അഥേശ മാം കംസപരിഗ്രഹേണ ദോഷാസ്പദീഭൂതമ് അദോഷയുക്തമ് കര്താ ന മാനോപഹിതം ധിഗ് അസ്തു യസ്മാന് മനഃ സാധുബഹിഷ്കൃതോ യഃ
പ്രഭോ, കംസനുമായി ബന്ധം കൊണ്ടു ഞാൻ പാപങ്ങളുടെ ആസ്ഥാനം ആയി, യഥാർത്ഥത്തിൽ പാപം ഇല്ലാത്തവനാണെങ്കിലും; എനിക്ക് അഹങ്കാരം ഉണ്ടാകരുത്, കാരണം എന്റെ മനസ്സ് നല്ലവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ജ്ഞാനാത്മകസ്യാഖിലസത്ത്വരാശേര് വ്യാവൃത്തദോഷസ്യ സദാസ്ഫുടസ്യ കിം വാ ജഗത്യ് അത്ര സമസ്തപുംസാമ് അജ്ഞാതമ് അസ്യാസ്തി ഹൃദി സ്ഥിതസ്യ
ജ്ഞാനസ്വരൂപനും എല്ലാ ജീവികളുടെ ആധാരവുമാണ് അവൻ, എപ്പോഴും ശുദ്ധനും വ്യക്തനുമാണ്; ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന അവനോട് ഈ ലോകത്തിലെ ഏതു കാര്യവും ആര്ക്കും അജ്ഞാതമാകുമോ?
തസ്മാദ് അഹം ഭക്തിവിനമ്രഗാത്രോ വ്രജാമി വിശ്വേശ്വരമ് ഈശ്വരാണാമ് അംശാവതാരം പുരുഷോത്തമസ്യ അനാദിമധ്യാന്തമ് അജസ്യ വിഷ്ണോഃ
അതുകൊണ്ട് ഭക്തിയാൽ വിനയപ്പെട്ട ശരീരത്തോടെ ഞാൻ ലോകങ്ങളുടെ നാഥനെയും, നാഥന്മാരുടെ നാഥനെയും, പുരുഷോത്തമന്റെ അംശാവതാരമായ ആദിമധ്യാന്തരഹിതനായ ജനനമില്ലാത്ത വിഷ്ണുവിനെയും സമീപിക്കുന്നു.
ചിന്തയന്ന് ഇതി ഗോവിന്ദമ് ഉപഗമ്യ സ യാദവഃ അക്രൂരോ ഽസ്മീതി ചരണൌ നനാമ ശിരസാ ഹരേഃ
ഇങ്ങനെ ഗോവിന്ദനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് ആ യാദവനായ അക്രൂരൻ ഹരിയുടെ പാദങ്ങളിൽ തലവാഴ്ത്തി, 'ഞാനാണ് അക്രൂരൻ' എന്നു പറഞ്ഞു.
സോ ഽപ്യ് ഏനം ധ്വജവജ്രാബ്ജകൃതചിഹ്നേന പാണിനാ സംസ്പൃശ്യാകൃഷ്യ ച പ്രീത്യാ സുഗാഢം പരിഷസ്വജേ
അവനും പതാക, വജ്രം, കമലം എന്നിവയുടെ അടയാളമുള്ള കൈകൊണ്ട് അക്രൂരനെ സ്പർശിച്ച് അടുക്കിച്ച്, ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ ഉരളെണ്ണിച്ചു.
കൃതസംവദനൌ തേന യഥാവദ് ബലകേശവൌ തതഃ പ്രവിഷ്ടൌ സഹസാ തമ് ആദായാത്മമന്ദിരമ്
അക്രൂരനോടൊപ്പം യഥാവിധി ആശംസകൾ കൈമാറിയ ശേഷം, ബാലരാമനും കേശവനും അവനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഉടൻ തന്നെ സ്വന്തം ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
സഹ താഭ്യാം തദാക്രൂരഃ കൃതസംവന്ദനാദികഃ ഭുക്തഭോജ്യോ യഥാന്യായമ് ആചചക്ഷേ തതസ് തയോഃ
അപ്പോൾ, അവരോടൊപ്പം അക്രൂരൻ ആചാരപ്രകാരം സ്വീകരണം പൂർത്തിയാക്കി, ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, അവർക്കു വേണ്ടിയുള്ള കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു.
