ರೂಪಯೌವನಸಂಪನ್ನಮ್ ಅತೀವ ಸುಮನೋಹರಮ್ ದಿವ್ಯಾಲಂಕಾರಸಂಯುಕ್ತಂ ಷೋಡಶವತ್ಸರಾಕೃತಿ
ಅವನಿಗೆ ಸೌಂದರ್ಯವೂ, ಯೌವನವೂ ತುಂಬಿದ್ದು, ಅತ್ಯಂತ ಆಕರ್ಷಕನಾಗಿ, ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ, ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದ ಯುವಕನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು.
ದಿವ್ಯವಸ್ತ್ರಧರಂ ಕಾನ್ತಂ ದಿವ್ಯಸ್ರಗ್ಗನ್ಧಭೂಷಿತಮ್ ಸರ್ವೋಪಭೋಗಸಂಪನ್ನಂ ಸಹಸಾ ತಪಸೋ ಬಲಾತ್
ದಿವ್ಯವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸುಂದರನಾಗಿ, ದಿವ್ಯ ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಸುಗಂಧಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಭೋಗಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿದ್ದನು; ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಈ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದನು.
ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಾ ತಸ್ಯ ತದ್ ವೀರ್ಯಂ ಪರಂ ವಿಸ್ಮಯಮ್ ಆಗತಾ ಅಹೋ ಽಸ್ಯ ತಪಸೋ ವೀರ್ಯಮ್ ಇತ್ಯ್ ಉಕ್ತ್ವಾ ಮುದಿತಾಭವತ್
ಅವನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ತುಂಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡಳು. 'ಅಯ್ಯೋ, ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು!' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಳು.
ಸ್ನಾನಂ ಸಂಧ್ಯಾಂ ಜಪಂ ಹೋಮಂ ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯಂ ದೇವತಾರ್ಚನಮ್ ವ್ರತೋಪವಾಸನಿಯಮಂ ಧ್ಯಾನಂ ಚ ಮುನಿಸತ್ತಮಾಃ
ಸ್ನಾನ, ಸಂಧ್ಯಾ, ಜಪ, ಹೋಮ, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ, ದೇವರ ಪೂಜೆ, ವ್ರತ, ಉಪವಾಸ, ನಿಯಮ, ಧ್ಯಾನ—ಏವುಗಳನ್ನೂ, ಮಹರ್ಷಿಗಳೇ—
ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಸ ರೇಮೇ ಮುದಿತಸ್ ತಯಾ ಸಾರ್ಧಮ್ ಅಹರ್ನಿಶಮ್ ಮನ್ಮಥಾವಿಷ್ಟಹೃದಯೋ ನ ಬುಬೋಧ ತಪಃಕ್ಷಯಮ್
ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾ, ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ತನ್ನ ತಪಸ್ಸು ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಸಂಧ್ಯಾರಾತ್ರಿದಿವಾಪಕ್ಷಮಾಸರ್ತ್ವಯನಹಾಯನಮ್ ನ ಬುಬೋಧ ಗತಂ ಕಾಲಂ ವಿಷಯಾಸಕ್ತಮಾನಸಃ
ಸಂಧ್ಯೆ, ರಾತ್ರಿ, ಹಗಲು, ಪಕ್ಷ, ಮಾಸ, ಋತು, ವರ್ಷ—ಈ ಸಮಯಗಳು ಹೋದರೂ ಅವನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿತ್ತು.
ಸಾ ಚ ತಂ ಕಾಮಜೈರ್ ಭಾವೈರ್ ವಿದಗ್ಧಾ ರಹಸಿ ದ್ವಿಜಾಃ ವರಯಾಮ್ ಆಸ ಸುಶ್ರೋಣಿಃ ಪ್ರಲಾಪಕುಶಲಾ ತದಾ
ಆಕೆ, ಕಾಮಭಾವದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣಳಾಗಿ, ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು, ಸುಂದರ ನಡುಗಟ್ಟಿಯವಳು.
ಏವಂ ಕಣ್ಡುಸ್ ತಯಾ ಸಾರ್ಧಂ ವರ್ಷಾಣಾಮ್ ಅಧಿಕಂ ಶತಮ್ ಅತಿಷ್ಠನ್ ಮನ್ದರದ್ರೋಣ್ಯಾಂ ಗ್ರಾಮ್ಯಧರ್ಮರತೋ ಮುನಿಃ
ಹೀಗೆ, ಕಣ್ಡು, ಗೃಹಸ್ಥಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ, ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಂದರಪರ್ವತದ ಕಣಿವೆಗಳಲ್ಲಿ ನೂರು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ವಾಸವಿದ್ದನು.
ಸಾ ತಂ ಪ್ರಾಹ ಮಹಾಭಾಗಂ ಗನ್ತುಮ್ ಇಚ್ಛಾಮ್ಯ್ ಅಹಂ ದಿವಮ್ ಪ್ರಸಾದಸುಮುಖೋ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನ್ ಅನುಜ್ಞಾತುಂ ತ್ವಮ್ ಅರ್ಹಸಿ
ಆಕೆ ಆ ಮಹಾಭಾಗನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ನಾನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ದಯವಿಟ್ಟು, ಪ್ರಸನ್ನಮುಖನಾಗಿ, ನನಗೆ ಅನುಮತಿ ಕೊಡು' ಎಂದು.
ತಯೈವಮ್ ಉಕ್ತಃ ಸ ಮುನಿಸ್ ತಸ್ಯಾಮ್ ಆಸಕ್ತಮಾನಸಃ ದಿನಾನಿ ಕತಿಚಿದ್ ಭದ್ರೇ ಸ್ಥೀಯತಾಮ್ ಇತ್ಯ್ ಅಭಾಷತ
ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಅವಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮುನಿಯು, 'ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದುಕೋ, ಪ್ರಿಯೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಏವಮ್ ಉಕ್ತಾ ತತಸ್ ತೇನ ಸಾಗ್ರಂ ವರ್ಷಶತಂ ಪುನಃ ಬುಭುಜೇ ವಿಷಯಾಂಸ್ ತನ್ವೀ ತೇನ ಸಾರ್ಧಂ ಮಹಾತ್ಮನಾ
ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಆ ಸೊಪ್ಪು ದೇಹದವಳು, ಆ ಮಹಾತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೂ ನೂರು ವರ್ಷ ಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು ಉಳಿದಳು.
ಅನುಜ್ಞಾಂ ದೇಹಿ ಭಗವನ್ ವ್ರಜಾಮಿ ತ್ರಿದಶಾಲಯಮ್ ಉಕ್ತಸ್ ತಯೇತಿ ಸ ಪುನಃ ಸ್ಥೀಯತಾಮ್ ಇತ್ಯ್ ಅಭಾಷತ
'ಭಗವಂತ, ನನಗೆ ಅನುಮತಿ ಕೊಡು, ನಾನು ದೇವತೆಗಳ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು. ಅವನು ಮತ್ತೆ, 'ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದುಕೋ' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
ಪುನರ್ ಗತೇ ವರ್ಷಶತೇ ಸಾಧಿಕೇ ಸಾ ಶುಭಾನನಾ ಯಾಮ್ಯ್ ಅಹಂ ತ್ರಿದಿವಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಪ್ರಣಯಸ್ಮಿತಶೋಭನಮ್
ನೂರು ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಆ ಶುಭಮುಖವಂತೆಯು, ಬ್ರಹ್ಮಣೇ, ಪ್ರೀತಿಯ ನಗುವಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳುತ್ತಾ, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.
ಉಕ್ತಸ್ ತಯೈವಂ ಸ ಮುನಿಃ ಪುನರ್ ಆಹಾಯತೇಕ್ಷಣಾಮ್ ಇಹಾಸ್ಯತಾಂ ಮಯಾ ಸುಭ್ರು ಚಿರಂ ಕಾಲಂ ಗಮಿಷ್ಯಸಿ
ಅವಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಮುನಿಯು ಆ ವಿಶಾಲಕಂಣಿಯ ಮಹಿಳೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಸುಂದರ ಭ್ರುವಳೇ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯು, ಬಹುಕಾಲವಾದ ಮೇಲೆ ನೀನು ಹೋಗುವೆ.'
ತಚ್ಛಾಪಭೀತಾ ಸುಶ್ರೋಣೀ ಸಹ ತೇನರ್ಷಿಣಾ ಪುನಃ ಶತದ್ವಯಂ ಕಿಂಚಿದ್ ಊನಂ ವರ್ಷಾಣಾಂ ಸಮತಿಷ್ಠತ
ಆ ಶಾಪದ ಭಯದಿಂದ, ಸುಂದರ ನಿತಂಬವಾಳು ಆ ಮಹಿಳೆ, ಆ ಋಷಿಯ ಜೊತೆಗೆ, ಎರಡು ನೂರು ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಕಾಲವನ್ನು ಅವನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದಳು.
