സോ ഽഹം സാംപ്രതമ് ആയാതോ യന്നിമിത്തം ജനാര്ദന തച് ഛ്രുത്വാ തത്പ്രതീകാരപ്രയത്നം കര്തുമ് അര്ഹസി
ജനാർദ്ദനാ, അതിനായാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്. ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടു, അതിന് പരിഹാരം കാണാൻ നീ എല്ലാ ശ്രമവും നടത്തണം.
ഭൌമോ ഽയം നരകോ നാമ പ്രാഗ്ജ്യോതിഷപുരേശ്വരഃ കരോതി സര്വഭൂതാനാമ് അപഘാതമ് അരിംദമ
ഭൗമൻ എന്ന നരകൻ, പ്രാച്യജ്യോതിഷപുരത്തിന്റെ അധിപൻ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും നാശം വിതറിയുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ദേവസിദ്ധസുരാദീനാം നൃപാണാം ച ജനാര്ദന ഹത്വാ തു സോ ഽസുരഃ കന്യാ രുരോധ നിജമന്ദിരേ
ജനാർദ്ദനാ, ദേവന്മാരെയും സിദ്ധന്മാരെയും മറ്റു ദൈവങ്ങളെയും രാജാക്കളെയും കൊല്ലുകയും, ആ അസുരൻ കന്യകളെ തന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ പൂട്ടുകയും ചെയ്തു.
ഛത്ത്രം യത് സലിലസ്രാവി തജ് ജഹാര പ്രചേതസഃ മന്ദരസ്യ തഥാ ശൃങ്ഗം ഹൃതവാന് മണിപര്വതമ്
വരുൺനു ഉള്ള വെള്ളം ചോർക്കുന്ന കുടയും, അതുപോലെ മണിപർവതമായ മന്ദരപർവതത്തിന്റെ ചൂഡിയും അവൻ മോഷ്ടിച്ചു.
അമൃതസ്രാവിണീ ദിവ്യേ മാതുര് മേ ഽമൃതകുണ്ഡലേ ജഹാര സോ ഽസുരോ ഽദിത്യാ വാഞ്ഛത്യ് ഐരാവതം ദ്വിപമ്
അമൃതം ഒഴുകുന്ന എന്റെ അമ്മയുടെ ദിവ്യകുണ്ഡലങ്ങളും, അതുപോലെ അദിതിയിൽ നിന്നുള്ള എയരാവതം എന്ന ആനയും ആ അസുരൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ദുര്നീതമ് ഏതദ് ഗോവിന്ദ മയാ തസ്യ തവോദിതമ് യദ് അത്ര പ്രതികര്തവ്യം തത് സ്വയം പരിമൃശ്യതാമ്
ഗോവിന്ദാ, ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ ഇതൊക്കെ വലിയ അന്യായമാണ്. ഇനി എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് നീതന്നെ ആലോചിക്കണം.
ഇതി ശ്രുത്വാ സ്മിതം കൃത്വാ ഭഗവാന് ദേവകീസുതഃ ഗൃഹീത്വാ വാസവം ഹസ്തേ സമുത്തസ്ഥൌ വരാസനാത്
ഇതൊക്കെ കേട്ട ദേവകിപുത്രൻ സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ച്, ഇന്ദ്രന്റെ കൈ പിടിച്ച്, തന്റെ ഉത്തമാസനത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
സംചിന്തിതമ് ഉപാരുഹ്യ ഗരുഡം ഗഗനേചരമ് സത്യഭാമാം സമാരോപ്യ യയൌ പ്രാഗ്ജ്യോതിഷം പുരമ്
ഗഗനത്തിൽ പറക്കുന്ന ഗരുഡനിൽ കയറി, സത്യഭാമയെ കൂടെ ഇരുത്തി, അദ്ദേഹം പ്രാച്യജ്യോതിഷപുരത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
ആരുഹ്യൈരാവതം നാഗം ശക്രോ ഽപി ത്രിദശാലയമ് തതോ ജഗാമ സുമനാഃ പശ്യതാം ദ്വാരകൌകസാമ്
ഇന്ദ്രനും എയരാവതം എന്ന ആനയിൽ കയറി, ദ്വാരകയിലെ ജനങ്ങൾ നോക്കുന്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ ദേവലോകത്തേക്ക് പോയി.
പ്രാഗ്ജ്യോതിഷപുരസ്യാസ്യ സമന്താച് ഛതയോജനമ് ആചിതം ഭൈരവൈഃ പാശൈഃ പരസൈന്യനിവാരണേ
പ്രാച്യജ്യോതിഷപുരം ചുറ്റി നൂറു യോജന ദൂരം ഭൈരവന്റെ പാശങ്ങൾ പടശത്രുക്കളെ തടയാൻ സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു.
താംശ് ചിച്ഛേദ ഹരിഃ പാശാന് ക്ഷിപ്ത്വാ ചക്രം സുദര്ശനമ് തതോ മുരഃ സമുത്തസ്ഥൌ തം ജഘാന ച കേശവഃ
ഹരി സുദർശനചക്രം എറിഞ്ഞ് ആ പാശങ്ങൾ വെട്ടി തകർത്തു. അതിനുശേഷം മുരൻ ഉയർന്ന് വന്നു, കേശവൻ അവനെ സംഹരിച്ചു.
മുരോസ് തു തനയാന് സപ്ത സഹസ്രാസ് താംസ് തതോ ഹരിഃ ചക്രധാരാഗ്നിനിര്ദഗ്ധാംശ് ചകാര ശലഭാന് ഇവ
മുരന്റെ ഏഴായിരം പുത്രന്മാരെയും ഹരി ചക്രത്തിന്റെ അഗ്നിപ്രവാഹത്തിൽ വണ്ടുപോലെ ചാരമാക്കി.
ഹത്വാ മുരം ഹയഗ്രീവം തഥാ പഞ്ചജനം ദ്വിജാഃ പ്രാഗ്ജ്യോതിഷപുരം ധീമാംസ് ത്വരാവാന് സമുപാദ്രവത്
മുരനെയും, ഹയഗ്രീവനെയും, അഞ്ചജനനെയും കൊല്ലുകയും, ധീരനും വേഗവാനുമായവൻ പ്രാച്യജ്യോതിഷപുരത്തേക്ക് മുന്നേറി.
നരകേനാസ്യ തത്രാഭൂന് മഹാസൈന്യേന സംയുഗഃ കൃഷ്ണസ്യ യത്ര ഗോവിന്ദോ ജഘ്നേ ദൈത്യാന് സഹസ്രശഃ
അവിടെ നരകൻ വലിയ സൈന്യവുമായി യുദ്ധം നടത്തി. അവിടെ ഗോവിന്ദൻ കൃഷ്ണൻ ആയിരക്കണക്കിന് ദൈത്യന്മാരെ സംഹരിച്ചു.
ശസ്ത്രാസ്ത്രവര്ഷം മുഞ്ചന്തം സ ഭൌമം നരകം ബലീ ക്ഷിപ്ത്വാ ചക്രം ദ്വിധാ ചക്രേ ചക്രീ ദൈതേയചക്രഹാ
ശക്തനായ നരകൻ ആയുധങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും മഴപോലെ എറിഞ്ഞപ്പോൾ, ചക്രധാരിയായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ ചക്രം എറിഞ്ഞ് ദൈത്യന്റെ ആയുധം രണ്ടായി കിളർത്തു.
ഹതേ തു നരകേ ഭൂമിര് ഗൃഹീത്വാദിതികുണ്ഡലേ ഉപതസ്ഥേ ജഗന്നാഥം വാക്യം ചേദമ് അഥാബ്രവീത്
നരകൻ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഭൂമി കുണ്ഡലങ്ങൾ എടുത്ത് ജഗന്നാഥന്റെ അടുക്കൽ വന്നു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
യദാഹമ് ഉദ്ധൃതാ നാഥ ത്വയാ ശൂകരമൂര്തിനാ ത്വത്സംസ്പര്ശഭവഃ പുത്രസ് തദായം മയ്യ് അജായത
നാഥാ, നീ കപ്പലാവേശത്തിൽ എന്നെ ഉയർത്തിയപ്പോൾ, നിന്റെ സ്പർശത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ പുത്രൻ ജനിച്ചത്.
സോ ഽയം ത്വയൈവ ദത്തോ മേ ത്വയൈവ വിനിപാതിതഃ ഗൃഹാണ കുണ്ഡലേ ചേമേ പാലയാസ്യ ച സംതതിമ്
ഈ പുത്രനെ നീ തന്നതും, ഇപ്പോൾ നീ തന്നെ അവനെ സംഹരിച്ചതും ആണ്. ഈ കുണ്ഡലങ്ങൾ സ്വീകരിക്കൂ, അവന്റെ വംശത്തെ സംരക്ഷിക്കൂ.
ഭാരാവതരണാര്ഥായ മമൈവ ഭഗവാന് ഇമമ് അംശേന ലോകമ് ആയാതഃ പ്രസാദസുമുഖ പ്രഭോ
ഭൂഭാരമൊഴിക്കാൻ ദയാമുഖനായ പ്രഭോ, ഭഗവാനേ, നിന്റെ തന്നെ ഭാഗം കൊണ്ടു നീ ഈ ലോകത്ത് അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ത്വം കര്താ ച വികര്താ ച സംഹര്താ പ്രഭവോ ഽവ്യയഃ ജഗത്സ്വരൂപോ യശ് ച ത്വം സ്തൂയസേ ഽച്യുത കിം മയാ
നീ സൃഷ്ടാവും മാറ്റം വരുത്തുന്നവനും സംഹാരകനും അക്ഷയമായ ആദിയും ആകുന്നു. നീ തന്നെയാണ് ഈ ലോകത്തിന്റെ സ്വരൂപം, അച്യുതാ, എല്ലാവരും നിന്നെ പാടുമ്പോൾ ഞാൻ എന്തിനാണ് നിന്നെ വീണ്ടും പുകഴേണ്ടത്?
വ്യാപീ വ്യാപ്യഃ ക്രിയാ കര്താ കാര്യം ച ഭഗവാന് സദാ സര്വഭൂതാത്മഭൂതാത്മാ സ്തൂയസേ ഽച്യുത കിം മയാ
നീ എല്ലിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവനും, വ്യാപിക്കപ്പെടുന്നതും, പ്രവർത്തനത്തിന്റെ കര്ത്താവും പ്രവർത്തിയും ആകുന്നു. എല്ലാഭൂതങ്ങളുടെയും ആത്മാവും ആത്മാവിനുള്ളിലെ ആത്മാവും നീ തന്നെയാണ്, അച്യുതാ, എല്ലാവരും നിന്നെ പാടുമ്പോൾ ഞാൻ എന്തിനാണ് നിന്നെ വീണ്ടും പുകഴേണ്ടത്?
പരമാത്മാ ത്വമ് ആത്മാ ച ഭൂതാത്മാ ചാവ്യയോ ഭവാന് യദാ തദാ സ്തുതിര് നാസ്തി കിമര്ഥം തേ പ്രവര്തതാമ്
നീ പരമാത്മാവും, ആത്മാവും, എല്ലാഭൂതങ്ങളുടെയും ആത്മാവും, അക്ഷയനായ ഭഗവാനുമാണ്. എല്ലായ്പ്പോഴും നിന്നെ ഒഴികെ മറ്റൊരു സ്തുതി ഇല്ല; അപ്പോൾ നിന്നെ പുകഴ്ത്തുന്നതിന് എന്തിനാണ് കാര്യം?
പ്രസീദ സര്വഭൂതാത്മന് നരകേന കൃതം ച യത് തത് ക്ഷമ്യതാമ് അദോഷായ മത്സുതഃ സ നിപാതിതഃ
എല്ലാഭൂതങ്ങളുടെയും ആത്മാവേ, ദയചെയ്യണം. നരകൻ ചെയ്തതെല്ലാം ക്ഷമിക്കണം. എന്റെ മകൻ വീണുപോയെങ്കിലും അവനിൽ കുറ്റമില്ല.
തഥേതി ചോക്ത്വാ ധരണീം ഭഗവാന് ഭൂതഭാവനഃ രത്നാനി നരകാവാസാജ് ജഗ്രാഹ മുനിസത്തമാഃ
'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ, എല്ലാഭൂതങ്ങളെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, നരകന്റെ വീടിൽ നിന്ന് രത്നങ്ങൾ എടുത്ത് ഭൂമിക്ക് നൽകി.
കന്യാപുരേ സ കന്യാനാം ഷോഡശാതുലവിക്രമഃ ശതാധികാനി ദദൃശേ സഹസ്രാണി ദ്വിജോത്തമാഃ
കന്യാപുരിയിൽ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠരേ, പതിനാറിന്റെ തുല്യശക്തിയുള്ള ആയിരത്തിലധികം കന്യകളെ അവൻ കണ്ടു.
ചതുര്ദംഷ്ട്രാന് ഗജാംശ് ചോഗ്രാന് ഷട് സഹസ്രാണി ദൃഷ്ടവാന് കാമ്ബോജാനാം തഥാശ്വാനാം നിയുതാന്യ് ഏകവിംശതിമ്
നാലു ദന്തമുള്ള ആറായിരം ഭയങ്കരമായ ആനകളെയും, അതുപോലെ ഇരുപത്തൊന്ന് കോടി കാംബോജ ദേശത്തിലെ കുതിരകളെയും അവൻ കണ്ടു.
കന്യാസ് താശ് ച തഥാ നാഗാംസ് താന് അശ്വാന് ദ്വാരകാം പുരീമ് പ്രാപയാമ് ആസ ഗോവിന്ദഃ സദ്യോ നരകകിംകരൈഃ
ഗോവിന്ദൻ ഉടൻ തന്നെ ആ കന്യകളെയും ആനകളെയും കുതിരകളെയും നരകന്റെ സേവകരോടൊപ്പം ദ്വാരകാപുരിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
ദദൃശേ വാരുണം ഛത്ത്രം തഥൈവ മണിപര്വതമ് ആരോപയാമ് ആസ ഹരിര് ഗരുഡേ പതഗേശ്വരേ
വരുണന്റെ കുടയും രത്നപർവ്വതവും കണ്ടു, ഹരി അവയെ പക്ഷിരാജാവായ ഗരുഡന്റെ മേൽ വെച്ചു.
ആരുഹ്യ ച സ്വയം കൃഷ്ണഃ സത്യഭാമാസഹായവാന് അദിത്യാഃ കുണ്ഡലേ ദാതും ജഗാമ ത്രിദശാലയമ്
ശ്രീകൃഷ്ണൻ സ്വയം സത്യഭാമയോടൊപ്പം കയറി, ആദിത്യയുടെ കുണ്ഡലങ്ങൾ നൽകാൻ ദേവലോകത്തേക്ക് പോയി.
ഗരുഡോ വാരുണം ഛത്ത്രം തഥൈവ മണിപര്വതമ് സഭാര്യം ച ഹൃഷീകേശം ലീലയൈവ വഹന് യയൌ
ഗരുഡൻ, വരുണന്റെ കുടയും രത്നപർവ്വതവും, ഭാര്യയോടൊപ്പം ഹൃഷീകേശനെയും എളുപ്പത്തിൽ ചുമന്ന് യാത്രയായി.