പദ്ഭ്യാം യാതം മഹാവീര്യൌ രഥേനൈകോ വിശാമ്യ് അഹമ് ഗന്തവ്യം വസുദേവസ്യ നോ ഭവദ്ഭ്യാം തഥാ ഗൃഹേ യുവയോര് ഹി കൃതേ വൃദ്ധഃ കംസേന സ നിരസ്യതേ
നിങ്ങൾ ഇരുവരും മഹാശക്തിശാലികൾ, കാലിൽ നടക്കൂ; ഞാൻ മാത്രം രഥത്തിൽ കടക്കും. വസുദേവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് നിങ്ങൾ പോകുന്നത് ഉചിതമല്ല, കാരണം നിങ്ങളുടെ കാരണത്താൽ കംസൻ ആ വൃദ്ധനെ പുറത്താക്കുകയാണ്.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ പ്രവിവേശാസാവ് അക്രൂരോ മഥുരാം പുരീമ് പ്രവിഷ്ടൌ രാമകൃഷ്ണൌ ച രാജമാര്ഗമ് ഉപാഗതൌ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അക്രൂരൻ മഥുര നഗരത്തിലേക്ക് കടന്നു. രാമനും കൃഷ്ണനും രാജമാർഗത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
സ്ത്രീഭിര് നരൈശ് ച സാനന്ദലോചനൈര് അഭിവിക്ഷിതൌ ജഗ്മതുര് ലീലയാ വീരൌ പ്രാപ്തൌ ബാലഗജാവ് ഇവ
സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും ആനന്ദഭരിതമായ കണ്ണുകളോടെ ഇരുവരെയും നോക്കി; ആ വീരന്മാർ കളിയോടെ നടന്നു, രണ്ടു കുഞ്ഞാനകളെപ്പോലെ.
ഭ്രമമാണൌ തു തൌ ദൃഷ്ട്വാ രജകം രങ്ഗകാരകമ് അയാചേതാം സ്വരൂപാണി വാസാംസി രുചിരാണി തൌ
അവർ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു വസ്ത്രവർണ്ണക്കാരനെയും, ഒരു വസ്ത്രക്കച്ചവടക്കാരനെയും കണ്ടു. ഇരുവരും തങ്ങളോടു യോജിച്ച മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ചോദിച്ചു.
കംസസ്യ രജകഃ സോ ഽഥ പ്രസാദാരൂഢവിസ്മയഃ ബഹൂന്യ് ആക്ഷേപവാക്യാനി പ്രാഹോച്ചൈ രാമകേശവൌ
കംസന്റെ വസ്ത്രവർണ്ണക്കാരൻ, അവരുടെ ദയയാൽ അത്ഭുതഭരിതനായി, രാമനോടും കേശവനോടും ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ അന്യായമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
തതസ് തലപ്രഹാരേണ കൃഷ്ണസ് തസ്യ ദുരാത്മനഃ പാതയാമ് ആസ കോപേന രജകസ്യ ശിരോ ഭുവി
അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ കോപത്തോടെ, ആ ദുഷ്ടന്റെ തല തന്റെ കൈയാൽ അടിച്ചു നിലത്ത് വീഴ്ത്തി.
ഹത്വാദായ ച വസ്ത്രാണി പീതനീലാമ്ബരൌ തതഃ കൃഷ്ണരാമൌ മുദായുക്തൌ മാലാകാരഗൃഹം ഗതൌ
അവനെ കൊല്ലുകയും വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തു, കൃഷ്ണനും രാമനും മഞ്ഞയും നീലയും വസ്ത്രം ധരിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ മാലാകാരന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
വികാസിനേത്രയുഗലോ മാലാകാരോ ഽതിവിസ്മിതഃ ഏതൌ കസ്യ കുതോ യാതൌ മനസാചിന്തയത് തതഃ
വിപുലമായ കണ്ണുകളോടെ, അത്ഭുതഭരിതനായ മാലാകാരൻ, 'ഇവരാരാണ്, എവിടുനിന്നാണ് വന്നത്?' എന്ന് മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.
പീതനീലാമ്ബരധരൌ ദൃഷ്ട്വാതിസുമനോഹരൌ സ തര്കയാമ് ആസ തദാ ഭുവം ദേവാവ് ഉപാഗതൌ
മഞ്ഞയും നീലയും വസ്ത്രം ധരിച്ച, അത്യന്തം മനോഹരരായ അവരെ കണ്ടപ്പോൾ, 'ദേവന്മാർ ഭൂമിയിൽ വന്നിരിക്കുന്നു' എന്ന് അവൻ കരുതിച്ചു.
വികാശിമുഖപദ്മാഭ്യാം താഭ്യാം പുഷ്പാണി യാചിതഃ ഭുവം വിഷ്ടഭ്യ ഹസ്താഭ്യാം പസ്പര്ശ ശിരസാ മഹീമ്
പുഷ്പങ്ങൾ ചോദിച്ച ആ ഇരുവർക്കും, മുഖം പുഷ്പം പോലെ വിരിഞ്ഞവർക്കും, അവൻ കൈകൾ കൊണ്ട് നിലം തൊട്ടി തല താഴ്ത്തി.
പ്രസാദസുമുഖൌ നാഥൌ മമ ഗേഹമ് ഉപാഗതൌ ധന്യോ ഽഹമ് അര്ചയിഷ്യാമീത്യ് ആഹ തൌ മാല്യജീവികഃ
ദയാപൂർണ്ണമായ മുഖങ്ങളോടെ, ഈ പ്രഭുക്കൾ എന്റെ വീട്ടിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു — ഞാൻ ഭാഗ്യവാനാണ്! ഞാൻ അവരെ പൂജിക്കുമെന്ന് മാലാകാരൻ പറഞ്ഞു.
തതഃ പ്രഹൃഷ്ടവദനസ് തയോഃ പുഷ്പാണി കാമതഃ ചാരൂണ്യ് ഏതാനി ചൈതാനി പ്രദദൌ സ വിലോഭയന്
പിന്നീട്, സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ, ആ മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ അവർക്കു ഇഷ്ടംപോലെ ആകർഷകമായി നൽകി.
പുനഃ പുനഃ പ്രണമ്യാസൌ മാലാകാരോത്തമോ ദദൌ പുഷ്പാണി താഭ്യാം ചാരൂണി ഗന്ധവന്ത്യ് അമലാനി ച
വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം ചെയ്ത്, ആ ശ്രേഷ്ഠനായ മാലാകാരൻ അവർക്കു മനോഹരവും സുഗന്ധവും കളങ്കരഹിതവുമായ പുഷ്പങ്ങൾ നൽകി.
മാലാകാരായ കൃഷ്ണോ ഽപി പ്രസന്നഃ പ്രദദൌ വരമ് ശ്രീസ് ത്വാം മത്സംശ്രയാ ഭദ്ര ന കദാചിത് ത്യജിഷ്യതി
മാലാകാരനോടു സന്തുഷ്ടനായ കൃഷ്ണൻ ഒരു വരം നൽകി: 'നിന്റെ മേൽ എന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ശ്രീദേവി ഒരിക്കലും നിന്നെ വിട്ടുപോകില്ല. നീ ഭാഗ്യവാനാകും.'
ബലഹാനിര് ന തേ സൌമ്യ ധനഹാനിര് അഥാപി വാ യാവദ് ധരണിസൂര്യൌ ച സംതതിഃ പുത്രപൌത്രികീ
സൗമ്യനേ, നിന്റെ ബലം കുറയുകയോ, സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെടുകയോ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ല. ഭൂമി സൂര്യൻ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, നിന്റെ പുത്രന്മാരുടെയും മക്കളുടെയും സന്തതി തുടരും.
ഭുക്ത്വാ ച വിപുലാന് ഭോഗാംസ് ത്വമ് അന്തേ മത്പ്രസാദതഃ മമാനുസ്മരണം പ്രാപ്യ ദിവ്യലോകമ് അവാപ്സ്യസി
നീ സമൃദ്ധമായ സൗഖ്യങ്ങൾ അനുഭവിച്ചശേഷം, എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, അവസാനം എന്നെ ഓർക്കാനുള്ള അനുഭവം ലഭിച്ചുകൊണ്ട് ദൈവിക ലോകം പ്രാപിക്കും.
ധര്മേ മനശ് ച തേ ഭദ്ര സര്വകാലം ഭവിഷ്യതി യുഷ്മത്സംതതിജാതാനാം ദീര്ഘമ് ആയുര് ഭവിഷ്യതി
ഭദ്രനേ, നിന്റെ മനസ്സ് എല്ലായ്പ്പോഴും ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചിരിക്കും. നിന്റെ സന്തതിയിൽ ജനിക്കുന്നവർക്ക് ദീർഘായുസ്സും ലഭിക്കും.
നോപസര്ഗാദികം ദോഷം യുഷ്മത്സംതതിസംഭവഃ അവാപ്സ്യതി മഹാഭാഗ യാവത് സൂര്യോ ഭവിഷ്യതി
മഹാഭാഗനേ, സൂര്യൻ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, നിന്റെ സന്തതിയിൽ ജനിക്കുന്നവർക്കു് യാതൊരു ദോഷവും ദുരിതവും ഉണ്ടാകില്ല.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ തദ്ഗൃഹാത് കൃഷ്ണോ ബലദേവസഹായവാന് നിര്ജഗാമ മുനിശ്രേഷ്ഠാ മാലാകാരേണ പൂജിതഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, കൃഷ്ണൻ ബാലരാമനോടൊപ്പം ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. മാലാകാരൻ ആദരപൂർവ്വം പൂജിച്ചുകൊടുത്തു.
രാജമാര്ഗേ തതഃ കൃഷ്ണഃ സാനുലേപനഭാജനാമ് ദദര്ശ കുബ്ജാമ് ആയാന്തീം നവയൌവനഗോചരാമ്
അതിനുശേഷം, രാജമാർഗത്തിൽ കൃഷ്ണൻ, പുതുമയുവത്വത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന, സുഗന്ധവസ്തുക്കൾ കൈവശം വഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കുബ്ജയെ കാണുകയും ചെയ്തു.
താമ് ആഹ ലലിതം കൃഷ്ണഃ കസ്യേദമ് അനുലേപനമ് ഭവത്യാ നീയതേ സത്യം വദേന്ദീവരലോചനേ
കൃഷ്ണൻ അവളോടു് സ്നേഹപൂർവ്വം ചോദിച്ചു: 'ഇവിടെ നീ കൊണ്ടുവരുന്ന ഈ സുഗന്ധവസ്തു ആര്ക്കാണ്? സത്യമായി പറയൂ, ഇന്ദീവരനയനേ.'
സകാമേനൈവ സാ പ്രോക്താ സാനുരാഗാ ഹരിം പ്രതി പ്രാഹ സാ ലലിതം കുബ്ജാ ദദര്ശ ച ബലാത് തതഃ
ഹരിയോടു് സ്നേഹവും ആഗ്രഹവും നിറഞ്ഞ്, കുബ്ജ അവനോടു് സ്നേഹപൂർവ്വം മറുപടി പറഞ്ഞു. പിന്നെ അവൾ ബാലരാമനെയും നോക്കി.
കാന്ത കസ്മാന് ന ജാനാസി കംസേനാപി നിയോജിതാ നൈകവക്രേതി വിഖ്യാതാമ് അനുലേപനകര്മണി
'പ്രിയനേ, നീ അറിയുന്നില്ലേ? കംസൻ തന്നെ എന്നെ നിയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. സുഗന്ധവസ്തു തയ്യാറാക്കുന്നതിൽ ഞാൻ പ്രശസ്തയാണല്ലോ.'
നാന്യപിഷ്ടം ഹി കംസസ്യ പ്രീതയേ ഹ്യ് അനുലേപനമ് ഭവത്യ് അഹമ് അതീവാസ്യ പ്രസാദധനഭാജനമ്
'കംസന് മറ്റൊന്നും ഇഷ്ടമല്ല, ഈ സുഗന്ധവസ്തു മാത്രമാണ് അവനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നത്. ഞാൻ അവന്റെ വലിയ അനുഗ്രഹവും സമ്പത്തും ലഭിച്ചവളാണ്.'
സുഗന്ധമ് ഏതദ് രാജാര്ഹം രുചിരം രുചിരാനനേ ആവയോര് ഗാത്രസദൃശം ദീയതാമ് അനുലേപനമ്
'ഇത് രാജാക്കന്മാർക്ക് യോജിച്ച സുഗന്ധമാണ്, മനോഹര മുഖമുള്ളവളേ. ഞങ്ങളുടെ ശരീരത്തിന് യോജിച്ച ഈ സുഗന്ധം ഞങ്ങൾക്ക് തരിക.'
ശ്രുത്വാ തമ് ആഹ സാ കൃഷ്ണം ഗൃഹ്യതാമ് ഇതി സാദരമ് അനുലേപം ച പ്രദദൌ ഗാത്രയോഗ്യമ് അഥോഭയോഃ
അവൾ ഇത് കേട്ടു ആദരപൂർവ്വം കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: 'എടുക്കൂ.' പിന്നെ ഇരുവരുടെയും ശരീരത്തിന് യോജിച്ച സുഗന്ധം നൽകി.
ഭക്തിച്ഛേദാനുലിപ്താങ്ഗൌ തതസ് തൌ പുരുഷര്ഷഭൌ സേന്ദ്രചാപൌ വിരാജന്തൌ സിതകൃഷ്ണാവ് ഇവാമ്ബുദൌ
സ്നേഹപൂർവ്വം പുരട്ടിയ സുഗന്ധം കൊണ്ടു്, ആ ഇരുവരും ഇന്ദ്രധനുസ് പോലെ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട വെള്ളയും കറുപ്പും നിറമുള്ള മേഘങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങി.
തതസ് താം ചിബുകേ ശൌരിര് ഉല്ലാപനവിധാനവിത് ഉല്ലാപ്യ തോലയാമ് ആസ ദ്വ്യങ്ഗുലേനാഗ്രപാണിനാ
ശൗര്യവാനായ കൃഷ്ണൻ, ചിബുക്കുയർത്തൽ കലയിൽ നിപുണനായവൻ, തന്റെ കൈയുടെ രണ്ട് വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ ചിബുക്ക് ഉയർത്തി.
ചകര്ഷ പദ്ഭ്യാം ച തദാ ഋജുത്വം കേശവോ ഽനയത് തതഃ സാ ഋജുതാം പ്രാപ്താ യോഷിതാമ് അഭവദ് വരാ
പിന്നീട്, കേശവൻ കാലുകൾ കൊണ്ട് അവളെ വലിച്ചു നേരെ നിർത്തി. അങ്ങനെ അവൾ നേരായവളായി, സ്ത്രീകളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠയായവളായി.
വിലാസലലിതം പ്രാഹ പ്രേമഗര്ഭഭരാലസമ് വസ്ത്രേ പ്രഗൃഹ്യ ഗോവിന്ദം വ്രജ ഗേഹം മമേതി വൈ
പ്രേമം നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ, കളിയോടെ, അവൾ ഗോവിന്ദന്റെ വസ്ത്രം പിടിച്ച് പറഞ്ഞു: 'എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വാ.'