തതഃ സോമസ്യ വചനാജ് ജഗൃഹുസ് തേ പ്രചേതസഃ സംഹൃത്യ കോപം വൃക്ഷേഭ്യഃ പത്നീം ധര്മേണ മാരിഷാമ്
പിന്നീട് സോമന്റെ വാക്ക് കേട്ട്, പ്രചേതാക്കൾ വൃക്ഷങ്ങളോട് ഉള്ള കോപം വിട്ട്, ധർമ്മപ്രകാരം മാരിഷയെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു.
ദശഭ്യസ് തു പ്രചേതോഭ്യോ മാരിഷായാം പ്രജാപതിഃ ദക്ഷോ ജജ്ഞേ മഹാതേജാഃ സോമസ്യാംശേന ഭോ ദ്വിജാഃ
പത്ത് പ്രചേതാക്കൾക്കും മാരിഷയ്ക്കും ജനിച്ച ദക്ഷൻ മഹത്തായ ശക്തിയോടെ, സോമന്റെ ഭാഗം ഉൾക്കൊണ്ട പ്രജാപതിയായി ജനിച്ചു.
അചരാംശ് ച ചരാംശ് ചൈവ ദ്വിപദോ ഽഥ ചതുഷ്പദഃ സ സൃഷ്ട്വാ മനസാ ദക്ഷഃ പശ്ചാദ് അസൃജത സ്ത്രിയഃ
ദക്ഷൻ മനസ്സിലൂടെ അചലജന്തുക്കളെയും ചലിക്കുന്ന ജീവികളെയും, ഇരുകാലികളെയും നാലുകാലികളെയും സൃഷ്ടിച്ചു. പിന്നീട് സ്ത്രീകളെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
ദദൌ ദശ സ ധര്മായ കശ്യപായ ത്രയോദശ ശിഷ്ടാഃ സോമായ രാജ്ഞേ ച നക്ഷത്രാഖ്യാ ദദൌ പ്രഭുഃ
അവൻ പത്ത് പുത്രിമാരെ ധർമ്മനു, പതിമൂന്നെ കശ്യപനു, ശേഷിച്ചവയെ സോമനു, രാജാവിന് നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നവയെ നൽകി.
താസു ദേവാഃ ഖഗാ ഗാവോ നാഗാ ദിതിജദാനവാഃ ഗന്ധര്വാപ്സരസശ് ചൈവ ജജ്ഞിരേ ഽന്യാശ് ച ജാതയഃ
അവരിൽ നിന്ന് ദേവന്മാർ, പക്ഷികൾ, പശുക്കൾ, പാമ്പുകൾ, ദാനവന്മാർ, ദിതിപുത്രന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, അപ്സരസുകൾ, മറ്റ് ജീവജാലങ്ങൾ എന്നിവ ജനിച്ചു.
തതഃ പ്രഭൃതി വിപ്രേന്ദ്രാഃ പ്രജാ മൈഥുനസംഭവാഃ സംകല്പാദ് ദര്ശനാത് സ്പര്ശാത് പൂര്വേഷാം പ്രോച്യതേ പ്രജാ
അതിനുശേഷം, മഹാന്മാരേ, ജീവികൾ ലൈംഗികസംയോജനത്തിലൂടെ ജനിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. അതിനു മുൻപേ, മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചും, കാഴ്ചകൊണ്ടും, സ്പർശത്താലുമാണ് ജീവികൾ ജനിച്ചതെന്ന് പറയുന്നു.
ദേവാനാം ദാനവാനാം ച ഗന്ധര്വോരഗരക്ഷസാമ് സംഭവസ് തു ശ്രുതോ ഽസ്മാഭിര് ദക്ഷസ്യ ച മഹാത്മനഃ
ദേവന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും ഗന്ധർവന്മാരുടെയും പാമ്പുകളുടെയും രാക്ഷസന്മാരുടെയും മഹാത്മാവായ ദക്ഷന്റെയും ഉത്ഭവം ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
അങ്ഗുഷ്ഠാദ് ബ്രഹ്മണോ ജജ്ഞേ ദക്ഷഃ കില ശുഭവ്രതഃ വാമാങ്ഗുഷ്ഠാത് തഥാ ചൈവം തസ്യ പത്നീ വ്യജായത
ശുഭവ്രതനായ ദക്ഷൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വലതുകൈയിലെ വിരൽനുനിയിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചതെന്ന് പറയുന്നു. അതുപോലെ, അവന്റെ ഭാര്യ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഇടതുകൈയിലെ വിരൽനുനിയിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്.
