ಗನ್ಧರ್ವಸಂಘೈಃ ಸಹಿತೋ ಽಪ್ಸರೋಭಿಃ ಶಕ್ರಾಜ್ಞಯಾ ತತ್ರ ಸಮಾಜಗಾಮ ಅನ್ಯೇ ಚ ದೇವಾಸ್ ತ್ರಿದಿವಾತ್ ತದಾನೀಂ ಪೃಥಕ್ ಪೃಥಕ್ ಚಾರುಗೃಹೀತವೇಶಾಃ
ಗಂಧರ್ವರ ಗುಂಪುಗಳೂ ಅಪ್ಸರಸರೂ ಜೊತೆಗೆ, ಇಂದ್ರನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು; ಇತರ ದೇವತೆಗಳೂ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ, ಸುಂದರ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಬಂದರು.
ಆಜಗ್ಮುರ್ ಆರುಹ್ಯ ವಿಮಾನಪೃಷ್ಠಂ ಗನ್ಧರ್ವಯಕ್ಷೋರಗಕಿಂನರಾಶ್ ಚ ಶಚೀಪತಿಸ್ ತತ್ರ ಸುರೇನ್ದ್ರಮಧ್ಯೇ ರರಾಜ ರಾಜಾಧಿಕಲಕ್ಷ್ಯಮೂರ್ತಿಃ
ಗಂಧರ್ವರು, ಯಕ್ಷರು, ಹಾವುಗಳು, ಕಿನ್ನರರು—allರೂ ವಿಮಾನವನ್ನು ಹತ್ತಿ ಬಂದರು; ದೇವತೆಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಚೀಪತಿ ಎಲ್ಲ ರಾಜರಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ರೂಪದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು.
ಆಜ್ಞಾಬಲೈಶ್ವರ್ಯಕೃತಪ್ರಮೋದಃ ಸ್ವಯಂವರಂ ತಂ ಸಮಲಂಚಕಾರ ಹೇತುಸ್ ತ್ರಿಲೋಕಸ್ಯ ಜಗತ್ಪ್ರಸೂತೇರ್ ಮಾತಾ ಚ ತೇಷಾಂ ಸಸುರಾಸುರಾಣಾಮ್
ಆಜ್ಞೆಯೂ ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಉಲ್ಲಾಸಗೊಂಡು, ಅವನು ಸ್ವಯಂವರವನ್ನು ನಡೆಸಿದನು; ಅವಳು—ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದಳು, ದೇವತೆಗಳೂ ಅಸುರರಿಗೂ ತಾಯಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಉತ್ಪತ್ತಿಗೆ ಕಾರಣಳಾಗಿದ್ದಳು.
ಪತ್ನೀ ಚ ಶಂಭೋಃ ಪುರುಷಸ್ಯ ಧೀಮತೋ ಗೀತಾ ಪುರಾಣೇ ಪ್ರಕೃತಿಃ ಪರಾ ಯಾ ದಕ್ಷಸ್ಯ ಕೋಪಾದ್ ಧಿಮವದ್ಗೃಹಂ ಸಾ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥಮಾಯಾತ್ ತ್ರಿದಿವೌಕಸಾಂ ಹಿ
ಅವಳು ಶಂಭುವಿನ ಪತ್ನಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತ ಪುರಷನಾದವನ ಹೆಂಡತಿ, ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಪರಾ ಪ್ರಕೃತಿಯಾಗಿದ್ದಳು; ದಕ್ಷನ ಕೋಪದಿಂದ ಧೀಮಂತನ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು, ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗದ ನಿವಾಸಿಗಳ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಳು.
ವಿಮಾನಪೃಷ್ಠೇ ಮಣಿಹೇಮಜುಷ್ಟೇ ಸ್ಥಿತಾ ವಲಚ್ಚಾಮರವೀಜಿತಾಙ್ಗೀ ಸರ್ವರ್ತುಪುಷ್ಪಾಂ ಸುಸುಗನ್ಧಮಾಲಾಂ ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ದೇವೀ ಪ್ರಸಭಂ ಪ್ರತಸ್ಥೇ
ಮಣಿಯೂ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಅವಳ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಚಾಮರದಿಂದ ವೀಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಎಲ್ಲಾ ಋತುಗಳ ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹಾರವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆ ದೇವಿ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಳು.
ಮಾಲಾಂ ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ದೇವ್ಯಾಂ ತು ಸ್ಥಿತಾಯಾಂ ದೇವಸಂಸದಿ ಶಕ್ರಾದ್ಯೈರ್ ಆಗತೈರ್ ದೇವೈಃ ಸ್ವಯಂವರ ಉಪಾಗತೇ
ದೇವಿ ಹಾರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ದೇವತೆಗಳ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ಇಂದ್ರನೂ ಇತರ ದೇವತೆಗಳೂ ಹಾಜರಾಗಿದ್ದಾಗ, ಸ್ವಯಂವರ ಆರಂಭವಾಯಿತು.
ದೇವ್ಯಾ ಜಿಜ್ಞಾಸಯಾ ಶಂಭುರ್ ಭೂತ್ವಾ ಪಞ್ಚಶಿಖಃ ಶಿಶುಃ ಉತ್ಸಙ್ಗತಲಸಂಸುಪ್ತೋ ಬಭೂವ ಸಹಸಾ ವಿಭುಃ
ದೇವಿಯ ಕುತೂಹಲದಿಂದ, ಶಂಭು ಐದು ಜಟೆಗಳಿರುವ ಮಗುವಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡು, ಆಕೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಮಲಗಿದನು.
ತತೋ ದದರ್ಶ ತಂ ದೇವೀ ಶಿಶುಂ ಪಞ್ಚಶಿಖಂ ಸ್ಥಿತಮ್ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ತಂ ಸಮವಧ್ಯಾನಾಜ್ ಜಗೃಹೇ ಪ್ರೀತಿಸಂಯುತಾ
ಆಮೇಲೆ ದೇವಿ ಆ ಐದು ಜಟೆಗಳಿರುವ ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಯೋಗ್ಯನೆಂದು ತಿಳಿದು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು.
ಅಥ ಸಾ ಶುದ್ಧಸಂಕಲ್ಪಾ ಕಾಙ್ಕ್ಷಿತಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಸತ್ಪತಿಮ್ ನಿವೃತ್ತಾ ಚ ತದಾ ತಸ್ಥೌ ಕೃತ್ವಾ ಸಾ ಹೃದಿ ತಂ ವಿಭುಮ್
ಆಮೇಲೆ, ಶುಭ ಸಂಕಲ್ಪವಿದ್ದ ಅವಳು, ತಾನು ಬಯಸಿದ ಪತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು ನೆನೆದು, ಶಾಂತವಾಗಿ ಉಳಿದಳು.
ತತೋ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಶಿಶುಂ ದೇವಾ ದೇವ್ಯಾ ಉತ್ಸಙ್ಗವರ್ತಿನಮ್ ಕೋ ಽಯಮ್ ಅತ್ರೇತಿ ಸಂಮನ್ತ್ರ್ಯ ಚುಕ್ರುಶುರ್ ಭೃಶಮೋಹಿತಾಃ
ಆ ಮಗುವನ್ನು ದೇವಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ದೇವತೆಗಳು 'ಇವನು ಯಾರು?' ಎಂದು ಪರಸ್ಪರ ಚರ್ಚಿಸಿ, ತುಂಬಾ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು ಕೂಗಿದರು.
ವಜ್ರಮ್ ಆಹಾರಯತ್ ತಸ್ಯ ಬಾಹುಮ್ ಉತ್ಕ್ಷಿಪ್ಯ ವೃತ್ರಹಾ ಸ ಬಾಹುರ್ ಉತ್ಥಿತಸ್ ತಸ್ಯ ತಥೈವ ಸಮತಿಷ್ಠತ
ವೃತ್ರಹಂತನು ತನ್ನ ಕೈ ಎತ್ತಿ, ಆ ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ವಜ್ರವನ್ನು ಎಸೆಯಲು ಮುಂದಾದನು; ಆದರೆ ಆ ಮಗುವಿನ ಕೈ ಕೂಡ ಎತ್ತಿ, ಅದೇ ರೀತಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು.
