അക്രൂരോ ഽപി വിനിഷ്ക്രമ്യ സ്യന്ദനേനാശുഗാമിനാ കൃഷ്ണസംദര്ശനാസക്തഃ പ്രയയൌ നന്ദഗോകുലേ
അക്രൂരനും തന്റെ മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ, വേഗത്തിൽ ഓടുന്ന രഥത്തിൽ കയറി, നന്ദന്റെ ഗോക്കുലത്തിലേക്ക് യാത്രയായി.
ചിന്തയാമ് ആസ ചാക്രൂരോ നാസ്തി ധന്യതരോ മയാ യോ ഽഹമ് അംശാവതീര്ണസ്യ മുഖം ദ്രക്ഷ്യാമി ചക്രിണഃ
അക്രൂരൻ ചിന്തിച്ചു: 'എന്നേക്കാൾ ഭാഗ്യവാനാരും ഇല്ല; ഞാൻ തന്നെ, ചക്രധാരിയായ ഭഗവാന്റെ മുഖം നേരിട്ട് കാണാൻ പോകുന്നു.'
അദ്യ മേ സഫലം ജന്മ സുപ്രഭാതാ ച മേ നിശാ യദ് ഉന്നിദ്രാബ്ജപത്ത്രാക്ഷം വിഷ്ണോര് ദ്രക്ഷ്യാമ്യ് അഹമ് മുഖമ്
'ഇന്ന് എന്റെ ജന്മം ഫലപ്രദമായി, എന്റെ രാത്രി അത്യന്തം ശുഭമായി; ഉണർന്ന കമലദളങ്ങളുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം ഞാൻ കാണും.'
പാപം ഹരതി യത് പുംസാം സ്മൃതം സംകല്പനാമയമ് തത് പുണ്ഡരീകനയനം വിഷ്ണോര് ദ്രക്ഷ്യാമ്യ് അഹം മുഖമ്
'പുരുഷന്മാർക്ക് ഓർമ്മിച്ചാലോ ധ്യാനിച്ചാലോ പാപം നീക്കം ചെയ്യുന്ന കമലനയനായ വിഷ്ണുവിന്റെ ആ മുഖം ഞാൻ കാണും.'
നിര്ജഗ്മുശ് ച യതോ വേദാ വേദാങ്ഗാന്യ് അഖിലാനി ച ദ്രക്ഷ്യാമി യത് പരം ധാമ ദേവാനാം ഭഗവന്മുഖമ്
'വേദങ്ങളും അതിന്റെ എല്ലാ ശാഖകളും ഉദിച്ചവനിൽ നിന്ന്, ദേവന്മാർക്ക് പരമമായ ആ വാസസ്ഥലമായ ഭഗവാന്റെ മുഖം ഞാൻ കാണും.'
യജ്ഞേഷു യജ്ഞപുരുഷഃ പുരുഷൈഃ പുരുഷോത്തമഃ ഇജ്യതേ യോ ഽഖിലാധാരസ് തം ദ്രക്ഷ്യാമി ജഗത്പതിമ്
'യാഗങ്ങളിൽ യാഗപുരുഷനായി, പുരുഷോത്തമനായി, എല്ലാറ്റിനും ആധാരമായവനായി ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ലോകനാഥനെ ഞാൻ കാണും.'
ഇഷ്ട്വാ യമ് ഇന്ദ്രോ യജ്ഞാനാം ശതേനാമരരാജതാമ് അവാപ തമ് അനന്താദിമ് അഹം ദ്രക്ഷ്യാമി കേശവമ്
നൂറ് യാഗങ്ങൾ നടത്തി യമനെ ആരാധിച്ചാണ് ഇന്ദ്രൻ അമരന്മാരുടെ രാജത്വം നേടിയത്. ആ അനന്തനും ആദിമനും ആയ കേശവനെ ഞാൻ ഇന്ന് കാണാൻ പോകുന്നു.
ന ബ്രഹ്മാ നേന്ദ്രരുദ്രാശ്വിവസ്വാദിത്യമരുദ്ഗണാഃ യസ്യ സ്വരൂപം ജാനന്തി സ്പൃശത്യ് അദ്യ സ മേ ഹരിഃ
ബ്രഹ്മാവോ, ഇന്ദ്രനോ, രുദ്രനോ, അശ്വിന്മാരോ, വസുക്കളോ, ആദിത്യന്മാരോ, മരുത് ദേവന്മാരോ ആ മഹാത്മാവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം അറിയുന്നില്ല. ഇന്ന് ആ ഹരിയാണ് എന്നെ സ്പർശിക്കുന്നത്.
സര്വാത്മാ സര്വഗഃ സര്വഃ സര്വഭൂതേഷു സംസ്ഥിതഃ യോ ഭവത്യ് അവ്യയോ വ്യാപീ സ വീക്ഷ്യതേ മയാദ്യ ഹ
സകലരുടെയും ആത്മാവും എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവനും എല്ലായുള്ളവനിലും നിലകൊള്ളുന്നവനും, അക്ഷയനും എല്ലാം വ്യാപിച്ചവനും ആയവനെ ഞാൻ ഇന്ന് കാണുന്നു.
മത്സ്യകൂര്മവരാഹാദ്യൈഃ സിംഹരൂപാദിഭിഃ സ്ഥിതമ് ചകാര യോഗതോ യോഗം സ മാമ് ആലാപയിഷ്യതി
മത്സ്യം, ആമ, വരാഹം, സിംഹം തുടങ്ങിയ രൂപങ്ങൾ ധരിച്ച്, യോഗം വഴി യോഗം സ്ഥാപിച്ചവൻ എന്നോട് സംസാരിക്കും.
സാംപ്രതം ച ജഗത്സ്വാമീ കാര്യജാതേ വ്രജേ സ്ഥിതിമ് കര്തും മനുഷ്യതാം പ്രാപ്തഃ സ്വേച്ഛാദേഹധൃഗ് അവ്യയഃ
ഇപ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ നാഥൻ, പ്രവർത്തികളുടെ ലോകത്തിൽ സ്ഥിതിവരുത്താൻ, തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച അക്ഷരൻ ആയി വന്നിരിക്കുന്നു.
യോ ഽനന്തഃ പൃഥിവീം ധത്തേ ശിഖരസ്ഥിതിസംസ്ഥിതാമ് സോ ഽവതീര്ണോ ജഗത്യര്ഥേ മാമ് അക്രൂരേതി വക്ഷ്യതി
പർവതശിഖരങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഭൂമിയെ താങ്ങുന്നവൻ ലോകത്തിന്റെ ഭാവിക്കായി അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൻ എന്നെ അക്രൂരാ എന്ന് വിളിക്കും.
പിതൃബന്ധുസുഹൃദ്ഭ്രാതൃമാതൃബന്ധുമയീമ് ഇമാമ് യന്മായാം നാലമ് ഉദ്ധര്തും ജഗത് തസ്മൈ നമോ നമഃ
പിതാവും ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും സഹോദരന്മാരും മാതാവും ബന്ധുക്കളുമൊക്കെയായി രൂപംകൊണ്ട മായയെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ ആരാലും കഴിയില്ല. ആ മഹാത്മാവിന് ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
തരന്ത്യ് അവിദ്യാം വിതതാം ഹൃദി യസ്മിന് നിവേശിതേ യോഗമായാമ് ഇമാം മര്ത്യാസ് തസ്മൈ വിദ്യാത്മനേ നമഃ
ഹൃദയത്തിൽ യോഗമായയെ സ്ഥാപിച്ചാൽ, മനുഷ്യർ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന അജ്ഞാനസമുദ്രം കടക്കാൻ കഴിയുന്നു. ആ ജ്ഞാനസ്വരൂപനായി ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
യജ്വഭിര് യജ്ഞപുരുഷോ വാസുദേവശ് ച ശാശ്വതൈഃ വേദാന്തവേദിഭിര് വിഷ്ണുഃ പ്രോച്യതേ യോ നതോ ഽസ്മി തമ്
യാഗങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവർക്ക് യജ്ഞപുരുഷനായി, ശാശ്വതന്മാർക്ക് വാസുദേവനായി, വേദാന്തം അറിയുന്നവർക്ക് വിഷ്ണുവായി അറിയപ്പെടുന്നവനാണ് അവൻ. അവനോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
തഥാ യത്ര ജഗദ് ധാമ്നി ധാര്യതേ ച പ്രതിഷ്ഠിതമ് സദസത്ത്വം സ സത്ത്വേന മയ്യ് അസൌ യാതു സൌമ്യതാമ്
ലോകം നിലനിൽക്കുന്ന ആ ധാമത്തിൽ, സതും അസതും നിലകൊള്ളുന്നിടത്ത്, തന്റെ സത്ത്വം കൊണ്ടു എന്നിൽ സൗമ്യത വരുത്തട്ടെ.
സ്മൃതേ സകലകല്യാണഭാജനം യത്ര ജായതേ പുരുഷപ്രവരം നിത്യം വ്രജാമി ശരണം ഹരിമ്
സ്മരണയിലൂടെ എല്ലാ മംഗളവും ലഭിക്കുന്ന ആ പുരുഷോത്തമനിൽ ഞാൻ എപ്പോഴും ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു—ഹരിയിൽ.
ഇത്ഥം സ ചിന്തയന് വിഷ്ണും ഭക്തിനമ്രാത്മമാനസഃ അക്രൂരോ ഗോകുലം പ്രാപ്തഃ കിംചിത് സൂര്യേ വിരാജതി
ഇങ്ങനെ വിഷ്ണുവിനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, അക്രൂരൻ ഭക്തിയോടെ മനസ്സു നമർത്തി, സൂര്യൻ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ഗോക്കുലത്തിൽ എത്തി.
സ ദദര്ശ തദാ തത്ര കൃഷ്ണമ് ആദോഹനേ ഗവാമ് വത്സമധ്യഗതം ഫുല്ലനീലോത്പലദലച്ഛവിമ്
അവിടെ അക്രൂരൻ കൃഷ്ണനെ കണ്ടു, പശുക്കൾക്ക് പാൽകുടിക്കുന്നിടത്ത്, കാളക്കുട്ടികളുടെ നടുവിൽ, പുഷ്പിച്ച നീലത്താമരയുടെ ഇലയെപ്പോലെയുള്ള വർണത്തിൽ.
പ്രഫുല്ലപദ്മപത്ത്രാക്ഷം ശ്രീവത്സാങ്കിതവക്ഷസമ് പ്രലമ്ബബാഹുമ് ആയാമതുങ്ഗോരസ്ഥലമ് ഉന്നസമ്
പുഷ്പിച്ച താമരയിലുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളും, ശ്രീവത്സം അടയാളമായുള്ള വക്ഷസ്സും, നീണ്ട കൈകളും ഉയർന്ന വിശാലമായ ഭുജങ്ങളും, ഉന്നതമായ മൂക്കുമാണ് അവനു.
സവിലാസസ്മിതാധാരം ബിഭ്രാണം മുഖപങ്കജമ് തുങ്ഗരക്തനഖം പദ്ഭ്യാം ധരണ്യാം സുപ്രതിഷ്ഠിതമ്
വിനോദപൂർണ്ണമായ പുഞ്ചിരിയോടെ കമലസദൃശമായ മുഖം, ഉയർന്ന ചുവന്ന നഖങ്ങൾ, ഭുവിയിൽ ഉറപ്പോടെ നില്ക്കുന്ന പാദങ്ങൾ—ഇതെല്ലാം അവനിൽ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ബിഭ്രാണം വാസസീ പീതേ വന്യപുഷ്പവിഭൂഷിതമ് സാന്ദ്രനീലലതാഹസ്തം സിതാമ്ഭോജാവതംസകമ്
പച്ചക്കുടയും, കാട്ടുപൂക്കൾ അണിഞ്ഞ വസ്ത്രവും, കയ്യിൽ കനിഞ്ഞ നീലവള്ളി, വെള്ളംപോലെയുള്ള താമരപൂവ് തലയിൽ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഹംസേന്ദുകുന്ദധവലം നീലാമ്ബരധരം ദ്വിജാഃ തസ്യാനു ബലഭദ്രം ച ദദര്ശ യദുനന്ദനമ്
ഹംസം, ചന്ദ്രൻ, കുന്ദപൂവ് പോലെയുള്ള വെളുപ്പും, നീലവസ്ത്രവും അണിഞ്ഞ, യദുക്കളുടെ സന്തോഷമായ ബാലഭദ്രനെയും അവന്റെ അടുത്ത് ദ്വിജന്മാർ കണ്ടു.
പ്രാംശുമ് ഉത്തുങ്ഗബാഹും ച വികാശിമുഖപങ്കജമ് മേഘമാലാപരിവൃതം കൈലാസാദ്രിമ് ഇവാപരമ്
ഉയർന്ന ദേഹം, ദീർഘമായ കൈകൾ, വിരിയുന്ന താമരപോലെയുള്ള മുഖം, മേഘങ്ങൾ ചുറ്റിയിരിക്കുന്ന, മറ്റൊരു കൈലാസപർവതംപോലെയുള്ളവനെയും അവൻ കണ്ടു.
തൌ ദൃഷ്ട്വാ വികസദ്വക്ത്രസരോജഃ സ മഹാമതിഃ പുലകാഞ്ചിതസര്വാങ്ഗസ് തദാക്രൂരോ ഽഭവദ് ദ്വിജാഃ
അവരെ കണ്ടപ്പോൾ, അക്രൂരന്റെ മുഖം കമലപൂവുപോലെ വിരിഞ്ഞു. അവന്റെ ശരീരമാകെ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു, ദ്വിജന്മാരേ.
യ ഏതത് പരമം ധാമ ഏതത് തത് പരമം പദമ് അഭവദ് വാസുദേവോ ഽസൌ ദ്വിധാ യോ ഽയം വ്യവസ്ഥിതഃ
ഇതാണ് പരമമായ വാസസ്ഥലം, ഇതാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ സ്ഥാനം—ഇവിടെ രണ്ടു രൂപങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്ന വാസുദേവൻ തന്നെയാണ്.
സാഫല്യമ് അക്ഷ്ണോര് യുഗപന് മമാസ്തു ദൃഷ്ടേ ജഗദ്ധാതരി ഹാസമ് ഉച്ചൈഃ അപ്യ് അങ്ഗമ് ഏതദ് ഭഗവത്പ്രസാദാദ് ദത്താങ്ഗസങ്ഗേ ഫലവര്ത്മ തത് സ്യാത്
ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകനെയും അവന്റെ പ്രകാശമുള്ള പുഞ്ചിരിയെയും ഒരുമിച്ച് കണ്ടു എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് സഫലതയുണ്ടാകട്ടെ; ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ, അവന്റെ ശരീരത്തോട് ചേർന്നിരിക്കുന്ന ഈ ശരീരത്തിനും ഫലപ്രാപ്തി ലഭിക്കട്ടെ.
അദ്യൈവ സ്പൃഷ്ട്വാ മമ ഹസ്തപദ്മം കരിഷ്യതി ശ്രീമദനന്തമൂര്തിഃ യസ്യാങ്ഗുലിസ്പര്ശഹതാഖിലാഘൈര് അവാപ്യതേ സിദ്ധിര് അനുത്തമാ നരൈഃ
ഇന്ന് തന്നെ എന്റെ കമലപോലുള്ള കൈ സ്പർശിച്ച്, മഹത്വമുള്ള അനന്തൻ പ്രവർത്തിക്കും; അവന്റെ വിരലിന്റെ സ്പർശം കൊണ്ട് എല്ലാ പാപങ്ങളും അകറ്റപ്പെടുകയും, മനുഷ്യർക്ക് അതുല്യമായ സിദ്ധി ലഭിക്കുകയും ചെയ്യും.
തഥാശ്വിരുദ്രേന്ദ്രവസുപ്രണീതാ ദേവാഃ പ്രയച്ഛന്തി വരം പ്രഹൃഷ്ടാഃ ചക്രം ഘ്നതാ ദൈത്യപതേര് ഹൃതാനി ദൈത്യാങ്ഗനാനാം നയനാന്തരാണി
അങ്ങനെ, അശ്വിനികൾ, രുദ്രൻ, ഇന്ദ്രൻ, വസുക്കൾ തുടങ്ങിയ ദേവന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ വരങ്ങൾ നൽകുന്നു; ദൈത്യരാജാവിനെ ചക്രം കൊണ്ട് സംഹരിച്ചപ്പോൾ, ദൈത്യസ്ത്രികളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
യത്രാമ്ബു വിന്യസ്യ ബലിര് മനോഭ്യാമ് അവാപ ഭോഗാന് വസുധാതലസ്ഥഃ തഥാമരേശസ് ത്രിദശാധിപത്യം മന്വന്തരം പൂര്ണമ് അവാപ ശക്രഃ
ബലി മനസ്സുകൊണ്ട് വെള്ളം അർപ്പിച്ച് ഭൂമിയിൽ വസിച്ചുകൊണ്ട് സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു; അതുപോലെ തന്നെയാണ് അമരന്മാരുടെ രാജാവായ ഇന്ദ്രനും ദേവതകളുടെ ആധിപത്യം ഒരു മന്വന്തരകാലം മുഴുവൻ നേടിയെടുത്തത്.