യഥാ നിര്ഭര്ത്സിതസ് തേന കംസേനാനകദുന്ദുഭിഃ യഥാ ച ദേവകീ ദേവീ ദാനവേന ദുരാത്മനാ
കംസൻ അനകദുണ്ടുഭിയെ എങ്ങനെ ശാസിച്ചു, ദാനവസ്വഭാവമുള്ളവൻ ദേവകിയെ എങ്ങനെ പെരുമാറി—എല്ലാം അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു.
ഉഗ്രസേനേ യഥാ കംസഃ സ ദുരാത്മാ ച വര്തതേ യം ചൈവാര്ഥം സമുദ്ദിശ്യ കംസേന സ വിസര്ജിതഃ
ഉഗ്രസേനനോടു കംസൻ ആ ദുഷ്ടൻ എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു, ഏത് ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ കംസൻ അക്രൂരനെ അയച്ചു എന്നതും പറഞ്ഞു.
തത് സര്വം വിസ്തരാച് ഛ്രുത്വാ ഭഗവാന് കേശിസൂദനഃ ഉവാചാഖിലമ് ഏതത് തു ജ്ഞാതം ദാനപതേ മയാ
അക്രൂരൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം വിശദമായി കേട്ട ശേഷം, ഭഗവാൻ കെശിസൂദനൻ പറഞ്ഞു: 'ദാനപതേ, ഇതെല്ലാം ഞാൻ നേരത്തെ തന്നെ അറിയുന്നു.'
കരിഷ്യേ ച മഹാഭാഗ യദ് അത്രൌപായികം മതമ് വിചിന്ത്യം നാന്യഥൈതത് തേ വിദ്ധി കംസം ഹതം മയാ
'മഹാഭാഗവ, ഈ കാര്യത്തിൽ എത്രമാത്രം ഉചിതമാണോ അതെല്ലാം ഞാൻ ചെയ്യും; കംസൻ എന്റെ കൈകൊണ്ട് നേരത്തെ തന്നെ നശിച്ചുവെന്ന് നീ ഉറപ്പോടെ അറിയണം.'
അഹം രാമശ് ച മഥുരാം ശ്വോ യാസ്യാവഃ സമം ത്വയാ ഗോപവൃദ്ധാശ് ച യാസ്യന്തി ആദായോപായനം ബഹു
'നാളെ ഞാൻ രാമനോടൊപ്പം നിന്നോടൊപ്പം മഥുരയിലേക്ക് പോകും; മുതിർന്ന ഗോപ്പന്മാരും പലവിധ ഉപഹാരങ്ങളുമായി വരും.'
നിശേയം നീയതാം വീര ന ചിന്താം കര്തുമ് അര്ഹസി ത്രിരാത്രാഭ്യന്തരേ കംസം ഹനിഷ്യാമി സഹാനുഗമ്
വീരാ, മനസ്സിൽ വിഷമം വയ്ക്കേണ്ട. മൂന്നു രാത്രിക്കുള്ളിൽ ഞാൻ കംസനും അവന്റെ കൂട്ടുകാരും ഒക്കെ സംഹരിക്കും.
സമാദിശ്യ തതോ ഗോപാന് അക്രൂരോ ഽപി സകേശവഃ സുഷ്വാപ ബലഭദ്രശ് ച നന്ദഗോപഗൃഹേ ഗതഃ
അതിനുശേഷം, ആകൃരനും കേശവനും ബാലഭദ്രനും, ഗോപ്പന്മാരെ നിർദ്ദേശം നൽകി, നന്ദഗോപന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്നു സുഖമായി വിശ്രമിച്ചു.
തതഃ പ്രഭാതേ വിമലേ രാമകൃഷ്ണൌ മഹാബലൌ അക്രൂരേണ സമം ഗന്തുമ് ഉദ്യതൌ മഥുരാം പുരീമ്
പുതിയ പ്രഭാതത്തിൽ, രാമനും കൃഷ്ണനും ശക്തരായി, ആകൃരനോടൊപ്പം മഥുരാ നഗരത്തിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി.
