രാമാ, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും കേൾക്കുന്നുണ്ട്: മനുഷ്യൻ എന്ത് അന്നം കഴിക്കുമോ, അതേ അന്നം അവന്റെ പിതൃദേവതകളും അനുഭവിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, പിണ്ഡം ഭൂമിയിൽ വീണപ്പോൾ, രാമൻ തന്റെ പിതാവിനെയും, പരമശ്മശാനത്തിൽ ആയിരുന്ന ശവത്തെയും കാണാനായില്ല. അപ്പോൾ, മഹാപാപങ്ങളുടെ കൂട്ടം നശിപ്പിക്കുന്ന ഓർമ്മ അവിടെ ഉണ്ടായി; ലോകപാലകർായ രുദ്രന്മാർ, ആദിത്യന്മാർ, അശ്വിനീദേവന്മാർ അവിടെ എത്തി. പ്രതേകം, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ദിവ്യവാഹനങ്ങളിൽ കയറി. അവരിൽ ഒരാൾ അത്യന്തം പ്രഭയോടെ, കിന്നരന്മാർ പുകഴ്ത്തുന്ന ഉത്തമവാഹനത്തിൽ ഇരുന്നു. അവിടത്തെ ദേവന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ രാമന്റെ പിതാവ് സൂര്യപ്രഭയോടെ തെളിഞ്ഞു. രാമൻ തന്റെ പിതാവിനെ കാണാതെ, ദേവന്മാരെയും അവരുടെ വാഹനങ്ങളെയും മാത്രം കണ്ടു. രാമൻ കയ്യുകൂപ്പി ആദരത്തോടെ ചോദിച്ചു: “എവിടെയാണ് എന്റെ പിതാവ്?” അപ്പോൾ ദിവ്യവാണി സീതയുടെ മുഖാന്തിരം രാമനോട് പറഞ്ഞു. “മൂന്നു ബ്രഹ്മഹത്യകളിൽ നിന്നും മോചിതനായ ദശരഥമഹാരാജാവ് ദേവന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കാണു, മകനേ,” ദേവന്മാരും അങ്ങനെയേ പറഞ്ഞു. “നീ ഭാഗ്യവാനാണ്, സാധനയുള്ളവനാണ്, രാമാ; നിന്റെ പിതാവ് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു. അനേകം നരകങ്ങളിൽ നിന്ന് പിതാക്കന്മാരെ ഉയർത്തുന്ന മകനാണ് ലോകത്തിൽ പുകഴ്ചയാർജ്ജിക്കുന്നത്. ആ മഹാപുണ്യഫലത്താൽ അലങ്കൃതനായവൻ ഭാഗ്യവാനാണ്, മഹാബാഹുവേ; അവനെ സൂര്യൻപോലെ പാപമുക്തനായി മൂന്നു ലോകത്തും തിളങ്ങുന്നതായി കാണു. എല്ലാ ധനസമ്പത്തും ഉള്ളവൻ പാപിയാണെങ്കിൽ ചുട്ടുപോയ മരത്തെപ്പോലെയാണ്; എന്നാൽ ധനം ഇല്ലാത്തവൻ ധർമ്മശീലിയാണെങ്കിൽ, ചന്ദ്രശേഖരനെപോലെ പ്രകാശവാനായി കാണപ്പെടുന്നു.” ഇത് കണ്ടു രാജാവ് തന്റെ മകനെ അനുഗ്രഹിച്ച് ആശംസകളോടെ പറഞ്ഞു: “നീ നിന്റെ കര്ത്തവ്യം നിര്വ്വഹിച്ചിരിക്കുന്നു; നിനക്കു സൗഭാഗ്യം നേരുന്നു. പാപരഹിതനായ നീ എന്നെ മോചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ പിതാക്കളെ മോചിപ്പിക്കുന്ന മകനാണ് ഭാഗ്യവാൻ.” അപ്പോൾ ദേവസംഘങ്ങൾ ദേവകാര്യസിദ്ധിക്കായി പറഞ്ഞു: “മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠനായ രാമാ, നീ ഇഷ്ടാനുസരണം പോകുക.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് രാമൻ ദേവന്മാരോട് ചോദിച്ചു: “ദേവന്മാരേ, ഗുരുവിനോടും പിതാവിനോടും ഞാൻ എന്ത് കര്ത്തവ്യം ബാക്കിയുണ്ട്?” “ഗംഗയെ തുല്യമായ നദി ഇല്ല; നിന്നെ തുല്യമായ മകനില്ല; ശിവനെ തുല്യമായ ദേവൻ ഇല്ല; രക്ഷകനായ മനുഷ്യനെ തുല്യവനില്ല. നിന്റെ വഴി, രാമാ, മൂപ്പന്മാരോടുള്ള എല്ലാ കര്ത്തവ്യങ്ങളും നിനക്കു നിവർത്തിയിട്ടുണ്ട്; പിതാക്കന്മാരെ മകൻ മോചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാം തങ്ങളുടെ സ്ഥലത്തേക്ക് മടങ്ങട്ടെ, നീയും ഇഷ്ടാനുസരണം പോകുക.” ദേവന്മാരുടെ വാക്കുകളിൽ ധൈര്യത്തോടെ, ലക്ഷ്മണന്റെ മൂത്ത സഹോദരനായ രാമൻ സീതയോടൊപ്പം ഗംഗയുടെ മഹിമ കണ്ടു, അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു: “അയ്യോ, ഗംഗയുടെ മഹിമ ഇങ്ങനെ! മൂന്നു ലോകത്തും