ಸ ಚಾಪಿ ವ್ಯಥಿತೋ ಭೂತ್ವಾ ಶಂಭವೇ ತನ್ ನ್ಯವೇದಯತ್ ಶಂಭುಶ್ ಚ ವೃಷಭಂ ಪ್ರಾಹ ಸರ್ವಂ ಸಿಧ್ಯತು ತೇ ವಚಃ
ಅವನು ಕೂಡ ದುಃಖಗೊಂಡು, ಶಂಭುವಿಗೆ ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು. ಶಂಭು ಕೂಡ ವೃಷಭನಿಗೆ, 'ನಿನ್ನ ಮಾತು ಎಲ್ಲವೂ ನೆರವೇರಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಶಿವಾಜ್ಞಾಸಹಿತೋ ನನ್ದೀ ಗೋಜಾತಂ ಸರ್ವಮ್ ಆಹರತ್ ನಷ್ಟೇಷು ಗೋಷು ಸರ್ವೇಷು ಸ್ವರ್ಗೇ ಮರ್ತ್ಯೇ ತತಸ್ ತ್ವರಾ
ಶಿವನ ಆದೇಶದಂತೆ ನಂದಿ, ಹಸುಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಂದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲ ಹಸುಗಳು ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಆತುರ ಉಂಟಾಯಿತು.
ಮಾಮ್ ಅವೋಚನ್ ಸುರಗಣಾ ವಿನಾ ಗೋಭಿರ್ ನ ಜೀವ್ಯತೇ ತಾನ್ ಅವೋಚಂ ಸುರಾನ್ ಸರ್ವಾಞ್ ಶಂಕರಂ ಯಾತ ಯಾಚತ
ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನನ್ನೊಡನೆ, 'ಹಸುಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ' ಎಂದು ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು. ನಾನು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ, 'ನೀವು ಶಂಕರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬೇಡಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ.
ತಥೈವೇಶಂ ತು ತೇ ಸರ್ವೇ ಸ್ತುತ್ವಾ ಕಾರ್ಯಂ ನ್ಯವೇದಯನ್ ಈಶೋ ಽಪಿ ವಿಬುಧಾನ್ ಆಹ ಜಾನಾತಿ ವೃಷಭೋ ಮಮ
ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು. ಈಶ್ವರನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ, 'ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ವೃಷಭನು ಬಲ್ಲನು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ತೇ ವೃಷಂ ಪ್ರೋಚುರ್ ಅಮರಾ ದೇಹಿ ಗಾ ಉಪಕಾರಿಣಃ ವೃಷೋ ಽಪಿ ವಿಬುಧಾನ್ ಆಹ ಗೋಸವಃ ಕ್ರಿಯತಾಂ ಕ್ರತುಃ
ಅಮರರು ಆ ಎತ್ತಿನೊಡನೆ ಹೇಳಿದರು: 'ನಮಗೆ ಆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಕೊಡು, ನೀನು ನಮಗೆ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಿದವನು.' ಆಗ ಎತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿತು: 'ಗೋಸವ ಎಂಬ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡಲಿ.'
ತತಃ ಪ್ರಾಪ್ಸ್ಯಥ ಗಾಃ ಸರ್ವಾ ಯಾ ದಿವ್ಯಾ ಯಾಶ್ ಚ ಮಾನುಷಾಃ ತತಃ ಪ್ರವರ್ತತೇ ಯಜ್ಞೋ ಗೋಸವೋ ದೇವನಿರ್ಮಿತಃ
ಆಗ ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಹಸುಗಳು—ದೈವಿಕವಾಗಿಯೂ ಮಾನವನಾಗಿಯೂ ಇರುವವು—ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಆ ಸಮಯದಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಗೋಸವ ಯಜ್ಞ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.
ಗೌತಮ್ಯಾಶ್ ಚ ಶುಭೇ ಪಾರ್ಶ್ವೇ ಗಾವೋ ವವೃಧಿರೇ ತತಃ ಗೋವರ್ಧನಂ ತು ತತ್ ತೀರ್ಥಂ ದೇವಾನಾಂ ಪ್ರೀತಿವರ್ಧನಮ್
ಗೌತಮೀ ನದಿಯ ಶುಭಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿದವು. ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ದೇವತೆಗಳ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳವಾದ ಗೋವರ್ಧನ ಎಂಬ ತೀರ್ಥವು ಅಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಯಿತು.
ತತ್ರ ಸ್ನಾನಂ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಗೋಸಹಸ್ರಫಲಪ್ರದಮ್ ಕಿಂಚಿದ್ ದಾನಾದಿನಾ ಯತ್ ಸ್ಯಾತ್ ಫಲಂ ತತ್ ತು ನ ವಿದ್ಮಹೇ
ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾವಿರ ಹಸುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ದಾನ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಯಾವ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೋ, ಅದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದು.
