ചിച്ചികൻ തന്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “എന്തായാലും, എവിടെയോ ഞാൻ ഒരു നല്ല കര്മ്മം ചെയ്തിരുന്നു; അതിന്റെ ഫലമായാണ്, മഹാരാജാ, ഇന്നിവിടെ ഞാൻ മുന്ജന്മങ്ങളിലെ കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മിക്കാൻ കഴിയുന്നത്.” ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ പവമാനൻ അതിശയിച്ചുപോയി. അവൻ ആ ദ്വിജനോടു ചോദിച്ചു: “നിന്റെ മോക്ഷത്തിന് കാരണമായ കര്മ്മം ഏതാണ്?” പവമാനന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ പക്ഷിരാജാവ് രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “ഈ മഹാന്മലയിൽ, ഗൗതമീനദിയുടെ വടക്കേ കരയിൽ ഗദാധര എന്നൊരു പുണ്യസ്ഥലം ഉണ്ട്. മഹാത്മാവേ, എന്നെ അവിടെക്കൊണ്ട് പോകൂ. ആ സ്ഥലം ഏറ്റവും വിശുദ്ധവും പാപനാശിനിയും എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും പൂരിപ്പിക്കുന്നതുമാണ് എന്ന് മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഗൗതമിയുടെയും വിഷ്ണുവിന്റെ ലോകങ്ങളിലുമെവിടെയും ഇത്രയും ദുഃഖനാശിനിയായ മറ്റൊരു സ്ഥലം ഇല്ല; എന്റെ മനസ്സാക്ഷിയോടെ ആ പുണ്യസ്ഥലം കാണാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എത്ര ശ്രമിച്ചാലും ഞാൻ അതിലേക്കെത്താൻ കഴിയില്ല; ദുഷ്കര്മ്മങ്ങൾ ചെയ്തവർക്കു ആ ലക്ഷ്യം പ്രാപിക്കാൻ എങ്ങിനെയാണ് സാധിക്കുക? മഹാബാഹുവേ, ഞാൻ ശ്രമിച്ചാലും ആ സ്ഥലം കാണാൻ കഴിയില്ല; അത്യന്തം ദുർലഭമായതിനാൽ, ദയവായി, നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ ഗദാധരനെ ഞാൻ ദർശിക്കട്ടെ. അവ്യക്തമായ ദുഃഖം അറിയുന്നവനും, കരുണയും ദയയും നിറഞ്ഞവനും ആയവനെ കണ്ടാൽ, മനുഷ്യർക്ക് ജന്മദുഃഖങ്ങൾ ഇനി ഒരിക്കലും കാണേണ്ടി വരില്ല. മഹാത്മാവേ, നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ അവനെ കണ്ടാൽ ഞാൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയരും.” ചിച്ചികൻ ഇങ്ങനെ അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, രാജാവ് ആ ദ്വിജനോട് ദൈവത്തെയും ഗംഗയെയും കാണിച്ചു. പിന്നീട് ചിച്ചികൻ മൂല്യവത്തായ ഗംഗയിൽ കുളിച്ചു. “മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും വിശുദ്ധമാക്കുന്ന ഗംഗേ, ഗൗതമീ, നിന്നെ കാണാതെ ഒരാൾ ഈ ലോകത്തും അപ്പുറത്തും പാപിയാണെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട്, നദികളിൽ ശ്രേഷ്ഠയായേ, ഞാൻ പൂർണമായ പാപികളായാലും എന്നെ ഉയർത്തിക്കൊൾക; വിഷ്ണുവിന്റെ പാദകമലത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച നിന്നെക്കാൾ മറ്റൊരു മാർഗ്ഗം ഈ ഭൗതികലോകത്തിൽ ഇല്ല.” ഇങ്ങനെ വിശ്വാസത്തിൽ മനസ്സു ശുദ്ധമാക്കി, ഗംഗയെ മാത്രമാണ് ആശ്രയിച്ചത്; കുളിക്കുമ്പോൾ അവൻ മനസ്സിൽ ‘ഗംഗേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ’ എന്നു ചിന്തിച്ചു. പിന്നീട്, മലവാസികൾ നോക്കി നിൽക്കേ, ഗദാധരനെ നമസ്കരിച്ചു, പവമാനന്റെ അനുമതിയോടെ, അവൻ ഉടൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. അതിനുശേഷം പവമാനനും തന്റെ അനുയായികളുമായി സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അന്ന് മുതൽ ആ സ്ഥലം പാവമാനതീർഥം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. വേദപാരായണന്മാർ ഗദാധരനെ കോടിതീർഥം എന്നും വിളിക്കുന്നു; അവിടെ മനുഷ്യർ ചെയ്യുന്ന യാതൊരു കര്മ്മത്തിനും കോടികൾക്കണക്കിന് ഗുണം ലഭിക്കുന്നു. അതിനെ ഭദ്രതീർഥം എന്നും വിളിക്കുന്നു; അതാണ് എല്ലാ ദുഷ്ഫലങ്ങൾ നീക്കുന്നതും പാപങ്ങൾ ശമിപ്പിക്കുന്നതും മഹാശാന്തി നൽകുന്നതും. ഈ സമയത്തു, ത്വഷ്ടാവിന്റെ പുണ്യവതിയായ ഭാര്യ ഉഷാ, ആദിത്യന്റെ പ്രിയഭാര്യയായിരുന്നു; ഛായയും സവിത്രുവിന്റെ ഭാര്യയാണ്, അവളുടെ പുത്രൻ ശനൈശ്ചരൻ. അവളുടെ സഹോദരി വിഷ്ടി ഭയങ്കരമായ രൂപവും പാപസ്വഭാവവുമുള്ളവളായിരുന്നു. സവിത്രു ഈ മകളെ ആരെക്കു വിവാഹം നൽകാമെന്നു ആലോചിച്ചു. വിവാഹം കൊടുക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, ലോകങ്ങളുടെ അധിപനും ഗുരുവുമായ സൂര്യൻ ആലോചിച്ചു: “ഇവൾ ഭയങ്കരയാണെന്ന് കേട്ടാൽ, ആരും ‘ഇത്തരമൊരു ഭാര്യയുമായി ഞങ്ങൾക്ക് എന്ത് ചെയ്യാം?’ എന്നതാണ് പറയുന്നത്.” ഇങ്ങനെ അവളുടെ വിവാഹം നീണ്ടുനിന്നപ്പോൾ വിഷ്ടി ദുഃഖത്തോടെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു. “ഒരു പിതാവ് തന്റെ പുത്രിയെ യോഗ്യനായവന് കൊടുത്താൽ ഈ ലോകത്ത് പരിപൂർണ്ണത പ്രാപിക്കും; അല്ലാതെ ചെയ്താൽ പിതാവ് പാപിയാവുന്നു. നാലാം വയസ്സിനു ശേഷം പത്താം വയസ്സിനു മുൻപ് പിതാവ് തന്റെ മകളുടെ വിവാഹം ശ്രദ്ധയോടെ നടത്തണം. കന്യകയെ സമ്പന്നനും പണ്ഡിതനും യുവാവും നല്ല കുടുംബക്കാരനും പ്രശസ്തനും ഉന്നതനും രക്ഷകരോടുകൂടിയവനും ആയ യോഗ്യനായവന് കൊടുക്കണം. പിതാവ് ഇതിനു വിപരീതമായി ചെയ്താൽ, അവൻ എപ്പോഴും നരകത്തിൽ പോകുന്നു; പണ്ഡിതർക്കും കന്യാദാനം തന്നെ ധർമ്മമാർഗ്ഗം.” “അജ്ഞാനികൾക്ക്, മോഹത്തിൽ അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർക്കു നരകം കാത്തിരിക്കുന്നു; ഒരു വശത്ത് പർവ്വതങ്ങളും കാടുകളും കുഞ്ജങ്ങളും ഉള്ള ഭൂമി മുഴുവൻ, മറുവശത്ത് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, ദോഷരഹിതമായ ഒരു കന്യക; ആരെങ്കിലും കന്യകയെയോ കുതിരയെയോ പശുവെയോ എള്ളിനെയോ വിറ്റാൽ അവന് റൗരവാദി നരകങ്ങളിൽ നിന്നു മോചനമില്ല; വിവാഹം സംബന്ധിച്ച പാപം ഒരിക്കലും കന്യകയെക്കുറിച്ച് ചെയ്യരുത്. അങ്ങനെയൊരു പിതാവിന് ഉണ്ടാകുന്ന പാപം വിവരിക്കാൻ ആരും കഴിയില്ല; അവൾ ലജ്ജ അറിയാതെ പൊടിയുമായി കളിക്കുമ്പോൾ, അത്തോളം സമയത്തേക്കാണ് അവളെ വിവാഹം നൽകേണ്ടത്; അല്ലെങ്കിൽ മാതാപിതാക്കൾ താഴ്ന്ന നിലയിലാവും. മകൻ പിതാവിന്റെ തന്നെ രൂപമാണ്; പിതാവായവൻ തന്നെയാണ് മകനും.” “ഈ ലോകത്ത് ആരാണ് തന്റെ മക്കളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാതിരിക്കുന്നത്? പിതാവ് മകളെക്കായി ചെയ്യുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും—കൊടുക്കലും ആദരവും സംരക്ഷണവും—അവയൊക്കെയും ചെയ്തതായാണ് കരുതേണ്ടത്; അവർക്കു നൽകിയതൊക്കെ നശിക്കാത്തതാണ്. അത്തരം കന്യകകൾക്ക് നൽകിയതൊക്കെ അനന്തമായ പുണ്യഫലമാണ്. ആരാണ് പുത്രന്മാരെയും പുത്രപൗത്രന്മാരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കാതിരിക്കുന്നത്? കന്യകകളെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവൻ ഐശ്വര്യവാനാകും.” ഇങ്ങനെ, ആ വാദപ്രിയയായ വിഷ്ടിയോടു ഭാസ്കരൻ പറഞ്ഞു: “എന്ത് ചെയ്യാം? ഭയാനകമായ രൂപം കൊണ്ടതുകൊണ്ട് ആരും നിന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല. വംശം, സൗന്ദര്യം, പ്രായം, സമ്പത്ത്, പാഠം, നടത്തം, നല്ല സ്വഭാവം— സ്ത്രീകളിലും പുരുഷന്മാരിലും ബന്ധത്തിലും വിവാഹത്തിലും ഇവ എല്ലാം നമ്മുടെ കുടുംബത്തിൽ ഉണ്ട്; പക്ഷേ, നിന്റെ പ്രത്യേകത മാത്രം ഇല്ല. ഞാൻ എന്തു ചെയ്യും? നിന്നെ എവിടേക്ക് കൊടുക്കേണ്ടി വരും? നീ വെറുതെ എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു—എന്തിന്?” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ഭാസ്കരൻ വീണ്ടും വിഷ്ടിയോട് പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് സമ്മതം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ആരെയാണോ നിനക്ക് നൽകേണ്ടത്, ഇന്നേ ഞാൻ നിന്നെ അവനു നൽകാം, വിഷ്ടിയേ. അതിന് എനിക്ക് അനുമതി തരിക.” അപ്പോൾ വിഷ്ടി പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു: “ഭർത്താവ്, പുത്രന്മാർ, സമ്പത്ത്, സന്തോഷം, ആയുസ്സ്, സൗന്ദര്യം, സ്നേഹം—ഇവയെല്ലാം മുൻജന്മകർമ്മഫലപ്രകാരം ലഭിക്കുന്നു.