ವವೌ ಗನ್ಧವಹಶ್ ಚೈವ ಮಲಯಾದ್ರಿನಿಕೇತನಃ ಪುಷ್ಪಾನ್ ಉಚ್ಚಾವಚಾನ್ ಮೇಧ್ಯಾನ್ ಪಾತಯಂಶ್ ಚ ಶನೈಃ ಶನೈಃ
ಮಲಯ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಸುಗಂಧ ಗಾಳಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೀಸಿ, ಎತ್ತರದ ಮತ್ತು ಕೆಳಗಿನ ಶುಭ್ರ ಹೂಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಬೀಳಿಸಿತು.
ಪುಷ್ಪಬಾಣಧರಶ್ ಚೈವ ಗತ್ವಾ ತಸ್ಯ ಸಮೀಪತಃ ಮುನೇಶ್ ಚ ಕ್ಷೋಭಯಾಮ್ ಆಸ ಕಾಮಸ್ ತಸ್ಯಾಪಿ ಮಾನಸಮ್
ಹೂಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ಕಾಮನು ಮುನಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಕದಲಿಸಿದನು.
ತತೋ ಗೀತಧ್ವನಿಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಮುನಿರ್ ವಿಸ್ಮಿತಮಾನಸಃ ಜಗಾಮ ಯತ್ರ ಸಾ ಸುಭ್ರೂಃ ಕಾಮಬಾಣಪ್ರಪೀಡಿತಃ
ಹಾಡಿನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿ, ಮುನಿಯ ಮನಸ್ಸು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅವನು ಆ ಸುಂದರ ಭ್ರೂವತಿಯಿದ್ದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು, ಕಾಮಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದನು.
ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಾಮ್ ಆಹ ಸಂದೃಷ್ಟೋ ವಿಸ್ಮಯೋತ್ಫುಲ್ಲಲೋಚನಃ ಭ್ರಷ್ಟೋತ್ತರೀಯೋ ವಿಕಲಃ ಪುಲಕಾಞ್ಚಿತವಿಗ್ರಹಃ
ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತಾರಗೊಳಿಸಿ, ಮೇಲಂಗಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಗಾಬರಿಗೊಂಡು, ರೋಮಾಂಚನಗೊಂಡ ದೇಹದಿಂದ ಆಕೆಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.
ಕಾಸಿ ಕಸ್ಯಾಸಿ ಸುಶ್ರೋಣಿ ಸುಭಗೇ ಚಾರುಹಾಸಿನಿ ಮನೋ ಹರಸಿ ಮೇ ಸುಭ್ರು ಬ್ರೂಹಿ ಸತ್ಯಂ ಸುಮಧ್ಯಮೇ
ನೀನು ಯಾರು? ಯಾರ ಮಗಳು? ಸುಂದರವಾದ ನಡು, ಶುಭವಾಗಿರುವೆ, ಮನಮೋಹಕ ನಗುವುಳ್ಳವಳೆ, ನಿನ್ನ ನೋಡಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೋಯಿತು, ಸುಂದರ ಭ್ರೂಗಳೆಳ್ಳವಳೆ, ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳು, ಸೊಪ್ಪು ನಡುಗಟ್ಟಿಯವಳೆ.
ತವ ಕರ್ಮಕರಾ ಚಾಹಂ ಪುಷ್ಪಾರ್ಥಮ್ ಅಹಮ್ ಆಗತಾ ಆದೇಶಂ ದೇಹಿ ಮೇ ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ಕಿಂ ಕರೋಮಿ ತವಾಜ್ಞಯಾ
ನಾನು ನಿನ್ನ ಕೆಲಸಗಾರನು, ಹೂವಿಗಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಬೇಗನೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡು, ನಿನ್ನ ಹೇಳಿಕೆಗೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?
ಶ್ರುತ್ವೈವಂ ವಚನಂ ತಸ್ಯಾಸ್ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಧೈರ್ಯಂ ವಿಮೋಹಿತಃ ಆದಾಯ ಹಸ್ತೇ ತಾಂ ಬಾಲಾಂ ಪ್ರವಿವೇಶ ಸ್ವಮ್ ಆಶ್ರಮಮ್
ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮನಸ್ಸು ಮರುಳಾಗಿ, ಆ ಯುವತಿಯನ್ನು ಕೈಹಿಡಿದು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಒಳಗೊಂಡನು.
ತತಃ ಕಾಮಶ್ ಚ ವಾಯುಶ್ ಚ ವಸನ್ತಶ್ ಚ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ ಜಗ್ಮುರ್ ಯಥಾಗತಂ ಸರ್ವೇ ಕೃತಕೃತ್ಯಾಸ್ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪಮ್
ಆಮೇಲೆ ಕಾಮ, ವಾಯು, ವಸಂತ—allರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದಂತೆ, ಅವರು ಬಂದ ಹಾದಿಯಲ್ಲೇ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದರು.
ಶಶಂಸುಶ್ ಚ ಹರಿಂ ಗತ್ವಾ ತಸ್ಯಾಸ್ ತಸ್ಯ ಚ ಚೇಷ್ಟಿತಮ್ ಶ್ರುತ್ವಾ ಶಕ್ರಸ್ ತದಾ ದೇವಾಃ ಪ್ರೀತಾಃ ಸುಮನಸೋ ಽಭವನ್
ಅವರು ಹರಿ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಅವಳು ಮತ್ತು ಅವನು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಇಂದ್ರನು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹರ್ಷಿತರಾದರು.
ಸ ಚ ಕಣ್ಡುಸ್ ತಯಾ ಸಾರ್ಧಂ ಪ್ರವಿಶನ್ನ್ ಏವ ಚಾಶ್ರಮಮ್ ಆತ್ಮನಃ ಪರಮಂ ರೂಪಂ ಚಕಾರ ಮದನಾಕೃತಿ
ಆ ಕಣ್ಡು, ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ, ತನ್ನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದನು, ಅದು ಮನಮೋಹಕನಾದ ಕಾಮದಂತಿತ್ತು.
ರೂಪಯೌವನಸಂಪನ್ನಮ್ ಅತೀವ ಸುಮನೋಹರಮ್ ದಿವ್ಯಾಲಂಕಾರಸಂಯುಕ್ತಂ ಷೋಡಶವತ್ಸರಾಕೃತಿ
ಅವನಿಗೆ ಸೌಂದರ್ಯವೂ, ಯೌವನವೂ ತುಂಬಿದ್ದು, ಅತ್ಯಂತ ಆಕರ್ಷಕನಾಗಿ, ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ, ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದ ಯುವಕನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು.
ದಿವ್ಯವಸ್ತ್ರಧರಂ ಕಾನ್ತಂ ದಿವ್ಯಸ್ರಗ್ಗನ್ಧಭೂಷಿತಮ್ ಸರ್ವೋಪಭೋಗಸಂಪನ್ನಂ ಸಹಸಾ ತಪಸೋ ಬಲಾತ್
ದಿವ್ಯವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸುಂದರನಾಗಿ, ದಿವ್ಯ ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಸುಗಂಧಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಭೋಗಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿದ್ದನು; ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಈ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದನು.
ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಾ ತಸ್ಯ ತದ್ ವೀರ್ಯಂ ಪರಂ ವಿಸ್ಮಯಮ್ ಆಗತಾ ಅಹೋ ಽಸ್ಯ ತಪಸೋ ವೀರ್ಯಮ್ ಇತ್ಯ್ ಉಕ್ತ್ವಾ ಮುದಿತಾಭವತ್
ಅವನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ತುಂಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡಳು. 'ಅಯ್ಯೋ, ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು!' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಳು.
ಸ್ನಾನಂ ಸಂಧ್ಯಾಂ ಜಪಂ ಹೋಮಂ ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯಂ ದೇವತಾರ್ಚನಮ್ ವ್ರತೋಪವಾಸನಿಯಮಂ ಧ್ಯಾನಂ ಚ ಮುನಿಸತ್ತಮಾಃ
ಸ್ನಾನ, ಸಂಧ್ಯಾ, ಜಪ, ಹೋಮ, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ, ದೇವರ ಪೂಜೆ, ವ್ರತ, ಉಪವಾಸ, ನಿಯಮ, ಧ್ಯಾನ—ಏವುಗಳನ್ನೂ, ಮಹರ್ಷಿಗಳೇ—
ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಸ ರೇಮೇ ಮುದಿತಸ್ ತಯಾ ಸಾರ್ಧಮ್ ಅಹರ್ನಿಶಮ್ ಮನ್ಮಥಾವಿಷ್ಟಹೃದಯೋ ನ ಬುಬೋಧ ತಪಃಕ್ಷಯಮ್
ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾ, ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ತನ್ನ ತಪಸ್ಸು ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಸಂಧ್ಯಾರಾತ್ರಿದಿವಾಪಕ್ಷಮಾಸರ್ತ್ವಯನಹಾಯನಮ್ ನ ಬುಬೋಧ ಗತಂ ಕಾಲಂ ವಿಷಯಾಸಕ್ತಮಾನಸಃ
ಸಂಧ್ಯೆ, ರಾತ್ರಿ, ಹಗಲು, ಪಕ್ಷ, ಮಾಸ, ಋತು, ವರ್ಷ—ಈ ಸಮಯಗಳು ಹೋದರೂ ಅವನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿತ್ತು.