കഥം പ്രാചേതസത്വം സ പുനര് ലേഭേ മഹാതപാഃ ഏതം നഃ സംശയം സൂത വ്യാഖ്യാതും ത്വമ് ഇഹാര്ഹസി ദൌഹിത്രശ് ചൈവ സോമസ്യ കഥം ശ്വശുരതാം ഗതഃ
ആ മഹാതപസ്വി എങ്ങനെ വീണ്ടും പ്രാചേതസനായിത്തീർന്നു? ഈ സംശയം ദയവായി ഞങ്ങൾക്കു വിശദീകരിക്കണമെന്നു സുതനോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു. സോമന്റെ മുമ്മനും എങ്ങനെ അവന്റെ ശ്വശുരനായി?
ഉത്പത്തിശ് ച നിരോധശ് ച നിത്യം ഭൂതേഷു ഭോ ദ്വിജാഃ ഋഷയോ ഽത്ര ന മുഹ്യന്തി വിദ്യാവന്തശ് ച യേ ജനാഃ
സകല ജീവികളുടെ ഉത്ഭവവും ലയവും എന്നെന്നേക്കുമായി നിലനിൽക്കുന്നതാണ്, ദ്വിജന്മാരേ. ഈ സത്യത്തിൽ മഹർഷിമാരും ജ്ഞാനികൾക്കും ഒരിക്കലും സംശയമോ ആശയക്കുഴപ്പമോ ഉണ്ടാകാറില്ല.
യുഗേ യുഗേ ഭവന്ത്യ് ഏതേ പുനര് ദക്ഷാദയോ നൃപാഃ പുനശ് ചൈവ നിരുധ്യന്തേ വിദ്വാംസ് തത്ര ന മുഹ്യതി
പ്രതിയുകത്തും ദക്ഷനും മറ്റു രാജാക്കന്മാരും വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും ലയിക്കുന്നു. ഈ സത്യത്തിൽ ജ്ഞാനികൾക്ക് ഒരു ആശയക്കുഴപ്പവും ഉണ്ടാകില്ല.
ജ്യൈഷ്ഠ്യം കാനിഷ്ഠമ് അപ്യ് ഏഷാം പൂര്വം നാസീദ് ദ്വിജോത്തമാഃ തപ ഏവ ഗരീയോ ഽഭൂത് പ്രഭാവശ് ചൈവ കാരണമ്
ഇവരിൽ മുതിർന്നവനോ ഇളയവനോ എന്ന വ്യത്യാസം ആദ്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ. തപസ്സിനാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിലയുണ്ടായിരുന്നത്; അതിന്റെ ശക്തിയായിരുന്നു കാരണമാകുന്നത്.
ഇമാം വിസൃഷ്ടിം ദക്ഷസ്യ യോ വിദ്യാത് സചരാചരാമ് പ്രജാവാന് ആയുര് ഉത്തീര്ണഃ സ്വര്ഗലോകേ മഹീയതേ
ദക്ഷന്റെ ഈ സൃഷ്ടിയും അതിലെ സഞ്ചരിക്കുന്നവരെയും അചഞ്ചലന്മാരെയും ആരെങ്കിലും അറിയുന്നുവെങ്കിൽ, അവന് സന്താനസമ്പത്തും ദീർഘായുസും സ്വർഗ്ഗലോകത്തിൽ ആദരവും ലഭിക്കും.
ദേവാനാം ദാനവാനാം ച ഗന്ധര്വോരഗരക്ഷസാമ് ഉത്പത്തിം വിസ്തരേണൈവ ലോമഹര്ഷണ കീര്തയ
ദേവന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും ഗന്ധർവന്മാരുടെയും പാമ്പുകളുടെയും രാക്ഷസന്മാരുടെയും ഉത്ഭവം വിശദമായി പറയണമെന്നു ലോമഹർഷണനോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു.
