ദധാനമ് അസിതേ വസ്ത്രേ ചാരുരൂപാവതംസകമ് ചാരുകുണ്ഡലിനം മത്തമ് അന്തര്ജലതലേ സ്ഥിതമ്
അവൻ കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച്, മനോഹരമായ മുടിയണിയും കാതിലഭരണങ്ങളും ധരിച്ച്, മദ്യപാനത്തിൽ മയങ്ങി, ജലത്തിനടിയിൽ നില്ക്കുന്നു.
തസ്യോത്സങ്ഗേ ഘനശ്യാമമ് ആതാമ്രായതലോചനമ് ചതുര്ബാഹുമ് ഉദാരാങ്ഗം ചക്രാദ്യായുധഭൂഷണമ്
അവന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കുന്നത്, കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള ശരീരവും താമ്രവർണ്ണമായ താമരക്കണ്ണുകളും നാലു കൈകളും ഉജ്ജ്വലമായ അവയവങ്ങളും ചക്രം മുതലായ ആയുധങ്ങൾ അണിഞ്ഞ കൃഷ്ണനാണ്.
പീതേ വസാനം വസനേ ചിത്രമാല്യവിഭൂഷിതമ് ശക്രചാപതഡിന്മാലാവിചിത്രമ് ഇവ തോയദമ്
അവൻ മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, അത്ഭുതകരമായ പുഷ്പമാലകൾ അണിഞ്ഞു, ഇന്ദ്രധനുസ്സിന്റെ നിറങ്ങൾ പോലെ അലങ്കരിച്ച മഴമേഘംപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു.
ശ്രീവത്സവക്ഷസം ചാരുകേയൂരമുകുടോജ്ജ്വലമ് ദദര്ശ കൃഷ്ണമ് അക്ലിഷ്ടം പുണ്ഡരീകാവതംസകമ്
അകൃൂരൻ കണ്ടത്: കൃഷ്ണൻ, അകൃത്യമായവൻ, ശ്രീവത്സം നെഞ്ചിൽ, മനോഹരമായ കൈവളകളും മുടിയണിയും, താമരപുഷ്പം തലയിൽ അലങ്കാരമായി.
സനന്ദനാദ്യൈര് മുനിഭിഃ സിദ്ധയോഗൈര് അകല്മഷൈഃ സംചിന്ത്യമാനം മനസാ നാസാഗ്രന്യസ്തലോചനൈഃ
സനന്ദനൻ തുടങ്ങിയ മുനികളും, പാപരഹിതരായ സിദ്ധയോഗികളും, മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച്, മൂക്കിന്റെ അറ്റത്ത് ദൃഷ്ടി നിർത്തി അവനെ ചിന്തിച്ചു.
ബലകൃഷ്ണൌ തദാക്രൂരഃ പ്രത്യഭിജ്ഞായ വിസ്മിതഃ അചിന്തയദ് അഥോ ശീഘ്രം കഥമ് അത്രാഗതാവ് ഇതി
അപ്പോൾ അകൃൂരൻ ബാലരാമനെയും കൃഷ്ണനെയും തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു: ഇവർ ഇങ്ങനെ വേഗത്തിൽ ഇവിടെ എങ്ങനെ എത്തി എന്ന് വിചാരിച്ചു.
വിവക്ഷോഃ സ്തമ്ഭയാമ് ആസ വാചം തസ്യ ജനാര്ദനഃ തതോ നിഷ്ക്രമ്യ സലിലാദ് രഥമ് അഭ്യാഗതഃ പുനഃ
അവൻ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ജനാർദ്ദനൻ അവന്റെ വാക്കുകൾ അടച്ചു; പിന്നെ ജലത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്ന് വീണ്ടും രഥത്തിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു.
ദദര്ശ തത്ര ചൈവോഭൌ രഥസ്യോപരി സംസ്ഥിതൌ രാമകൃഷ്ണൌ യഥാ പൂര്വം മനുഷ്യവപുഷാന്വിതൌ
അവിടെ അകൃൂരൻ കണ്ടത്: രഥത്തിന്മേൽ, മുമ്പുപോലെ, മനുഷ്യരൂപത്തിൽ രാമനും കൃഷ്ണനും നില്ക്കുന്നു.
നിമഗ്നശ് ച പുനസ് തോയേ ദദൃശേ സ തഥൈവ തൌ സംസ്തൂയമാനൌ ഗന്ധര്വൈര് മുനിസിദ്ധമഹോരഗൈഃ
വീണ്ടും ആ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ, അക്രൂരൻ അവരെ അതേപോലെ തന്നെ കണ്ടു. ഗാന്ധർവന്മാരും മുനിമാരും സിദ്ധന്മാരും മഹാനാഗന്മാരും അവരെ സ്തുതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
തതോ വിജ്ഞാതസദ്ഭാവഃ സ തു ദാനപതിസ് തദാ തുഷ്ടാവ സര്വവിജ്ഞാനമയമ് അച്യുതമ് ഈശ്വരമ്
അപ്പോൾ അവരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കി, ആ ദാനപതി സർവ്വവിജ്ഞാനത്തിന്റെ സാരമായ അച്യുതനെ, സർവ്വേശ്വരനെ, സ്തുതിച്ചു.
തന്മാത്രരൂപിണേ ഽചിന്ത്യമഹിമ്നേ പരമാത്മനേ വ്യാപിനേ നൈകരൂപൈകസ്വരൂപായ നമോ നമഃ
സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളുടെ രൂപമായ, അപ്പമാനമായ മഹത്വമുള്ള, പരമാത്മാവായ, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന, അനേകം രൂപങ്ങളുള്ള ഒരേ സ്വഭാവമുള്ളവനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
ശബ്ദരൂപായ തേ ഽചിന്ത്യഹവിര്ഭൂതായ തേ നമഃ നമോ വിജ്ഞാനരൂപായ പരായ പ്രകൃതേഃ പ്രഭോ
ശബ്ദത്തിന്റെ രൂപമായ, അപ്പമാനമായ പ്രകടനമുള്ളവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം. വിജ്ഞാനത്തിന്റെ രൂപമായ, പ്രകൃതിയുടെ പരമേശ്വരനായവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.
ഭൂതാത്മാ ചേന്ദ്രിയാത്മാ ച പ്രധാനാത്മാ തഥാ ഭവാന് ആത്മാ ച പരമാത്മാ ച ത്വമ് ഏകഃ പഞ്ചധാ സ്ഥിതഃ
നീ എല്ലാ ജീവികളുടെ ആത്മാവും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ആത്മാവും, പ്രധാനത്തിന്റെ ആത്മാവും, വ്യക്തിയുടെയും പരമാത്മാവും ആകുന്നു. ഈ അഞ്ചു രൂപങ്ങളിലും നീ ഒരുവൻ തന്നെ.
പ്രസീദ സര്വധര്മാത്മന് ക്ഷരാക്ഷര മഹേശ്വര ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശിവാദ്യാഭിഃ കല്പനാഭിര് ഉദീരിതഃ
സർവ്വധർമ്മങ്ങളുടെ ആത്മാവായ, ക്ഷരവും അക്ഷരവുമായ മഹേശ്വരനേ, ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ശിവനും മുതലായവരുടെ ധാരണകളിലൂടെ വിവരണചെയ്യപ്പെടുന്നവനേ, ദയവായി അനുഗ്രഹിക്കണമേ.
അനാഖ്യേയസ്വരൂപാത്മന്ന് അനാഖ്യേയപ്രയോജന അനാഖ്യേയാഭിധാന ത്വാം നതോ ഽസ്മി പരമേശ്വരമ്
വ്യക്തമാക്കാനാവാത്ത രൂപവും ലക്ഷ്യവും പേരും ഉള്ളവനേ, പരമേശ്വരനേ, ഞാൻ നിനക്ക് നമസ്കരിക്കുന്നു.
ന യത്ര നാഥ വിദ്യന്തേ നാമജാത്യാദികല്പനാഃ തദ് ബ്രഹ്മ പരമം നിത്യമ് അവികാരി ഭവാന് അജഃ
നാഥാ, പേര്, വർഗ്ഗം മുതലായ ധാരണകൾ ഇല്ലാത്തിടത്ത്, അതാണ് പരമവും ശാശ്വതവും മാറ്റമില്ലാത്ത ബ്രഹ്മം. നീ അജൻ ആകുന്നു.
ന കല്പനാമ് ഋതേ ഽര്ഥസ്യ സര്വസ്യാധിഗമോ യതഃ തതഃ കൃഷ്ണാച്യുതാനന്ത വിഷ്ണുസംജ്ഞാഭിര് ഈഡ്യസേ
എല്ലാ കാര്യങ്ങളുടെയും ഗ്രഹണം ധാരണകളിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു കൃഷ്ണ, അച്യുത, അനന്താ, വിഷ്ണു എന്ന പേരുകൾകൊണ്ടു നിന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു.
സര്വാത്മംസ് ത്വമ് അജ വികല്പനാഭിര് ഏതൈര് ദേവാസ് ത്വം ജഗദ് അഖിലം ത്വമ് ഏവ വിശ്വമ് വിശ്വാത്മംസ് ത്വമ് അതിവികാരഭേദഹീനഃ സര്വസ്മിന് നഹി ഭവതോ ഽസ്തി കിംചിദ് അന്യത്
സർവ്വജീവികളുടെ ആത്മാവായ അജൻ, ഈ ധാരണകളിലൂടെ നീ ദേവന്മാരാകുന്നു. നീയാണു മുഴുവൻ ലോകവും, വിശ്വത്തിന്റെ ആത്മാവും, മാറ്റമോ വ്യത്യാസമോ ഇല്ലാത്തവനും. നിന്നിൽ മറ്റൊന്നും ഇല്ല.
ത്വം ബ്രഹ്മാ പശുപതിര് അര്യമാ വിധാതാ ത്വം ധാതാ ത്രിദശപതിഃ സമീരണോ ഽഗ്നിഃ തോയേശോ ധനപതിര് അന്തകസ് ത്വമ് ഏകോ ഭിന്നാത്മാ ജഗദ് അപി പാസി ശക്തിഭേദൈഃ
നീ ബ്രഹ്മാവും പശുപതിയും അര്യാമനും സൃഷ്ടാവും സംരക്ഷകനും ദേവന്മാരുടെ അധിപനും വായുവും അഗ്നിയും ജലങ്ങളുടെ ഇശ്വരനും ധനപതിയും യമനും ആകുന്നു. നീ ഒരുവൻ തന്നെ, എന്നാൽ വിവിധ ശക്തികളാൽ ലോകത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.
വിശ്വം ഭവാന് സൃജതി ഹന്തി ഗഭസ്തിരൂപോ വിശ്വം ച തേ ഗുണമയോ ഽയമ് അജ പ്രപഞ്ചഃ രൂപം പരം സദിതിവാചകമ് അക്ഷരം യജ് ജ്ഞാനാത്മനേ സദസതേ പ്രണതോ ഽസ്മി തസ്മൈ
ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനേ, കിരണങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നവനേ, ഈ ഗുണങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ലോകം നിന്റെ അജൻ രൂപമാണ്. 'സത്' എന്ന പേരിൽ വിളിക്കപ്പെടുന്ന, വിജ്ഞാനത്തിന്റെ ആത്മാവായ, സതാസതുകളുടെ അതിയായ ആ പരമരൂപത്തിന് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
ഓം നമോ വാസുദേവായ നമഃ സംകര്ഷണായ ച പ്രദ്യുമ്നായ നമസ് തുഭ്യമ് അനിരുദ്ധായ തേ നമഃ
ഓം, വാസുദേവനേ നമസ്കാരം, സംകർഷണനേ നമസ്കാരം, പ്രദ്യുമ്നനേ നമസ്കാരം, അനിരുദ്ധനേ നമസ്കാരം.
ഏവമ് അന്തര് ജലേ കൃഷ്ണമ് അഭിഷ്ടൂയ സ യാദവഃ അര്ഘയാമ് ആസ സര്വേശം ധൂപപുഷ്പൈര് മനോമയൈഃ
ഇങ്ങനെ ജലത്തിൽ അക്രൂരൻ കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു. മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ച ധൂപവും പുഷ്പങ്ങളും കൊണ്ടു സർവ്വേശ്വരനു അർഘ്യം അർപ്പിച്ചു.
പരിത്യജ്യാന്യവിഷയം മനസ് തത്ര നിവേശ്യ സഃ ബ്രഹ്മഭൂതേ ചിരം സ്ഥിത്വാ വിരരാമ സമാധിതഃ
മനസ്സ് മറ്റു വിഷയങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി വിട്ട് അവിടെ കേന്ദ്രീകരിച്ച്, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അവസ്ഥയിൽ ദീർഘകാലം നില്ക്കുകയും, സമാധിയിൽ ലയിച്ചവനായി ശാന്തനായി.
കൃതകൃത്യമ് ഇവാത്മാനം മന്യമാനോ ദ്വിജോത്തമാഃ ആജഗാമ രഥം ഭൂയോ നിര്ഗമ്യ യമുനാമ്ഭസഃ
സ്വയം കൃതാർത്ഥനായി എന്ന് കരുതി, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, അക്രൂരൻ വീണ്ടും യമുനയുടെ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്ന് തന്റെ രഥത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
രാമകൃഷ്ണൌ ദദര്ശാഥ യഥാപൂര്വമ് അവസ്ഥിതൌ വിസ്മിതാക്ഷം തദാക്രൂരം തം ച കൃഷ്ണോ ഽഭ്യഭാഷത
അവൻ രാമനെയും കൃഷ്ണനെയും മുമ്പത്തെപോലെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു. അപ്പോൾ അക്രൂരന്റെ അത്ഭുതഭരിതമായ കാഴ്ച കണ്ടു കൃഷ്ണൻ അവനോട് പറഞ്ഞു.
കിം ത്വയാ ദൃഷ്ടമ് ആശ്ചര്യമ് അക്രൂര യമുനാജലേ വിസ്മയോത്ഫുല്ലനയനോ ഭവാന് സംലക്ഷ്യതേ യതഃ
അക്രൂരാ, യമുനയുടെ വെള്ളത്തിൽ നീ എന്ത് അത്ഭുതം കണ്ടു? അതിനാൽ നിന്റെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതത്തിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു?
അന്തര് ജലേ യദ് ആശ്ചര്യം ദൃഷ്ടം തത്ര മയാച്യുത തദ് അത്രൈവ ഹി പശ്യാമി മൂര്തിമത് പുരതഃ സ്ഥിതമ്
അച്യുതാ, ജലത്തിനകത്ത് ഞാൻ കണ്ട അത്ഭുതം, ഇപ്പോൾ ഇവിടെ തന്നെ, സാക്ഷാൽ ദേഹം ധരിച്ച് എന്റെ മുന്നിൽ നില്ക്കുന്നത് ഞാൻ കാണുന്നു.
ജഗദ് ഏതന് മഹാശ്ചര്യരൂപം യസ്യ മഹാത്മനഃ തേനാശ്ചര്യപരേണാഹം ഭവതാ കൃഷ്ണ സംഗതഃ
ഈ ലോകം മുഴുവൻ അത്ഭുതരൂപം ഉള്ളതും മഹാത്മാവിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുമാണ്. കൃഷ്ണാ, എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളെയും മറികടക്കുന്ന നീയാൽ ഞാൻ ഒന്നായി ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
തത് കിമ് ഏതേന മഥുരാം പ്രയാമോ മധുസൂദന ബിഭേമി കംസാദ് ധിഗ് ജന്മ പരപിണ്ഡോപജീവിനഃ
ഇതിൽ എന്ത് പ്രയോജനം? മധുസൂദനാ, നമുക്ക് മഥുരയിലേക്ക് പോകാം. ഞാൻ കംസനെ ഭയപ്പെടുന്നു — മറ്റുള്ളവരുടെ അന്നം ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്നതിൽ ലജ്ജയാണ്.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ ചോദയാമ് ആസ താന് ഹയാന് വാതരംഹസഃ സംപ്രാപ്തശ് ചാപി സായാഹ്നേ സോ ഽക്രൂരോ മഥുരാം പുരീമ് വിലോക്യ മഥുരാം കൃഷ്ണം രാമം ചാഹ സ യാദവഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അക്രൂരൻ ആ വേഗമുള്ള കുതിരകളെ ഓടിച്ചു. വൈകുന്നേരം എത്തിയപ്പോൾ, ആ യാദവൻ അക്രൂരൻ മഥുര നഗരം കണ്ടു, പിന്നെ കൃഷ്ണനോടും രാമനോടും സംസാരിച്ചു.