ഇതിന് തുല്യമായത് ഒന്നുമില്ല. നമ്മൾ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്; മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ഗംഗയെ കണ്ടിരിക്കുന്നു.” വലിയ സന്തോഷത്തോടെ, രാമൻ മഹേശ്വരനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു, ആ പ്രഭുവിനെ പതിനാറ് ഉപചാരങ്ങളോടെ, പരമഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചു. അങ്ങനെ, മൂടിപ്പടങ്ങിയിരിക്കുകയും മുപ്പത്താറ് ശക്തികൾ ഉള്ളവനുമായ പ്രഭുവിനെ ആരാധിച്ചശേഷം, രാമൻ കയ്യുകൂപ്പി ശങ്കരനെ സ്തുതിച്ചു: “ശംഭുവേ, ആദിപുരുഷനേ, സർവ്വജ്ഞനേ, അപ്പാരമായവനേ, രുദ്രനേ, അക്ഷരനായ പ്രഭുവേ, ശര്വനേ, നമസ്കരിക്കുന്നു. പരമമായ അക്ഷരദേവനേ, ഉമാപതിയേ, ലോകഗുരുവേ, ദാരിദ്ര്യനാശകനേ, രോഗനാശകനേ, അതി ദുർബോധ്യമായ രൂപമുള്ള മംഗളസ്വരൂപനേ, വിശ്വത്തിന്റെ മൂലകാരണമേ, സൃഷ്ടിയുടെ കാരണമേ, സംഹാരകനേ, ഗൗരിപ്രിയനായ അക്ഷരനേ, നിത്യനാശ്വരനായവനേ, ചൈതന്യസ്വരൂപനായ, അപ്പാരമായ, ത്രിനേത്രനായവനേ, കരുണാമയനായ, ഭയദായകനായും ഭയനാശകനായും, ഇഷ്ടഫലദായിയായും, സോമേശ്വരനായും, ഉമാപതിയായും, ത്രിവേദങ്ങളുടെ കണ്ണായവനേ, ത്രിഗുണാതീതനായവനേ, സദാസതീതനായവനേ, പാപനാശകനേ, വിശ്വക്ഷേമപ്രിയനേ, അനേകരൂപനേ, സർവ്വരക്ഷകനേ, സദാസദ്ഭവകാരകനേ, വിശ്വേശ്വരനേ, ഹവ്യകവ്യഭോജനായ യജ്ഞേശ്വരനേ, മാർഗ്ഗസ്വരൂപനായ ലോകമംഗളനായ ശിവനേ, ദാനപ്രിയനായ ദാനദായിയായ പ്രിയദേവതയേ, സ്വതന്ത്രനല്ലാത്ത സോമേശ്വരനേ, ഉമാധിപനായ ജയപ്രദനായവനേ, വിഘ്നേശ്വരനായ നന്ദിനാഥനായ പുത്രപ്രിയനായവനേ, ദുഃഖ-ദാരിദ്ര്യനാശകനേ, ചന്ദ്രധാരിയായവനേ, ഗംഗാധരനായ ഉമാപതിയായ, ദേവശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഇന്ദ്രാദിദേവാസുരന്മാർ കമലപാദങ്ങൾ പൂജിക്കുന്നവനേ, ദേവീപദങ്ങൾ കാണാൻ ത്രിനയനം ആഗ്രഹിച്ചവനേ, അഞ്ചു അമൃതങ്ങളാലും സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളാലും ധൂപദീപപുഷ്പാദികളാലും മന്ത്രപുഷ്പാന്നാദികളാലും സേവനങ്ങളാലും പൂജിക്കപ്പെടുന്ന സോമേശ്വരനേ, നമസ്കരിക്കുന്നു.” അങ്ങനെ, ആ ഭാഗ്യവാനായ ശംഭു രാമനോടും ലക്ഷ്മണനോടും പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് ഇഷ്ടം വരുന്ന വരങ്ങൾ ചോദിക്കൂ, നിനക്കു മംഗളം ഉണ്ടാകട്ടെ.” രാമൻ വൃഷധ്വജനായ പ്രഭുവിനോട് പറഞ്ഞു: “മഹാദേവാ, ഈ സ്തോത്രം ഭക്തിയോടെ പാരായണം ചെയ്യുന്നവർക്ക് എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും വിജയം ഉണ്ടാകട്ടെ. ശംഭുവേ, പിതാക്കന്മാർ നരകസമുദ്രത്തിൽ വീണുപോയവർക്കു പിണ്ഡാദി കർമ്മങ്ങൾകൊണ്ടു പവിത്രതയും സ്വർഗ്ഗലാഭവും ലഭിക്കട്ടെ. ജന്മം മുതൽ മനസ്സിലും വാക്കിലും ശരീരത്തിലും ചെയ്ത പാപങ്ങൾ ഇവിടെ സ്നാനമാത്രത്തിൽ നശിക്കട്ടെ. ഇവിടെ ഭക്തിയോടെ ദാനമൊന്നും നൽകിയാൽ അതു അക്ഷയവും ഫലപ്രദവുമാകട്ടെ.” “അങ്ങനെയാകട്ടെ,” സന്തോഷത്തോടെ ശങ്കരൻ രാമനോട് പറഞ്ഞു. ദേവശ്രേഷ്ഠൻ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷനായപ്പോൾ, രാമനും അനുയായികളോടൊപ്പം ക്രമേണ ഗൗതമീ നദി ഉദിച്ച സ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോൾ, ആ തീർത്ഥം രാമതീരം എന്നായി പ്രസിദ്ധമായി. അവിടെ, ദയയാൽ, ലക്ഷ്മണന്റെ കൈയിൽ നിന്നൊരു അമ്പ് വീണു; അതു അമ്പുതീർഥമായി, എല്ലാ ദോഷങ്ങൾക്കും നാശം വരുത്തുന്ന താപനാശിയായിത്തീർന്നു.