ಸಾ ಚ ತಂ ಕಾಮಜೈರ್ ಭಾವೈರ್ ವಿದಗ್ಧಾ ರಹಸಿ ದ್ವಿಜಾಃ ವರಯಾಮ್ ಆಸ ಸುಶ್ರೋಣಿಃ ಪ್ರಲಾಪಕುಶಲಾ ತದಾ
ಆಕೆ, ಕಾಮಭಾವದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣಳಾಗಿ, ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು, ಸುಂದರ ನಡುಗಟ್ಟಿಯವಳು.
ಏವಂ ಕಣ್ಡುಸ್ ತಯಾ ಸಾರ್ಧಂ ವರ್ಷಾಣಾಮ್ ಅಧಿಕಂ ಶತಮ್ ಅತಿಷ್ಠನ್ ಮನ್ದರದ್ರೋಣ್ಯಾಂ ಗ್ರಾಮ್ಯಧರ್ಮರತೋ ಮುನಿಃ
ಹೀಗೆ, ಕಣ್ಡು, ಗೃಹಸ್ಥಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ, ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಂದರಪರ್ವತದ ಕಣಿವೆಗಳಲ್ಲಿ ನೂರು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ವಾಸವಿದ್ದನು.
ಸಾ ತಂ ಪ್ರಾಹ ಮಹಾಭಾಗಂ ಗನ್ತುಮ್ ಇಚ್ಛಾಮ್ಯ್ ಅಹಂ ದಿವಮ್ ಪ್ರಸಾದಸುಮುಖೋ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನ್ ಅನುಜ್ಞಾತುಂ ತ್ವಮ್ ಅರ್ಹಸಿ
ಆಕೆ ಆ ಮಹಾಭಾಗನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ನಾನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ದಯವಿಟ್ಟು, ಪ್ರಸನ್ನಮುಖನಾಗಿ, ನನಗೆ ಅನುಮತಿ ಕೊಡು' ಎಂದು.
ತಯೈವಮ್ ಉಕ್ತಃ ಸ ಮುನಿಸ್ ತಸ್ಯಾಮ್ ಆಸಕ್ತಮಾನಸಃ ದಿನಾನಿ ಕತಿಚಿದ್ ಭದ್ರೇ ಸ್ಥೀಯತಾಮ್ ಇತ್ಯ್ ಅಭಾಷತ
ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಅವಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮುನಿಯು, 'ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದುಕೋ, ಪ್ರಿಯೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಏವಮ್ ಉಕ್ತಾ ತತಸ್ ತೇನ ಸಾಗ್ರಂ ವರ್ಷಶತಂ ಪುನಃ ಬುಭುಜೇ ವಿಷಯಾಂಸ್ ತನ್ವೀ ತೇನ ಸಾರ್ಧಂ ಮಹಾತ್ಮನಾ
ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಆ ಸೊಪ್ಪು ದೇಹದವಳು, ಆ ಮಹಾತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೂ ನೂರು ವರ್ಷ ಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು ಉಳಿದಳು.
ಅನುಜ್ಞಾಂ ದೇಹಿ ಭಗವನ್ ವ್ರಜಾಮಿ ತ್ರಿದಶಾಲಯಮ್ ಉಕ್ತಸ್ ತಯೇತಿ ಸ ಪುನಃ ಸ್ಥೀಯತಾಮ್ ಇತ್ಯ್ ಅಭಾಷತ
'ಭಗವಂತ, ನನಗೆ ಅನುಮತಿ ಕೊಡು, ನಾನು ದೇವತೆಗಳ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು. ಅವನು ಮತ್ತೆ, 'ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದುಕೋ' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
ಪುನರ್ ಗತೇ ವರ್ಷಶತೇ ಸಾಧಿಕೇ ಸಾ ಶುಭಾನನಾ ಯಾಮ್ಯ್ ಅಹಂ ತ್ರಿದಿವಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಪ್ರಣಯಸ್ಮಿತಶೋಭನಮ್
ನೂರು ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಆ ಶುಭಮುಖವಂತೆಯು, ಬ್ರಹ್ಮಣೇ, ಪ್ರೀತಿಯ ನಗುವಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳುತ್ತಾ, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.
ಉಕ್ತಸ್ ತಯೈವಂ ಸ ಮುನಿಃ ಪುನರ್ ಆಹಾಯತೇಕ್ಷಣಾಮ್ ಇಹಾಸ್ಯತಾಂ ಮಯಾ ಸುಭ್ರು ಚಿರಂ ಕಾಲಂ ಗಮಿಷ್ಯಸಿ
ಅವಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಮುನಿಯು ಆ ವಿಶಾಲಕಂಣಿಯ ಮಹಿಳೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಸುಂದರ ಭ್ರುವಳೇ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯು, ಬಹುಕಾಲವಾದ ಮೇಲೆ ನೀನು ಹೋಗುವೆ.'
ತಚ್ಛಾಪಭೀತಾ ಸುಶ್ರೋಣೀ ಸಹ ತೇನರ್ಷಿಣಾ ಪುನಃ ಶತದ್ವಯಂ ಕಿಂಚಿದ್ ಊನಂ ವರ್ಷಾಣಾಂ ಸಮತಿಷ್ಠತ
ಆ ಶಾಪದ ಭಯದಿಂದ, ಸುಂದರ ನಿತಂಬವಾಳು ಆ ಮಹಿಳೆ, ಆ ಋಷಿಯ ಜೊತೆಗೆ, ಎರಡು ನೂರು ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಕಾಲವನ್ನು ಅವನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದಳು.
ಗಮನಾಯ ಮಹಾಭಾಗೋ ದೇವರಾಜನಿವೇಶನಮ್ ಪ್ರೋಕ್ತಃ ಪ್ರೋಕ್ತಸ್ ತಯಾ ತನ್ವ್ಯಾ ಸ್ಥೀಯತಾಮ್ ಇತ್ಯ್ ಅಭಾಷತ
ದೇವರಾಜನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧನಾದಾಗ, ಆ ಸೊಗಸಾದ ಮಹಿಳೆ ಅವನಿಗೆ 'ಇಲ್ಲೇ ಇರು' ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು.
ತಸ್ಯ ಶಾಪಭಯಾದ್ ಭೀರುರ್ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯೇನ ಚ ದಕ್ಷಿಣಾ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಪ್ರಣಯಭಙ್ಗಾರ್ತಿವೇದಿನೀ ನ ಜಹೌ ಮುನಿಮ್
ಆ ಶಾಪದ ಭಯದಿಂದ, ಭಯಪಡುವ ಮತ್ತು ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದ ಅವಳು, ಪ್ರೀತಿಯ ಬಾಂಧವ್ಯ ಮುರಿಯುವ ನೋವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.
ತಯಾ ಚ ರಮತಸ್ ತಸ್ಯ ಪರಮರ್ಷೇರ್ ಅಹರ್ನಿಶಮ್ ನವಂ ನವಮ್ ಅಭೂತ್ ಪ್ರೇಮ ಮನ್ಮಥಾಸಕ್ತಚೇತಸಃ
ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ, ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಋಷಿಯು ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹೊಸದಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಕಾಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿತ್ತು.
ಏಕದಾ ತು ತ್ವರಾಯುಕ್ತೋ ನಿಶ್ಚಕ್ರಾಮೋಟಜಾನ್ ಮುನಿಃ ನಿಷ್ಕ್ರಾಮನ್ತಂ ಚ ಕುತ್ರೇತಿ ಗಮ್ಯತೇ ಪ್ರಾಹ ಸಾ ಶುಭಾ
ಒಂದು ದಿನ, ತುರ್ತು ಕೆಲಸದಿಂದ ಮುನಿಯು ತನ್ನ ಗುಹೆಯಿಂದ ಹೊರಟನು; ಅವನು ಹೊರಡುವಾಗ, ಆ ಶುಭಮುಖವಂತೆಯು 'ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ಇತ್ಯ್ ಉಕ್ತಃ ಸ ತಯಾ ಪ್ರಾಹ ಪರಿವೃತ್ತಮ್ ಅಹಃ ಶುಭೇ ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸ್ತಿಂ ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ಕ್ರಿಯಾಲೋಪೋ ಽನ್ಯಥಾ ಭವೇತ್
ಅವಳು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ಹಗಲು ಮುಗಿಯಿತು, ಸುಂದರಿಯೇ; ನಾನು ಸಾಯಂಕಾಲದ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ವಿಧಿ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ.'