ദൃഷ്ട്വാ ഗോപീജനഃ സാസ്രഃ ശ്ലഥദ്വലയബാഹുകഃ നിശ്വസംശ് ചാതിദുഃഖാര്തഃ പ്രാഹ ചേദം പരസ്പരമ്
ഇത് കണ്ടപ്പോൾ, ഗോപി സ്ത്രീകൾ കണ്ണീരോടെ, ഇളകിയ വളകളും ക്ഷീണിച്ച കൈകളും കൊണ്ട്, ആഴമായ ദുഃഖത്തിൽ നെടുവീർപ്പിട്ട് തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു.
മഥുരാം പ്രാപ്യ ഗോവിന്ദഃ കഥം ഗോകുലമ് ഏഷ്യതി നാഗരസ്ത്രീകലാലാപമധു ശ്രോത്രേണ പാസ്യതി
ഗോവിന്ദൻ മഥുരയിൽ എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ എങ്ങനെ വീണ്ടും ഗോകുലത്തിലേക്ക് വരും? നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ മധുരമായ വാക്കുകൾ അവൻ ചെവികൊണ്ട് ആസ്വദിക്കും.
വിലാസിവാക്യജാതേഷു നാഗരീണാം കൃതാസ്പദമ് ചിത്തമ് അസ്യ കഥം ഗ്രാമ്യഗോപഗോപീഷു യാസ്യതി
നഗരസ്ത്രികളുടെ ആകർഷകമായ വാക്കുകളിൽ മനസ്സ് ആകർഷിതനായാൽ, അവൻ എങ്ങനെ വീണ്ടും ഗ്രാമത്തിലെ ഗോപി സ്ത്രീകളിലേക്കു തിരിയും?
സാരം സമസ്തഗോഷ്ഠസ്യ വിധിനാ ഹരതാ ഹരിമ് പ്രഹൃതം ഗോപയോഷിത്സു നിഘൃണേന ദുരാത്മനാ
സകല ഗോഷ്ടിയുടെ പ്രാണനായ ഹരിയെ, ഒരു ക്രൂരനും ദുഷ്ടനും, വിധിയാൽ ഗോപി സ്ത്രീകളിൽ നിന്ന് കവർന്നു കൊണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു.
ഭാവഗര്ഭസ്മിതം വാക്യം വിലാസലലിതാ ഗതിഃ നാഗരീണാമ് അതീവൈതത് കടാക്ഷേക്ഷിതമ് ഏവ തു
നഗരസ്ത്രികളുടെ ഭാവം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളും, ലാളിത്യമുള്ള നടപ്പും, കാഴ്ച്ചകളുമൊക്കെ അത്യന്തം ആകർഷകമാണ്.
ഗ്രാമ്യോ ഹരിര് അയം താസാം വിലാസനിഗഡൈര് യതഃ ഭവതീനാം പുനഃ പാര്ശ്വം കയാ യുക്ത്യാ സമേഷ്യതി
നഗരസ്ത്രികളുടെ വിനോദങ്ങളുടെ ബന്ധനത്തിൽ ഈ ഗ്രാമഹരി കുടുങ്ങും; പിന്നെ അവൻ എങ്ങനെയാണ് വീണ്ടും നിങ്ങൾക്കൊപ്പം വരിക?
ഏഷോ ഹി രഥമ് ആരുഹ്യ മഥുരാം യാതി കേശവഃ അക്രൂരക്രൂരകേണാപി ഹതാശേന പ്രതാരിതഃ
ഇവിടെ കേശവൻ രഥത്തിൽ കയറി മഥുരയിലേക്ക് പോകുന്നു; ആകൃരൻ എന്ന ക്രൂരൻ അവനെ വഞ്ചിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നു.
