ആയയൌ ത്വരിതോ വിപ്രോ നാരദോ ജലദസ്ഥിതഃ കേശിനം നിഹതം ദൃഷ്ട്വാ ഹര്ഷനിര്ഭരമാനസഃ
അപ്പോൾ വേഗത്തിൽ ആകാശമേഘത്തിൽ നിന്നു നാരായണൻ വന്നു; കേശിയുടെ വധം കണ്ടപ്പോൾ, നാരദന്റെ ഹൃദയം ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു.
സാധു സാധു ജഗന്നാഥ ലീലയൈവ യദ് അച്യുത നിഹതോ ഽയം ത്വയാ കേശീ ക്ലേശദസ് ത്രിദിവൌകസാമ്
'ശബാശ്, ശബാശ്, ലോകനാഥാ! അച്യുതാ, നിന്റെ ലീലാമാത്രത്തിൽ തന്നെ ദേവന്മാർക്ക് കഷ്ടം വരുത്തിയ കേശിയെ നീ സംഹരിച്ചു.'
സുകര്മാണ്യ് അവതാരേ തു കൃതാനി മധുസൂദന യാനി വൈ വിസ്മിതം ചേതസ് തോഷമ് ഏതേന മേ ഗതമ്
'മധുസൂദനാ, നിന്റെ അവതാരത്തിൽ ചെയ്ത മഹത്തായ പ്രവൃത്തികൾ മനസ്സിനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു; ഇതുകൊണ്ട് എന്റെ മനസ്സ് തൃപ്തിയായി.'
തുരഗസ്യാസ്യ ശക്രോ ഽപി കൃഷ്ണ ദേവാശ് ച ബിഭ്യതി ധുതകേസരജാലസ്യ ഹ്രേഷതോ ഽഭ്രാവലോകിനഃ
'കൃഷ്ണാ, ഈ കുതിര കേശി കേശം കുലുക്കി, കണികകൾ പറത്തി, കുരൽ മുഴക്കി, ആകാശത്തെ മേഘങ്ങൾ തല്ലിക്കളഞ്ഞപ്പോൾ, ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാരും പോലും ഭയപ്പെട്ടു.'
യസ്മാത് ത്വയൈഷ ദുഷ്ടാത്മാ ഹതഃ കേശീ ജനാര്ദന തസ്മാത് കേശവനാമ്നാ ത്വം ലോകേ ഗേയോ ഭവിഷ്യസി
'ജനാർദ്ദനാ, നീ ഈ ദുഷ്ടനായ കേശിയെ സംഹരിച്ചതുകൊണ്ട്, ലോകത്ത് നീ കേശവ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും.'
സ്വസ്ത്യ് അസ്തു തേ ഗമിഷ്യാമി കംസയുദ്ധേ ഽധുനാ പുനഃ പരശ്വോ ഽഹം സമേഷ്യാമി ത്വയാ കേശിനിഷൂദന
'നിനക്ക് ശുഭം ആശംസിക്കുന്നു; ഞാൻ ഇപ്പോൾ പോകുന്നു. കംസനോടുള്ള യുദ്ധത്തിൽ വീണ്ടും വരാം. മറ്റന്നാൾ ഞാൻ നിന്നെ വീണ്ടും കാണാം, കേശിനിശൂദനാ.'
ഉഗ്രസേനസുതേ കംസേ സാനുഗേ വിനിപാതിതേ ഭാരാവതാരകര്താ ത്വം പൃഥിവ്യാ ധരണീധര
'ഉഗ്രസേനന്റെ മകൻ കംസനും അവന്റെ കൂട്ടുകാരും നശിക്കുമ്പോൾ, ഭൂമിയുടെ ഭാരമെടുത്ത് നീ ഭൂമിയെ രക്ഷിക്കും.'
തത്രാനേകപ്രകാരേണ യുദ്ധാനി പൃഥിവീക്ഷിതാമ് ദ്രഷ്ടവ്യാനി മയാ യുഷ്മത്പ്രണീതാനി ജനാര്ദന
'അവിടെ, ജനാർദ്ദനാ, നിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടക്കുന്ന അനേകം യുദ്ധങ്ങൾ ഞാൻ ഭൂമിയിൽ കാണേണ്ടതുണ്ട്.'
സോ ഽഹം യാസ്യാമി ഗോവിന്ദ ദേവകാര്യം മഹത് കൃതമ് ത്വയാ സഭാജിതശ് ചാഹം സ്വസ്തി തേ ഽസ്തു വ്രജാമ്യ് അഹമ്
'ഇപ്പോൾ ഞാൻ പോകുന്നു, ഗോവിന്ദാ; നിന്റെ വഴി വലിയ ദൈവിക പ്രവർത്തി പൂർത്തിയായി. നീ എന്നെ ആദരിച്ചിരിക്കുന്നു; നിനക്ക് ശുഭം നേരുന്നു, ഞാൻ യാത്രയെടുക്കുന്നു.'
നാരദേ തു ഗതേ കൃഷ്ണഃ സഹ ഗോപൈര് അവിസ്മിതഃ വിവേശ ഗോകുലം ഗോപീനേത്രപാനൈകഭാജനമ്
നാരദൻ പോയശേഷം, കൃഷ്ണൻ ഗോപ്പന്മാരോടൊപ്പം മനസ്സിൽ ഒരു ആശ്ചര്യവുമില്ലാതെ ഗോക്കുലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവൻ ഗോപ്പികമാരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരേ ലക്ഷ്യമായിരുന്നു.
അക്രൂരോ ഽപി വിനിഷ്ക്രമ്യ സ്യന്ദനേനാശുഗാമിനാ കൃഷ്ണസംദര്ശനാസക്തഃ പ്രയയൌ നന്ദഗോകുലേ
അക്രൂരനും തന്റെ മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ, വേഗത്തിൽ ഓടുന്ന രഥത്തിൽ കയറി, നന്ദന്റെ ഗോക്കുലത്തിലേക്ക് യാത്രയായി.
ചിന്തയാമ് ആസ ചാക്രൂരോ നാസ്തി ധന്യതരോ മയാ യോ ഽഹമ് അംശാവതീര്ണസ്യ മുഖം ദ്രക്ഷ്യാമി ചക്രിണഃ
അക്രൂരൻ ചിന്തിച്ചു: 'എന്നേക്കാൾ ഭാഗ്യവാനാരും ഇല്ല; ഞാൻ തന്നെ, ചക്രധാരിയായ ഭഗവാന്റെ മുഖം നേരിട്ട് കാണാൻ പോകുന്നു.'
അദ്യ മേ സഫലം ജന്മ സുപ്രഭാതാ ച മേ നിശാ യദ് ഉന്നിദ്രാബ്ജപത്ത്രാക്ഷം വിഷ്ണോര് ദ്രക്ഷ്യാമ്യ് അഹമ് മുഖമ്
'ഇന്ന് എന്റെ ജന്മം ഫലപ്രദമായി, എന്റെ രാത്രി അത്യന്തം ശുഭമായി; ഉണർന്ന കമലദളങ്ങളുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം ഞാൻ കാണും.'
പാപം ഹരതി യത് പുംസാം സ്മൃതം സംകല്പനാമയമ് തത് പുണ്ഡരീകനയനം വിഷ്ണോര് ദ്രക്ഷ്യാമ്യ് അഹം മുഖമ്
'പുരുഷന്മാർക്ക് ഓർമ്മിച്ചാലോ ധ്യാനിച്ചാലോ പാപം നീക്കം ചെയ്യുന്ന കമലനയനായ വിഷ്ണുവിന്റെ ആ മുഖം ഞാൻ കാണും.'
നിര്ജഗ്മുശ് ച യതോ വേദാ വേദാങ്ഗാന്യ് അഖിലാനി ച ദ്രക്ഷ്യാമി യത് പരം ധാമ ദേവാനാം ഭഗവന്മുഖമ്
'വേദങ്ങളും അതിന്റെ എല്ലാ ശാഖകളും ഉദിച്ചവനിൽ നിന്ന്, ദേവന്മാർക്ക് പരമമായ ആ വാസസ്ഥലമായ ഭഗവാന്റെ മുഖം ഞാൻ കാണും.'
യജ്ഞേഷു യജ്ഞപുരുഷഃ പുരുഷൈഃ പുരുഷോത്തമഃ ഇജ്യതേ യോ ഽഖിലാധാരസ് തം ദ്രക്ഷ്യാമി ജഗത്പതിമ്
'യാഗങ്ങളിൽ യാഗപുരുഷനായി, പുരുഷോത്തമനായി, എല്ലാറ്റിനും ആധാരമായവനായി ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ലോകനാഥനെ ഞാൻ കാണും.'
ഇഷ്ട്വാ യമ് ഇന്ദ്രോ യജ്ഞാനാം ശതേനാമരരാജതാമ് അവാപ തമ് അനന്താദിമ് അഹം ദ്രക്ഷ്യാമി കേശവമ്
നൂറ് യാഗങ്ങൾ നടത്തി യമനെ ആരാധിച്ചാണ് ഇന്ദ്രൻ അമരന്മാരുടെ രാജത്വം നേടിയത്. ആ അനന്തനും ആദിമനും ആയ കേശവനെ ഞാൻ ഇന്ന് കാണാൻ പോകുന്നു.
ന ബ്രഹ്മാ നേന്ദ്രരുദ്രാശ്വിവസ്വാദിത്യമരുദ്ഗണാഃ യസ്യ സ്വരൂപം ജാനന്തി സ്പൃശത്യ് അദ്യ സ മേ ഹരിഃ
ബ്രഹ്മാവോ, ഇന്ദ്രനോ, രുദ്രനോ, അശ്വിന്മാരോ, വസുക്കളോ, ആദിത്യന്മാരോ, മരുത് ദേവന്മാരോ ആ മഹാത്മാവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം അറിയുന്നില്ല. ഇന്ന് ആ ഹരിയാണ് എന്നെ സ്പർശിക്കുന്നത്.
സര്വാത്മാ സര്വഗഃ സര്വഃ സര്വഭൂതേഷു സംസ്ഥിതഃ യോ ഭവത്യ് അവ്യയോ വ്യാപീ സ വീക്ഷ്യതേ മയാദ്യ ഹ
സകലരുടെയും ആത്മാവും എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവനും എല്ലായുള്ളവനിലും നിലകൊള്ളുന്നവനും, അക്ഷയനും എല്ലാം വ്യാപിച്ചവനും ആയവനെ ഞാൻ ഇന്ന് കാണുന്നു.
മത്സ്യകൂര്മവരാഹാദ്യൈഃ സിംഹരൂപാദിഭിഃ സ്ഥിതമ് ചകാര യോഗതോ യോഗം സ മാമ് ആലാപയിഷ്യതി
മത്സ്യം, ആമ, വരാഹം, സിംഹം തുടങ്ങിയ രൂപങ്ങൾ ധരിച്ച്, യോഗം വഴി യോഗം സ്ഥാപിച്ചവൻ എന്നോട് സംസാരിക്കും.
സാംപ്രതം ച ജഗത്സ്വാമീ കാര്യജാതേ വ്രജേ സ്ഥിതിമ് കര്തും മനുഷ്യതാം പ്രാപ്തഃ സ്വേച്ഛാദേഹധൃഗ് അവ്യയഃ
ഇപ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ നാഥൻ, പ്രവർത്തികളുടെ ലോകത്തിൽ സ്ഥിതിവരുത്താൻ, തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച അക്ഷരൻ ആയി വന്നിരിക്കുന്നു.
യോ ഽനന്തഃ പൃഥിവീം ധത്തേ ശിഖരസ്ഥിതിസംസ്ഥിതാമ് സോ ഽവതീര്ണോ ജഗത്യര്ഥേ മാമ് അക്രൂരേതി വക്ഷ്യതി
പർവതശിഖരങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഭൂമിയെ താങ്ങുന്നവൻ ലോകത്തിന്റെ ഭാവിക്കായി അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൻ എന്നെ അക്രൂരാ എന്ന് വിളിക്കും.