ಗಮನಾಯ ಮಹಾಭಾಗೋ ದೇವರಾಜನಿವೇಶನಮ್ ಪ್ರೋಕ್ತಃ ಪ್ರೋಕ್ತಸ್ ತಯಾ ತನ್ವ್ಯಾ ಸ್ಥೀಯತಾಮ್ ಇತ್ಯ್ ಅಭಾಷತ
ದೇವರಾಜನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧನಾದಾಗ, ಆ ಸೊಗಸಾದ ಮಹಿಳೆ ಅವನಿಗೆ 'ಇಲ್ಲೇ ಇರು' ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು.
ತಸ್ಯ ಶಾಪಭಯಾದ್ ಭೀರುರ್ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯೇನ ಚ ದಕ್ಷಿಣಾ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಪ್ರಣಯಭಙ್ಗಾರ್ತಿವೇದಿನೀ ನ ಜಹೌ ಮುನಿಮ್
ಆ ಶಾಪದ ಭಯದಿಂದ, ಭಯಪಡುವ ಮತ್ತು ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದ ಅವಳು, ಪ್ರೀತಿಯ ಬಾಂಧವ್ಯ ಮುರಿಯುವ ನೋವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.
ತಯಾ ಚ ರಮತಸ್ ತಸ್ಯ ಪರಮರ್ಷೇರ್ ಅಹರ್ನಿಶಮ್ ನವಂ ನವಮ್ ಅಭೂತ್ ಪ್ರೇಮ ಮನ್ಮಥಾಸಕ್ತಚೇತಸಃ
ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ, ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಋಷಿಯು ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹೊಸದಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಕಾಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿತ್ತು.
ಏಕದಾ ತು ತ್ವರಾಯುಕ್ತೋ ನಿಶ್ಚಕ್ರಾಮೋಟಜಾನ್ ಮುನಿಃ ನಿಷ್ಕ್ರಾಮನ್ತಂ ಚ ಕುತ್ರೇತಿ ಗಮ್ಯತೇ ಪ್ರಾಹ ಸಾ ಶುಭಾ
ಒಂದು ದಿನ, ತುರ್ತು ಕೆಲಸದಿಂದ ಮುನಿಯು ತನ್ನ ಗುಹೆಯಿಂದ ಹೊರಟನು; ಅವನು ಹೊರಡುವಾಗ, ಆ ಶುಭಮುಖವಂತೆಯು 'ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ಇತ್ಯ್ ಉಕ್ತಃ ಸ ತಯಾ ಪ್ರಾಹ ಪರಿವೃತ್ತಮ್ ಅಹಃ ಶುಭೇ ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸ್ತಿಂ ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ಕ್ರಿಯಾಲೋಪೋ ಽನ್ಯಥಾ ಭವೇತ್
ಅವಳು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ಹಗಲು ಮುಗಿಯಿತು, ಸುಂದರಿಯೇ; ನಾನು ಸಾಯಂಕಾಲದ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ವಿಧಿ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ.'
ತತಃ ಪ್ರಹಸ್ಯ ಮುದಿತಾ ಸಾ ತಂ ಪ್ರಾಹ ಮಹಾಮುನಿಮ್ ಕಿಮ್ ಅದ್ಯ ಸರ್ವಧರ್ಮಜ್ಞ ಪರಿವೃತ್ತಮ್ ಅಹಸ್ ತವ ಗತಮ್ ಏತನ್ ನ ಕುರುತೇ ವಿಸ್ಮಯಂ ಕಸ್ಯ ಕಥ್ಯತೇ
ಆಮೇಲೆ, ಆಕೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಗುತ್ತಾ ಮಹಾಮುನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದಳು: 'ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವನೇ, ಇಂದು ನಿನ್ನ ಹಗಲು ಮುಗಿದೆಯೆ? ಇದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ; ಇದನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕು?'
ಪ್ರಾತಸ್ ತ್ವಮ್ ಆಗತಾ ಭದ್ರೇ ನದೀತೀರಮ್ ಇದಂ ಶುಭಮ್ ಮಯಾ ದೃಷ್ಟಾಸಿ ಸುಶ್ರೋಣಿ ಪ್ರವಿಷ್ಟಾ ಚ ಮಮಾಶ್ರಮಮ್
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನೀನು ಈ ಸುಂದರ ನದಿಯ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದೆ, ಸುಂದರ ನಿತಂಬವಾಳೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದೆ, ನೀನು ನನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ.
ಇಯಂ ಚ ವರ್ತತೇ ಸಂಧ್ಯಾ ಪರಿಣಾಮಮ್ ಅಹೋ ಗತಮ್ ಅವಹಾಸಃ ಕಿಮರ್ಥೋ ಽಯಂ ಸದ್ಭಾವಃ ಕಥ್ಯತಾಂ ಮಮ
ಈಗ ಸಾಯಂಕಾಲ ಬಂದಿದೆ, ಹಗಲು ಮುಗಿದಿದೆ; ಈ ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು? ನನಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳು, ಇದು ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿ?
ಪ್ರತ್ಯೂಷಸ್ಯ್ ಆಗತಾ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಸತ್ಯಮ್ ಏತನ್ ನ ಮೇ ಮೃಷಾ ಕಿಂತ್ವ್ ಅದ್ಯ ತಸ್ಯ ಕಾಲಸ್ಯ ಗತಾನ್ಯ್ ಅಬ್ದಶತಾನಿ ತೇ
ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ನೀನು ಬಂದೆ, ಬ್ರಹ್ಮಣೇ, ಇದು ನಿಜ, ಸುಳ್ಳಲ್ಲ; ಆದರೆ ಇಂದು, ಆ ಅವಧಿಗೆ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳು ನಿನಗಾಗಿ ಕಳೆದಿವೆ.
ತತಃ ಸಸಾಧ್ವಸೋ ವಿಪ್ರಸ್ ತಾಂ ಪಪ್ರಚ್ಛಾಯತೇಕ್ಷಣಾಮ್ ಕಥ್ಯತಾಂ ಭೀರು ಕಃ ಕಾಲಸ್ ತ್ವಯಾ ಮೇ ರಮತಃ ಸದಾ
ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಯದಿಂದ ಮುನಿಯು ಆ ವಿಶಾಲಕಂಣಿಯ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು: 'ಭಯಪಡುವವಳೇ, ನನಗೆ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದಾಗ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಕಳೆದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳು.'
ಸಪ್ತೋತ್ತರಾಣ್ಯ್ ಅತೀತಾನಿ ನವವರ್ಷಶತಾನಿ ಚ ಮಾಸಾಶ್ ಚ ಷಟ್ ತಥೈವಾನ್ಯತ್ ಸಮತೀತಂ ದಿನತ್ರಯಮ್
ಏಳು ನೂರು ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳು, ಆರು ತಿಂಗಳು, ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಮೂರು ದಿನಗಳು ಕಳೆದಿವೆ.
ಸತ್ಯಂ ಭೀರು ವದಸ್ಯ್ ಏತತ್ ಪರಿಹಾಸೋ ಽಥವಾ ಶುಭೇ ದಿನಮ್ ಏಕಮ್ ಅಹಂ ಮನ್ಯೇ ತ್ವಯಾ ಸಾರ್ಧಮ್ ಇಹೋಷಿತಮ್
ಭಯಪಡುವವಳೇ, ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜವೇ ಅಥವಾ ಹಾಸ್ಯವೇ, ಶುಭವಂತಿಯೇ? ನಾನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನವೇ ಕಳೆದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.
ವದಿಷ್ಯಾಮ್ಯ್ ಅನೃತಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಕಥಮ್ ಅತ್ರ ತವಾನ್ತಿಕೇ ವಿಶೇಷಾದ್ ಅದ್ಯ ಭವತಾ ಪೃಷ್ಟಾ ಮಾರ್ಗಾನುಗಾಮಿನಾ
ನಾನು ಸುಳ್ಳು ಮಾತು ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಹುದು, ಬ್ರಹ್ಮಣೇ, ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ? ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇಂದು, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಾಗ.
ನಿಶಮ್ಯ ತದ್ ವಚಸ್ ತಸ್ಯಾಃ ಸ ಮುನಿರ್ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಾಃ ಧಿಗ್ ಧಿಙ್ ಮಾಮ್ ಇತ್ಯ್ ಅನಾಚಾರಂ ವಿನಿನ್ದ್ಯಾತ್ಮಾನಮ್ ಆತ್ಮನಾ
ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಮುನಿ, ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಗದರಿಸಿಕೊಂಡು, 'ಅಯ್ಯೋ, ಅಯ್ಯೋ ನನಗೆ!' ಎಂದು ತನ್ನ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವನ್ನು ದೂಷಿಸಿದನು.
ತಪಾಂಸಿ ಮಮ ನಷ್ಟಾನಿ ಹತಂ ಬ್ರಹ್ಮವಿದಾಂ ಧನಮ್ ಹೃತೋ ವಿವೇಕಃ ಕೇನಾಪಿ ಯೋಷಿನ್ ಮೋಹಾಯ ನಿರ್ಮಿತಾ
ನನ್ನ ತಪಸ್ಸುಗಳು ನಾಶವಾಗಿವೆ, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳ ಸಂಪತ್ತು ಹಾಳಾಗಿದೆ, ವಿವೇಕವನ್ನು ಯಾರೋ ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಮೋಹಕ್ಕಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗಿದೆ.