ഉഷാ, തന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നു പുറത്ത് പോകുമ്പോൾ, ചായയോട് വളരെ അടുക്കളായി പറഞ്ഞു: “ഇത് യാതൊരാളോടും വെളിപ്പെടുത്തരുത്, പ്രത്യേകിച്ച് കുട്ടികളെ സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങൾ.” ചായാ അതിന് സമ്മതം പറഞ്ഞു, ഉഷാ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തു പോയി. ഉഷാ, മനസ്സിൽ ശാന്തതയുള്ള രൂപം പ്രാപിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ, ഉടൻ തന്നെ തന്റെ പിതാവായ ത്വഷ്ടൃയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അവിടെ സംഭവിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവൻ്റെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു. ത്വഷ്ടൃ, അതിൽ അമ്പരന്ന്, തന്റെ മകളോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽ, ഉഷാവിനോട് പറഞ്ഞു: “ഇത് ഒരു വിവാഹിതയായ സ്ത്രീക്ക് യോജിച്ച കാര്യമല്ല; സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ശരിയല്ല. നിന്റെ കുട്ടികളും ഭർത്താവായ സൂര്യനും എങ്ങനെ നടക്കും? ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു, മകളേ. ഞാൻ നിയന്ത്രിതനാണ്—നീ വീണ്ടും ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുക.” പിതാവിന്റെ ഈ നിർദ്ദേശം കേട്ട ഉഷാ, പലതവണയും നിരസിച്ചു, ഒടുവിൽ വേഗത്തിൽ കുരുവുകളുടെ വടക്കൻ ദേശത്തേക്ക് പോയി, അവിടെ കഠിനമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു. അവിടെ, ഉഷാ ഒരു കുതിരയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു, തന്റെ പ്രിയനായ സൂര്യനെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചു, അവനെ കാണാൻ കഴിയാത്തതിൽ ദുഃഖം അനുഭവിച്ചു. ഇതിലേയ്ക്ക്, ചായാ, ഉഷയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, സൂര്യന്റെ കൂടെ ജീവിച്ചു, അവർക്കും കുട്ടികൾ ജനിച്ചു. ചായായ്ക്ക് സാവർണി, ശനി, വിഷ്ടി എന്ന ദുഷ്ടയായ മകൾ—ഈ കുട്ടികൾ ചായായ്ക്ക് ജനിച്ചു; അവരെ എപ്പോഴും ചായാ പക്ഷപാതത്തോടെ പരിചരിച്ചു. ഉഷയുടെ സ്വന്തം കുട്ടികളിൽ, യമൻ, ചായായ്ക്ക് തന്റെ അമ്മയാണെന്നതിൽ കോപം തോന്നി, കാരണം അവൾ favoritism കാണിച്ചു. ദക്ഷിണ ദിശയുടെ അധിപനായ യമൻ, അമ്മയുടെ അന്യായത്തിൽ ഉണർന്നുപോയി, ചായായെ തന്റെ കാലിൽ കുത്തി. ചായാ, അതിന് പ്രതികാരമായി, യമനെ ശപിച്ചു: “നിന്റെ കാലു എന്റെ കല്പനപ്രകാരം വീഴട്ടെ, പാപിയേ!” യമന്റെ കാലു ഉണങ്ങി, വേദനയിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട്, അവൻ തന്റെ പിതാവായ സവിതൃവിനോട് പോയി, സംഭവിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞു. യമൻ സവിതാവിനോട് പറഞ്ഞു: “ഈ സ്ത്രീ എന്റെ അമ്മയല്ല, ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമനായവനേ; അമ്മ തന്റെ കുട്ടികളെ ശപിക്കില്ല, കുട്ടികൾ എതിരായി പ്രവർത്തിച്ചാലും.” “ചെറുപ്പത്തിൽ ഞാൻ എന്തെങ്കിലും തെറ്റായി പറഞ്ഞോ ചെയ്തോ, യഥാർത്ഥ അമ്മ അതിന് കോപം കാണിക്കില്ല; അതിനാൽ, ഈ സ്ത്രീ എന്റെ അമ്മയല്ല.” “കുട്ടികൾ എന്ത് ചെയ്താലും, നല്ലതോ മോശമോ, അതിന്റെ എല്ലാ ഫലവും അമ്മയ്ക്ക് തന്നെ വരുന്നു; അതിനാൽ അവളെയാണ് ‘അമ്മ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.” “അവൾ എപ്പോഴും എന്നെ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ ദഹിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു, തീപോല harsh ആയ വാക്കുകൾ പറയുന്നു—ഇവൾ എന്റെ അമ്മയല്ല.” കുട്ടിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, സവിതാ ചിന്തിച്ചു: “ഈ ചായാ യമന്റെ അമ്മയല്ല; ഉഷാ ആണ് യമന്റെ അമ്മ, പക്ഷേ അവൾ മറ്റൊരു സ്ഥലത്താണ്.” “നിന്റെ മനസ്സിൽ ശാന്തതയുണ്ടാകാൻ, മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത്, വടക്കൻ കുരുവുകളിൽ, ത്വഷ്ടൃയുടെ മകൾ, കുതിരയുടെ രൂപത്തിൽ, തപസിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” അവളത് അവിടെ ഉള്ളതായി അറിഞ്ഞു, സൂര്യദേവൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ കാണാൻ, അവൾ കുതിരയുടെ രൂപത്തിൽ ഉള്ള സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി, സ്വയം കുതിരയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു. അവളെ കുതിരയുടെ രൂപത്തിൽ കണ്ടു, സൂര്യൻ കുതിരയായും അവളുടെ പിന്നാലെ പോയി; കുതിരയുടെ കാമം നിറഞ്ഞ കുരുള് കേട്ടും കണ്ടും— ഉഷാ, ഭർത്താവിനോട് ഭക്തിയോടെ, അവനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്, കുതിരയുടെ സമീപനം കണ്ടു ഭയക്കുകയും, ആരാണെന്ന് അറിയാതെ തെക്കോട്ടു ഓടുകയും ചെയ്തു. “ഇവിടെ ആരാണ് എന്നെ രക്ഷിക്കുകയുള്ളൂ—ക شاید സപ്തര്ഷിമാരോ ദേവതകളോ?” എന്ന് ഉഷാ ചിന്തിച്ചു. ത്വഷ്ടൃയുടെ മകൾ, കുതിരയുടെ രൂപത്തിൽ, ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, സൂര്യൻ കുതിരയുടെ രൂപത്തിൽ, ഉഷാ എവിടെയോ പോയാലും അവളുടെ പിന്നാലെ പോയി. പ്രണയത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ, ആരാണ് തെറ്റായി പ്രവർത്തിക്കാത്തത്? ഉഷാ ഭാഗീരഥി നദിയും മറ്റു നദികളും, കാടുകളും, വനങ്ങളും കടന്നു. അവൾ നർമദയും വിന്ദ്യയും (തെക്കോട്ടു മുഖമായ) കടന്നു, ഭയത്തിൽ ഉണർന്നതോടെ, ത്വഷ്ടൃയുടെ മകൾ ഗൗതമി നദിയിലേക്ക് എത്തി. ജനസ്ഥാനത്തിൽ സപ്തര്ഷിമാർ രക്ഷകനാണെന്നു പറയപ്പെടുന്നു; അതിനാൽ, ഉഷാ, കുതിരയോടൊപ്പം, ഗൗതമിയിലെ സപ്തര്ഷിമാരുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അപ്പോൾ, കുതിരയായ ഭാനു (സൂര്യദേവൻ) അവിടെ എത്തി; ജനസ്ഥാനത്തിലെ സപ്തര്ഷി ബാലന്മാർ കുതിരയെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. അതിൽ കോപം