പിതൃബന്ധുസുഹൃദ്ഭ്രാതൃമാതൃബന്ധുമയീമ് ഇമാമ് യന്മായാം നാലമ് ഉദ്ധര്തും ജഗത് തസ്മൈ നമോ നമഃ
പിതാവും ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും സഹോദരന്മാരും മാതാവും ബന്ധുക്കളുമൊക്കെയായി രൂപംകൊണ്ട മായയെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ ആരാലും കഴിയില്ല. ആ മഹാത്മാവിന് ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
തരന്ത്യ് അവിദ്യാം വിതതാം ഹൃദി യസ്മിന് നിവേശിതേ യോഗമായാമ് ഇമാം മര്ത്യാസ് തസ്മൈ വിദ്യാത്മനേ നമഃ
ഹൃദയത്തിൽ യോഗമായയെ സ്ഥാപിച്ചാൽ, മനുഷ്യർ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന അജ്ഞാനസമുദ്രം കടക്കാൻ കഴിയുന്നു. ആ ജ്ഞാനസ്വരൂപനായി ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
യജ്വഭിര് യജ്ഞപുരുഷോ വാസുദേവശ് ച ശാശ്വതൈഃ വേദാന്തവേദിഭിര് വിഷ്ണുഃ പ്രോച്യതേ യോ നതോ ഽസ്മി തമ്
യാഗങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവർക്ക് യജ്ഞപുരുഷനായി, ശാശ്വതന്മാർക്ക് വാസുദേവനായി, വേദാന്തം അറിയുന്നവർക്ക് വിഷ്ണുവായി അറിയപ്പെടുന്നവനാണ് അവൻ. അവനോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
തഥാ യത്ര ജഗദ് ധാമ്നി ധാര്യതേ ച പ്രതിഷ്ഠിതമ് സദസത്ത്വം സ സത്ത്വേന മയ്യ് അസൌ യാതു സൌമ്യതാമ്
ലോകം നിലനിൽക്കുന്ന ആ ധാമത്തിൽ, സതും അസതും നിലകൊള്ളുന്നിടത്ത്, തന്റെ സത്ത്വം കൊണ്ടു എന്നിൽ സൗമ്യത വരുത്തട്ടെ.
സ്മൃതേ സകലകല്യാണഭാജനം യത്ര ജായതേ പുരുഷപ്രവരം നിത്യം വ്രജാമി ശരണം ഹരിമ്
സ്മരണയിലൂടെ എല്ലാ മംഗളവും ലഭിക്കുന്ന ആ പുരുഷോത്തമനിൽ ഞാൻ എപ്പോഴും ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു—ഹരിയിൽ.
ഇത്ഥം സ ചിന്തയന് വിഷ്ണും ഭക്തിനമ്രാത്മമാനസഃ അക്രൂരോ ഗോകുലം പ്രാപ്തഃ കിംചിത് സൂര്യേ വിരാജതി
ഇങ്ങനെ വിഷ്ണുവിനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, അക്രൂരൻ ഭക്തിയോടെ മനസ്സു നമർത്തി, സൂര്യൻ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ഗോക്കുലത്തിൽ എത്തി.
സ ദദര്ശ തദാ തത്ര കൃഷ്ണമ് ആദോഹനേ ഗവാമ് വത്സമധ്യഗതം ഫുല്ലനീലോത്പലദലച്ഛവിമ്
അവിടെ അക്രൂരൻ കൃഷ്ണനെ കണ്ടു, പശുക്കൾക്ക് പാൽകുടിക്കുന്നിടത്ത്, കാളക്കുട്ടികളുടെ നടുവിൽ, പുഷ്പിച്ച നീലത്താമരയുടെ ഇലയെപ്പോലെയുള്ള വർണത്തിൽ.
പ്രഫുല്ലപദ്മപത്ത്രാക്ഷം ശ്രീവത്സാങ്കിതവക്ഷസമ് പ്രലമ്ബബാഹുമ് ആയാമതുങ്ഗോരസ്ഥലമ് ഉന്നസമ്
പുഷ്പിച്ച താമരയിലുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളും, ശ്രീവത്സം അടയാളമായുള്ള വക്ഷസ്സും, നീണ്ട കൈകളും ഉയർന്ന വിശാലമായ ഭുജങ്ങളും, ഉന്നതമായ മൂക്കുമാണ് അവനു.