പ്രജാഃ സൃജേതി വ്യാദിഷ്ടഃ പൂര്വം ദക്ഷഃ സ്വയംഭുവാ യഥാ സസര്ജ ഭൂതാനി തഥാ ശൃണുത ഭോ ദ്വിജാഃ
സ്വയംഭുവനാൽ ആജ്ഞാപിക്കപ്പെട്ട ദക്ഷൻ മുമ്പ് സകല ജീവികളെയും സൃഷ്ടിച്ചു. അവൻ എങ്ങനെ ഈ ഭൂതങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നത് ദ്വിജന്മാരേ, നിങ്ങൾ കേൾക്കട്ടെ.
മാനസാന്യ് ഏവ ഭൂതാനി പൂര്വമ് ഏവാസൃജത് പ്രഭുഃ ഋഷീന് ദേവാന് സഗന്ധര്വാന് അസുരാന് യക്ഷരാക്ഷസാന്
ആദ്യം, ആ പ്രഭു മനസ്സിൽ നിന്നു മാത്രമാണ് സൃഷ്ടി നടത്തിയത്: ഋഷിമാരെയും ദേവന്മാരെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും യക്ഷന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും.
യദാസ്യ മാനസീ വിപ്രാ ന വ്യവര്ധത വൈ പ്രജാ തദാ സംചിന്ത്യ ധര്മാത്മാ പ്രജാഹേതോഃ പ്രജാപതിഃ
ആ മനസ്സിൽ ജനിച്ച ജീവികൾ വർദ്ധിച്ചില്ലെന്നു കണ്ടപ്പോൾ, സന്താനത്തിനായി ധർമ്മാത്മാവായ പ്രജാപതി ആലോചിച്ചു.
സ മൈഥുനേന ധര്മേണ സിസൃക്ഷുര് വിവിധാഃ പ്രജാഃ അസിക്നീമ് ആവഹത് പത്നീം വീരണസ്യ പ്രജാപതേഃ
നാനാതരം ജീവികളെ ധർമ്മപാതത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ, വീരണൻ പ്രജാപതിയുടെ ഭാര്യയായ അസിക്നിയെ ദക്ഷൻ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു.
സുതാം സുതപസാ യുക്താം മഹതീം ലോകധാരിണീമ് അഥ പുത്രസഹസ്രാണി വൈരണ്യാം പഞ്ച വീര്യവാന്
വലിയ തപസ്സും ലോകങ്ങളെ താങ്ങുന്ന ശക്തിയും ഉള്ള അസിക്നി, വൈരണിയിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ശക്തിയുള്ള പുത്രന്മാരെ പ്രസവിച്ചു.
അസിക്ന്യാം ജനയാമ് ആസ ദക്ഷ ഏവ പ്രജാപതിഃ താംസ് തു ദൃഷ്ട്വാ മഹാഭാഗാന് സംവിവര്ധയിഷൂന് പ്രജാഃ
അസിക്നിയിൽ ദക്ഷ പ്രജാപതി തന്നെയാണ് അവരെ ജനിപ്പിച്ചത്. മഹാഭാഗ്യശാലികളായ ആ പുത്രന്മാർ സന്താനവർദ്ധനയ്ക്ക് ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ,
ദേവര്ഷിഃ പ്രിയസംവാദോ നാരദഃ പ്രാബ്രവീദ് ഇദമ് നാശായ വചനം തേഷാം ശാപായൈവാത്മനസ് തഥാ
ദേവർഷിയായ നാരദൻ, സ്നേഹപൂർവം സംസാരിക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവൻ, അവരെ നശിപ്പിക്കാനും തനിക്കു ശാപം വരുത്താനും ഉദ്ദേശിച്ച വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
യം കശ്യപഃ സുതവരം പരമേഷ്ഠീ വ്യജീജനത് ദക്ഷസ്യ വൈ ദുഹിതരി ദക്ഷശാപഭയാന് മുനിഃ
ദക്ഷന്റെ മകളിൽ, ദക്ഷന്റെ ശാപം ഭയന്ന്, കശ്യപൻ മഹർഷി ഒരു ശ്രേഷ്ഠപുത്രനെ ജനിപ്പിച്ചു.
പൂര്വം സ ഹി സമുത്പന്നോ നാരദഃ പരമേഷ്ഠിനഃ അസിക്ന്യാമ് അഥ വൈരണ്യാം ഭൂയോ ദേവര്ഷിസത്തമഃ
മുമ്പ് നാരദൻ പരമേഷ്ഠിയിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്. പിന്നീട്, ദേവർഷിശ്രേഷ്ഠൻ അസിക്നിയിൽ, വൈരണിയിൽ വീണ്ടും ജനിച്ചു.
തം ഭൂയോ ജനയാമ് ആസ പിതേവ മുനിപുംഗവമ് തേന ദക്ഷസ്യ വൈ പുത്രാ ഹര്യശ്വാ ഇതി വിശ്രുതാഃ
അവനെ വീണ്ടും പിതാവുപോലെ, മഹർഷിശ്രേഷ്ഠനായി ജനിപ്പിച്ചു. അവനാൽ ദക്ഷന്റെ പുത്രന്മാർ ഹര്യശ്വന്മാർ എന്നുപേരെടുത്തു.
നിര്മഥ്യ നാശിതാഃ സര്വേ വിധിനാ ച ന സംശയഃ തസ്യോദ്യതസ് തദാ ദക്ഷോ നാശായാമിതവിക്രമഃ
അവൻ അവരെ എല്ലാം വിധിപ്രകാരം സംഹരിച്ചു, സംശയമില്ല. അതിനുശേഷം ദക്ഷൻ ഉറച്ച മനസ്സോടെ അവരുടെ നാശത്തിനായി ശ്രമിച്ചു.
ബ്രഹ്മര്ഷീന് പുരതഃ കൃത്വാ യാചിതഃ പരമേഷ്ഠിനാ തതോ ഽഭിസംധിശ് ചക്രേ വൈ ദക്ഷസ്യ പരമേഷ്ഠിനാ
ബ്രഹ്മർഷിമാരെ മുന്നിൽ നിർത്തി, പരമേഷ്ഠിയുടെ അപേക്ഷപ്രകാരം, ദക്ഷൻ പിന്നീട് പരമേഷ്ഠിയുമായി ഒരു ഉടമ്പടി ചെയ്തു.
കന്യായാം നാരദോ മഹ്യം തവ പുത്രോ ഭവേദ് ഇതി തതോ ദക്ഷഃ സുതാം പ്രാദാത് പ്രിയാം വൈ പരമേഷ്ഠിനേ സ തസ്യാം നാരദോ ജജ്ഞേ ഭൂയഃ ശാപഭയാദ് ഋഷിഃ
നാരദൻ എന്നെക്കാൾ ഭയപ്പെട്ട് ദക്ഷൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മകളെ പരമേശ്വരനായി എന്നെക്കായി നൽകി. അവരിൽ നിന്നാണ് നാരദൻ വീണ്ടും ജനിച്ചത്.
കഥം പ്രണാശിതാഃ പുത്രാ നാരദേന മഹര്ഷിണാ പ്രജാപതേഃ സൂതവര്യ ശ്രോതുമ് ഇച്ഛാമ തത്ത്വതഃ
പ്രജാപതിയുടെ പുത്രന്മാർ മഹർഷിയായ നാരദൻകൊണ്ടു എങ്ങനെ നശിച്ചുവെന്ന് ഞങ്ങൾ സത്യമായി കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, മഹർഷേ.
ദക്ഷസ്യ പുത്രാ ഹര്യശ്വാ വിവര്ധയിഷവഃ പ്രജാഃ സമാഗതാ മഹാവീര്യാ നാരദസ് താന് ഉവാച ഹ
ദക്ഷന്റെ പുത്രന്മാരായ ഹര്യശ്വന്മാർ സൃഷ്ടിയെ വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഒത്തുചേർന്നു. അവർ ശക്തിയുള്ളവരായിരുന്നു. അപ്പോൾ നാരദൻ അവരോട് പറഞ്ഞു.
ബാലിശാ ബത യൂയം വൈ നാസ്യാ ജാനീത വൈ ഭുവഃ പ്രമാണം സ്രഷ്ടുകാമാ വൈ പ്രജാഃ പ്രാചേതസാത്മജാഃ
അയ്യോ, നിങ്ങൾ എത്ര ബാലിശരാണ്! സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും ഈ ഭൂമിയുടെ യഥാർത്ഥ പരിധി നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല, പ്രചേതസിന്റെ മക്കളേ.