ಸ್ತಮ್ಭಿತಃ ಶಿಶುರೂಪೇಣ ದೇವದೇವೇನ ಶಂಭುನಾ ವಜ್ರಂ ಕ್ಷೇಪ್ತುಂ ನ ಶಶಾಕ ವೃತ್ರಹಾ ಚಲಿತುಂ ನ ಚ
ಶಂಭುವಿನ ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಮಗು ಸ್ಥಿರಗೊಂಡಿತು; ವೃತ್ರಹಂತನು ವಜ್ರವನ್ನು ಎಸೆಯಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲದೆ ಚಲಿಸಲೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ.
ಭಗೋ ನಾಮ ತತೋ ದೇವ ಆದಿತ್ಯಃ ಕಾಶ್ಯಪೋ ಬಲೀ ಉತ್ಕ್ಷಿಪ್ಯ ಆಯುಧಂ ದೀಪ್ತಂ ಛೇತ್ತುಮ್ ಇಚ್ಛನ್ ವಿಮೋಹಿತಃ
ಆಮೇಲೆ ಭಗ ಎಂಬ ಬಲಶಾಲಿ ದೇವತೆ, ಕಶ್ಯಪನ ಪುತ್ರನು, ತನ್ನ ದಹಿಸುವ ಆಯುಧವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹೊಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಅವನು ಗೊಂದಲಗೊಂಡನು.
ತಸ್ಯಾಪಿ ಭಗವಾನ್ ಬಾಹುಂ ತಥೈವಾಸ್ತಮ್ಭಯತ್ ತದಾ ಬಲಂ ತೇಜಶ್ ಚ ಯೋಗಶ್ ಚ ತಥೈವಾಸ್ತಮ್ಭಯದ್ ವಿಭುಃ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ಅವನ ಕೈಯನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದನು; ಅವನ ಬಲ, ತೇಜಸ್ಸು, ಹಾಗೂ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಕೂಡ ಭಗವಂತನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿದನು.
ಶಿರಃ ಪ್ರಕಮ್ಪಯನ್ ವಿಷ್ಣುಃ ಶಂಕರಂ ಸಮವೈಕ್ಷತ ಅಥ ತೇಷು ಸ್ಥಿತೇಷ್ವ್ ಏವಂ ಮನ್ಯುಮತ್ಸು ಸುರೇಷು ಚ
ವಿಷ್ಣುನು ತಲೆಯನ್ನು ಆಲೋಡಿಸಿ, ಶಂಕರನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವರು ಹಾಗೆ ಕೋಪದಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ಇತರ ದೇವರುಗಳೂ ಹೀಗೆಯೇ ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದರು.
ಅಹಂ ಪರಮಸಂವಿಗ್ನೋ ಧ್ಯಾನಮ್ ಆಸ್ಥಾಯ ಸಾದರಮ್ ಬುದ್ಧವಾನ್ ದೇವದೇವೇಶಮ್ ಉಮೋತ್ಸಙ್ಗೇ ಸಮಾಸ್ಥಿತಮ್
ನಾನು ತುಂಬಾ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಕುಳಿತು, ದೇವತೆಗಳ ದೇವರನ್ನೂ, ಉಮಾದೇವಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡೆನು.
ಜ್ಞಾತ್ವಾಹಂ ಪರಮೇಶಾನಂ ಶೀಘ್ರಮ್ ಉತ್ಥಾಯ ಸಾದರಮ್ ವವನ್ದೇ ಚರಣಂ ಶಂಭೋಃ ಸ್ತುತವಾಂಸ್ ತಮ್ ಅಹಂ ದ್ವಿಜಾಃ
ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಂಭುವಿನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸೆನು, ದ್ವಿಜರೆ.