കൊണ്ടു, ഉഷയുടെ ഭർത്താവ് ആ സപ്തര്ഷിമാരെ ശപിച്ചു: “നിങ്ങൾ എന്നെ തടയുന്നു, അതിനാൽ നിങ്ങൾ അത്തിപ്പലങ്ങൾ ആയിരിക്കും.” പക്ഷേ, ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയാൽ, സപ്തര്ഷിമാർ കുതിരയെ ഉഷയുടെ ഭർത്താവായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു; സന്തോഷത്തോടെ, ഭാനുവിനെ, ദേവതകളുടെ അധിപനെ, സ്തുതിച്ചു. സപ്തര്ഷിമാരുടെ സ്തുതികൾ കേട്ടു, ഭാനു കുതിരയിലേക്ക് സമീപിച്ചു; കുതിരയുടെ വായും കുതിരയായ സൂര്യന്റെ വായും ഒന്നായി. ഭർത്താവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ത്വഷ്ടൃയുടെ മകൾ വായിലൂടെ വിത്ത് പുറത്തുവിട്ടു; ആ വിത്തിൽ നിന്ന് ഗംഗയിൽ അശ്വിനികൾ ജനിച്ചു. അവിടെ, ദേവതകൾ, സിദ്ധർ, സപ്തര്ഷികൾ, നദികൾ, പശു, ഔഷധങ്ങൾ, ദേവതകൾ, പ്രകാശമുള്ളവർ—എല്ലാവരും എത്തി. സപ്തരഥം എന്ന ധർമ്മചക്രം, അരുണൻ സൂര്യന്റെ രഥചാരനായും, യമൻ, മനു, വരുണൻ, ശനി (വിവസ്വതിന്റെ മകൻ)—എല്ലാവരും അവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. പുണ്യമായ യമുനാനദിയും, വലിയ താപിനദിയും, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ, അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, അവിടെ എത്തി. നിങ്ങളെ കണ്ടതിൽ അത്ഭുതം കൊണ്ടു, പിതാവും അവിടെ എത്തി. അവന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, സൂര്യദേവൻ തന്റെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു: “ഉഷാ, ഉത്തമമായ തപസിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തിനായി, പ്രജാപതിയേ, എന്നെ യന്ത്രത്തിൽ കയറ്റി, എന്റെ പ്രകാശം പല ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കു—അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടത്ര ഭാഗം വെച്ച്.” “തങ്ങട്ടെ,” എന്ന് ത്വഷ്ടൃ സമ്മതം പറഞ്ഞു; സോമനാഥന്റെ സാന്നിധിയിൽ, പ്രകാശം വിഭജിച്ചു; അതിനാൽ, ആ സ്ഥലം പ്രഭാസം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. അവൾ ഭർത്താവുമായി ഗൗതമിയിൽ കുതിരയുടെ രൂപത്തിൽ ഒന്നിച്ച സ്ഥലത്ത്—അശ്വിനികൾ ജനിച്ച സ്ഥലത്ത്—അത് അശ്വതീർത്ഥം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അതിനെ ഭാനുതീർത്ഥം എന്നും, പഞ്ചവട്ടയുടെ ആശ്രമം എന്നും വിളിക്കുന്നു. താപിയും യമുനയും അവളുടെ പിതാവിനെ കാണാൻ എത്തിയിരുന്നു. അരുണ, വരുണ, ഗംഗ—ഈ നദികളുടെ പുണ്യസംഗമത്തിൽ, ദേവതകൾ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിൽ എത്തി. അവിടെ, ഒൻപതിനായിരം മഹാപുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത്, ദാനങ്ങൾ നൽകി, അക്ഷയമായ പുണ്യം ലഭിക്കും. ഈ കഥയെ ഓർത്താൽ, പാടിയാൽ, കേട്ടാൽ പോലും, നാരദേ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം ലഭിക്കും, ധർമ്മം നേടും, സന്തോഷം പ്രാപിക്കും.