌ നരകനാശം ച ശശംസാസ്യൈ ജനാര്ദനഃ
അവളെ വണങ്ങി, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം, ജനാർദ്ദനൻ അത്യുത്തമമായ കുണ്ഡലങ്ങൾ നൽകി, നരകന്റെ നാശം അവളോട് അറിയിച്ചു.
തതഃ പ്രീതാ ജഗന്മാതാ ധാതാരം ജഗതാം ഹരിമ് തുഷ്ടാവാദിതിര് അവ്യഗ്രം കൃത്വാ തത്പ്രവണം മനഃ
അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ ലോകമാതാവായ ആദിതി, മനസ്സ് സമാധാനത്തോടെ ഹരിയേ, ലോകങ്ങളുടെയും രക്ഷകനേ, നിന്നെ പുകഴ്ത്തി.
നമസ് തേ പുണ്ഡരീകാക്ഷ ഭക്താനാമ് അഭയംകര സനാതനാത്മന് ഭൂതാത്മന് സര്വാത്മന് ഭൂതഭാവന
കമലനയനനേ, ഭക്തന്മാർക്ക് ഭയമില്ലാത്തതിനെ നൽകുന്നവനേ, ശാശ്വതാത്മാവേ, എല്ലാഭൂതങ്ങളുടെയും ആത്മാവേ, സർവ്വാത്മാവേ, എല്ലാഭൂതങ്ങളെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം.
പ്രണേതര് മനസോ ബുദ്ധേര് ഇന്ദ്രിയാണാം ഗുണാത്മക സിതദീര്ഘാദിനിഃശേഷകല്പനാപരിവര്ജിത
നീ മനസ്സിന്റെയും ബുദ്ധിയുടെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും വഴികാട്ടിയാകുന്നു. ഗുണങ്ങളുടെ സാരവും, വെള്ള, നീളം മുതലായ എല്ലാ ഭേദങ്ങളും അതിജീവിച്ചവനും, എല്ലാ പരിധികളിൽ നിന്നും അകന്നവനും നീ തന്നെയാണ്.
ജന്മാദിഭിര് അസംസ്പൃഷ്ടസ്വപ്നാദിവാരിവര്ജിതഃ സംധ്യാ രാത്രിര് അഹര് ഭൂമിര് ഗഗനം വായുര് അമ്ബു ച
ജനനം മുതലായവയൊന്നും തൊടാത്തവനും, സ്വപ്നം, വെള്ളം മുതലായവയൊന്നും ഇല്ലാത്തവനും, സംധ്യയും രാത്രി, പകലും ഭൂമി, ആകാശം, കാറ്റ്, വെള്ളം എന്നിവയും നീ തന്നെയാണ്.
ഹുതാശനോ മനോ ബുദ്ധിര് ഭൂതാദിസ് ത്വം തഥാച്യുത സൃഷ്ടിസ്ഥിതിവിനാശാനാം കര്താ കര്തൃപതിര് ഭവാന്
നീ അഗ്നിയും മനസ്സും ബുദ്ധിയും ഭൂതങ്ങളും അവയുടെ മൂലവും ആകുന്നു, അച്യുതാ, സൃഷ്ടി, നില, നാശം എന്നിവയുടെ സ്രഷ്ടാവും, പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ അധിപനും നീ തന്നെയാണ്.
ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശിവാഖ്യാഭിര് ആത്മമൂര്തിഭിര് ഈശ്വരഃ മായാഭിര് ഏതദ് വ്യാപ്തം തേ ജഗത് സ്ഥാവരജങ്ഗമമ്
ബ്രഹ്മാവു, വിഷ്ണു, ശിവൻ എന്നിങ്ങനെ തൻറെ സ്വരൂപങ്ങളാൽ ഈ ലോകം—ചലനമുള്ളതും നിലനിൽക്കുന്നതും—ഭഗവാൻ തൻറെ മായാവശേഷങ്ങളാൽ നിറച്ചിരിക്കുന്നു.
അനാത്മന്യ് ആത്മവിജ്ഞാനം സാ തേ മായാ ജനാര്ദന അഹം മമേതി ഭാവോ ഽത്ര യയാ സമുപജായതേ
സ്വയം അല്ലാത്തതിൽ ആത്മാവിനെ കാണുന്ന അറിവ്, ജനാർദ്ദനാ, അതാണ് നിന്റെ മായ, അതിനാൽ 'ഞാൻ', 'എൻ്റെത്' എന്ന ഭാവങ്ങൾ ഇവിടെ ഉണ്ടാകുന്നു.
സംസാരമധ്യേ മായായാസ് തവൈതന് നാഥ ചേഷ്ടിതമ് യൈഃ സ്വധര്മപരൈര് നാഥ നരൈര് ആരാധിതോ ഭവാന്
ഭഗവൻ, ഈ ലോകജീവിതത്തിൽ നിന്റെ മായയാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളാണ് നടക്കുന്നത്; എന്നാൽ തങ്ങളുടെ ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരമായ മനുഷ്യർ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.
തേ തരന്ത്യ് അഖിലാമ് ഏതാം മായാമ് ആത്മവിമുക്തയേ ബ്രഹ്മാദ്യാഃ സകലാ ദേവാ മനുഷ്യാഃ പശവസ് തഥാ
സ്വയം മോക്ഷത്തിനായി അവർ ഈ മുഴുവൻ മായ കടന്ന് പോകുന്നു—ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവതകളും മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും അങ്ങനെ എല്ലാവരും.
വിഷ്ണുമായാമഹാവര്തേ മോഹാന്ധതമസാവൃതാഃ ആരാധ്യ ത്വാമ് അഭീപ്സന്തേ കാമാന് ആത്മഭവക്ഷയേ
വിഷ്ണുവിൻ്റെ വലിയ മായാവർത്തത്തിൽ ആഴത്തിൽ മുങ്ങി, മോഹത്തിന്റെ ഇരുണ്ട അന്ധകാരത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടവരായ അവർ, ജന്മം അവസാനിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള ഇഷ്ടങ്ങൾക്കായി നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.
പദേ തേ പുരുഷാ ബദ്ധാ മായയാ ഭഗവംസ് തവ മയാ ത്വം പുത്രകാമിന്യാ വൈരിപക്ഷക്ഷയായ ച
ഭഗവൻ, നിന്റെ മായയാൽ ഞാൻ നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; പുത്രാഗ്രഹം ആകട്ടെ, ശത്രുക്കളുടെ നാശം ആകട്ടെ, ഞാൻ നിന്റെതാണെന്നു ഞാൻ അറിയുന്നു.
ആരാധിതോ ന മോക്ഷായ മായാവിലസിതം ഹി തത് കൌപീനാച്ഛാദനപ്രായാ വാഞ്ഛാ കല്പദ്രുമാദ് അപി
നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നത് മോക്ഷത്തിനല്ല, അതെല്ലാം മായയുടെ കളിയാണ്; ഒരു കൌപ്പീനവും ലഭിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം പോലും കല്പവൃക്ഷത്തേക്കാൾ വലിയതാണ്.
ജായതേ യദ് അപുണ്യാനാം സോ ഽപരാധഃ സ്വദോഷജഃ തത് പ്രസീദാഖിലജഗന്മായാമോഹകരാവ്യയ
പാപികൾക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന ദോഷം അവരുടെ സ്വന്തം കുറ്റം കൊണ്ടാണ്; അക്ഷയനായവാ, ലോകമാകെ മായയും മോഹവും ഉണ്ടാക്കുന്നവാ, ദയചെയ്യണമേ.
അജ്ഞാനം ജ്ഞാനസദ്ഭാവ ഭൂതഭൂതേശ നാശയ നമസ് തേ ചക്രഹസ്തായ ശാര്ങ്ഗഹസ്തായ തേ നമഃ
ഭൂതങ്ങളുടെ ഇശ്വരാ, സകലത്തിന്റെയും അധിപാ, അജ്ഞാനം നശിപ്പിച്ച് ജ്ഞാനം സ്ഥാപിക്കണമേ; ചക്രം കൈവശമുള്ളവനേ, ശാരംഗം കൈവശമുള്ളവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം.
ഗദാഹസ്തായ തേ വിഷ്ണോ ശങ്ഖഹസ്തായ തേ നമഃ ഏതത് പശ്യാമി തേ രൂപം സ്ഥൂലചിഹ്നോപശോഭിതമ് ന ജാനാമി പരം യത് തേ പ്രസീദ പരമേശ്വര
ഗദ കൈവശമുള്ള വിഷ്ണുവേ, ശംഖം കൈവശമുള്ളവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം. നിന്റെ ഈ രൂപം ഞാൻ കാണുന്നു, വലിയ ലക്ഷണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ നിന്റെ പരമരൂപം എനിക്ക് അറിയില്ല—പരമേശ്വരാ, ദയചെയ്യണമേ.
അദിത്യൈവം സ്തുതോ വിഷ്ണുഃ പ്രഹസ്യാഹ സുരാരണിമ്
ഇങ്ങനെ ആദിതിയെ പ്രശംസിച്ചതിന് ശേഷം വിഷ്ണു പുഞ്ചിരിച്ച് ദേവമാതാവിനോട് പറഞ്ഞു.
മാതാ ദേവി ത്വമ് അസ്മാകം പ്രസീദ വരദാ ഭവ
മാതാവേ, ദേവിയേ, നീ ഞങ്ങളുടെതാണു; ദയചെയ്യണം, വരങ്ങൾ നൽകുന്നവളാവണം.
ഏവമ് അസ്തു യഥേച്ഛാ തേ ത്വമ് അശേഷസുരാസുരൈഃ അജേയഃ പുരുഷവ്യാഘ്ര മര്ത്യലോകേ ഭവിഷ്യസി
അങ്ങിനെ തന്നെയാകട്ടെ, നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ; എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും ഇടയിൽ, മനുഷ്യലോകത്ത് നീ ജയിക്കാനാവാത്തവനാകും, പുരുഷവ്യാഘ്രാ.
തതോ ഽനന്തരമ് ഏവാസ്യ ശക്രാണീസഹിതാം ദിതിമ് സത്യഭാമാ പ്രണമ്യാഹ പ്രസീദേതി പുനഃ പുനഃ
അതിന് ശേഷം ഉടനെ സത്യഭാമ, ശചിയോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ദിതിയെ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദിച്ച്, 'ദയചെയ്യണം' എന്നു പറഞ്ഞു.
മത്പ്രസാദാന് ന തേ സുഭ്രു ജരാ വൈരൂപ്യമ് ഏവ ച ഭവിഷ്യത്യ് അനവദ്യാങ്ഗി സര്വകാമാ ഭവിഷ്യസി
എൻ്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, സുന്ദരഭ്രൂവളളേ, നിനക്ക് വയസ്സാകലും ദേഹദോഷവും ഉണ്ടാകില്ല; നീ ദോഷരഹിതമായ രൂപവും എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും പ്രാപിക്കും.
അദിത്യാ തു കൃതാനുജ്ഞോ ദേവരാജോ ജനാര്ദനമ് യഥാവത് പൂജയാമ് ആസ ബഹുമാനപുരഃസരമ്
ആദിതിയുടെ അനുവാദത്തോടെ, ദേവരാജാവ് ജനാർദ്ദനനെ യഥാവിധി വലിയ ആദരവോടെ ആരാധിച്ചു.
തതോ ദദര്ശ കൃഷ്ണോ ഽപി സത്യഭാമാസഹായവാന് ദേവോദ്യാനാനി സര്വാണി നന്ദനാദീനി സത്തമാഃ
അതിനുശേഷം കൃഷ്ണൻ സത്യഭാമയോടൊപ്പം നന്ദനം തുടങ്ങിയ എല്ലാ ദൈവികോദ്യാനങ്ങളും കണ്ടു, മഹാന്മാരേ.
ദദര്ശ ച സുഗന്ധാഢ്യം മഞ്ജരീപുഞ്ജധാരിണമ് ശൈത്യാഹ്ലാദകരം ദിവ്യം താമ്രപല്ലവശോഭിതമ്
അവൻ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞു, പൂക്കളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ കുലുങ്ങുന്ന, തണുപ്പും ആനന്ദവും നൽകുന്ന, താമ്രവർണ്ണത്തിലുള്ള ഇലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ദൈവികവൃക്ഷം കണ്ടു.
മഥ്യമാനേ ഽമൃതേ ജാതം ജാതരൂപസമപ്രഭമ് പാരിജാതം ജഗന്നാഥഃ കേശവഃ കേശിസൂദനഃ തം ദൃഷ്ട്വാ പ്രാഹ ഗോവിന്ദം സത്യഭാമാ ദ്വിജോത്തമാഃ
അമൃതം കുഴച്ചപ്പോൾ പൊന്നുപോലെയുള്ള പ്രകാശം ഉള്ള പാരിജാതവൃക്ഷം ഉദിച്ചുവന്നു; ലോകനാഥനായ കേശവൻ, കേശിസൂദനൻ, അതിനെ കണ്ടു. അതു കണ്ടപ്പോൾ സത്യഭാമാ, ഗോവിന്ദനോടു这样 പറഞ്ഞു, മഹാന്മാരേ.
കസ്മാന് ന ദ്വാരകാമ് ഏഷ നീയതേ കൃഷ്ണ പാദപഃ യദി തേ തദ് വചഃ സത്യം സത്യാത്യര്ഥം പ്രിയേതി മേ
ഈ വൃക്ഷം ദ്വാരകയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നില്ലേ, കൃഷ്ണാ? നിന്റെ വാക്ക് എനിക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രിയമായിട്ടാണെങ്കിൽ, അതു സത്യമായിക്കൊള്ളട്ടെ.
മദ്ഗൃഹേ നിഷ്കുടാര്ഥായ തദ് അയം നീയതാം തരുഃ ന മേ ജാമ്ബവതീ താദൃഗ് അഭീഷ്ടാ ന ച രുക്മിണീ
എന്റെ വീട്ടിലെ പ്രാകാരത്തിനായി ഈ വൃക്ഷം കൊണ്ടുവരണം. ജാംബവതിക്കും രുക്മിണിക്കും എനിക്കിത്രയും പ്രിയമില്ല.
സത്യേ യഥാ ത്വമ് ഇത്യ് ഉക്തം ത്വയാ കൃഷ്ണാസകൃത് പ്രിയമ് സത്യം തദ് യദി ഗോവിന്ദ നോപചാരകൃതം വചഃ
നീ പലതവണ 'നീ സത്യമായിരിക്കുന്നു' എന്ന് പറഞ്ഞതുപോലെ, കൃഷ്ണാ, അതു സത്യമായിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഗോവിന്ദാ, നിന്റെ വാക്കുകൾ വെറും ഔപചാരികമാകരുത്.