ಪುರಾಣೈಃ ಸಾಮಸಂಗೀತೈಃ ಪುಣ್ಯಾಖ್ಯೈರ್ ಗುಹ್ಯನಾಮಭಿಃ ಅಜಸ್ ತ್ವಮ್ ಅಜರೋ ದೇವಃ ಸ್ರಷ್ಟಾ ವಿಭುಃ ಪರಾಪರಮ್
ಸಾಮವೇದದ ಪುರಾತನ ಗೀತೆಗಳನ್ನೂ, ಪುಣ್ಯಮಯ ಹಾಗೂ ಗುಪ್ತ ನಾಮಗಳನ್ನೂ ಉಚ್ಚರಿಸಿ, 'ನೀನು ಜನನರಹಿತನು, ವಯಸ್ಸಿಲ್ಲದ ದೇವರು, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನು, ಪ್ರಪಂಚದ ಒಳಹೊರಗನ್ನೆಲ್ಲ ಮೀರಿ ಇರುವವನು' ಎಂದು ಹೇಳಿದೆನು.
ಪ್ರಧಾನಂ ಪುರುಷೋ ಯಸ್ ತ್ವಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಧ್ಯೇಯಂ ತದ್ ಅಕ್ಷರಮ್ ಅಮೃತಂ ಪರಮಾತ್ಮಾ ಚ ಈಶ್ವರಃ ಕಾರಣಂ ಮಹತ್
ನೀನು ಮೂಲ ಪುರುಷ, ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಅವಿನಾಶ ಬ್ರಹ್ಮ, ಅಮೃತಸ್ವರೂಪಿ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಈಶ್ವರ, ಮಹಾಕಾರಣ.
ಬ್ರಹ್ಮಸೃಕ್ ಪ್ರಕೃತೇಃ ಸ್ರಷ್ಟಾ ಸರ್ವಕೃತ್ ಪ್ರಕೃತೇಃ ಪರಃ ಇಯಂ ಚ ಪ್ರಕೃತಿರ್ ದೇವೀ ಸದಾ ತೇ ಸೃಷ್ಟಿಕಾರಣಮ್
ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೂಲ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವವನು, ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ಇರುವವನು. ಈ ದೇವಿಯೇ ಸದಾ ನಿನಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದಾಳೆ.
ಪತ್ನೀರೂಪಂ ಸಮಾಸ್ಥಾಯ ಜಗತ್ಕಾರಣಮ್ ಆಗತಾ ನಮಸ್ ತುಭ್ಯಂ ಮಹಾದೇವ ದೇವ್ಯಾ ವೈ ಸಹಿತಾಯ ಚ
ಅವಳು ಪತ್ನಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಕಾರಣವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಮಹಾದೇವ, ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ನೀನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು.
ಪ್ರಸಾದಾತ್ ತವ ದೇವೇಶ ನಿಯೋಗಾಚ್ ಚ ಮಯಾ ಪ್ರಜಾಃ ದೇವಾದ್ಯಾಸ್ ತು ಇಮಾಃ ಸೃಷ್ಟಾ ಮೂಢಾಸ್ ತ್ವದ್ಯೋಗಮಾಯಯಾ
ದೇವತೆಗಳ ದೇವರೇ, ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಮತ್ತು ಆದೇಶದಿಂದ ನಾನು ಈ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ಯೋಗಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಕುರು ಪ್ರಸಾದಮ್ ಏತೇಷಾಂ ಯಥಾಪೂರ್ವಂ ಭವನ್ತ್ವ್ ಇಮೇ ತತ ಏವಮ್ ಅಹಂ ವಿಪ್ರಾ ವಿಜ್ಞಾಪ್ಯ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್
ನೀನು ಅವರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡಿ, ಅವರು ಹಳೆಯದಂತೆ ಆಗಲಿ. ಹೀಗೆ, ಮಹರ್ಷಿಗಳೇ, ನಾನು ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು.
ಸ್ತಮ್ಭಿತಾನ್ ಸರ್ವದೇವಾಂಸ್ ತಾನ್ ಇದಂ ಚಾಹಂ ತದೋಕ್ತವಾನ್ ಮೂಢಾಶ್ ಚ ದೇವತಾಃ ಸರ್ವಾ ನೈನಂ ಬುಧ್ಯತ ಶಂಕರಮ್
ಅಲ್ಲಿಯೆಲ್ಲಾ ಸ್ಥಬ್ಧರಾಗಿದ್ದ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನಾನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು. ಆದರೆ, ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು ಶಂಕರನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಗಚ್ಛಧ್ವಂ ಶರಣಂ ಶೀಘ್ರಮ್ ಏನಮ್ ಏವ ಮಹೇಶ್ವರಮ್ ಸಾರ್ಧಂ ಮಯೈವ ದೇವೇಶಂ ಪರಮಾತ್ಮಾನಮ್ ಅವ್ಯಯಮ್
ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನೊಡನೆ, ತಕ್ಷಣ ಈ ಮಹೇಶ್ವರನ ಶರಣಾಗೆ ಹೋಗಿ, ದೇವತೆಗಳ ದೇವರನ್ನು, ಅವಿನಾಶ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಶರಣಾಗಿ.
ತತಸ್ ತೇ ಸ್ತಮ್ಭಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ತಥೈವ ತ್ರಿದಿವೌಕಸಃ ಪ್ರಣೇಮುರ್ ಮನಸಾ ಶರ್ವಂ ಭಾವಶುದ್ಧೇನ ಚೇತಸಾ
ಆ ಬಳಿಕ, ಆ ಸ್ಥಬ್ಧರಾಗಿದ್ದ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ಭಾವದಿಂದ ಶರ್ವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು.
ಅಥ ತೇಷಾಂ ಪ್ರಸನ್ನೋ ಽಭೂದ್ ದೇವದೇವೋ ಮಹೇಶ್ವರಃ ಯಥಾಪೂರ್ವಂ ಚಕಾರಾಶು ದೇವತಾನಾಂ ತನೂಸ್ ತದಾ
ಆಮೇಲೆ, ದೇವತೆಗಳ ದೇವರಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ದೇವತೆಗಳ ದೇಹಗಳನ್ನು ಹಳೆಯದಂತೆ ತಕ್ಷಣ ಪುನಃ ಮಾಡಿದನು.
ತತ ಏವಂ ಪ್ರವೃತ್ತೇ ತು ಸರ್ವದೇವನಿವಾರಣೇ ವಪುಶ್ ಚಕಾರ ದೇವೇಶಸ್ ತ್ರ್ಯಕ್ಷಂ ಪರಮಮ್ ಅದ್ಭುತಮ್
ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಾಗ, ದೇವತೆಗಳ ದೇವರು ಅದ್ಭುತವಾದ ಮೂರು ಕಣ್ಣುಗಳ ರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.
ತೇಜಸಾ ತಸ್ಯ ತೇ ಧ್ವಸ್ತಾಶ್ ಚಕ್ಷುಃ ಸರ್ವೇ ನ್ಯಮೀಲಯನ್ ತೇಭ್ಯಃ ಸ ಪರಮಂ ಚಕ್ಷುಃ ಸ್ವವಪುರ್ದೃಷ್ಟಿಶಕ್ತಿಮತ್
ಅವನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರು. ಅವರಿಗೆ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನೋಡುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಪರಮ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಅವನು ಕೊಟ್ಟನು.
ಪ್ರಾದಾತ್ ಪರಮದೇವೇಶಮ್ ಅಪಶ್ಯಂಸ್ ತೇ ತದಾ ವಿಭುಮ್ ತೇ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪರಮೇಶಾನಂ ತೃತೀಯೇಕ್ಷಣಧಾರಿಣಮ್
ಅವನು ಅವರಿಗೆ ಪರಮ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುವ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಆಗ ಅವರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ, ಮೂರು ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಕಂಡರು.