മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ചലനശീലികളായവയോ അചലങ്ങളായവയോ ആയ ഒന്നിലും സാദ്ധ്യമല്ലാത്തതൊന്നും ഞാൻ കാണുന്നില്ല; ആഗ്രഹിക്കുന്ന യാതൊരു സിദ്ധിയും, ആ ഭക്തന് നിര്ബന്ധമായും കൈവരിക്കും. ചിലര്, പശുനാഥനായ ഭഗവാനെ നൂറ് എട്ട് തവണ ആരാധിച്ച്, ഒരു പുഴുവിന്റെ കുഴി, ശ്മശാനം, മൂന്നുവഴി ചുരുള് എന്നിവിടങ്ങളില് നിന്ന് ഏഴ് മണ്ണ് കട്ടകള് എടുത്തു, അതിനെ ചുവപ്പു ചന്ദനവും പശുവിന്റെ പാല് ചേര്ത്ത്, ആറു വിരല് നീളമുള്ള ഒരു സിംഹ രൂപം ഉണ്ടാക്കണം. അതുപോലെ, ഭൂര്ജപത്രത്തില് മഞ്ഞ് നിറം കൊണ്ട് മന്ത്രം എഴുതണം; മന്ത്രവിദ്യയുള്ളവന് അത് നരസിംഹന്റെ കഴുത്തില് കെട്ടണം. ഒരു ജലാശയത്തിന്റെ സമീപത്ത് ആരാധനം നടത്തിയ ശേഷം, എണ്ണമില്ലാതെ മന്ത്രം ജപിക്കണം; ഏഴു ദിവസം ഇന്ദ്രിയങ്ങള് നിയന്ത്രിച്ച് ഈ ജപം തുടരണം. അങ്ങനെ ചെയ്താല് ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഭൂമി മുഴുവന് വെള്ളം കൊണ്ട് നിറയാം; അല്ലെങ്കില് ഉണങ്ങിയ മരത്തിന്റെ മുകളിലിരുന്ന് നരസിംഹനെ ആരാധിക്കാം. മന്ത്രസാരത്തെ നൂറ് എട്ടു തവണ ജപിച്ചാല് മഴ നിലയ്ക്കും; അതിനെ ഒരു പെട്ടിയില് കെട്ടി ഭ്രമിപ്പിച്ചാല്, വലിയ കാറ്റ് ഉടനടി ഉയരും—ഇതില് സംശയമില്ല. വീണ്ടും അതിനെ വെള്ളത്തില് ഏഴ് അല്ലെങ്കില് എഴുപത് തവണ വേഗത്തില് കുളിപ്പിക്കണം. പിന്നീട് ആ പ്രതിമയെ, താനാഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെ വാതിലില് അടക്കംചെയ്യണം; അങ്ങനെയെങ്കില് ആ വ്യക്തിയുടെ വംശം നശിക്കും, അതു നീക്കുമ്പോള് സമാധാനം വീണ്ടെത്തും. അതുകൊണ്ടു, മഹർഷികളിലെ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, എല്ലാ ഇഷ്ടഫലങ്ങളും നല്കുന്ന മഹാസിംഹസ്വാമിയെ സദാ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കണം. അങ്ങിനെ ചെയ്താൽ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ ലോകത്ത് എത്തും—ബ്രാഹ്മണന്മാർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, സ്ത്രീകൾ, ശൂദ്രർ, അഥവാ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ജന്മക്കാരും പോലും. ആ സിംഹരൂപിയായ ദേവനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ, കോടികൾക്കണക്കിന് ജന്മങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം ലഭിക്കും. ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ആ ഭഗവാനെ ആരാധിച്ചാൽ, ഇഷ്ടഫലങ്ങൾ, അമരന്മാരിൽ അധിപതിത്വം, ഗന്ധർവ്വപദവി എന്നിവയും ലഭിക്കും. യക്ഷന്മാരുടെയും വിദ്യാധരന്മാരുടെയും സ്ഥാനം, അല്ലെങ്കിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മറ്റേതെങ്കിലും സ്ഥാനം, നരകേശരിയെ കണ്ട്, സ്തുതിച്ച്, പ്രണാമം ചെയ്ത്, ആരാധിച്ചാൽ ലഭിക്കും. നരസിംഹനെ കണ്ട്, രാജ്യം, സ്വർഗം, അപൂർവ്വമായ മോക്ഷം എന്നിവയും ലഭിക്കും; ആ സിംഹരൂപിയായ ദേവനെ ഭക്തിയോടെ ദർശിച്ചാൽ, ഇഷ്ടഫലങ്ങൾ കൈവരിക്കും. അങ്ങിനെ ചെയ്താൽ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി, വിഷ്ണുലോകത്തിൽ എത്തും. അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും; യുദ്ധത്തിൽ, ദുരിതത്തിൽ, കോട്ടയിൽ, കള്ളന്മാരാൽ, കടുവകളാൽ, മുതലായവയാൽ ഉപദ്രവിക്കപ്പെട്ടാലും. കാടുകളിൽ ജീവൻ അപകടത്തിലായാലും, വിഷം, അഗ്നി, ജലം മുതലായവയാൽ ബാധിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, രാജാക്കന്മാരാൽ, സമുദ്രം, ഗ്രഹങ്ങൾ, രോഗങ്ങൾ മുതലായവയാൽ ഉപദ്രവിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, അവനെ ഓർത്താൽ എല്ലാ ഉപദ്രവങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം ലഭിക്കും; സൂര്യോദയത്തിൽ ഇരുട്ട് ഇല്ലാതാകുന്നതുപോലെ. അതുപോലെ, അവനെ കണ്ടാൽ ദോഷങ്ങൾ നശിക്കും—താലികൾ, ലേഘനങ്ങൾ, ഭൂഗർഭപാദുകകൾ, രസായനങ്ങൾ എന്നിവയും. നരസിംഹൻ തൃപ്തനാകുമ്പോൾ, ആഗ്രഹിക്കുന്ന മറ്റു കാര്യങ്ങളും ലഭിക്കും; നരകേശരിയെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചാൽ, ആഗ്രഹങ്ങൾ നിർവ്യാജമായി സഫലമാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ആ ദേവാദിദേവനെ ഭക്തിയോടെ കണ്ട്, ആരാധിച്ച്, പ്രണാമം ചെയ്താൽ, പത്തു അശ്വമേധയാഗങ്ങളുടെ പത്തിരട്ടി ഫലം ലഭിക്കും; എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി, എല്ലാ ഗുണങ്ങളിലും അലങ്കൃതനായി. അവന്റെ ആത്മാവ് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളിലും തൃപ്തനാകും; അവനു ജരയും മരണവും ഉണ്ടാകില്ല; പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള, മണികൾ ഘന്യമായ ഒരു രഥത്തിൽ, സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നവനായി, പുതുമയുള്ള സൂര്യന്റെ വർണ്ണത്തിൽ, മുത്തുമാലകളാൽ അലങ്കൃതനായി, അനേകം ദിവ്യസ്ത്രീകളും ഗന്ധർവ്വന്മാരും ഒപ്പം, തന്റെ വംശത്തെ മുഴുവൻ ഉദ്ധരിച്ച്, ദിവ്യവനത്തിൽ ആനന്ദത്തോടെ സഞ്ചരിക്കും. അപ്സരസ്സുകൾ അവനെ സ്തുതിക്കും; അങ്ങനെ, വിഷ്ണുലോകത്തിൽ എത്തി, അതിൽ ഉത്തമമായ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചശേഷം, ഗന്ധർവ്വന്മാരോടും അപ്സരസ്സുകളോടും കൂടി, നാലു കൈകളോടെ, മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന സുഖങ്ങൾ സൃഷ്ടിപ്രളയം വരെയും അനുഭവിക്കും. അതിനു ശേഷം, പുണ്യം ക്ഷയിച്ചാൽ, അവൻ ഇവിടെ തിരിച്ചെത്തി, യോഗികളിൽ ഉത്തമമായ ഒരു കുടുംബത്തിൽ ജനിക്കും; നാലു വേദങ്ങളിലും അതിന്റെ ഉപവേദങ്ങളിലും പണ്ഡിതനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനായി, വൈഷ്ണവയോഗം സ്വീകരിച്ച്, പിന്നീട് മോക്ഷം നേടും. അനന്തനായി അറിയപ്പെടുന്ന വാസുദേവനെ ഭക്തിപൂർവം ദർശിച്ച് പ്രണാമം ചെയ്താൽ, മനുഷ്യൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി പരമാവസ്ഥയെ പ്രാപിക്കും. അവനെ ഞാൻ ആരാധിച്ചു; പിന്നെ ഇന്ദ്രനും, വിഭീഷണനും, രാമനും ആരാധിച്ചു; അങ്ങനെയെങ്കിൽ ആരാണ് അവനെ ആരാധിക്കാത്തത്? ശ്വേതഗംഗയിൽ സ്നാനമാക്കി, ശ്വേതമാധവനെ—മത്സ്യമാധവനെന്നറിയപ്പെടുന്നവനെ—ദർശിച്ചാൽ, ശ്വേതദ്വീപത്തിൽ എത്തും. ഭഗവനേ, ശ്വേതമാധവന്റെ മഹത്വവും ഹരിയുടെ പ്രതിമയുടെ മഹത്വവും പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കണം. ഭൂമിയിലെ ആ പ്രസിദ്ധമായ, പുണ്യമായ സ്ഥലത്ത്, പുരാതനകാലത്ത് ശ്വേതമാധവനെന്ന ദേവതയെ ആരാണ് സ്ഥാപിച്ചത്? കൃതയുഗത്തിൽ, ധാർമ്മികതയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള, ധീരനും സത്യവാനുമായ, വ്രതനിഷ്ഠനായ ശക്തനായ ശ്വേത എന്ന രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ രാജ്യത്ത്, പത്തു ആയിരം വർഷം ആളുകൾ ദീർഘായുസ്സോടെ ജീവിച്ചിരുന്നു; ആ ലോകത്ത് ഒരു കുഞ്ഞിനും ദു:ഖം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ ഭരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, കുറേ കാലം കഴിഞ്ഞ്, കപാലഗൗതമ എന്ന മഹർഷി, അത്യന്തം ധാർമ്മികനായവൻ, അവിടെ വസിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ മകനായി ജനിച്ചവൻ പല്ലില്ലാതെ ജനിച്ചു; സമയത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ആ കുട്ടി മരിച്ചു. ആ ജ്ഞാനിയായ മഹർഷി, ആ കുട്ടിയെ എടുത്ത് രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുപോയി. കുട്ടി അവശനായി കിടക്കുന്നത് കണ്ട രാജാവ്, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആ ബാലന്റെ ജീവനുവേണ്ടി ഒരു വ്രതം എടുത്തു: “ഏഴു രാത്രികൾക്കുള്ളിൽ ഈ കുട്ടിയെ, യമലോകത്തിൽ പോയവനെ, ഞാൻ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാനായില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ ജ്വലിച്ച ശ്മശാനചിതയിൽ കയറിയിരിക്കും” എന്ന് പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു.