കംസന് ഭൂമിയിലെ എല്ലാ കുട്ടികളെയും സംബന്ധിച്ച് അസുരന്മാരോട് വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ശ്രമിക്കണമെന്ന് നിര്ദേശിച്ചു; ഏതെങ്കിലും കുട്ടിയില് അസാധാരണമായ ശക്തി കാണപ്പെടുന്നുവെങ്കില് അതിനെ വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ കൊല്ലണം എന്നായിരുന്നു അവന്റെ നിര്ദേശം. ഈ ഉപദേശം നല്കി കംസന് തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു, അവിടെ വസുദേവനും ദേവകിയും എതിര്പ്പില്ലാതെ സംസാരിച്ചു. കംസന് അവരോട് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ ഗര്ഭങ്ങള് വെറുതെ ഞാന് കൊല്ലി; ഇപ്പോള് എന്റെ നാശത്തിന് മറ്റൊരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചിരിക്കുന്നു. ദുഃഖം വേണ്ട; ഭാവിയില് സംഭവിക്കേണ്ടത് സംഭവിക്കും. നിങ്ങളുടെ കുട്ടികളില് ആരും വിധിയനുസരിച്ച് കൊല്ലപ്പെടാത്തതുണ്ടോ?” ഇങ്ങനെ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് വിടുകയും, തൃപ്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്ത ശേഷം കംസന് വീണ്ടും തന്റെ അകത്തെ മുറികളിലേക്ക് നടന്നു. കംസന്റെ കയ്യില് നിന്ന് മോചിതനായ വസുദേവന് നന്ദന്റെ കാളവണ്ടിക്ക് സമീപം ചെന്നു, അവിടെ നന്ദന് സന്തോഷത്തോടെ “എനിക്ക് ഒരു മകന് ജനിച്ചു!” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. വസുദേവന് വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു: “നന്മയോടെ, നന്മയോടെ, വൃദ്ധപ്രായത്തില് നിങ്ങള്ക്ക് ഒരു മകന് ജനിച്ചിരിക്കുന്നു.” രാജാവിന് നല്കേണ്ട എല്ലാ വാര്ഷിക നികുതികളും നീ നല്കിയിരിക്കുന്നു; അതിനാണ് നീ ഇവിടെ വന്നത്, അതിനാല് മഹാത്മാക്കള് ഇവിടെ തുടരേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ല. നിന്റെ വരവിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം പൂര്ത്തിയായിരിക്കുന്നു; ഇനി ദീര്ഘമായി താമസിക്കേണ്ടതില്ല. നന്ദാ, വേഗം നിന്റെ സ്വന്തം ഗോപഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോയിക്കോ. എന്റെ സ്വന്തം കുഞ്ഞ്, രോഹിണിയില് ജനിച്ചവനും അവിടെ ഉണ്ട്; നീ അവനെ നിന്റെ മകനേപ്പോലെ സംരക്ഷിക്കണം. ഇങ്ങനെ വസുദേവന് പറഞ്ഞതോടെ, നന്ദന് നേതൃത്വം നല്കിയ ഗോപന്മാര് അവരുടെ സാധനങ്ങള് കാളവണ്ടികളില് കയറ്റി, നികുതി നല്കി, ശക്തരായി, ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഗോകുലില് താമസിക്കുമ്പോള്, ശിശുഹന്തകിയായ പുതനാ, രാത്രിയില് ഉറങ്ങുന്ന കൃഷ്ണനെ എടുത്ത് തന്റെ മുല നല്കി. പുതനാ ഏത് കുഞ്ഞിന് രാത്രിയില് മുല നല്കിയാലും, ആ കുഞ്ഞിന്റെ ശരീരത്തിന് ഉടന് ദോഷം സംഭവിച്ചു. എന്നാല് കൃഷ്ണന് തന്റെ കൈകളാല് പുതനയുടെ മുല പിടിച്ച്, കോപത്തോടെ അതിനോടൊപ്പം അവളുടെ ജീവനും കുടിച്ചെടുത്തു. പുതനാ, ഭയാനകമായ ഒരു ഉരച്ചില് മുഴക്കിയശേഷം, അവളുടെ സന്ധികളും ബന്ധങ്ങളും തകര്ന്നുപോയി, അവള് നിലത്ത് വീണു – മരണത്തില് ഭയാനകമായ പുതനാ. ആ ഭയാനകമായ ഉരച്ചില് കേട്ട വ്രജവാസികള് ഉണര്ന്ന് ഭയപ്പെടുത്തി, കൃഷ്ണനെ പുതനയുടെ മുലയില് കിടക്കുന്നവനെയും, അവളുടെ ഭീമമായ ശരീരവും കണ്ടു. അപ്പൊള് യശോദ, ഭയത്തോടെ കൃഷ്ണനെ തോളില് എടുത്തു, പശുവിന്റെ വാലില് നിന്നുള്ള ചാമരം കൊണ്ടും മറ്റ് ശാന്തിക്രിയകള് കൊണ്ടും ബ്രാഹ്മണര് ശിശുവില് ദോഷം നീക്കാന് ദൈവിക കര്മ്മങ്ങള് നടത്തി. നന്ദനും പശുവിന്റെ ചെളി എടുത്ത് കൃഷ്ണന്റെ തലയില് വച്ചു, സംരക്ഷണം നല്കി, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ഹരി, എല്ലാ ഭാവങ്ങളുടെയും ഉരുവായ, അവന്റെ നാഭിയില് നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച കമലത്തില് നിന്ന് ലോകം ജനിച്ചവന് നിന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ. കേശവന്, കാളരൂപത്തില് ഭൂമിയെ ദന്തത്തില് ഉയര്ത്തിയ ദൈവം നിന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ. വിഷ്ണു നിന്റെ രഹസ്യഭാഗങ്ങള് സംരക്ഷിക്കട്ടെ, ജനാര്ദനന് നിന്റെ കാലുകളും തൈകളും; വാമനന് – ഒരക്ഷണത്തില് പ്രത്യക്ഷനായവന് – എപ്പോഴും നിന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ. ഗోవിന്ദന്, ത്രിവിക്രമനായി മൂന്ന് ലോകങ്ങളില് സഞ്ചരിക്കുന്നവന് – അവന്റെ ആയുധങ്ങള് പ്രകാശിക്കുന്നവന് – നിന്റെ തല സംരക്ഷിക്കട്ടെ; കേശവന് നിന്റെ കഴുത്ത് സംരക്ഷിക്കട്ടെ. നാരായണന്, ക്ഷയിക്കാത്ത ശക്തിയുള്ള, അക്ഷരനായ പ്രഭു, നിന്റെ മുഖം, കൈകള്, മനസ്സ്, എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും സംരക്ഷിക്കട്ടെ. വൈകുണ്ഠന് എല്ലാ ദിശകളിലും, മധുസൂദനന് ഇടത്തരം ദിശകളിലും, ഹൃഷീകേശന് ആകാശത്തിലും, മഹിധരന് ഭൂമിയിലും നിന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ.” ഇങ്ങനെ സംരക്ഷണ കര്മ്മം പൂർത്തിയാക്കി, നന്ദന് കുഞ്ഞിനെ കാളവണ്ടിയുടെ കീഴില് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കിടക്കയില് കിടത്തിച്ചു. ഗോപന്മാര് പുതനയുടെ ഭീമമായ ശരീരം കണ്ടു, വലിയ ഭയവും അത്ഭുതവും അനുഭവിച്ചു. ഒരു ദിവസം, മധുസൂദനന് കാളവണ്ടിയുടെ കീഴില് കിടന്നുകൊണ്ട്, അമ്മയുടെ പാല് ആഗ്രഹിച്ചു, തന്റെ കാലുകള് ഉയര്ത്തി കരയാന് തുടങ്ങി. അവന്റെ കാലില് വണ്ടി തട്ടി, വണ്ടി മറിഞ്ഞു, അതിലെ പാത്രങ്ങളും വാസ്തുക്കളും തകര്ന്ന് മറുവശത്ത് വീണു. അപ്പോള് എല്ലാ ഗോപന്മാരും അവരുടെ ഭാര്യമാരും ഭയപ്പെട്ട് ഓടി വന്നു, കുഞ്ഞിനെ പിൻവശം കിടക്കുന്നവനായി കണ്ടു. ഗോപന്മാര് ചോദിച്ചു: “വണ്ടി ആര് മറിച്ചു?” അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന കുട്ടികള് പറഞ്ഞു: “ഈ കുഞ്ഞാണ് വണ്ടി മറിച്ചത്.” “അവനെ കരയുന്നത്, കാലുകൊണ്ട് തട്ടുന്നത് ഞങ്ങള് കണ്ടു; വണ്ടി മറിഞ്ഞു. മറ്റാരും ഇതു ചെയ്തില്ല.” ഇതോടെ, ഗോപന്മാര് അത്ഭുതഭരിതരായി ഇരുന്നു; നന്ദന് അത്ഭുതത്തോടെ കുഞ്ഞിനെ എടുത്തു. യശോദ, അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ്, തകര്ന്ന പാത്രങ്ങളെയും മറിഞ്ഞ വണ്ടിയെയും, തയിരും പൂകളും പഴങ്ങളും അരിയും കൊണ്ട് പൂജിച്ചു. ഗോകുലില്, വസുദേവന്റെ പ്രേരണയോടെ ഗര്ഗന് രഹസ്യമായി, ഗോപന്മാരില് നിന്ന് മറച്ചു, രണ്ടു കുട്ടികള്ക്കായി കര്മ്മങ്ങള് നടത്തി. മുതിര്ന്നവനെ രാമന് എന്ന്, മറ്റവനെ കൃഷ്ണന് എന്ന് ഗര്ഗന് – ജ്ഞാനത്തില് ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ളവന് – നാമകരണം ചെയ്തു. അല്പ സമയത്തിനുള്ളില് ഇരുവരും, ശക്തിയില് മഹത്തായവരും, കളിയില് മുട്ടുകള് ചുരണ്ടപ്പെട്ടവരും, ബ്രാഹ്മണന്മാരില് പ്രശസ്തരായി. പശുവിന്റെ ചിതല് പുരട്ടിയതോടെ, ഇവിടെ-അവിടെ ചുറ്റി നടക്കുമ്പോള് യശോദയോ രോഹിണിയോ അവരെ തടയാന് കഴിയില്ലായിരുന്നു. പശുവിന്റെ കൂട്ടത്തില് കളിച്ചുകൊണ്ട്, കാളകുഞ്ഞുകളുടെ ഇടത്തരം കൂട്ടിലേക്കു പോയി, അതേ ദിവസം തന്നെ കാളകുഞ്ഞുകളുടെ വാലുകള് വലിക്കാന് ഉദ്ദേശിച്ചു. യശോദ രണ്ടു കുട്ടികളും ഒരിടത്ത് കളിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോള് അവരെ തടയാന് കഴിയാതെ പോയി. അതിനാല്, ക്ഷമയില്ലാതെ, കൃഷ്ണന് – കുറ്റമില്ലാത്തവന് – കളിമ്പത്തുമായി നടുവില് കെട്ടി, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.