ഭൂമാവ് ആസ്ഫോടയാമ് ആസ ഗഗനേ ഗതജീവിതമ് ഭൂമാവ് ആസ്ഫോടിതസ് തേന ചാണൂരഃ ശതധാ ഭവന്
ഭൂമിയിൽ കുത്തിയിടുമ്പോൾ അവന്റെ ജീവൻ ആകാശത്തേക്ക് പോയി; ഭൂമിയിൽ ഇടിച്ചപ്പോൾ ചാണൂർ നൂറു ഭാഗങ്ങളായി തകർന്നു.
രക്തസ്രാവമഹാപങ്കാം ചകാര സ തദാ ഭുവമ് ബലദേവസ് തു തത്കാലം മുഷ്ടികേന മഹാബലഃ
അപ്പോൾ ഭൂമി രക്തം ഒഴുകി വലിയ ചളിയായി; അതേ സമയം മഹാശക്തനായ ബലദേവൻ—
യുയുധേ ദൈത്യമല്ലേന ചാണൂരേണ യഥാ ഹരിഃ സോ ഽപ്യ് ഏനം മുഷ്ടിനാ മൂര്ധ്നി വക്ഷസ്യ് ആഹത്യ ജാനുനാ
ദാനവനായ മുഷ്ടികനോടു ഹരിയെപ്പോലെ തന്നെ പോരാടി; അവനെ തലയിൽ കയ്യുകൊണ്ടും നെഞ്ചിൽ കാൽമുട്ടുകൊണ്ടും അടിച്ചു.
പാതയിത്വാ ധരാപൃഷ്ഠേ നിഷ്പിപേഷ ഗതായുഷമ് കൃഷ്ണസ് തോശലകം ഭൂയോ മല്ലരാജം മഹാബലമ്
അവനെ നിലത്ത് വീഴ്ത്തി ജീവൻ പോയതോടെ തകർത്തു; പിന്നെ കൃഷ്ണൻ വീണ്ടും മഹാശക്തിയുള്ള മല്ലരാജാവായ തോഷലകനോടു പോരാടാൻ ഇറങ്ങി.
വാമമുഷ്ടിപ്രഹാരേണ പാതയാമ് ആസ ഭൂതലേ ചാണൂരേ നിഹതേ മല്ലേ മുഷ്ടികേ ച നിപാതിതേ
വലതുകൈകൊണ്ടുള്ള ഒരു ശക്തമായ അടിയാൽ അവനെ നിലത്ത് വീഴ്ത്തി; ചാണൂർ കൊല്ലപ്പെട്ടും മുഷ്ടികൻ വീണു കിടക്കയും ചെയ്തപ്പോൾ—
നീതേ ക്ഷയം തോശലകേ സര്വേ മല്ലാഃ പ്രദുദ്രുവുഃ വവല്ഗതുസ് തദാ രങ്ഗേ കൃഷ്ണസംകര്ഷണാവ് ഉഭൌ
തോഷലകൻ നശിച്ചപ്പോൾ എല്ലാ മല്ലന്മാരും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ കൃഷ്ണനും സങ്കർഷണനും ഇരുവരും അരങ്ങിൽ ചാടിത്തുള്ളി.
സമാനവയസോ ഗോപാന് ബലാദ് ആകൃഷ്യ ഹര്ഷിതൌ കംസോ ഽപി കോപരക്താക്ഷഃ പ്രാഹോച്ചൈര് വ്യായതാന് നരാന്
സമാനമായ പ്രായമുള്ള ഗോപ്പന്മാരെ ഇരുവരും സന്തോഷത്തോടെ ബലമായി പിടിച്ചു. കംസനും കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, ക്ഷീണിച്ചിരുന്ന ആ മനുഷ്യരെ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഗോപാവ് ഏതൌ സമാജൌഘാന് നിഷ്ക്രമ്യേതാം ബലാദ് ഇതഃ നന്ദോ ഽപി ഗൃഹ്യതാം പാപോ നിഗഡൈര് ആശു ബധ്യതാമ്
ഈ രണ്ടു ഗോപ്പന്മാരെയും ഈ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ബലമായി പുറത്താക്കണം. ആ ദുഷ്ടനായ നന്ദനെയും പിടിച്ചു, ഉടൻ കെട്ടിവെക്കൂ.
അവൃദ്ധാര്ഹേണ ദണ്ഡേന വസുദേവോ ഽപി വധ്യതാമ് വല്ഗന്തി ഗോപാഃ കൃഷ്ണേന യേ ചേമേ സഹിതാഃ പുനഃ
പ്രായത്തിന് അനുയോജ്യമല്ലാത്ത ശിക്ഷകൊണ്ട് വസുദേവനെയും കൊല്ലണം. കൃഷ്ണനോടൊപ്പം ഉള്ള എല്ലാ ഗോപ്പന്മാരെയും കൂടി കെട്ടിവെക്കണം.
ഗാവോ ഹ്രിയന്താമ് ഏഷാം ച യച് ചാസ്തി വസു കിംചന ഏവമ് ആജ്ഞാപയന്തം തം പ്രഹസ്യ മധുസൂദനഃ
ഇവരുടെ പശുക്കളെ എടുത്തുകൊണ്ടുപോകണം. ഇവർക്കുള്ള എല്ലാ സമ്പത്തും പിടിച്ചെടുക്കണം. ഇങ്ങനെ കമ്സൻ ആജ്ഞാപിക്കുമ്പോൾ, മധുസൂദനൻ ചിരിച്ചു.
ഉത്പത്യാരുഹ്യ തന്മഞ്ചം കംസം ജഗ്രാഹ വേഗിതഃ കേശേഷ്വ് ആകൃഷ്യ വിഗലത്കിരീടമ് അവനീതലേ
കൃഷ്ണൻ അതിവേഗത്തിൽ ചാടി ആ മഞ്ചത്തിലേയ്ക്ക് കയറി, കംസനെ മുടിയിലിട്ട് പിടിച്ചു താഴേക്ക് വലിച്ചു. കിരീടം നിലത്തേക്ക് വീണു.
സ കംസം പാതയാമ് ആസ തസ്യോപരി പപാത ച നിഃശേഷജഗദാധാരഗുരുണാ പതതോപരി
കൃഷ്ണൻ കംസനെ നിലത്തേക്ക് തള്ളിവിട്ടു, പിന്നെ അവന്റെ മേൽ വീണു. ലോകം മുഴുവൻ താങ്ങുന്ന ഭാരത്തോടുകൂടി കംസന്റെ മേൽ കിടന്നു.
കൃഷ്ണേന ത്യാജിതഃ പ്രാണാന്ന് ഉഗ്രസേനാത്മജോ നൃപഃ മൃതസ്യ കേശേഷു തദാ ഗൃഹീത്വാ മധുസൂദനഃ
കൃഷ്ണന്റെ കൈകൊണ്ട് ഉഗ്രസേനന്റെ മകനായ രാജാവ് ജീവൻ വിട്ടു. പിന്നെ മധുസൂദനൻ മരിച്ച കംസനെ മുടിയിലിട്ട് പിടിച്ചു.
ചകര്ഷ ദേഹം കംസസ്യ രങ്ഗമധ്യേ മഹാബലഃ ഗൌരവേണാതിമഹതാ പരിപാതേന കൃഷ്യതാ
വലിയ ശക്തിയോടെ കൃഷ്ണൻ കംസന്റെ ശരീരം അരങ്ങിന്റെ നടുവിലേക്ക് വലിച്ചു. അത്യന്തം ഭാരത്തോടും വേഗത്തോടും കൂടി അവനെ വലിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.
കൃതാ കംസസ്യ ദേഹേന വേഗിതേന മഹാത്മനാ കംസേ ഗൃഹീതേ കൃഷ്ണേന തദ്ഭ്രാതാഭ്യാഗതോ രുഷാ
അങ്ങനെ മഹാശക്തനായ കൃഷ്ണൻ കംസന്റെ ശരീരം വേഗത്തിൽ കൈകാര്യം ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ കംസനെ പിടിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ സഹോദരൻ കോപത്തോടെ അടുത്തുവന്നു.
സുനാമാ ബലഭദ്രേണ ലീലയൈവ നിപാതിതഃ തതോ ഹാഹാകൃതം സര്വമ് ആസീത് തദ് രങ്ഗമണ്ഡലമ്
സുനാമനെ ബലഭദ്രൻ ലീലാപൂർവ്വം വീഴ്ത്തി. അതിനുശേഷം ആ അരങ്ങിൽ മുഴുവൻ വലിയ ആഹ്ലാദവും ഉproശബ്ദവും ഉയർന്നു.
അവജ്ഞയാ ഹതം ദൃഷ്ട്വാ കൃഷ്ണേന മഥുരേശ്വരമ് കൃഷ്ണോ ഽപി വസുദേവസ്യ പാദൌ ജഗ്രാഹ സത്വരമ്
കൃഷ്ണൻ അവമാനത്തോടെ മഥുരയുടെ രാജാവിനെ കൊല്ലുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ഉടൻ വസുദേവന്റെ കാലുകൾ പിടിച്ചു.
ദേവക്യാശ് ച മഹാബാഹുര് ബലദേവസഹായവാന് ഉത്ഥാപ്യ വസുദേവസ് തു ദേവകീ ച ജനാര്ദനമ് സ്മൃതജന്മോക്തവചനൌ താവ് ഏവ പ്രണതൌ സ്ഥിതൌ
വലിയ ഭുജശക്തിയുള്ള കൃഷ്ണനും ബലഭദ്രനും ചേർന്ന് വസുദേവനെയും ദേവകിയെയും എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. ജനാർദ്ദനൻ ജനനസമയത്ത് അവർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഓർത്ത്, ഇരുവരും നമസ്കരിച്ച് അവരോടൊപ്പം നിന്നു.
പ്രസീദ ദേവദേവേശ ദേവാനാം പ്രവര പ്രഭോ തഥാവയോഃ പ്രസാദേന കൃതാഭ്യുദ്ധാര കേശവ
ദേവദേവേശാ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പ്രഭോ, ദയവായി കൃപചെയ്യണം. നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, കേശവ, ഞങ്ങൾ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ആരാധിതോ യദ് ഭഗവാന് അവതീര്ണോ ഗൃഹേ മമ ദുര്വൃത്തനിധനാര്ഥായ തേന നഃ പാവിതം കുലമ്
ഭഗവാൻ ആരാധിക്കപ്പെട്ട്, ദുഷ്ടന്മാരുടെ നാശത്തിനായി എന്റെ വീട്ടിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ ഞങ്ങളുടെ വംശം ശുദ്ധിയായി.
ത്വമ് അന്തഃ സര്വഭൂതാനാം സര്വഭൂതേഷ്വ് അവസ്ഥിതഃ വര്തതേ ച സമസ്താത്മംസ് ത്വത്തോ ഭൂതഭവിഷ്യതീ
നീ എല്ലാ ജീവികളുടെയും അന്തര്യാമാവാണ്. എല്ലാ ജീവികളിലും നീ നിലകൊള്ളുന്നു. സകലവും നിന്റെ സ്വരൂപമാണ്; ഭൂതകാലവും ഭാവിയും നിന്നിൽ നിന്നാണ്.
യജ്ഞേ ത്വമ് ഇജ്യസേ ഽചിന്ത്യ സര്വദേവമയാച്യുത ത്വമ് ഏവ യജ്ഞോ യജ്വാ ച യജ്ഞാനാം പരമേശ്വര
യജ്ഞത്തിൽ, അചിന്ത്യനായ സർവ്വദേവരൂപനായ അച്യുതാ, നിന്നെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്. നീ തന്നെയാണ് യജ്ഞം, യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവൻ, യജ്ഞങ്ങളുടെ പരമേശ്വരൻ.
സാപഹ്നവം മമ മനോ യദ് ഏതത് ത്വയി ജായതേ ദേവക്യാശ് ചാത്മജ പ്രീത്യാ തദ് അത്യന്തവിഡമ്ബനാ
ദേവകിയുടെ മകനേ, നിന്നോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽ എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്ന സംശയം ഏറ്റവും വലിയ മായയാണ്.
ത്വം കര്താ സര്വഭൂതാനാമ് അനാദിനിധനോ ഭവാന് ക്വ ച മേ മാനുഷസ്യൈഷാ ജിഹ്വാ പുത്രേതി വക്ഷ്യതി
നീ എല്ലാ ജീവികളുടെയും സ്രഷ്ടാവും, ആദിയും അന്ത്യവും ഇല്ലാത്തവനും ആണ്. എന്നിരുന്നാലും, എന്റെ മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ ഈ നാവു നിന്നെ 'മകൻ' എന്ന് വിളിക്കുമോ?
ജഗദ് ഏതജ് ജഗന്നാഥ സംഭൂതമ് അഖിലം യതഃ കയാ യുക്ത്യാ വിനാ മായാം സോ ഽസ്മത്തഃ സംഭവിഷ്യതി
സകല ലോകവും നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്, ലോകനാഥാ. നിന്റെ മായ ഇല്ലാതെ, ഞങ്ങൾക്കിൽ നിന്നു എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാകാൻ എങ്ങനെ സാധിക്കും?
യസ്മിന് പ്രതിഷ്ഠിതം സര്വം ജഗത് സ്ഥാവരജങ്ഗമമ് സ കോഷ്ഠോത്സങ്ഗശയനോ മനുഷ്യാജ് ജായതേ കഥമ്
സ്ഥാവരജംഗമങ്ങളായ എല്ലാം ആരിൽ ആധാരമാകുന്നു, ആ മഹാത്മാവു, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ വിശ്രമിക്കുന്നവൻ, മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ ജനിക്കുമെന്നു പറയൂ.
സ ത്വം പ്രസീദ പരമേശ്വര പാഹി വിശ്വമ് അംശാവതാരകരണൈര് ന മമാസി പുത്രഃ ആബ്രഹ്മപാദപമയം ജഗദ് ഈശ സര്വം ചിത്തേ വിമോഹയസി കിം പരമേശ്വരാത്മന്
അതിനാൽ, പരമേശ്വരാ, ദയചെയ്യണം, ലോകത്തെ രക്ഷിക്കണം. നീ അംശാവതാരങ്ങളിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, എങ്കിലും നീ എന്റെ മകൻ അല്ല. ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഒരു പുല്ല് വരെ, എല്ലാരുടെയും മനസ്സും നീ മോഹിപ്പിക്കുന്നു, പരമാത്മാവേ, ഇതെന്തിനാണ് ചെയ്യുന്നത്?
മായാവിമോഹിതദൃശാ തനയോ മമേതി കംസാദ് ഭയം കൃതവതാ തു മയാതിതീവ്രമ് നീതോ ഽസി ഗോകുലമ് അരാതിഭയാകുലസ്യ വൃദ്ധിം ഗതോ ഽസി മമ ചൈവ ഗവാമ് അധീശ
മായയാൽ കണ്ണ് മറഞ്ഞ്, 'ഇവൻ എന്റെ മകനാണ്' എന്നു ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു. കംസയെ ഭയന്ന് ഞാൻ അതിയായ വിഷമം അനുഭവിച്ചു. നീ പശുക്കളുടെ നാഥനായ ഗോക്കുലത്തിൽ എത്തി വളർന്നു, ഞാൻ അശക്തനായി അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
കര്മാണി രുദ്രമരുദശ്വിശതക്രതൂനാം സാധ്യാനി യാനി ന ഭവന്തി നിരീക്ഷിതാനി ത്വം വിഷ്ണുര് ഈശജഗതാമ് ഉപകാരഹേതോഃ പ്രാപ്തോ ഽസി നഃ പരിഗതഃ പരമോ വിമോഹഃ
രുദ്രനും മരുതുകളും അശ്വിനികളും ഇന്ദ്രനും ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ, നീ ചെയ്യുന്നതുപോലെ സാധ്യമാകുന്നില്ല. ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ വിഷ്ണുവേ, ഞങ്ങളുടെ ഭാവുകത്ക്കായി നീ വന്നിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ അത്യന്തം മോഹത്തിൽ ആകുന്നു.
തൌ സമുത്പന്നവിജ്ഞാനൌ ഭഗവത്കര്മദര്ശനാത് ദേവകീവസുദേവൌ തു ദൃഷ്ട്വാ മായാം പുനര് ഹരിഃ
അപ്പോൾ, ഭഗവാന്റെ കർമ്മങ്ങൾ കണ്ടു, ദേവകിയും വസുദേവനും സത്യജ്ഞാനം നേടി, ഹരിയുടെ ശക്തിയാൽ വീണ്ടും മായയെ കണ്ടു.