ಪಾಪಪ್ರಣಾಶನಂ ನಾಮ ತೀರ್ಥಂ ಪಾಪಭಯಾಪಹಮ್ ನಾಮಧೇಯಂ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಶೃಣು ನಾರದ ಯತ್ನತಃ
ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪಾಪಪ್ರಣಾಶನ ಎಂಬ ತೀರ್ಥವಿದೆ, ಅದು ಪಾಪ ಮತ್ತು ಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದರ ಹೆಸರನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ನಾರದಾ, ನೀನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳು.
ಧೃತವ್ರತ ಇತಿ ಖ್ಯಾತೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ಲೋಕವಿಶ್ರುತಃ ತಸ್ಯ ಭಾರ್ಯಾ ಮಹೀ ನಾಮ ತರುಣೀ ಲೋಕಸುನ್ದರೀ
ಧೃತವ್ರತ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಇದ್ದನು. ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಮಹೀ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ, ಯುವತಿಯೂ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸುಂದರಳೂ ಆಗಿದ್ದಳು.
ತಸ್ಯ ಪುತ್ರಃ ಸೂರ್ಯನಿಭಃ ಸನಾಜ್ಜಾತ ಇತಿ ಶ್ರುತಃ ಧೃತವ್ರತಂ ತಥಾಕರ್ಷನ್ ಮೃತ್ಯುಃ ಕಾಲೇರಿತೋ ಮುನೇ
ಅವರಿಗೆ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮಗನೊಬ್ಬನು ಹುಟ್ಟಿದನು, ಅವನ ಹೆಸರು ಸನಾಜ್ಜಾತ. ಮುನಿಯೇ, ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮರಣವು ಧೃತವ್ರತನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು.
ತತಃ ಸಾ ಬಾಲವಿಧವಾ ಬಾಲಪುತ್ರಾ ಸುರೂಪಿಣೀ ತ್ರಾತಾರಂ ನೈವ ಪಶ್ಯನ್ತೀ ಗಾಲವಾಶ್ರಮಮ್ ಅಭ್ಯಗಾತ್
ಆಮೇಲೆ ಆ ಸುಂದರವಾದ ಯುವತಿ, ತನ್ನ ಬಾಲಕನೊಂದಿಗೆ ವಿಧವೆಯಾಗಿ, ಯಾರೂ ರಕ್ಷಿಸುವವರಿಲ್ಲದೆ ಗಾಲವ ಮಹರ್ಷಿಯ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡಳು.
ತಸ್ಮೈ ಪುತ್ರಂ ನಿವೇದ್ಯಾಥ ಸ್ವೈರಿಣೀ ಪಾಪಮೋಹಿತಾ ಸಾ ಬಭ್ರಾಮ ಬಹೂನ್ ದೇಶಾನ್ ಪುಂಸ್ಕಾಮಾ ಕಾಮಚಾರಿಣೀ
ಅವಳು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ, ಪಾಪ ಮತ್ತು ಕಾಮದಿಂದ ಮೋಹಿತಳಾಗಿ, ಅನೇಕ ದೇಶಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ, ಪುರುಷರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಡೆಯತೊಡಗಿದಳು.
ತತ್ಪುತ್ರೋ ಗಾಲವಗೃಹೇ ವೇದವೇದಾಙ್ಗಪಾರಗಃ ಜಾತೋ ಽಪಿ ಮಾತೃದೋಷೇಣ ವೇಶ್ಯೇರಿತಮತಿಸ್ ತ್ವ್ ಅಭೂತ್
ಅವಳ ಮಗನು ಗಾಲವ ಮಹರ್ಷಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ ವೇದ ಮತ್ತು ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರೂ, ತಾಯಿಯ ದೋಷದಿಂದ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ವೇಶ್ಯೆಯಂತಾಯಿತು.
ಜನಸ್ಥಾನಮ್ ಇತಿ ಖ್ಯಾತಂ ನಾನಾಜಾತಿಸಮಾವೃತಮ್ ತತ್ರಾಸೌ ಪಣ್ಯವೇಷೇಣ ಅಧ್ಯಾಸ್ತೇ ಚ ಮಹೀ ತಥಾ
ಜನಸ್ಥಾನ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ, ಅನೇಕ ಜಾತಿಯವರು ನೆಲೆಸಿರುವ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ವಾಣಿಜ್ಯವೇಷದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮಹಿಯೂ ಇದ್ದಳು.
ತತ್ಸುತೋ ಽಪಿ ಬಹೂನ್ ದೇಶಾನ್ ಪರಿಬಭ್ರಾಮ ಕಾಮುಕಃ ಸೋ ಽಪಿ ಕಾಲವಶಾತ್ ತತ್ರ ಜನಸ್ಥಾನೇ ಽವಸತ್ ತದಾ
ಅವಳ ಮಗನೂ ಸಹ ಅನೇಕ ದೇಶಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ, ಕಾಮಾಸಕ್ತನಾಗಿ, ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜನಸ್ಥಾನದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಸ್ತ್ರಿಯಮ್ ಆಕಾಙ್ಕ್ಷತೇ ವೇಶ್ಯಾಂ ಧೃತವ್ರತಸುತೋ ದ್ವಿಜಃ ಮಹೀ ಚಾಪಿ ಧನಂ ದಾತೄನ್ ಪುರುಷಾನ್ ಸಮಪೇಕ್ಷತೇ
ಧೃತವ್ರತನ ಮಗನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಿ, ಒಬ್ಬ ವೇಶ್ಯೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಮಹಿಯೂ ಧನ ಮತ್ತು ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುವ ಪುರುಷರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಮೇನೇ ನ ಪುತ್ರಮ್ ಆತ್ಮೀಯಂ ಸ ಚಾಪಿ ನ ತು ಮಾತರಮ್ ತಯೋಃ ಸಮಾಗಮಶ್ ಚಾಸೀದ್ ವಿಧಿನಾ ಮಾತೃಪುತ್ರಯೋಃ
ಅವನು ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ತಾಯಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಿಲ್ಲ, ಅವಳೂ ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಮಗನೆಂದು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ವಿಧಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗನ ನಡುವೆ ಸಂಗಮವಾಯಿತು.
ಏವಂ ಬಹುತಿಥೇ ಕಾಲೇ ಪುತ್ರೇ ಮಾತರಿ ಗಚ್ಛತಿ ತಯೋಃ ಪರಸ್ಪರಂ ಜ್ಞಾನಂ ನೈವಾಸೀನ್ ಮಾತೃಪುತ್ರಯೋಃ
ಹೀಗೆ ಬಹು ಕಾಲ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದರೂ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಪರಸ್ಪರ ತಾಯಿ ಮಗ ಎಂಬ ಪರಿಚಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಏವಂ ಪ್ರವರ್ತಮಾನಸ್ಯ ಪಿತೃಧರ್ಮೇಣ ಸನ್ಮತಿಃ ಆಸೀತ್ ತಸ್ಯಾಪ್ಯ್ ಅಸದ್ವೃತ್ತೇಃ ಶೃಣು ನಾರದ ಚಿತ್ರವತ್
ಹೀಗೆ ಅವನು ತಪ್ಪು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದುದರೂ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಯೋಚನೆ ಮೂಡಿತು. ನಾರದಾ, ಈ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು.
ಸ್ವೈರಸ್ಥಿತ್ಯಾ ವರ್ತಮಾನೋ ನೇದಂ ಸ ಪರಿಹಾತವಾನ್ ಬ್ರಾಹ್ಮೀಂ ಸಂಧ್ಯಾಮ್ ಅನುಷ್ಠಾಯ ತದ್ ಊರ್ಧ್ವಂ ತು ಧನಾರ್ಜನಮ್
ಸ್ವಂತ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆಯನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಮಾತ್ರ ಅವನು ಧನಾರ್ಜನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು.
ವಿದ್ಯಾಬಲೇನ ವಿತ್ತಾನಿ ಬಹೂನ್ಯ್ ಆರ್ಜ್ಯ ದದಾತ್ಯ್ ಅಸೌ ತಥಾ ಸ ಪ್ರಾತರ್ ಉತ್ಥಾಯ ಗಙ್ಗಾಂ ಗತ್ವಾ ಯಥಾವಿಧಿ
ತಾನು ಕಲಿತ ವಿದ್ಯೆಯ ಬಲದಿಂದ ಅವನು ಬಹಳ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿ, ಅದನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಹೀಗೆಯೇ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ, ನಿಯಮಾನುಸಾರ ಗಂಗೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು.
ಶೌಚಾದಿ ಸ್ನಾನಸಂಧ್ಯಾದಿ ಸರ್ವಂ ಕಾರ್ಯಂ ಯಥಾಕ್ರಮಮ್ ಕೃತ್ವಾ ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನ್ ನತ್ವಾ ತತೋ ಽಭ್ಯೇತಿ ಸ್ವಕರ್ಮಸು
ಶೌಚ ಮತ್ತು ಸ್ನಾನ, ಸಂಧ್ಯೆ ಮುಂತಾದ ಎಲ್ಲ ವಿಧಿಯನ್ನೂ ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಅವುಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಂತರ ತಾನು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬಹುದು.
ಪ್ರಾತಃಕಾಲೇ ಗೌತಮೀಂ ತು ಯದಾ ಯಾತಿ ವಿರೂಪವಾನ್ ಕುಷ್ಠಸರ್ವಾಙ್ಗಶಿಥಿಲಃ ಪೂಯಶೋಣಿತನಿಃಸ್ರವಃ
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಕುಷ್ಠರೋಗದಿಂದ ಬಳಲಿದ, ಅಂಗಗಳು ದುರ್ಬಲವಾದ, ಪೂಕೂಡು ಮತ್ತು ರಕ್ತ ಹರಿಯುವ ಒಬ್ಬ ವಿಕಲ ವ್ಯಕ್ತಿ ಗೌತಮೀ ನದಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
ಸ್ನಾತ್ವಾ ತು ಗೌತಮೀಂ ಗಙ್ಗಾಂ ಯದಾ ಯಾತಿ ಸುರೂಪಧೃಕ್ ಶಾನ್ತಃ ಸೂರ್ಯಾಗ್ನಿಸದೃಶೋ ಮೂರ್ತಿಮಾನ್ ಇವ ಭಾಸ್ಕರಃ
ಆದರೆ ಗೌತಮೀ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಹಿಂತಿರುಗುವಾಗ, ಅವನು ಸುಂದರವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಶಾಂತನಾಗಿ, ಸೂರ್ಯ ಅಥವಾ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ, ಭಾಸ್ಕರನೇ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.
ಏತದ್ ರೂಪದ್ವಯಂ ಸ್ವಸ್ಯ ನೈವ ಪಶ್ಯತಿ ಸ ದ್ವಿಜಃ ಗಾಲವೋ ಯತ್ರ ಭಗವಾಂಸ್ ತಪೋಜ್ಞಾನಪರಾಯಣಃ
ಆ ದ್ವಿಜನು ತನ್ನ ಈ ಎರಡು ರೂಪಗಳನ್ನೂ ತನ್ನದಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಗೌರವನೀಯ ಗಾಲವನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
ಆಶ್ರಿತ್ಯ ಗೌತಮೀಂ ದೇವೀಂ ಆಸ್ತೇ ಚ ಮುನಿಭಿರ್ ವೃತಃ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ಽಪಿ ಚ ತತ್ರೈವ ನಿತ್ಯಂ ತೀರ್ಥಂ ಸಮೇತ್ಯ ಚ
ಅಲ್ಲಿ ದೇವಿಯಾದ ಗೌತಮಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಮುನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ಸಹ ಪ್ರತಿದಿನ ಆ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ.
ಗಾಲವಂ ಚ ನಮಸ್ಯಾಥ ತತೋ ಯಾತಿ ಸ್ವಮನ್ದಿರಮ್ ಗಙ್ಗಾಯಾಃ ಸೇವನಾತ್ ಪೂರ್ವಂ ಸನಾಜ್ಜಾತಸ್ಯ ಯದ್ ವಪುಃ
ಗಾಲವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಗಂಗೆಯನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ಮೊದಲು ಅವನಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಇದ್ದ ದೇಹ ಮತ್ತೆ ಅವನಿಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.
ಸ್ನಾನಸಂಧ್ಯೋತ್ತರೇ ಕಾಲೇ ಪುನರ್ ಯದ್ ಅಪಿ ತದ್ ದ್ವಿಜೇ ಉಭಯಂ ತಸ್ಯ ತದ್ ರೂಪಂ ಗಾಲವೋ ನಿತ್ಯಮ್ ಏವ ಚ
ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ಸಂಧ್ಯೆಯ ನಂತರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಆ ಎರಡು ರೂಪಗಳು ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ; ಗಾಲವನು ಇದನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.
ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸವಿಸ್ಮಯೋ ಮೇನೇ ಕಿಂಚಿದ್ ಅಸ್ತ್ಯ್ ಅತ್ರ ಕಾರಣಮ್ ಏವಂ ಸವಿಸ್ಮಯೋ ಭೂತ್ವಾ ಗಾಲವಃ ಪ್ರಾಹ ತಂ ದ್ವಿಜಮ್
ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ಗಾಲವನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, 'ಇದಕ್ಕೆ ಯಾವದೋ ಕಾರಣ ಇರಬೇಕು' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, ಗಾಲವನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕೇಳಿದನು.