പിന്നീട്, പിപ്പലാ മരങ്ങളും മഹാ വടവയും സംസാരിച്ചു: "നിന്റെ മാതാവ്, സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു പോയവൾ, ഇതെല്ലാം നിനക്കായി മുൻകൂട്ടി പ്രവചിച്ചിരുന്നു." മനുഷ്യർ, മറ്റുള്ളവരെ ഹാനിപ്പിക്കുന്നതിൽ മുഴുകി, സ്വന്തം ക്ഷേമം മറന്ന്, മനസ്സിൽ ആശയക്കുഴപ്പം നിറഞ്ഞ് ഇവിടെ അങ്ങ് അലഞ്ഞു നടക്കുന്നു; ഒടുവിൽ അവർ നരകദ്വാരങ്ങളിൽ വീഴുന്നു. അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, പിപ്പലാദന് അതിക്രോധം തോന്നി; അഹങ്കാരത്തിൽ ജ്വലിച്ചു, സത്സജ്ജനരുടെ പ്രശംസയും അർത്ഥശൂന്യമായി. അപ്പോൾ, പിപ്പലാദന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നു ഒരു ദുഷ്ടശക്തി, ഒരു ചൂതാളി, പുറത്ത് വന്നു: അവൾ പറഞ്ഞു, "എനിക്ക് തരിക, തരിക!" വടവയെ ഓർത്ത്, സന്യാസി മറുപടി നൽകി; അതുവരെ, ആ ചൂതാളിയും വടവയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു. സകല ജീവജാലങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കാനായി, അവൾ ഉഗ്രമായ അഗ്നിയെ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ചു, പ്രകാശം വീശി, ഗർഭിണിയായ അവൾ, പിപ്പലാദന്റെ മാതാവായി. ധ്യാനത്തിലും യോഗത്തിലും നിന്നു, അഗ്നിയെ ഉൾക്കൊണ്ടു ചൂതാളി ജനിച്ചു; അവൾ ഭയാനകവും ഉഗ്രവുമായിരുന്നു, മരണം പോലെയുള്ള, പുറത്ത് നാവു കയറ്റിയ ഒരു രൂപത്തിൽ. അവൾ പിപ്പലാദനോട് ചോദിച്ചു: "എന്താണ് ഞാൻ ചെയ്യേണ്ടത്?" പിപ്പലാദൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "എന്റെ ശത്രുക്കളായ ദേവന്മാരെ ഗ്രസിക്ക." അവൾ സമ്മതിച്ചു: "അങ്ങനെ തന്നെ," എന്നും പിപ്പലാദനെ പിടിച്ചു. പിപ്പലാദൻ ചോദിച്ചു: "ഇത് എന്താണ്, ദുഷ്ടേ?" അവൾ പറഞ്ഞു: "നീ തന്നെയാണ് എന്നോട് ഇതു ചെയ്യാൻ കല്പിച്ചത്." ദേവന്മാർ അവൾക്കായി ഒരു ശരീരം സൃഷ്ടിച്ചു; ഭയപ്പെട്ട പിപ്പലാദൻ ശിവനോടു പോയി, ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു. അപ്പോൾ ശിവൻ ആ ദുഷ്ടശക്തിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു: "ഒരു യോജനയുള്ളിൽ വസിക്കുന്ന ജീവജാലങ്ങളെ എന്റെ കല്പനപ്രകാരം നീ പിടിക്കരുത്. അതിനാൽ നീ ദൂരെയ്ക്ക് പോകുക, അവിടെ നിന്റെ കര്മ്മം നിര്വഹിക്ക." പിപ്പലാ തീർത്ഥത്തിൽ നിന്ന് പിപ്പലാദന്റെ മുമ്പിൽ, എണ്ണിയ യോജനകൾ ദൂരെയ്ക്ക്, വടവയുടെ രൂപത്തിൽ, സന്യാസിയുടെ സൃഷ്ടിയായ ആ ദുഷ്ടശക്തി പുറപ്പെട്ടു. അവളിൽനിന്നു ലോകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന മഹത്തായ അഗ്നി ഉദിച്ചു. ഇതു കണ്ട ദേവന്മാർ ഭയപ്പെട്ടു ശംഭുവിനോടു സമീപിച്ചു. അവർ ശംഭുവിനെയും ചക്രപാണിയെയും പിപ്പലാദനെയും സ്തുതിച്ചു; സ്വർഗ്ഗവാസികൾ ഭയത്തോടെ ശംഭുവിനോട് പറഞ്ഞു: "കാത്തരുളേണം, ശംഭുവേ! ഈ ദുഷ്ടശക്തി ഞങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു, അവളുടെ അഗ്നി ഭീഷണിയാകുന്നു. ഭീതിയുള്ളവർക്ക് അഭയം നൽകുന്നവനായോ, സർവ്വനാഥാ, ഞങ്ങൾക്കു രക്ഷ നൽകണം. നിന്ദിതരും വിഷണ്ണരുമായ മനസ്സുള്ളവർക്കും, എല്ലാ സൃഷ്ടികൾക്കും, നീ മാത്രമേ അഭയമായുള്ളൂ, ശിവാ. സന്യാസിയുടെ അപേക്ഷ പ്രകാരം, അവൾ നിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നു അഗ്നിരൂപത്തിൽ ഉദിച്ചു; അവൾ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. നീ മാത്രമേ ഞങ്ങളുടെ രക്ഷകനായുള്ളൂ. ലോകനാഥൻ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു: "ഒരു യോജനയുള്ളിൽ വസിക്കുന്നവരെ ഈ പ്രവർത്തി ബാധിക്കില്ല; അതിനാൽ ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾ ഇവിടെ രാവും പകലും ഉറപ്പോടെ താമസിക്കാം; ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല." പിന്നീട്, ദേവാധിപന്മാർ വീണ്ടും ശിവനോട് ചോദിച്ചു: "സ്വർഗ്ഗം നമുക്കു നീ നൽകിയിരിക്കുന്നു; എങ്കിൽ, ആരാധ്യനേ, ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന ആ ലോകം ഉപേക്ഷിച്ച് ഞങ്ങൾ ഇവിടെ എങ്ങനെ താമസിക്കും?" ദേവന്മാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ശിവൻ പറഞ്ഞു: "ആ ദൈവം സർവ്വവ്യാപിയാണ്, എല്ലായിടത്തും മുഖമുള്ളവൻ, എപ്പോഴും പ്രകാശിക്കുന്നവൻ, സ്രഷ്ടാവെന്നു അറിയപ്പെടുന്നവൻ. അവനാണ് ഇവിടെ സൂര്യൻ, എപ്പോഴും ദൃശ്യമാകുന്നവൻ; അവന്റെ രൂപത്തിൽ എല്ലാവരും നിലകൊള്ളട്ടെ." ശംഭുവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം, ദേവന്മാർ പാരിജാത മരത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യനെ സൃഷ്ടിച്ചു; ത്വഷ്ടാവ് ഭാസ്കരനോട് പറഞ്ഞു: "ലോകനാഥാ, ഇവിടെ നിലനിൽക്കൂ, ദേവന്മാരെ സ്വയം രക്ഷിക്കൂ. ഞങ്ങളും ഞങ്ങളുടെ ഭാഗങ്ങളോടെ ഇവിടെ ശംഭുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ താമസിക്കും." ചക്രപാണിയുടെ ചുറ്റിലും, എണ്ണിയ യോജനകൾ ദൂരെയ്ക്ക്, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ ഗംഗയുടെ ഇരുകരകളിലും എത്തി ഇരുന്നു. ഗംഗയുടെ കരയിൽ, ഒരു വിരൽയുടെ അര അളവിൽ, മൂന്നു കോടി അഞ്ഞൂറ് തീർത്ഥങ്ങൾ അവിടെയുണ്ടായി—മുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, അവയുടെ ക്രമം ആരാണ് വിവരിക്കാനോ എണ്ണിക്കാനോ കഴിയുക? പിന്നീട്, humbled ആയ ദേവസംഘങ്ങൾ ശിവനോട് പറഞ്ഞു: "ദേവാദിധേവനായോ, വിശ്വരൂപനായോ, പിപ്പലാദന് ശാന്തി നൽകേണമേ." ശിവൻ "ഓം" ഉച്ചരിച്ച് പിപ്പലാദനോട് സംസാരിച്ചു: "ദേവന്മാർ നശിച്ചാലും, നിന്റെ പിതാവ് തിരികെ വരികയില്ല. ദേവന്മാരുടെ കാര്യസിദ്ധിക്ക് നിന്റെ പിതാവ് തന്നെ ജീവൻ അർപ്പിച്ചു. ദുരിതവും ദു:ഖവും അനുഭവിക്കുന്നവർക്കു സ്നേഹിതനായി നിൽക്കുന്നത് അതിലും വലിയ കാര്യമില്ല. അങ്ങനെ, ഭർത്താവിൽ ഭക്തിയുള്ള നിന്റെ മാതാവ് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു പോയിരിക്കുന്നു, മകനേ. ഇവിടെ, ഏതോ വിധത്തിൽ, ലോപാമുദ്രയും അരുന്ധതിയും തുല്യരാണ്; അവരുടെ അസ്ഥികളാൽ ദേവന്മാർ എല്ലായ്പ്പോഴും വിജയികളും സന്തുഷ്ടരുമാണ്. ഇതിലൂടെ, നിന്റെ അമ്മയുടെ മഹത്വം അനശ്വരവും സമൃദ്ധവുമാണ്; നീ, മകൻ എന്ന നിലയിൽ, അവളെ എല്ലായിടത്തും പ്രശസ്തയാക്കി. ഇതിലും വലിയതൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. നിന്റെ ശക്തിയുടെ ഭയത്താൽ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ട കന്ദിശികന്മാരെ നീ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്; ദേവന്മാരെ നിന്റെ ഭയത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കേണ്ടതും. ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നവരെ രക്ഷിക്കുന്നത് അതിലും വലിയ പുണ്യമില്ല. നിന്റെ കീര്ത്തി മനുഷ്യലോകത്ത് മനോഹരമായി തെളിയുന്നത്ര നാൾ, അത്ര ദിവസങ്ങൾ, ഓരോ ദിവസവും, പരലോകത്തിൽ, വർഷങ്ങളുടെ എണ്ണം നിന്റെ അചഞ്ചലമായ വാസസ്ഥലമായിരിക്കും. ഇവിടെ കീര്ത്തിയില്ലാത്തവർ സത്യത്തിൽ മരിച്ചവരാണ്; വിദ്യയില്ലാത്തവർ സത്യത്തിൽ കുരുടരാണ്; ദാനശീലികൾ അശക്തരല്ല, ധർമ്മനിഷ്ഠരായവരെ കരുണിക്കേണ്ടതുമില്ല. ദേവാധിപന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, സന്യാസി ശാന്തനായി, കൈകൂപ്പി, ഗുരുവിന് നമസ്കരിച്ചു, തുടർന്ന് പറഞ്ഞു: "വാക്കിലും ചിന്തയിലും പ്രവൃത്തിയിലും എപ്പോഴും എന്നെ സഹായിക്കുന്നവരും എന്റെ ക്ഷേമത്തിൽ ഭക്തരായവരും, അവർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും വേണ്ടി ഞാൻ ദേവദേവനായ സോമനോട് നമസ്കരിക്കുന്നു. ശിവൻ, ചന്ദ്രക്കലാധാരിയായോ, എന്നെ സംരക്ഷിച്ചവർക്കും വളർത്തിയവർക്കും, എന്റെ കുലത്തെയും ധർമ്മത്തെയും പങ്കിടുന്നവർക്കും, അവരുടെ മോക്ഷത്തിനായി, എപ്പോഴും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. പ്രഭോ, എനിക്കു മാതാപിതാക്കളെപ്പോലെ എന്നെ വളർത്തിയവർക്കു മൂല്യമായ ഒരു തീർത്ഥം മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഉദിക്കട്ടെ. അവരുടെ കീര്ത്തി നിലനില്ക്കും; അങ്ങനെ ഞാൻ അവരുടെ കടം തീർക്കും.