കിം ന വേത്തി നൃശംസോ ഽയമ് അനുരാഗപരം ജനമ് യേനേമമ് അക്ഷരാഹ്ലാദം നയത്യ് അന്യത്ര നോ ഹരിമ്
ഇവൻ എങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ അനുരാഗം അറിയാത്തത്? എപ്പോഴും സന്തോഷം നൽകുന്ന ഹരിയെ നമ്മെ വിട്ട് എവിടെയോ കൊണ്ടുപോകുന്നതെന്തിന്?
ഏഷ രാമേണ സഹിതഃ പ്രയാത്യ് അത്യന്തനിര്ഘൃണഃ രഥമ് ആരുഹ്യ ഗോവിന്ദസ് ത്വര്യതാമ് അസ്യ വാരണേ
രാമനോടൊപ്പം, ഈ നിർദയൻ രഥത്തിൽ കയറി പുറപ്പെടുന്നു; ഗോവിന്ദനെ തടയാൻ നമുക്ക് വേഗം പോകാം.
ഗുരൂണാമ് അഗ്രതോ വക്തും കിം ബ്രവീഷി ന നഃ ക്ഷമമ് ഗുരവഃ കിം കരിഷ്യന്തി ദഗ്ധാനാം വിരഹാഗ്നിനാ
മൂപ്പന്മാരുടെ മുമ്പിൽ സംസാരിക്കണമെന്ന് പറയുന്നത് എന്തിന്? അതു ഞങ്ങൾക്ക് യോജിക്കുന്നതല്ല. വേർപാടിന്റെ തീയിൽ കത്തുന്നവർക്കു മൂപ്പന്മാർ എന്തു ചെയ്യും?
നന്ദഗോപമുഖാ ഗോപാ ഗന്തുമ് ഏതേ സമുദ്യതാഃ നോദ്യമം കുരുതേ കശ്ചിദ് ഗോവിന്ദവിനിവര്തനേ
നന്ദഗോപനെ മുന്നിൽ നിർത്തി എല്ലാ ഗോപ്പന്മാരും പോകാൻ തയ്യാറാണ്; പക്ഷേ, ഗോവിന്ദനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ ആരും ശ്രമിക്കുന്നില്ല.
സുപ്രഭാതാദ്യ രജനീ മഥുരാവാസിയോഷിതാമ് യാസാമ് അച്യുതവക്ത്രാബ്ജേ യാതി നേത്രാലിഭോഗ്യതാമ്
ഇന്ന് മഥുരയിലെ സ്ത്രീകൾക്കു നല്ലൊരു പ്രഭാതമാണ്; അച്യുതന്റെ കമലമുഖം അവരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ആസ്വാദ്യമായിരിക്കും.
ധന്യാസ് തേ പഥി യേ കൃഷ്ണമ് ഇതോ യാന്തമ് അവാരിതാഃ ഉദ്വഹിഷ്യന്തി പശ്യന്തഃ സ്വദേഹം പുലകാഞ്ചിതമ്
കൃഷ്ണനെ വഴിയിൽ തടസ്സമില്ലാതെ കാണാൻ കഴിയുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്; അവരെ കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ ശരീരം ആനന്ദത്തിൽ പുളകിതമാകും.
മഥുരാനഗരീപൌരനയനാനാം മഹോത്സവഃ ഗോവിന്ദവദനാലോകാദ് അതീവാദ്യ ഭവിഷ്യതി
മഥുരാ നഗരവാസികളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഇന്ന് വലിയോരു ഉത്സവമാണ്; അവർ ഗോവിന്ദന്റെ മുഖം കാണാൻ പോകുന്നു.
കോ നു സ്വപ്നഃ സഭാഗ്യാഭിര് ദൃഷ്ടസ് താഭിര് അധോക്ഷജമ് വിസ്താരികാന്തനയനാ യാ ദ്രക്ഷ്യന്ത്യ് അനിവാരിതമ്
എന്തൊരു സ്വപ്നമാണിത്, ഭാഗ്യവതികളായ സ്ത്രീകൾ കണ്ടത്? അവരുടെ വിശാലമായ കണ്ണുകൾക്ക് അദ്ധോക്ഷജനെ തടസ്സമില്ലാതെ കാണാൻ സാധിക്കും.